Pochodzenie: Kolekcja prywatna, Mediolan.

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Wladyslaw Jackiewicz Dipinti 1975-1981, kat. wystawy, Palazzo Bagatti Valsecchi, 25 XI – 19 XII 1982, Milano 1982, poz. kat. 12, il. barwna, s. nlb.;
– Jackiewicz. Gdańsk – Mediolan – Warszawa (kat. wyst.), Galeria Domu Aukcyjnego Agra-Art, Warszawa 19 VII - 31 VIII 2024, kat. 15, s. 41, il. barwna.

Władysław Jackiewicz (Podbrodzie na Wileńszczyźnie 17 II 1924, Gdańsk 30 III 2016) studiował na Wydziale Malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (z siedzibą w Sopocie). Dyplom otrzymał w pracowni prof. Artura Nachta-Samborskiego w 1952. W latach 1959-1981 pracował w macierzystej uczelni, przechodząc wszystkie szczeble kariery akademickiej od asystenta do profesora. W latach 1969-1981 był rektorem. Był członkiem i działaczem ZPAP, a po jego rozwiązaniu Związku Polskich Malarzy i Grafików, w którym w latach 1985-1989 pełnił funkcję prezesa. Był członkiem Narodowej Rady Kultury w latach 1986-1990. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń państwowych. Miał kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych, m.in. w Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale, Warszawa 1955, w kolejnych edycjach Ogólnopolskiej Wystawy Młodego Malarstwa, Rzeźby i Grafiki w Sopocie w 1957, 1958, 1959, IV Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze 1969 (Grand Prix), XLIII Biennale Sztuki w Wenecji 1988. W latach 50. uprawiał malarstwo zakorzenione w tradycji kolorystycznej. Od 1973 tworzył jeden cykl malarski pt. „Ciało“, rozwijając w nim na niezliczone sposoby temat aktu. Kształty postaci kadrował tak, że w polu kompozycji pozostawał sam tors, zazwyczaj pozbawiony szczegółów anatomicznych. Malował rozjaśnione, syntetyczne sylwety, wykorzystując efekt prześwitywania gruntu barwnego przez cienką warstwę laserunku.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Pochodzenie:
Kolekcja prywatna, Mediolan.

Obraz wystawiany, opisany i reprodukowany:
– Jackiewicz. Gdańsk – Mediolan – Warszawa (kat. wyst.), Galeria Domu Aukcyjnego Agra-Art, Warszawa 19 VII - 31 VIII 2024, kat. 25, s. 61, il. barwna.

Władysław Jackiewicz (Podbrodzie na Wileńszczyźnie 17 II 1924, Gdańsk 30 III 2016) studiował na Wydziale Malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (z siedzibą w Sopocie). Dyplom otrzymał w pracowni prof. Artura Nachta-Samborskiego w 1952. W latach 1959-1981 pracował w macierzystej uczelni, przechodząc wszystkie szczeble kariery akademickiej od asystenta do profesora. W latach 1969-1981 był rektorem. Był członkiem i działaczem ZPAP, a po jego rozwiązaniu Związku Polskich Malarzy i Grafików, w którym w latach 1985-1989 pełnił funkcję prezesa. Był członkiem Narodowej Rady Kultury w latach 1986-1990. Otrzymał wiele nagród i odznaczeń państwowych. Miał kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w kraju i za granicą, uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych, m.in. w Wystawie Młodej Plastyki w Arsenale, Warszawa 1955, w kolejnych edycjach Ogólnopolskiej Wystawy Młodego Malarstwa, Rzeźby i Grafiki w Sopocie w 1957, 1958, 1959, IV Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze 1969 (Grand Prix), XLIII Biennale Sztuki w Wenecji 1988. W latach 50. uprawiał malarstwo zakorzenione w tradycji kolorystycznej. Od 1973 tworzył jeden cykl malarski pt. „Ciało“, rozwijając w nim na niezliczone sposoby temat aktu. Kształty postaci kadrował tak, że w polu kompozycji pozostawał sam tors, zazwyczaj pozbawiony szczegółów anatomicznych. Malował rozjaśnione, syntetyczne sylwety, wykorzystując efekt prześwitywania gruntu barwnego przez cienką warstwę laserunku.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Kompozycja dzieła opiera się na hipnotyzującym, gęstym splocie falistych, wielobarwnych linii, które płynnie przechodzą od abstrakcyjnych form do antropomorficznych sylwetek. Dwie naprzeciwległe, dynamicznie wygięte postaci – o charakterystycznych dla Dobkowskiego bujnych, spiralnych fryzurach – zdają się zespalać w rytmicznym, miłosnym tańcu lub tytułowym, muzycznym uniesieniu. Nad nimi dominuje świetlista, półkolista struktura przywodząca na myśl wschodzące słońce lub kosmiczną planetę, z której spływają pasma czystego koloru.

W Wiecznej melodii ciemne, mistyczne tło zostaje rozświetlone gęstą strukturą wielobarwnych, niemal fluorescencyjnych kresek, które tworzą unikatowy efekt optyczny wibracji i pulsowania materii. Tytułowa „wieczna melodia“, to w ujęciu Dobkowskiego nie tylko odniesienie do świata dźwięków, ale przede wszystkim metafora wiecznego cyklu natury, nieustannego przepływu energii oraz kosmicznego porządku, w który wpisany jest człowiek. Artysta mówił: Najważniejsza jest umiejętność obserwowania bogactwa, którego źródłem jest świat. Analizowanie tego, co ofiarowuje natura. Ciało ludzkie jest nieprzebranym skarbcem najrozmaitszych wyglądów, niewyczerpanym zbiorem linii, które zmieniają się zależnie od ruchu i punktu widzenia. Artysta w swej twórczości musi się odnieść do tej obfitości, to jest wręcz jego obowiązkiem. Między rzeczywistością i twórczością musi być bardzo silny związek. (Ponadczasowa harmonia, rozmowa Krzysztofa Lipki z Janem Dobkowskim, w: „Nowy Świat“, nr 3 z 6 I 1993)

Jan Dobkowski (Łomża 1942, mieszka w Warszawie) studiował w latach 1962-1968 na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP pod kierunkiem prof. Juliusza Studnickiego i Jana Cybisa. Będąc jeszcze na studiach, w 1966, utworzył duet artystyczny, w którym jego partnerem był Jerzy (Jurry) Zieliński. Ich pierwsza wspólna wystawa pn. Neo-Neo-Neo odbyła się w Warszawie w 1967. Wystawiali wspólnie do 1970. W 1968 powstały pierwsze zielono-czerwone obrazy Dobkowskiego (używającego w tym czasie pseudonimu Dobson). W pracach tych, operujących giętkimi, falistymi liniami, w których upatrywano wpływów secesji, artysta używał sposobów rodem z op-artu dla wywołania złudzeń optycznych (wirowanie, mżenie, pozorny ruch form). Równolegle z obrazami tworzył też formy z płyt i folii do montowania w przestrzeni. Złoty medal na Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze w 1971 i blisko roczny pobyt w USA na stypendium Fundacji Kościuszkowskiej w 1972 to kolejne etapy pełnej sukcesów kariery malarza. Wyraźną zmianę nastroju i wymowy jego prac przyniosły wydarzenia 1980-1981 roku, zwłaszcza wprowadzenie stanu wojennego. Monochromatyczne, ciemne płótna znaczył wtedy nikłymi, wiotkimi liniami rysunku. Najczęstszym motywem były patriotyczne i religijne symbole, dopowiadane tytułami nawiązującymi do realiów czasu. Kolejna radykalna zmiana nastąpiła ok. 1990. Symbolicznym zwiastunem nowego okresu stał się olbrzymi, radosny, eksplodujący bogactwem barw, kształtów i ruchu obraz ...a życie sobie płynie... (394 x 588 cm) z 1990-1991. Podobne cechy formalne charakteryzują twórczość artysty w całej dekadzie lat 90. Równolegle z malarstwem Dobkowski pracuje nad rysunkiem, będącym bardzo ważnym dopełnieniem jego twórczości.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

U Nowosielskiego wizerunek kobiety wykraczał poza ramy klasycznego portretu. Artysta dokonywał głębokiej sakralizacji kobiecego ciała. Portretowane przez niego kobiety – często o hieratycznych pozach i badawczym spojrzeniu – zyskują status współczesnych, świeckich ikon. Widoczny na obrazie silny, ciemny kontur obrysowujący sylwetkę oraz płaszczyznowe traktowanie plamy barwnej to bezpośrednie nawiązanie do bizantyńskiej tradycji. Twarz modelki wyróżnia się syntetycznym, geometrycznym uproszczeniem rysów. Charakterystycznym, autorskim zabiegiem Nowosielskiego, który widzimy na Portrecie brunetki, jest wprowadzenie podłużnych, jasnych blików światła wzdłuż linii żuchwy, szyi oraz na ramieniu postaci. Te lśnienia nie wynikają z realistycznego oświetlenia przestrzeni, lecz podkreślają metafizyczny charakter przedstawienia.

Postać młodej kobiety z rewersu obrazu uderza spokojem i hieratyczną, surową kompozycją. Rysy twarzy zostały poddane geometrycznej syntezie – prosty, wyrazisty nos przechodzi płynnie w zarys brwi, co stanowi bezpośrednie zapożyczenie z geometrii ikon. Jasna koszula z geometrycznym kołnierzykiem i zarysowanymi prostokątnymi patkami kieszeni wprowadza do portretu ład i architektoniczną dyscyplinę.

Malarstwo portretowe Nowosielskiego z lat 50. uderza surowością formy i skupieniem. U podstaw kompozycji leży głęboka fascynacja artysty sztuką bizantyńską, z którą zetknął się podczas nowicjatu w Ławrze Uniowskiej. Dla mnie ikona jest malarskim sposobem organizowania wizji człowieka – mówi malarz – twarzy, ciała ludzkiego w taki sposób, aby jak najwięcej z elementów cielesnej rzeczywistości przenieść na wyższe piętro świadomości duchowej człowieka. (cyt. za: Wokół ikony. Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, Zbigniew Podgórzec, Jerzy Nowosielski, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1985, s. 21)

Jerzy Nowosielski (Kraków 1923 - Kraków 2011) w 1940 zaczął studia w Kunstgewerbeschule w Krakowie. W 1942 przebywał przez niecały rok w Ławrze św. Jana Chrzciciela pod Lwowem. Studiował tam sztukę malowania i historię ikon. Po powrocie do Krakowa w 1943 nawiązał ponowne kontakty z kręgiem przyszłej Grupy Krakowskiej. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa (1945-1947). Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993. W drugiej połowie lat 50. osiągnął charakterystyczny styl aktów, pejzaży i scen figuralnych we wnętrzach, który zawdzięczał swej fascynacji ikoną i doświadczeniom z malarstwem sakralnym. W 1976 podjął na nowo realizacje monumentalne, wykonując m.in. malowidła ścienne, stacje Drogi Krzyżowej i projekty witraży w kościele Opatrzności Bożej w Wesołej pod Warszawą (1976-1979). Artysta powszechnie uznawany był za autorytet w dziedzinie sztuki zakorzenionej w wartościach duchowych.
Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 w Krakowie.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz reprodukowany i opisany:
– Jerzy Nowosielski, [wyd.] Galeria Starmach, Fundacja Nowosielskich, Kraków 2003, il. b. s. 422, kat. 575.

Twórczość Jerzego Nowosielskiego stanowi wyjątkowe zjawisko na styku malarstwa, duchowości i refleksji filozoficznej. Artysta w oryginalny sposób potrafił połączyć tradycję Wschodu i Zachodu – surową metafizykę prawosławnej ikony z nowoczesnym językiem malarskiej abstrakcji i figuracji.
Prezentowana w katalogu Monografia nieznajomej jest znakomitym przykładem tej szczególnej syntezy. Nowosielski tworzy tutaj rodzaj świeckiej ikony. W centrum kompozycji, w miejscu tradycyjnie przeznaczonym dla wizerunku świętego, artysta umieszcza postać kobiety ukazanej od tyłu. Uproszczony tors staje się osią całego przedstawienia – symbolem obecności, tajemnicy i kontemplacji. Kobieta nie posiada indywidualnych cech portretowych; pozostaje „nieznajomą“, a zarazem figurą uniwersalną, niemal archetypiczną. Wokół centralnego przedstawienia rozmieszczone zostały mniejsze kompozycje i wizerunki, które zdają się dopowiadać historię głównej bohaterki. Układ ten wyraźnie odwołuje się do tradycji prawosławnej ikony, gdzie postaci świętych otaczane były tzw. klejmami – niewielkimi scenami ukazującymi wydarzenia z ich życia, cuda lub momenty męczeństwa. Nowosielski świadomie sięga po ten dawny schemat kompozycyjny, jednak nadaje mu całkowicie współczesny i świecki charakter.

Charakterystyczna dla artysty oszczędność formy oraz syntetyczny język malarski nadają kompozycji medytacyjny rytm. Płaskie plamy barwne, geometryzujące podziały oraz wyciszona kolorystyka budują atmosferę skupienia i duchowego napięcia. Jednocześnie cielesność przedstawionej kobiety nie zostaje pozbawiona sensualności, mimo, że Nowosielski ukazuje ciało jako przestrzeń duchowego objawienia. To właśnie w tym napięciu pomiędzy sacrum i profanum, między ikoną a współczesnym portretem, ujawnia się niezwykła siła jego sztuki.

Jerzy Nowosielski (Kraków 1923 - Kraków 2011) w 1940 zaczął studia w Kunstgewerbeschule w Krakowie. W 1942 przebywał przez niecały rok w Ławrze św. Jana Chrzciciela pod Lwowem. Studiował tam sztukę malowania i historię ikon. Po powrocie do Krakowa w 1943 nawiązał ponowne kontakty z kręgiem przyszłej Grupy Krakowskiej. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa (1945-1947). Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993. W drugiej połowie lat 50. osiągnął charakterystyczny styl aktów, pejzaży i scen figuralnych we wnętrzach, który zawdzięczał swej fascynacji ikoną i doświadczeniom z malarstwem sakralnym. W 1976 podjął na nowo realizacje monumentalne, wykonując m.in. malowidła ścienne, stacje Drogi Krzyżowej i projekty witraży w kościele Opatrzności Bożej w Wesołej pod Warszawą (1976-1979). Artysta powszechnie uznawany był za autorytet w dziedzinie sztuki zakorzenionej w wartościach duchowych.
Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 w Krakowie.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jacek Sempoliński (Warszawa 27 III 1927 - Warszawa 30 VIII 2012) - malarz, rysownik, pedagog, krytyk i eseista. W latach 1943-1944 uczył się malarstwa w konspiracyjnej szkole im. Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie. Po wojnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem m.in. Eugeniusza Eibischa (1946-1951, dyplom 1956). Od 1956 pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni. Początkowo obok malarstwa sztalugowego uprawiał scenografię i fresk. W latach 1953-1957 wykonywał polichromie odbudowywanych kamieniczek Nowego i Starego Miasta w Warszawie.

Twórczość malarską Sempolińskiego należy widzieć w kontekście dwóch zjawisk polskiej sztuki powojennej: tradycji polskiego koloryzmu i etosu pokolenia ARSENAŁU 55. O ile szkoła kapistowska nasyciła jego malarstwo tym, co określamy mianem "kultury obrazu", o tyle doświadczenie Arsenału dodało mu dramatyzmu i sprawiło, że wartości moralno-etyczne zajęły w nim pozycję równorzędną z formalnymi.
W cyklach z drugiej połowy lat 50. („Organy”, „Viola da Gamba”, „Kompozycja z trąbką”) artysta nawiązywał do muzyki, czerpiąc z niej wątki ikonograficzne i zarazem traktując jako obszar symboliczny. Od lat 60. łączył motywy zaczerpnięte ze studiów pejzażu i architektury z rozwiązaniami kolorystycznymi i fakturowymi bliskimi abstrakcji aluzyjnej (cykle „Łysica”, „Wiązy w Mąchocicach”). W latach 70. skupiał uwagę na wyabstrahowanych problemach koloru, światła, przestrzeni malarskiej i faktury (cykle „Światło i mrok”, Łąka - zachód słońca, Studium przestrzeni).

Od końca lat 70. w malarstwie Sempolińskiego uwidoczniają się dramatyczne wątki egzystencjalne, wyrażane przez zmianę kolorystyki (ciemne błękity, fiolety, zimne szarości) i dokonywanie fizycznej destrukcji płócien. Nowe cykle: „Twarz” (od 1971), „Ukrzyżowanie” (od 1975), „Moc przeznaczenia Verdiego” (1977) i „Czaszka” (od lat 80.) dotykają problemów z zakresu religii, kultury, filozofii egzystencji. Prace te, będące śladem głębokich przeżyć i przemyśleń, wpisały się w okres przewartościowań lat 80. Postawa prezentowana przez Jacka Sempolińskiego w tym okresie zyskała mu pozycję autorytetu zarówno artystycznego, jak i - dzięki licznym wypowiedziom, esejom, itp. - intelektualnego. Z lat stanu wojennego datuje się jego związek z ruchem kultury niezależnej, znajdującej oparcie w Kościele. Uczestniczył w wielu wystawach tego nurtu, w tym w pamiętnych aranżacjach Janusza Boguckiego i Niny Smolarz („Znak Krzyża”, Parafia na Żytniej, Warszawa 1983, „Labirynt - Przestrzeń Podziemna”, kościół Wniebowstąpienia Pańskiego, Warszawa 1989), Marka Rostworowskiego („Niebo nowe i ziemia nowa?”, Parafia na Żytniej, Warszawa 1985) i innych.

Wybrane wystawy i nagrody: 1955 - Ogólnopolska Wystawa Młodej Plastyki, Arsenał, Warszawa (nagroda równorzędna) 1976 - Nagroda im. Jana Cybisa, Warszawa 1986 - Nagroda im. Brata Alberta, Warszawa


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Sądzę, że rolą malarza jest wywoływać życie, przemieniać bierną materię plastyczną w pulsujący życiem organizm. (...) Zderzam ze sobą martwe tworzywo, naglę je swoją gorączką, aby zaczęło oddychać. Gdy rodzi się życie – moment zawsze jednakowo zdumiewający – zaczynam je ostrożnie rozniecać. Jeszcze jestem silniejszy, usiłuję je formować, chcę mu nadać rytm taki, który by odpowiadał rytmowi mojego życia, chcę mu nadać maksymalną siłę. Powoli tracę przewagę. Staję wobec czegoś, co ma swoje własne prawa. Dyskutujemy ze sobą. Gdy mnie przekona, przestaję malować. Często rozchodzimy się bez zgody i patrzymy na siebie niechętnie.
J. Tchórzewski, Wywoływać życie, w: Jerzy Tchórzewski. Teksty, red. S. Wieczorek, Warszawa 1993, s. 21

Jerzy Tchórzewski w czasie wojny walczył w AK. Studiował w ASP w Krakowie w latach 1946-1951. W czasie studiów związał się z kręgiem Grupy Krakowskiej. Debiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948, w 1955 uczestniczył w wystawie w warszawskim Arsenale, gdzie zdobył nagrodę. W tym czasie mieszkał już w Warszawie, gdzie w 1954 podjął pracę pedagogiczną w ASP (przeszedł na emeryturę w 1998). Już od wczesnego, figuratywnego okresu twórczości (1948-1955), kiedy umieszczał postaci i fantastyczne stwory w wyimaginowanych pejzażach, odznaczał się zainteresowaniami i typem wyobraźni bliskiej surrealizmowi. W drugiej połowie 50. zaczął malować abstrakcyjne obrazy nasuwające na myśl kosmiczne kataklizmy i erupcje materii, rozjaśniane poszarpanymi liniami błyskawic kontrastujących z ciemnym tłem. Niekiedy w jego kompozycjach pojawiały się kształty ludzkie i zwierzęce. Zbieżność surrealizujących wizji Tchórzewskiego z równoległymi tendencjami malarstwa informel sprawiła, że w 1959 stowarzyszył się z międzynarodowym ruchem artystycznym Phases. W późniejszych latach artysta komplikował fakturę obrazów, wykorzystując m.in. właściwości schnięcia grubej warstwy farby, a w przypadku gwaszy - efekty zmiętego papieru. Od końca lat 70. podejmował chętnie tematykę religijną. Apogeum tego nurtu przypadło na lata 80., kiedy artysta związał się z niezależnym ruchem artystycznym, wystawiając często w kościołach i na pokazach prywatnych. W 1986 otrzymał niezależną Nagrodę im. Jana Cybisa.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

O źródłach inspiracji dla swojego malarstwa, Jadwiga Maziarska mówiła: Rytmy przemian wszechświata są podobne do stanów emocjonalnych człowieka. Szukam wśród nich tego, który najlepiej wyraża mój stan emocjonalny i widzę je plastycznie. Inspiruje mnie fotografia i film, stereofonia i stereoskopia. Artystka stwierdzała, że istotna jest dla niej wewnętrzna budowa materii, wypatrzona w mojej przestrzeni psychicznej i skonfrontowana z materialnością rzeczywistego tworzywa. Zaś aby uchwycić pewne jakości, musimy posługiwać się intuicją. Zbliża to artystów do naukowców-odkrywców, którzy muszą stosować ją także. Intuicja wydaje mi się ważna w innym jeszcze kontekście: umiejętność wysłuchiwania własnej natury nie polega wyłącznie na bezwzględnym jej uleganiu – właśnie wyobraźnią i intuicją należy ją przekraczać, by móc usłyszeć, co chce nam ona powiedzieć. (...) Artysta organizuje niewidzialne, nienazwane, niewymierne – i dzięki swojej kreacji transformuje to w potencjalne, istniejące i obiektywne.
(B. Piwowarska, Inżynieri majsterkowicz. O fotoszkicach Jadwigi Maziarskiej, w: Kolekcjonowanie świata. Jadwiga Maziarska. Listy i szkice, red. B. Piwowarska, Warszawa 2005, s. 13-14, 18)

Jadwiga Maziarska-Pochwalska (Sosnowiec 1913 - Kraków 2003) - studiowała początkowo prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie,a od 1933 w Prywatnej Szkole Malarskiej Alfreda Terleckiego w Krakowie. Kontynuowała studia w latach 1934-1939 w krakowskiej ASP. W latach studiów należała do organizacji lewicowych, przejściowo związana była z pierwszą Grupą Krakowską. Po wojnie należała do Grupy Młodych Plastyków i Klubu Artystów. Uczestniczyła w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie 1948/49. Od 1957 jest członkiem Grupy Krakowskiej, której była współzałożycielką. Jednocześnie podtrzymywała związek z rodzinnym Śląskiem, regularnie wystawiałjąc z Grupą Zagłębie. Od połowy lat 40. tworzyła obrazy abstrakcyjne (początkowo również formy przestrzenne). Konsekwentnie rozwijając zainteresowania strukturalne, wcześnie i samodzielnie doszła do malarstwa materii, którego jest prekursorką nie tylko na naszym gruncie. Początkowo eksperymentowała z fakturą malarską, nakładając na płótno grube i zróżnicowane warstwy farby. . Od 1947 tworzyła w technice aplikacji, zszywając kawałki tkanin o różnych barwach i fakturach. W latach 50. wzbogaciła swą technikę o połączenie farby olejnej ze stearyną, co pozwalało jej tworzyć kompozycje o grubej, zróżnicowanej fakturze, ukształtowanej w naturalny sposób z podatnego materiału. Od lat 70., zarzuciwszy technikę stearynową, artystka wróciła do malarstwa olejnego, tworząc serie kompozycji o wąskiej gamie barwnej, niekiedy ograniczonych do czerni i bieli. Od lat 90. na powrót zastosowała bogatszą kolorystykę. W 2001 otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Jana Cybisa, w roku następnym jako laureatka zaprezentowała wystawę indywidualną w Domu Artysty Plastyka w Warszawie.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Pochodzenie: – Zakup bezpośrednio od artystki.
– Dom Aukcyjny „Sztuka“, Kraków.
– Kolekcja prywatna, Warszawa.

Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Jadwiga Maziarska. Atlas Wyobrażonego, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa 2009, il. s. 78.

Jadwiga Maziarska-Pochwalska (Sosnowiec 1913 - Kraków 2003) - studiowała początkowo prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie,a od 1933 w Prywatnej Szkole Malarskiej Alfreda Terleckiego w Krakowie. Kontynuowała studia w latach 1934-1939 w krakowskiej ASP. W latach studiów należała do organizacji lewicowych, przejściowo związana była z pierwszą Grupą Krakowską. Po wojnie należała do Grupy Młodych Plastyków i Klubu Artystów. Uczestniczyła w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie 1948/49. Od 1957 jest członkiem Grupy Krakowskiej, której była współzałożycielką. Jednocześnie podtrzymywała związek z rodzinnym Śląskiem, regularnie wystawiałjąc z Grupą Zagłębie. Od połowy lat 40. tworzyła obrazy abstrakcyjne (początkowo również formy przestrzenne). Konsekwentnie rozwijając zainteresowania strukturalne, wcześnie i samodzielnie doszła do malarstwa materii, którego jest prekursorką nie tylko na naszym gruncie. Początkowo eksperymentowała z fakturą malarską, nakładając na płótno grube i zróżnicowane warstwy farby. . Od 1947 tworzyła w technice aplikacji, zszywając kawałki tkanin o różnych barwach i fakturach. W latach 50. wzbogaciła swą technikę o połączenie farby olejnej ze stearyną, co pozwalało jej tworzyć kompozycje o grubej, zróżnicowanej fakturze, ukształtowanej w naturalny sposób z podatnego materiału. Od lat 70., zarzuciwszy technikę stearynową, artystka wróciła do malarstwa olejnego, tworząc serie kompozycji o wąskiej gamie barwnej, niekiedy ograniczonych do czerni i bieli. Od lat 90. na powrót zastosowała bogatszą kolorystykę. W 2001 otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Jana Cybisa, w roku następnym jako laureatka zaprezentowała wystawę indywidualną w Domu Artysty Plastyka w Warszawie.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany:
– Biennale w Săo Paulo 1959, kat. 35, s. 330 (tytuł Figura trójdzielna II);
– Jan Lebenstein. Pieczęć Erosa i Thanatosa. Paryż lata 60., Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 25 VI – 28 VIII 2010;
– Jan Lebenstein. Metamorfozy, Muzeum im. Bolesława Biegasa, Warszawa 2019;
– Jan Lebenstein. Malarstwo i Rysunek, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 13 III – 9 VIII 2020, s. 71, il. b.;
– Deszcz, upał, śnienie... Kolekcja Sztuki Współczesnej. Juliusz Topolski, BWA Olsztyn, Olsztyn 16 IX – 13 XI 2022, BWA, Wałbrzych 16 VI – 1 X 2023.

Obraz opisany i reprodukowany:
– Aleksander Wojciechowski, Jan Lebensztejn, w serii: Współczesne malarstwo polskie, Warszawa 1959, s. nlb., il. barwna (pod tytułem: Figura trójdzielna);
– Jan Lebenstein, Warszawa – Paryż, Prace z lat 1956-1972, katalog wystawy Jan Lebenstein. Pieczęć Erosa i Thanatosa. Paryż, lata 60., Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2010, s. 38, il barwna;
– Jan Lebenstein. Metamorfozy (kat. wystawy), Muzeum im. Bolesława Biegasa, Warszawa 2019, s. 20, il. barwna.
– Deszcz, upał, śnienie..., (kat. wystawy, teksty Sebastian Dudzik), Warszawa 2022, s. 3, il. barwna.

Twórczość Jana Lebensteina, sytuująca się na pograniczu figuracji i abstrakcji, stanowi jedno z najoryginalniejszych zjawisk w sztuce europejskiej drugiej połowy XX wieku. Szczególne miejsce w dorobku artysty zajmuje cykl Figur osiowych, który przyniósł mu międzynarodowe uznanie i otworzył drogę do światowej kariery po sukcesie na Biennale Młodych w Paryżu w 1959 roku. Prezentowana Figura z 1958 roku należy do ważnego okresu twórczości Lebensteina – momentu narodzin jego dojrzałego języka artystycznego.

Obraz ukazuje charakterystyczną dla artysty monumentalną formę antropomorficzną, skonstruowaną z geometrycznych segmentów. Wertykalna kompozycja przywodzi na myśl archaiczny idol, znak lub rytualny obiekt wydobyty z nieznanej cywilizacji. Centralnie usytuowana forma, rozczłonkowana na trzy zasadnicze partie, buduje skojarzenia zarówno z ludzkim ciałem, jak i konstrukcją organiczną poddaną procesowi biologicznej transformacji. Lebenstein nie przedstawia człowieka w sposób realistyczny – tworzy raczej metaforę istnienia, znak kondycji ludzkiej.

Twórczość Lebensteina często interpretowana była w kontekście egzystencjalizmu oraz powojennego doświadczenia kryzysu człowieczeństwa. Jego figury, balansujące pomiędzy tym, co ludzkie, zwierzęce i organiczne, stają się uniwersalnymi symbolami ludzkiej egzystencji – kruchej, cielesnej i naznaczonej nieustanną przemianą.
Obraz stanowi świadectwo momentu, w którym Lebenstein stworzył własny, natychmiast rozpoznawalny idiom artystyczny – język form organicznych i symbolicznych, sytuujących się pomiędzy figuracją a abstrakcją.

Tak o tym pisał Mariusz Hermansdorfer we wstępie do katalogu wystawy Jan Lebenstein w Muzeum Narodowym we Wrocławiu: Wbrew opiniom niektórych krytyków polskich i zagranicznych, skądinąd zafascynowanych propozycjami artystycznymi Lebensteina trzeba stwierdzić, że jego dzieła nigdy nie przekroczyły granic abstrakcji. Artysta zatrzymał się na krawędzi, w miejscu, gdzie rzeczywistość łączy się z wyobrażeniem. Lebenstein stworzył totem. Stworzył go na wzór tych istniejących w różnych religiach i cywilizacjach, obdarzył go podobnymi właściwościami. Zgodnie z tym, jest on mityczny i rzeczywisty, tożsamy z typem kręgowców i związany z nim tylko w sferze pojęciowej – w symbolu, znaku, haśle. Synteza konkretu i abstrakcji, zasada jedności przeciwieństw spełnia się więc tu w sposób idealny. Spełnia się także w opartej na kontrastach równowadze elementów plastycznych: strony prawej i lewej, tła i figury, linii i materii, barw jasnych i ciemnych. Przez centrum kompozycji biegnie oś, konstrukcja, która buduje kształt totemu, decyduje o jedności idei i formy.

Jan Lebenstein (Brześć Litewski 1930 - Kraków 1999) w latach 1948-1954 studiował malarstwo w ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa i Artura Nachta-Samborskiego. W 1955 wziął udział w wystawie w warszawskim Arsenale. Zaprzyjaźniony w czasie studiów z Mironem Białoszewskim, swą pierwszą wystawę indywidualną pokazał w 1956 w Teatrze na Tarczyńskiej. W 1959 zdobył Grand Prix de la Ville de Paris na I Biennale Młodych w Paryżu i w tym roku przeniósł się na stałe do Paryża. Po seriach "figur kreślonych" (na papierze milimetrowym) i "figur hieratycznych" z lat 1955-1958 maluje cykl "figur osiowych" (1958-1962), które wystawia w Paryżu i USA. Równolegle w 1960 zaczyna rysowane "karnety", rodzaj dziennika, który w przyszłości dostarczy motywów wykorzystanych w obrazach. W latach 1964-1965 maluje "Bestiarium", cykl fakturowych, archaizowanych stworów przypominających prehistoryczne wykopaliska. Bezpośrednio po nich wprowadza do swych obrazów postaci ludzkie i fantastyczne, odgrywające sceny ni to mitologiczne, ni to ze snu, często przesycone erotyką. W 1970 projektuje witraże dla Centre du Dialogue w Paryżu. W W 1971 otrzymuje obywatelstwo francuskie 1974 powstają gwasze inspirowane Folwarkiem zwierzęcym George'a Orwella. W latach 1976-1989 tworzy wyłącznie w technice gwaszu i pastelu, podejmując tematykę mitologiczną i zaczerpniętą z Biblii: cykle ilustracji do Księgi Hioba (wyd. 1979) i do Apokalipsy (wyd. 1986) w nowych przekładach Czesława Miłosza. W 1989 powraca do malarstwa olejnego (cykl "Pergamon"). Artysta otrzymał m. in. nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w 1976, Nagrodę Muzeum Archidiecezji Warszawskiej w 1985, Nagrodę im. Jana Cybisa w 1987.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Począwszy od 1946, po rocznych studiach w krakowskiej ASP, artysta przebywał we Francji. Pełnił rolę łącznika między pozostałymi w kraju (i wkrótce poddanymi próbie socrealizmu) członkami Grupy Młodych Plastyków, a środowiskiem surrrealistów paryskich, m. in. z Yves’em Bonnefoyem, André Bretonem, Yvanem Gollem, Hansem Bellmerem i innymi, z którymi utrzymywał kontakty i wystawiał. Współpracował też z międzynarodową grupą i pismem „Phases“, wychodzącym od 1954 roku. Tworzył wówczas obrazy i rysunki na pograniczu figuracji, fantasmagoryczne czy kosmiczne wizje, stopniowo przechodząc na pozycje abstrakcji informel. Stosował charakterystyczne dla surrealistów techniki frotażu i dekalkomanii. Około 1960 r. zaczął wprowadzać do swych prac efekty fakturowe, zbliżone do malarstwa materii. Oferowana praca pochodzi z tego czasu.

Jerzy Kujawski (ur. 1921 Ostrów Wielkopolski - 1998 Paryż)
Urodził się 28 kwietnia 1921 w Ostrowie Wielkopolskim. Wysiedlony w trakcie wojny z Wielkopolski mieszkał na zmianę w Warszawie i Krakowie. Studiował na krakowskiej ASP. Po wojnie zamieszkał w Paryżu. Nawiązał kontakty z paryską awangardą a przede wszystkim André Bretonem. W 1947 roku wystawiał na słynnej, międzynarodowej, wystawie surrealizmu w Galerii Maeght w Paryżu. Od końca 1949 roku, aż po drugą połowę lat 50., Kujawski był twórcą abstrakcji gestu i malował obrazy, w których podważał zasady kompozycji figuralnej, kładąc nacisk na przypadek, automatyzm, swobodny układ kształtów i kolorów, niekontrolowaną ekspresję. W 1957 roku miał w Polsce pierwszą wystawę indywidualną w Galerii Krzywego Koła na Starym Mieście w Warszawie, na której pokazał całą serię obrazów informel. Początek lat 60. w sztuce Kujawskiego to zainteresowanie przede wszystkim malarstwem materii. W drugiej połowie lat 60. porzucił abstrakcję i ponownie nawiązał do figuralnej wyobraźni, ale przefiltrowanej przez ikonosferę świata mediów. Inspirował się współczesnym otoczeniem i kliszami zaczerpniętymi z kultury masowej. Coraz częściej sięgał po monotypię, kalkomanię i serigrafię a więc do technikę budowania obrazów stosowanych przez artystów pop kultury. Ten typ twórczości w różnych wariantach, bliski sztuce końca wieku, będzie dominował aż po ostatnie prace z lat 90. Jerzy Kujawski zmarł 28 czerwca 1998r. w Paryżu.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Aleksander Kobzdej (Olesko na Ukrainie 12 IX 1920 - Warszawa 25 IX 1972) od wczesnego dzieciństwa mieszkał we Lwowie, gdzie w 1939 zdał maturę. Równolegle z nauką w szkole średniej uczył się prywatnie rysunku i rzeźby. Jesienią 1939 rozpoczął studia architektoniczne na Politechnice Lwowskiej i jednocześnie zaczął malować pod okiem Władysława Lama. Pod obiema okupacjami, sowiecką i hitlerowską, podejmował prace zarobkowe, kontynuując w miarę możności studia. W 1944 został wywieziony na roboty przymusowe do Wiednia, skąd uciekł do Jugosławii. W 1945 wrócił do kraju. Krótko studiował w ASP w Krakowie u Eugeniusza Eibischa, by już pod koniec 1945 objąć stanowisko asystenta swego dawnego nauczyciela, Władysława Lama, na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Pracując ukończył politechnikę z dyplomem inżyniera i od 1947 zaczął uczyć w PWSSP w Sopocie. Pracował tam do 1951, kiedy to przeniósł się do ASP w Warszawie, gdzie nauczał aż do śmierci. W latach 40. ulegał w swych próbach malarskich wpływom koloryzmu, kierunku triumfującego zarówno w Akademii krakowskiej, gdzie zaczynał studia, jak i w „szkole sopockiej“, w której sam uczył. Koloryzm Kobzdeja był jednakże poddany dyscyplinie skupionej, syntetycznej formy o rodowodzie sięgającym kubizmu i ekspresjonizmu. W pierwszej połowie lat 50. Kobzdej należał do koryfeuszy socrealizmu. Na ile artysta nie unikał, nawet w tym czasie, ironicznej refleksji, świadczy dyptyk złożony z obrazów Podaj cegłę i Ceglarki, w którym skonfrontował postulatywną i rzeczywistą stronę trudu codziennej pracy. W latach 50. rozwinął też swój talent rysownika, tworząc cykle reportażowych notatek z podróży do Chin i Wietnamu. Od 1956 radykalnie zmienił styl, doświadczając odtąd rozmaitych odmian informelu i malarstwa materii. Eksperymentując z fakturą i przestrzenią doszedł do swego głównego motywu, m stał się wielki cykl „Szczelin“, tworzonych od 1966. Ich syntezą stały się obiekty malarskie zwane „Hors cadre“.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Bronisław Kierzkowski (Łódź 28 VIII 1924 – Warszawa 21 V 1993) studiował w latach 1946-1947 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi pod kierunkiem Władysława Strzemińskiego. Kontynuował studia w uczelni tego samego typu w Gdańsku pod kierunkiem Juliusza Studnickiego (1948-1950), a następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Eugeniusza Eibischa (1951-1955). Dyplom tej uczelni uzyskał w 1956. Uczył w niej w latach 1962-1963, a następnie na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz na UMCS w Lublinie (1963-1978). Od 1978 zatrudniony ponownie na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, prowadził tam pracownię rysunku. W 1987 otrzymał tytuł profesora, w 1988 przeszedł na emeryturę. W pierwszym okresie twórczości malował syntetyczne pejzaże, tworzył też kolaże, w których najwcześniej przekroczył granicę abstrakcji. Po eksperymentach z malarstwem informel i malarstwem materii, od ok. 1957 tworzył najbardziej dlań charakterystyczne reliefy w gipsie. Stosował metodę zatapiania w stygnącej masie gipsowej elementów metalowych – przedmiotów gotowych, części mechanizmów, odpadów, jak strużyny czy ścinki blach, siatki, druty itp. Formował w ten sposób assemblages o zaskakująco – jak na „śmietnikowe” pochodzenie elementów składowych – szlachetnym wyrazie. W latach 60. artysta rozszerzył swe zainteresowania na formy monumentalne i przestrzenne, niekiedy ruchome, prezentując prace tego typu podczas I Biennale Form Przestrzennych w Elblągu (1965), I Sympozjum Artystów i Naukowców w Puławach (1966), III Sympozjum Złotego Grona w Zielonej Górze (1967). Na ostatniej z tych imprez zaprezentował environment. W późniejszych latach wrócił do rozwiązań fakturowych na płaszczyźnie, które rozwijał w cyklu „Fakturowce”. W latach 60. był związany z Galerią Krzywe Koło w Warszawie, w której wielokrotnie wystawiał. Brał też udział w ważnych wystawach zbiorowych, jak III Wystawa Sztuki Nowoczesnej, Warszawa 1959; I Biennale Młodych, Paryż 1959; "The Art of Assamblage" i "Painting and Sculpture", Museum of Modern Art, Nowy Jork 1961. w 1988 przeszedł na emeryturę. W pierwszym okresie twórczości malował syntetyczne pejzaże, tworzył też kolaże, w których najwcześniej przekroczył granicę abstrakcji. Po eksperymentach z malarstwem informel i malarstwem materii, od ok. 1957 tworzył najbardziej dlań charakterystyczne reliefy w gipsie.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz reprodukowany:
– J. Kania (oprac.), J. Gola, M. Sitkowska, Rajmund Ziemski Malarstwo, ASP w Warszawie, Zachęta, Warszawa 2010, nr kat. 209, il. barwna (na dołączonej płycie CD).

Rajmund Ziemski (Radom 1930 - Warszawa 2005) studiował malarstwo w latach 1949-1955 pod kierunkiem Artura Nachta-Samborskiego w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W roku dyplomowym wziął udział w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w warszawskim Arsenale. Od 1958 wykłada w macierzystej uczelni, prowadząc w niej pracownię malarstwa, jedną z najchętniej wybieranych przez studentów jako pracownia dyplomowa. Prowadzący ją profesor jest również autorytetem artystycznym, jednym z najwybitniejszych przedstawicieli nurtu abstrakcji niegeometrycznej w polskim malarstwie powojennym. We wczesnym cyklu „Ptaki“ (1957-1958) operował kształtami bardzo uproszczonymi, malowanymi impasto na tłach zazwyczaj ciemnych, często o bogatej fakturze. Od początku lat 60. obrazy Ziemskiego przybrały charakterystyczny kształt wydłużonego prostokąta, w którego polu, niczym rozpięte, dramatyczne płachty, rozpościerały się aluzyjne pola koloru i faktury. Nosiły tytuły sugerujące związki z naturą, jednak górę w nich bierze zainteresowanie malarza kolorem i materią, traktowanymi autonomicznie, w oderwaniu od jakichkolwiek sugestii przedmiotowych. Te powróciły w znamiennym epizodzie z połowy lat 60., kiedy to artysta włączał w strukturę swych obrazów, często wtedy łączonych w Tryptyki, fotograficzne wizerunki twarzy ludzkich. Potem zarzucił ten proceder na rzecz dalszego rozwijania prób kolorystycznych, idących w kierunku ostrych kontrastów i niekiedy kakofonicznych zestawień. Pozostaje przy tym przy ustalonym jeszcze w latach 60. sposobie tytułowania i oznaczania prac (wielki, malowany do dziś cykl „Pejzaże“ z obrazami numerowanymi liczbą łamaną przez datę roczną).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz reprodukowany i opisany:
– T. Nyczek, Zdzisław Beksiński, Warszawa 1989, s. 110, il. 61;
– Strona internetowa Archiwum promocji sztuki Zdzisława Beksińskiego (https://www.beksinskiarchiwum.net).

Przedstawienia ukrzyżowania – na przestrzeni lat systematycznie podejmowane przez artystę – najczęściej występowały w tzw. okresie fantastycznym (1968-1983). Rozpięte na belkach krzyża: szkielety, zwierzęco-ludzkie truchła, czy motywy erotyczne – doskonale wpisywały się w bliską horrorowi estetykę obrazów Mistrza z Sanoka. Sam niejednokrotnie przyznawał się do fascynacji motywem krucyfiksu:
Krzyże i ukrzyżowanie maluję od dzieciństwa. Były wśród nich dawniej rozmaite persyflaże i nawet obrazy o podtekście erotycznym. Obecnie i to od lat, podchodzę już do tego motywu wprost. Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego akurat ten motyw robi na mnie tak silne wrażenie, ale przede wszystkim jest to właśnie motyw. Jako malarz ustosunkowuję się właśnie swoim ukrzyżowaniem do ukrzyżowania Rembrandta, Grunewalda, czy wreszcie setek i tysięcy bezimiennych twórców, które znajdują się w setkach i tysiącach kościołów i cmentarzy. To tak jak z Requiem, które prawie z reguły komponowane jest do tego samego tekstu. Nie wycofuję się jednak z tego, że to dla mnie motyw szczególny, ale właśnie jako wizja, a nie jako wyznanie wiary. Dominuje nad nim historia sztuki, a nie wiara. (Najbliższa jest mi melancholia, rozm. przepr. J. Anna Łużyńska, „Sycyna“, 1995, nr 17, s. 3-4)

Zdzisław Beksiński (Sanok 24 II 1929 - Warszawa 21 II 2005) studiował w latach 1947-1952 na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Był artystą samoukiem, który osiągnął niekwestionowaną pozycję w polskiej sztuce współczesnej, potwierdzoną obecnością jego prac na prestiżowych wystawach i w kolekcjach muzealnych. Początkowo zajmował się fotografią, którą interesował się od lat studenckich, po 1956 zyskując uznanie jako twórca fotogramów o estetyce opartej o efekty fakturowe. W latach 1958-1962 tworzył abstrakcyjne obrazy-reliefy o bogatej fakturze, głównie metalowe, będące odmianą malarstwa materii. Pod koniec tego okresu powstawały ażurowe formy o kształtach figur i pełnoplastyczne rzeźby w metalu. Kolejnym etapem jego twórczości były lata 1962-1974, kiedy poświęcał się głównie rysunkowi. W latach 60. rysował piórkiem i tuszem figuralne kompozycje odznaczające się karykaturalną deformacją postaci. Od końca lat 60. tworzył rysunki węglem i kredkami, będące monochromatyczną odmianą jego równoległej twórczości malarskiej. Od 1974 zajmował się niemal niepodzielnie malarstwem. Jego charakterystyczny styl bazował na perfekcji technicznej, której towarzyszyła niezwykłość wizji. Malował świat po katastrofie, naznaczony piętnem śmierci i rozpadu. Jego obrazy zaludniają postaci i stwory o ludzkich wprawdzie bądź zwierzęcych kształtach, lecz o cechach fantomów, automatów lub rozpadających się trucheł. Artysta nie nadawał swym obrazom i rysunkom tytułów (poza porządkującymi symbolami), akcentując w ten sposób swój brak zainteresowania dla literackiej strony przedstawień. Sam mówił, że malując całkowicie poddaje się wizji, „fotografuje“ ją. W ostatnich latach włączył do swego warsztatu artystycznego elektroniczne techniki generowania obrazu, które wykorzystywał do tworzenia komputerowych fotomontaży. Sztuka Beksińskiego, wielokrotnie wystawiana i omawiana, budzi skrajne emocje wśród znawców i publiczności.
Największa, systematycznie uzupełniana kolekcja jego prac w kraju znajduje się w Muzeum Historycznym w Sanoku, za granicą - w Paryżu, w posiadaniu Piotra Dmochowskiego, który od 1983 kolekcjonuje prace i promuje twórczość artysty. Zorganizował on wystawy indywidualne Beksińskiego m.in. w Galerie Valmay w Paryżu w 1985, 1986 i 1988 oraz stałą ekspozycję we własnej Galerie Dmochowski - Musée-galerie de Beksiński, istniejącej w latach 1989-1996. Jego też nakładem ukazały się monumentalne albumy artysty w 1988 i 1991.

W Polsce monografię Beksińskiego pióra Tadeusza Nyczka opublikowały Arkady w 1989 (II wydanie w 1992). Wiosną 2005 roku w Pałacu Opatów w Gdańsku Oliwie miała miejsce duża wystawa obrazów Beksińskiego, a dyrektor Muzeum w Sanoku Wiesław Banach wydał obszerną monografię artysty.

Od października 2016 w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie na stałe zagościła wystawa 250 prac (obrazów, rysunków, fotografii) Zdzisława Beksińskiego z prywatnej kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich. Natomiast od czerwca 2021 stała wystawa 30 obrazów Beksińskiego z kolekcji Dmochowskich prezentowana jest również w Muzeum Archidiecezji w Warszawie.
(zdjęcie: Piotr Dmochowski, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=8960820 )


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz reprodukowany i opisany:
– Strona internetowa Archiwum promocji sztuki Zdzisława Beksińskiego (https://www.beksinskiarchiwum.net)

W latach 90. XX w. artysta wyraźnie odszedł od wielopostaciowych kompozycji i apokaliptycznych pejzaży, które charakteryzowały jego słynny „okres fantastyczny“ z lat 70. i 80. Zamiast tego malarz skupił się na syntezie formy, redukcji anegdoty oraz drobiazgowej, niemal rzeźbiarskiej analizie struktury i faktury materii.

Jak wspomina Piotr Dmochowski – marszand i kolekcjoner dzieł Zdzisława Beksińskiego: obraz należy do serii akrylików biało-szarych, głównie głów, które stanowią pierwsze poważne odstępstwo Beksińskiego od pejzaży z chmurami i z atmosferą niepokoju. Te akryliki są umyślnie „oschłe“ i w swoich zniekształceniach są jakby częściowym powrotem do abstrakcyjnych prac z młodości. Beksiński był zmęczony obrazami fantastycznymi. Od początku lat 90-tych chciał odejść od tych kolorowych krajobrazów i, jak mówię, te akryliki były jakby oficjalnym pożegnaniem się z dawną epoką. Było ich ze dwadzieścia. Szereg z nich wisi u mnie w mieszkaniu, bo uważam je za wielkie osiągnięcie Mistrza.

Zdzisław Beksiński (Sanok 24 II 1929 - Warszawa 21 II 2005) studiował w latach 1947-1952 na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Był artystą samoukiem, który osiągnął niekwestionowaną pozycję w polskiej sztuce współczesnej, potwierdzoną obecnością jego prac na prestiżowych wystawach i w kolekcjach muzealnych. Początkowo zajmował się fotografią, którą interesował się od lat studenckich, po 1956 zyskując uznanie jako twórca fotogramów o estetyce opartej o efekty fakturowe. W latach 1958-1962 tworzył abstrakcyjne obrazy-reliefy o bogatej fakturze, głównie metalowe, będące odmianą malarstwa materii. Pod koniec tego okresu powstawały ażurowe formy o kształtach figur i pełnoplastyczne rzeźby w metalu. Kolejnym etapem jego twórczości były lata 1962-1974, kiedy poświęcał się głównie rysunkowi. W latach 60. rysował piórkiem i tuszem figuralne kompozycje odznaczające się karykaturalną deformacją postaci. Od końca lat 60. tworzył rysunki węglem i kredkami, będące monochromatyczną odmianą jego równoległej twórczości malarskiej. Od 1974 zajmował się niemal niepodzielnie malarstwem. Jego charakterystyczny styl bazował na perfekcji technicznej, której towarzyszyła niezwykłość wizji. Malował świat po katastrofie, naznaczony piętnem śmierci i rozpadu. Jego obrazy zaludniają postaci i stwory o ludzkich wprawdzie bądź zwierzęcych kształtach, lecz o cechach fantomów, automatów lub rozpadających się trucheł. Artysta nie nadawał swym obrazom i rysunkom tytułów (poza porządkującymi symbolami), akcentując w ten sposób swój brak zainteresowania dla literackiej strony przedstawień. Sam mówił, że malując całkowicie poddaje się wizji, „fotografuje“ ją. W ostatnich latach włączył do swego warsztatu artystycznego elektroniczne techniki generowania obrazu, które wykorzystywał do tworzenia komputerowych fotomontaży. Sztuka Beksińskiego, wielokrotnie wystawiana i omawiana, budzi skrajne emocje wśród znawców i publiczności.

Największa, systematycznie uzupełniana kolekcja jego prac w kraju znajduje się w Muzeum Historycznym w Sanoku, za granicą - w Paryżu, w posiadaniu Piotra Dmochowskiego, który od 1983 kolekcjonuje prace i promuje twórczość artysty. Zorganizował on wystawy indywidualne Beksińskiego m.in. w Galerie Valmay w Paryżu w 1985, 1986 i 1988 oraz stałą ekspozycję we własnej Galerie Dmochowski - Musée-galerie de Beksiński, istniejącej w latach 1989-1996. Jego też nakładem ukazały się monumentalne albumy artysty w 1988 i 1991.

W Polsce monografię Beksińskiego pióra Tadeusza Nyczka opublikowały Arkady w 1989 (II wydanie w 1992). Wiosną 2005 roku w Pałacu Opatów w Gdańsku Oliwie miała miejsce duża wystawa obrazów Beksińskiego, a dyrektor Muzeum w Sanoku Wiesław Banach wydał obszerną monografię artysty.

Od października 2016 w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie na stałe zagościła wystawa 250 prac (obrazów, rysunków, fotografii) Zdzisława Beksińskiego z prywatnej kolekcji Anny i Piotra Dmochowskich. Natomiast od czerwca 2021 stała wystawa 30 obrazów Beksińskiego z kolekcji Dmochowskich prezentowana jest również w Muzeum Archidiecezji w Warszawie.
(zdjęcie: Piotr Dmochowski, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=8960820 )


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Erna Rosenstein (Lwów 1913 - Warszawa 2004) studiowała w latach 1932-1934 w Wiener Frauen Akademie, a następnie w latach 1934-1936 w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Wojciecha Weissa. W latach studiów była związana z kręgiem pierwszej „Grupy Krakowskiej”, brała udział w przygotowaniach przedstawień teatru Cricot, sama wystąpiła w spektaklu „Lajkonik krakowski”. W 1937 wyjechała na krótko do Paryża. Tuż przed II wojną przeniosła się do Lwowa. Po ucieczce z tamtejszego getta ukrywała się w Warszawie. Po Powstaniu przebywała w Grodzisku i Częstochowie, a po zakończeniu wojny wróciła do Krakowa. Wystawiała z Grupą Młodych Plastyków (1946) i na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej (1948/49). W Krakowie wyszła za mąż za Artura Sandauera. W 1949 przeniosła się do Warszawy. Zaczęła wystawiać na powrót w 1955, od 1957 związała się na stałe z reaktywowaną, tzw. drugą „Grupą Krakowską”. Uczestniczyła w II i III Wystawie Sztuki Nowoczesnej, Warszawa 1957 i 1959 oraz w wielu wystawach, plenerach i sympozjach ruchu awangardowego lat 60., w tym regularnie w Plenerach Koszalińskich w Osiekach (1964-1978) i in. Wystawiała też wielokrotnie na Festiwalach Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1962-1988), Spotkaniach Krakowskich, Festiwalach Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie itp. W 1972 została laureatką Nagrody Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. Tworzy obrazy, rysunki, collages, książki autorskie i obiekty przestrzenne, dla których wspólnym mianownikiem jest surrealizm, wyrażający się w zaskakujących, poetyckich zestawieniach znaczących elementów, onirycznej metaforyce, bogactwie skojarzeń i wyobraźni. Artystka jest również uznaną poetką, wydała kilka tomików wierszy, mi in. w Czytelniku i Wydawnictwie Literackim.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Erna Rosenstein (Lwów 1913 - Warszawa 2004) studiowała w latach 1932-1934 w Wiener Frauen Akademie, a następnie w latach 1934-1936 w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Wojciecha Weissa. W latach studiów była związana z kręgiem pierwszej „Grupy Krakowskiej”, brała udział w przygotowaniach przedstawień teatru Cricot, sama wystąpiła w spektaklu „Lajkonik krakowski”. W 1937 wyjechała na krótko do Paryża. Tuż przed II wojną przeniosła się do Lwowa. Po ucieczce z tamtejszego getta ukrywała się w Warszawie. Po Powstaniu przebywała w Grodzisku i Częstochowie, a po zakończeniu wojny wróciła do Krakowa. Wystawiała z Grupą Młodych Plastyków (1946) i na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej (1948/49). W Krakowie wyszła za mąż za Artura Sandauera. W 1949 przeniosła się do Warszawy. Zaczęła wystawiać na powrót w 1955, od 1957 związała się na stałe z reaktywowaną, tzw. drugą „Grupą Krakowską”. Uczestniczyła w II i III Wystawie Sztuki Nowoczesnej, Warszawa 1957 i 1959 oraz w wielu wystawach, plenerach i sympozjach ruchu awangardowego lat 60., w tym regularnie w Plenerach Koszalińskich w Osiekach (1964-1978) i in. Wystawiała też wielokrotnie na Festiwalach Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1962-1988), Spotkaniach Krakowskich, Festiwalach Sztuk Pięknych w warszawskiej Zachęcie itp. W 1972 została laureatką Nagrody Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida. Tworzy obrazy, rysunki, collages, książki autorskie i obiekty przestrzenne, dla których wspólnym mianownikiem jest surrealizm, wyrażający się w zaskakujących, poetyckich zestawieniach znaczących elementów, onirycznej metaforyce, bogactwie skojarzeń i wyobraźni. Artystka jest również uznaną poetką, wydała kilka tomików wierszy, mi in. w Czytelniku i Wydawnictwie Literackim.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w::
– Galerie am Markusberg, Trewir, Niemcy, X – XI 1977;
– Marian Bogusz 1920- 1980, wystawa monograficzna, Muzeum Narodowe w Poznaniu, Poznań 1982, kat. s. 178, poz. 318.

Marian Bogusz (Pleszew w Wielkopolsce 25 IV 1920 - Warszawa 2 II 1980) po maturze w 1939 wziął udział jako ochotnik w kampanii wrześniowej. W latach 1941-19445 był więziony przez hitlerowców (obóz koncentracyjny w Mauthausen). Po wojnie osiadł w Warszawie. Do 1948 studiował w ASP w pracowniach prof. J. Cybisa i J. Sokołowskiego. Już w okresie studiów włączył się w życie artystyczne jako organizator różnorodnych jego form. Był współzałożycielem Klubu Młodych Artystów i Naukowców, działającego w latach1947-49, pierwszego w powojennej Warszawie ośrodka sztuki awangardowej. Na przełomie 1948/49 wziął udział w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. W 1955 wspólnie ze Zbigniewem Dłubakiem (którego poznał w Mauthausen) i Kajetanem Sosnowskim założył Grupę 55, uważaną za przeciwwagę ideową i artystyczną „Arsenału“. W tym samym roku związał się z Galerią Krzywe Koło, którą prowadził do 1965, tworząc z niej ważny ośrodek ruchu „nowoczesnych“. W 1963 był inicjatorem Plenerów Koszalińskich w Osiekach, które przez kolejnych 15 lat osiągnęły rangę czołowych międzynarodowych spotkań artystów i naukowców w Polsce. Malarstwo Bogusza przeszło drogę od surrealistycznych kompozycji abstrakcyjnych z lat 40., poprzez figuratywne, symboliczne przedstawienia z okresu Grupy 55 (inspirowane teatrem Bertolta Brechta, muzyką, nauką itp.) do utrzymanych w dyscyplinie abstrakcji geometrycznej prac z dojrzałego okresu lat 60. i 70. Równolegle z malarstwem i wspomnianymi doświadczeniami z zakresu form przestrzennych w otwartej przestrzeni, Bogusz od początku zajmował się scenografią teatralną, realizując wiele przedstawień w teatrach całej Polski. Był współautorem oprawy plastycznej imprez, pawilonów wystawowych, monumentalnych dekoracji (np. fryz ceramiczny na Stadionie X-lecia w Warszawie). Pisał, wygłaszał referaty, wielokrotnie występował jako spiritus movens artystycznych debat.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Serię „Requiem“, obejmującą 20 obrazów olejnych i około 80 wykonanych temperą, prowadził artysta od 1965 do 1969 r. U źródeł każdej z prac tego cyklu leżał intencjonalnie opracowany przez twórcę, określony program ideowo-symboliczny. Posiłkował się tu artysta znakami zaczerpniętymi z różnych obszarów ikonografii. Był to pierwszy cykl w twórczości Berdyszaka, gdzie przekazywana treść posiadała swoje wyraźne odniesienia [...]. Odwoływał się twórca do symboliki katolickiej, prawosławnej i judaistycznej, znaków kultur przedchrześcijańskich, kultur starożytności, dawnych zapomnianych symboli i umownych powszednich oznaczeń. Wszystkie obrazy tej serii posiadały jedną wspólną właściwość: oparte były o symboliczny kształt bramy-tablicy.
Bożena Kowalska, Jan Berdyszak, Wyd. Literackie, Kraków 1979, s. 33-35

Jan Berdyszak (Zawory 1934 - Poznań 2014) studiował rzeźbę w PWSSP w Poznaniu w 1952-58, równolegle podejmując samodzielne próby malarskie i graficzne. Już od wczesnego okresu jego twórczość skupiała się na zagadnieniach przestrzeni. W cyklu „Koła podwójne“ (1962-64 i 1967-69) dokonał przełamania konwencji malarskiego prostokąta. Obrazy składały się z dwóch kół, zestawionych pionowo jedno nad drugim, pokrytych poruszonymi, kontrastowymi formami, które tworzyły prze-strzeń wewnętrzną w ramach kompozycji. Kolejnym etapem poszukiwań było wprowadzenie do obrazu przestrzeni rzeczywistej w postaci otworu wyciętego w płótnie. Od 1967 przestrzeń ingerująca w materię malowidła zyskała „uwolnienie“ przez fakt podziału obrazu na oddzielne części, które eksponowane były w różnych zestawieniach (symetrycznie, antytetycznie, prostopadle do siebie w narożniku sali itp.). O ile dotąd eksperymentom malarsko-przestrzennym Berdyszaka towarzyszyła grafika (gipsoryty, drzeworyty, zwłaszcza cykl „Kompozycje kół“), to w tym momencie malarstwo spotkało się z rzeźbą. Z tego samego okresu pochodzą wieloczęściowe, rozkładane, przewidziane do dowolnego zestawiania formy z barwnej, emaliowanej blachy. Od końca lat 60. powierzchnie malarskie Berdyszaka stały się płaskie, formy ostro zdefiniowane. Artysta podejmował próby transponowania na język wizualny pojęć otwartości, nieskończoności, potencjalności itp., zakorzenionych w myśli filozoficznej Wschodu. Jednocześnie w cyklu „Obszary koncentrujące“ (1973-80) proponował formy skłaniające widza do medytacji. Obiekty z szyb i pleksiglasu pn. „Przezroczyste“ (1970-78) był kontynuowany w instalacjach z lat 80. i 90. Od 1990 artysta tworzył cykl „Passe-partout“, realizowany w formie obiektów, instalacji, grafik i in. Są to obiekty powtarzające formę oprawy ryciny, lecz z pustym otworem eksponującym otoczenie. Twórczość Berdyszaka obejmuje także akcje efemeryczne, wielkie ilości szkiców rysunkowych oraz tekstów pisanych i wypowiadanych z okazji różnych spotkań, prelekcji, prezentacji itp. Od 1965 wykładał on w macierzystej uczelni (od 1996 ASP). Od początku równolegle z twórczością głównego nurtu uprawiał scenografię teatralną (współpracował m. in. z teatrem „Marcinek“ w Poznaniu).
Zmarł 18 września 2014


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w::
Obraz reprodukowany i opisany:
– Bożena Kowalska, Przestrzenie Jerzego Kałuckiego / Jerzy Kałucki’s Spaces, Okręg Warszawski Polskich Artystów Plastyków, Warszawa 2006, il., s. 21.

O obrazach Jerzego Kałuckiego z lat 1961-1965, powstających w czasach rozkwitu „malarstwa materii“ w Europie, tak pisała Bożena Kowalska:
Kałucki sięgnął wprawdzie, tak jak wielu, po elementy materii z najbliższego otoczenia; po sznurek i kawałki płótna, by wklejać je w obraz. Ale w sposób całkowicie odmienny niż inni tworzył ze sznurka na powierzchni obrazowej konstrukcję czystych, geometrycznych podziałów, tak jak to czynił w poprzednich płótnach za pomocą namalowanej, czarnej kreski. Wierny cechującej go zawsze potrzebie umiaru i ładu, wszystkie te kompozycje utrzymywał w rygorach prawie ascetycznej skromności. Najczęściej bliskie gamie achromatycznej, subtelne kolory wypełniające pola wyznaczone liniami geometrycznej struktury były wyzbyte materialności. Jakby dla podkreślenia ich nieważkości, prawie-niebytu, skontrastowane zostały z nieco zgrzebną materią płóciennych skrawków i sznurów. Reliefowo wypukłe, akcentowały one swoją materialność dzięki wędrującej obok nich ciemnej kresce cienia.
Choć w pracach ze sznurkiem zastosowany został sposób kształtowania powierzchni obrazu właściwy malarstwu materii, nie da się ich do tego nurtu zaliczyć. Dominującą rolę zdobył w nich bowiem ład i asceza geometrycznej kompozycji. (B. Kowalska, Przestrzenie Jerzego Kałuckiego, Warszawa 2006, s. 20, 24)

Jerzy Kałucki (Lwów 1931- Kraków 2022) studiował na Wydziale Scenografii krakowskiej ASP, uzyskując dyplom w 1957. Projektował scenografie do spektakli w teatrach na Śląsku (m. in. Opera Śląska w Bytomiu, teatry w Katowicach i Sosnowcu), a także dla Teatru TV. Od 1981 wykładał malarstwo w PWSSP (obecnie ASP) w Poznaniu, od 1994 jako profesor. Od początku lat 60. wiele wystawiał, najczęściej w Galerii Krzysztofory w Krakowie, gdzie miał kilkanaście wystaw indywidualnych. Brał też udział w zbiorowych wystawach Grupy Krakowskiej, do której wstąpił w 1976. Uczestniczył w imprezach ruchu awangardowego w Polsce, m.in.: Plener Koszaliński, Osieki 1970; Sympozja "Złotego Grona", Zielona Góra 1969 i 1975; "Przestrzeń miasta", Chełm 1978; "Język geometrii", Białowieża 1983. Jego poszukiwania malarskie skupiają się na problemie przestrzeni. Początkowo tworzył kompozycje zbliżone wyrazem i sposobem opracowania do strukturalistycznej odmiany malarstwa materii, wprowadzając do swych prac elementy collage'u. Od lat 70. prowadził poszukiwania zbieżne z konceptualizmem, tworząc z użyciem różnych materiałów obiekty i instalacje oparte na wyliczeniach matematycznych i geometrycznych studiach nad przestrzenią. Sprawom tym artysta poświęcał też prace teoretyczne i teksty, zamieszczane w katalogach i czasopismach artystycznych.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz, który przedstawiamy na naszej aukcji, należy w twórczości Jerzego Kałuckiego do grupy dzieł, o których tak pisała Bożena Kowalska: Zyskały one nowy, inny klimat: mniej intelektualny, a bardziej zmysłowy. Ten nieoczekiwany czynnik rozwinie się w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych, przynosząc najpiękniejsze obrazy Kałuckiego, o intensywnych, głębokich barwach zestawianych ze sobą w urzekające, mocne i dźwięczne akordy. Są to koła o różnych długościach promieni, jednolicie pokryte kolorem, nasuwające się na siebie i przesłaniające się w przestrzeni; jedne bliżej oczu, inne w głębi, trudne do jednoznacznego usytuowania w przestrzennych planach. (Bożena Kowalska, Przestrzenie Jerzego Kałuckiego, Warszawa 2006, s. 46)

Jerzy Kałucki (Lwów 1931- Kraków 2022) studiował na Wydziale Scenografii krakowskiej ASP, uzyskując dyplom w 1957. Projektował scenografie do spektakli w teatrach na Śląsku (m. in. Opera Śląska w Bytomiu, teatry w Katowicach i Sosnowcu), a także dla Teatru TV. Od 1981 wykładał malarstwo w PWSSP (obecnie ASP) w Poznaniu, od 1994 jako profesor. Od początku lat 60. wiele wystawiał, najczęściej w Galerii Krzysztofory w Krakowie, gdzie miał kilkanaście wystaw indywidualnych. Brał też udział w zbiorowych wystawach Grupy Krakowskiej, do której wstąpił w 1976. Uczestniczył w imprezach ruchu awangardowego w Polsce, m.in.: Plener Koszaliński, Osieki 1970; Sympozja "Złotego Grona", Zielona Góra 1969 i 1975; "Przestrzeń miasta", Chełm 1978; "Język geometrii", Białowieża 1983. Jego poszukiwania malarskie skupiają się na problemie przestrzeni. Początkowo tworzył kompozycje zbliżone wyrazem i sposobem opracowania do strukturalistycznej odmiany malarstwa materii, wprowadzając do swych prac elementy collage'u. Od lat 70. prowadził poszukiwania zbieżne z konceptualizmem, tworząc z użyciem różnych materiałów obiekty i instalacje oparte na wyliczeniach matematycznych i geometrycznych studiach nad przestrzenią. Sprawom tym artysta poświęcał też prace teoretyczne i teksty, zamieszczane w katalogach i czasopismach artystycznych.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Henryk Stażewski (Warszawa 9 I 1894 - Warszawa 10 VI 1988) studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w latach 1913-1920. W początkach kariery malował martwe natury. Przejściowo wystawiał z ugrupowaniem „Formiści” (1922). Wziął też udział w Wystawie Nowej Sztuki w Wilnie w 1923. O tego czasu tworzył pod wpływem konstruktywizmu. Obok kompozycji malarskich trudnił się grafiką książkową, projektował wnętrza, sprzęty, a także scenografie – były to w większości prace teoretyczne i studyjne. Polskie i międzyna-rodowe ugrupowania awangardy, z którymi wystawiał i współpracował jako publicysta, to kolejno: „Blok” (1924-1926), „Praesens” (1926-1930), „Cercle et Carré” (1929-1931), „Abstraction-Création” (1931-1939), „a. r.” (1932-1939). Należał też do Koła Artystów Grafików Reklamowych (1933-1939). W 1930 był współorganizatorem zbiórki dzieł artystów międzynarodowej awangardy przeznaczonych dla muzeum łódzkiego (obecnie w Muzeum Sztuki w Łodzi). Po II wojnie mieszkał i działał w Warszawie. W latach 40. i 50. podejmował próby dostosowania się do postulatów sztuki figuratywnej. Z tego okresu pochodzą rysunkowe i malarskie kompozycje o tematyce pracy, budowy, a także projekty monumentalne. Po 1956, uznawany powszechnie za patrona polskiej awangardy, uprawiał już wyłącznie abstrakcję o konstruktywistycznym rodowodzie. Tworzył cykle prac, będących studiami płaszczyzn, linii, kolorów w różnych układach względem siebie. Przy pozorach chłodnej perfekcji umiał nasycić je emocją bezpośredniego dotknięcia, śladu ręki. Obok malarstwa i form pochodnych, jak collages, reliefy, multiple, tworzył formy przestrzenne i grafikę (autoryzował serigraficzne repliki swoich prac). Był laureatem wielu nagród i odznaczeń krajowych i zagranicznych, w tym Nagrody Herdera, Wiedeń 1972.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jan Berdyszak (Zawory 1934 - Poznań 2014) studiował rzeźbę w PWSSP w Poznaniu w 1952-58, równolegle podejmując samodzielne próby malarskie i graficzne. Już od wczesnego okresu jego twórczość skupiała się na zagadnieniach przestrzeni. W cyklu „Koła podwójne“ (1962-64 i 1967-69) dokonał przełamania konwencji malarskiego prostokąta. Obrazy składały się z dwóch kół, zestawionych pionowo jedno nad drugim, pokrytych poruszonymi, kontrastowymi formami, które tworzyły prze-strzeń wewnętrzną w ramach kompozycji. Kolejnym etapem poszukiwań było wprowadzenie do obrazu przestrzeni rzeczywistej w postaci otworu wyciętego w płótnie. Od 1967 przestrzeń ingerująca w materię malowidła zyskała „uwolnienie“ przez fakt podziału obrazu na oddzielne części, które eksponowane były w różnych zestawieniach (symetrycznie, antytetycznie, prostopadle do siebie w narożniku sali itp.). O ile dotąd eksperymentom malarsko-przestrzennym Berdyszaka towarzyszyła grafika (gipsoryty, drzeworyty, zwłaszcza cykl „Kompozycje kół“), to w tym momencie malarstwo spotkało się z rzeźbą. Z tego samego okresu pochodzą wieloczęściowe, rozkładane, przewidziane do dowolnego zestawiania formy z barwnej, emaliowanej blachy. Od końca lat 60. powierzchnie malarskie Berdyszaka stały się płaskie, formy ostro zdefiniowane. Artysta podejmował próby transponowania na język wizualny pojęć otwartości, nieskończoności, potencjalności itp., zakorzenionych w myśli filozoficznej Wschodu. Jednocześnie w cyklu „Obszary koncentrujące“ (1973-80) proponował formy skłaniające widza do medytacji. Obiekty z szyb i pleksiglasu pn. „Przezroczyste“ (1970-78) był kontynuowany w instalacjach z lat 80. i 90. Od 1990 artysta tworzył cykl „Passe-partout“, realizowany w formie obiektów, instalacji, grafik i in. Są to obiekty powtarzające formę oprawy ryciny, lecz z pustym otworem eksponującym otoczenie. Twórczość Berdyszaka obejmuje także akcje efemeryczne, wielkie ilości szkiców rysunkowych oraz tekstów pisanych i wypowiadanych z okazji różnych spotkań, prelekcji, prezentacji itp. Od 1965 wykładał on w macierzystej uczelni (od 1996 ASP). Od początku równolegle z twórczością głównego nurtu uprawiał scenografię teatralną (współpracował m. in. z teatrem „Marcinek“ w Poznaniu).
Zmarł 18 września 2014


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 124, 127.

Andrzej Szewczyk (Szopienice k. Katowic 1950 - Cieszyn 2001) pod koniec lat 60. związany był z krakowskim środowiskiem artystycznym skupionym wokół Galerii Krzysztofory, zawarł przyjaźnie z Krzysztofem Niemczykiem i Tomaszem Wawakiem. W latach 1974-78 studiował Wychowanie Plastyczne na Uniwersytecie Śląskim. Od r.1977 stale współpracował z warszawską Galerią Foksal, gdzie wielokrotnie wystawiał. Na stałe zamieszkał we wsi Kaczyce Górne. Jego różnorodna twórczość inspirowana poezją i literaturą prowokowała widza do własnych skojarzeń. Wypowiadał się językiem wizualnym a także pisanym. Na początku lat 80. tworzył też instalacje ze ścinek kredek i ołówków, zaś jego późniejsze realizacje nabierają bogatszych treści. Był przedstawicielem sztuki konceptualnej. Wernisażu ostatniej, osobiście konsultowanej z organizatorami wystawy swoich prac w poznańskiej Galerii Muzalewska nie doczekał. Zmarł na krótko przed jej uroczystym otwarciem.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 126.

Od początku lat 80. Andrzej Szewczyk tworzył cykle obiektów przestrzennych, w których używał ołowiu i określonych gatunków drewna. Były to Pomniki listów F. Kafki do F. Bauer, Diariusze, Bazylika-Biblioteka, a także Świadek. Stemplowane gorącym ołowiem deski tworzyły szczególny rodzaj pisma – jak określał artysta – symbolicznego, wewnętrznego, pulsującego swoim tajemniczym życiem.
W rozmowie z Andrzejem Przywarą artysta tak tłumaczył swoją autorską koncepcję: Moje prace przestrzenne w drewnie i ołowiu odczuwam jako gatunek biblioteki, powszechnej biblioteki. Użycie materiałów ma niezwykle konkretne odniesienia, od poziomu fizycznego (fizyki) do erotycznego; w kierunku tańca. Tańczą materiały. Lubię oglądać ołów, który wlewa się w drewniane otwory. Przybiera on wręcz formy pewnych prototypów – serca, wątroby. Przypatruję się tym pracom i widzę, ile jest w nich tego, co jest w nas. Wszystko, co jest płynne jest prawdziwe. (Andrzej Szewczyk. Malarstwo, Galeria Kronika, Centrum Sztuki w Bytomiu, 1992, s. nlb.)

Andrzej Szewczyk (Szopienice k. Katowic 1950 - Cieszyn 2001) pod koniec lat 60. związany był z krakowskim środowiskiem artystycznym skupionym wokół Galerii Krzysztofory, zawarł przyjaźnie z Krzysztofem Niemczykiem i Tomaszem Wawakiem. W latach 1974-78 studiował Wychowanie Plastyczne na Uniwersytecie Śląskim. Od r.1977 stale współpracował z warszawską Galerią Foksal, gdzie wielokrotnie wystawiał. Na stałe zamieszkał we wsi Kaczyce Górne. Jego różnorodna twórczość inspirowana poezją i literaturą prowokowała widza do własnych skojarzeń. Wypowiadał się językiem wizualnym a także pisanym. Na początku lat 80. tworzył też instalacje ze ścinek kredek i ołówków, zaś jego późniejsze realizacje nabierają bogatszych treści. Był przedstawicielem sztuki konceptualnej. Wernisażu ostatniej, osobiście konsultowanej z organizatorami wystawy swoich prac w poznańskiej Galerii Muzalewska nie doczekał. Zmarł na krótko przed jej uroczystym otwarciem.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 87.

Kompozycje Leona Tarasewicza złożone z ledowych paneli o jednorodnym barwnym blasku lub też pulsujących swoim natężeniem i kolorem, stanowią osobny rozdział w twórczości tego artysty. Tarasewicz znajduje tutaj inne medium dla dalszej eksploracji zagadnień koloru, światła i świetlistości. Posłużenie się materiałem pleksi i ledami przynosi efekty odmienne od tych uzyskiwanych przy pomocy farb kładzionych na podłoże płócienne czy na ścianę. Kojarzenie pleksi i ledów z pejzażem miasta nie ogranicza jednak przekazu, ponieważ artysta stara się wydobyć w ten sposób inny wymiar oddziaływania koloru.
Jedna z pierwszych prezentacji takich obiektów Tarasewicza miała miejsce w warszawskiej galerii Art New Media w 2009 roku, a jedna z następnych – w 2016 roku, w poznańskiej galerii Ego. Rozbudowana idea transcendentalnych obiektów, utrzymanych w żółtej tonacji, została przedstawiona w Galerii Foksal w 2018 roku, podczas ekspozycji Jerozolima. W instalacjach z użyciem rzeczywistego (w tym przypadku ledowego) światła, artysta stara się uzyskać przekaz transcendentny, mający źródło w sztuce sakralnej. Nawiązuje przy tym do tradycji ikony oraz filozofii światła. Z drugiej strony, porzucenie gestu ręki malarza na rzecz prostopadłościennych form, powstających przy użyciu mechanicznej produkcji, bliskie jest tradycji konceptualizmu i minimal artu.

Leon Tarasewicz (Stacja Waliły na Białostocczyźnie 14 III 1957, mieszka we wsi Waliły i w Warszawie) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1979-1984. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Tadeusza Dominika. Już w okresie studiów odnalazł własny sposób przedstawiania natury poddawanej syntezie na granicy abstrakcji. W początkowym okresie jego obrazy oparte były na wnikliwie zaobserwowanych motywach, takich jak widziane z oddali stożki drzew na górskich stokach, rytm pni drzew w lesie, stada wzbijających się do lotu ptaków, kamienie. Od ok. 1988 artysta wychodzi poza konkretne odniesienia przedmiotowe ku wartościom czysto malarskim: barwie, grze walorów, fakturze. Tworzy abstrakcyjne kompozycje pól i smug koloru wypełniających wielkoformatowe obrazy, jak również - coraz częściej - malowidła na ścianach galerii (np. w Konsthall, Malmö 1992, w Galerii Foksal, Warszawa 1994, na wystawie "Sztuka wobec natury", Galeria Zachęta, Warszawa 1996). Z czasem tego typu realizacje przestrzenne w miejscach publicznych (choć ma również w dorobku kilka aranżacji wnętrz prywatnych) stały się głównym wątkiem jego twórczości. Apogeum tej tendencji przypadło na przełom stuleci, kiedy artysta zaprezentował barwną "podłogę" na Biennale Sztuki w Wenecji w 2001 oraz indywidualną wystawę-instalację w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 2003, pomyślaną jako przestrzeń malarska, w którą widz może fizycznie wejść. Artysta od początku kariery odnosi wiele sukcesów, również rynkowych, w kraju i za granicą. Brał udział w wielu prestiżowych wystawach zbiorowych, indywidualnie współpracuje od 1984 z Galerią Foksal w Warszawie oraz m. in. z Galerie Nordenhake w Sztokholmie i Berlinie. Miał wystawy indywidualne w czołowych muzeach i galeriach w kraju oraz w Londynie, Nowym Jorku, Berlinie, Wenecji i in. Jego prace weszły do prestiżowych kolekcji muzealnych. Otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa (1998), Nagrodę Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich (1999), Paszport "Polityki" (2000). Artysta akcentuje swą narodowość białoruską, działa na rzecz społeczności lokalnej i ruchów opozycyjnych na Białorusi. W roku akademickim 1996/97 Akademia warszawska zaprosiła go do prowadzenia pracowni na Wydziale Malarstwa. Uczy tam do dziś, będąc dla studentów nie tylko autorytetem artystycznym, ale i oddanym pedagogiem, organizatorem plenerów, warsztatów, wspólnych wyjazdów na wystawy.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Radosław Sowiak (Łódź 1950, mieszka w Łodzi) - twórczością artystyczną zajmuje się od 1986 r. W latach 70. związał się ze środowiskiem artystycznym jako kolekcjoner sztuki, następnie w 1981 jako pomysłodawca i współorganizator Ogólnopolskiej Aukcji Sztuki Współczesnej na rzecz MKZ Solidarność Ziemi Łódzkiej. Współwłaściciel jedynej w Polsce w stanie wojennym niezależnej, samofinansującej się, podziemnej Galerii Czyszczenie Dywanów istniejącej od 20 marca 1982 do 13 grudnia 1982 r. Współwłaściciel podziemnego wydawnictwa "Zakaz Zawracania" (1985–1986). Inicjator Instytutu Sztuki im. Społecznego Protestu z tymczasową siedzibą w Kopenhadze, gdzie w 1983 r. zostały wysłane zbiory i dokumentacja Galerii Czyszczenie Dywanów. Prace wróciły do Polski i następnie zostały przekazane Muzeum Sztuki w Łodzi. W 2011 r. zostały zaprezentowane wraz z pracami Adama Paczkowskiego i Radosława Sowiaka na Wystawie Czyszczenie Dywanów, która odbyła się w ramach Festiwalu Sztuka i Dokumentacja. W 2011 r. odbyła się również wystawa „Dywaniarze chcecie kurwa dzieł, zróbta se sami” – Archiwa Galerii Czyszczenie dywanów, malarstwo Radosława Sowiaka „Sen o Kazimierzu M.” w Centrum Kultury Koneser. Jego prace w zbiorach Muzeum Sztuki w Łodzi, oraz w kolekcjach prywatnych.

Włodzimierz Pawlak (Korytów k. Żyrardowa 1957, mieszka w Korytowie) studiował Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w pracowni prof. Rajmunda Ziemskiego, u którego uzyskał dyplom w 1985. Był już wtedy członkiem Gruppy, najważniejszego ugrupowania młodych neoekspresjonistów, zawiązanego w końcu 1982 i działającego do 1992. Od 1986 uczy malarstwa na Wydziale Wzornictwa Przemysłowego macierzystej uczelni. Jako członek Gruppy wpisywał się w szerszy nurt niezależnego życia artystycznego lat 80., dając niejednokrotnie wyraz swym poglądom na sprawy polityczne i społeczne okresu stanu wojennego. Czynił to w poezji i pismach teoretycznych (publikowanych głównie na łamach pisma Gruppy „Oj dobrze już“), ale przede wszystkim w malarstwie. Początkowo sięgał po jednoznaczne symbole i metafory jak w cyklu „Świnie“ (1983) czy w obrazach z motywem pięcioramiennej gwiazdy. Cykl obrazów dyplomowych pt. „Obrazy zamalowane“ (1985) zastosował zabieg nakładania warstw farby. Było to oryginalnym przeniesieniem i utrwaleniem w sztuce charakterystycznego motywu zamalowanych politycznych ha-seł na murach. Swego rodzaju wolty formalnej dokonał w cyklu „Tablice dydaktyczne“ (1987-1988), gdzie poszczególne warstwy przedstawienia są przezroczyste. Od 1989 tworzy jednorodne formalnie, niefiguratywne „Dzienniki“, które w wersji malarskiej powstają w wyniku rycia ołówkiem rzędów pionowych kresek w świeżej białej farbie. Równolegle powstają collages pod tym samym tytułem, składane z zużytych przedmiotów: tubek po farbach, zestruganych ołówków, biletów, rachunków itp. Wątkiem, który narasta od połowy lat 90., jest zainteresowanie sztuką i teorią konstruktywistów polskich i rosyjskich: Katarzyny Kobro, Władysława Strzemińskiego, Kazimierza Malewicza i innych. Artysta eksponował ostatnio cykl studiów formalnych i kolorystycznych, wynikających częściowo z tych zainteresowań, a częściowo już z własnego dorobku teoretycznego, pt. Przestrzeń logiczna obrazu z 2002 roku.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jan Tarasin (Kalisz 11 IX 1926 - Warszawa 8 VIII 2009) studiował malarstwo w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Zbigniewa Pronaszki (1946-1951). Jeszcze jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49. W połowie lat 50. stworzył cykle litografii: „Nowa Huta i jej mieszkańcy“, 1954, „Dom“, 1955). W pierwszym przeciwstawił się oficjalnemu optymizmowi, w drugim, operując symboliką martwej natury, zawarł treści egzystencjalne i odnoszące do niedawnego dramatu wojny. Po 1956 zaczął malować obrazy niefiguratywne. Układy wyodrębnionych elementów (określanych jako „przedmioty“) umieszczane były przez artystę na płaszczyźnie (cykl „Wnętrze“, 1957) ), lub w aluzyjnej przestrzeni (cykle „Uczta“, 1957, „Brzeg“, 1962-1964, „Przedmioty policzone“, od 1968, „Antykwariat“, 1968). Zasada ta utrzymuje się w jego malarstwie w następnych latach, różnice między okresami twórczości dotyczą sposobu opracowania „przedmiotów“ i ich usytuowania w przestrzeni obrazu lub wobec tła. Od lat 70. „przedmioty“ zmieniają się w graficzne, zwykle czarne znaki na jasnych tłach (cykl „Kolekcja“, od 1971). Tła z kolei bywają iluzyjnie przestrzenne, zróżnicowane walorowo, miękkie. W latach 90. artysta wrócił do kolorystycznego, bardziej malarskiego rozwiązywania zarówno znaków, jak i teł, często ciemnych lub przenikających się z „przedmiotami“ (cykl „Wylęgarnia przedmiotów“, 1992). Tarasin od 1962 jest członkiem „Grupy Krakowskiej“. W 1963-67 uczył na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. W 1967 przeniósł się do Warszawy, w 1974 podjął pracę pedagogiczną na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. W 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1976 otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, w 1984 Nagrodę im. Jana Cybisa.; Nagroda na MB Sztuki w San Marino 1965. Równolegle z malarstwem zajmował się rysunkiem i grafiką - do lat 60. litografią, od 1974 serigrafią. W 1974-1981 wydał 8 autorskich „Zeszytów“ z serigrafiami i własnymi tekstami. W 1995 w Galerii Zachęta odbyła się wystawa artysty, której towarzyszył monograficzny katalog.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jan Tarasin (Kalisz 11 IX 1926 - Warszawa 8 VIII 2009) studiował malarstwo w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Zbigniewa Pronaszki (1946-1951). Jeszcze jako student zadebiutował na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49. W połowie lat 50. stworzył cykle litografii: „Nowa Huta i jej mieszkańcy“, 1954, „Dom“, 1955). W pierwszym przeciwstawił się oficjalnemu optymizmowi, w drugim, operując symboliką martwej natury, zawarł treści egzystencjalne i odnoszące do niedawnego dramatu wojny. Po 1956 zaczął malować obrazy niefiguratywne. Układy wyodrębnionych elementów (określanych jako „przedmioty“) umieszczane były przez artystę na płaszczyźnie (cykl „Wnętrze“, 1957) ), lub w aluzyjnej przestrzeni (cykle „Uczta“, 1957, „Brzeg“, 1962-1964, „Przedmioty policzone“, od 1968, „Antykwariat“, 1968). Zasada ta utrzymuje się w jego malarstwie w następnych latach, różnice między okresami twórczości dotyczą sposobu opracowania „przedmiotów“ i ich usytuowania w przestrzeni obrazu lub wobec tła. Od lat 70. „przedmioty“ zmieniają się w graficzne, zwykle czarne znaki na jasnych tłach (cykl „Kolekcja“, od 1971). Tła z kolei bywają iluzyjnie przestrzenne, zróżnicowane walorowo, miękkie. W latach 90. artysta wrócił do kolorystycznego, bardziej malarskiego rozwiązywania zarówno znaków, jak i teł, często ciemnych lub przenikających się z „przedmiotami“ (cykl „Wylęgarnia przedmiotów“, 1992). Tarasin od 1962 jest członkiem „Grupy Krakowskiej“. W 1963-67 uczył na Wydziale Architektury Wnętrz krakowskiej ASP. W 1967 przeniósł się do Warszawy, w 1974 podjął pracę pedagogiczną na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. W 1987-90 był rektorem tej uczelni. W 1976 otrzymał Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, w 1984 Nagrodę im. Jana Cybisa.; Nagroda na MB Sztuki w San Marino 1965. Równolegle z malarstwem zajmował się rysunkiem i grafiką - do lat 60. litografią, od 1974 serigrafią. W 1974-1981 wydał 8 autorskich „Zeszytów“ z serigrafiami i własnymi tekstami. W 1995 w Galerii Zachęta odbyła się wystawa artysty, której towarzyszył monograficzny katalog.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany:
– VIII Debiut Absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Stara Kordegarda, Warszawa 6 – 23 III 1969.

Obraz wymieniony:
– Jurry. Powrót artysty, Jerzy Ryszard „Jurry“ Zieliński (1943-1980), Galeria Zderzak, Kraków 2010, s. 488;
– Neo-neo-neo. Jan Dobkowski (Dobson), Jerzy Zieliński (Jurry), Muzeum Narodowe w Warszawie, Galeria Sztuki Współczesnej „Zachęta“, Warszawa 1994, wymieniony w kalendarium, s. 23.

Jerzy Ryszard „Jurry“ Zieliński był jedną z najbarwniejszych i najbardziej tragicznych postaci polskiej powojennej sztuki. Wspólnie z Janem Dobkowskim założył w 1965 roku ważną grupę Neo-Neo-Neo. Jego styl, łączący pop-artowską formę (krzykliwy kolor, wyraźny kontur) z głębokim, często gorzkim i ironicznym przesłaniem literackim, stanowił unikatowe zjawisko w polskiej sztuce lat 60. i 70. XX w.
Obraz Będzie jest mniejszą i prawdopodobnie wcześniejszą wersją monumentalnego dzieła Ostatni romantyk z 1969 roku. Na jednym i drugim obrazie ciężkie, czerwone obcęgi wyrywają z ziemi roślinę.
Wyselekcjonowane przez narzędzie drzewo to tytułowy „ostatni romantyk“ – jednostka wyróżniająca się z tłumu (lasu), skazana na konfrontację z siłą wyższą. Może to być bezpośrednie odniesienie do realiów politycznych PRL-u i brutalnej ingerencji władzy i cenzury w wolność jednostki.

Jerzy Ryszard Zieliński (Kazimierzów w Kieleckim 1 VI 1943 – Warszawa 5 III 1980)studia artystyczne rozpoczął w 1962 w warszawskiej ASP na Wydziale Rzeźby, rok później przeniósł się na Wydział Malarstwa do pracowni prof. Jana Wodyńskiego a następnie prof. Jana Cybisa; dyplom otrzymał w 1968 roku. Niezależnie od kontynuowania akademickiego programu nauczania, rozpoczął samodzielną działalność malarską, którą uzasadniał w tekstach teoretycznych. W 1965 nawiązał przyjaźń z Janem Dobkowskim i wówczas wspólnie przyjęli jeden kierunek artystycznego działania, które dało początek malarstwu pod nazwą neo-neo-neo. Wyjaśniając swą postawę napisali: „Neo-Neo-Neo nie jest doktryną, jest hasłem wywoławczym, wołamy o sztukę egalitarną; o odkrywanie w sobie fizjologicznej potrzeby tworzenia”. Artystyczny rodowód neo-neo-neo wywodzi się z założeń szeroko pojętego pop-artu. Od 1967 organizowali cykl wystaw pod nazwą neo-neo-neo. Wówczas Zieliński przyjął pseudonim Jurry. Wernisaże tych wystaw (najczęściej bez katalogu), miały charakter happeningu i spotkań artystycznej elity. Obaj artyści brali też udział w ekspozycjach krajowych i zagranicznych, Muzeum Sztuki w Łodzi zakupiło do swych zbiorów dwie prace Jurrego. Zieliński poszedł samodzielną drogą konsekwentnie kontynuując stylizację wielopłaszczyznowych, założonych jednolitym kolorem kompozycji z elementami biologicznymi. Posługiwał się ostrymi zestawieniami barw, ekspresyjną, z pozoru lapidarną lecz bardzo czytelną formą, tworząc swoja wizję świata. Rok temu jego twórczość przypomniała Oficyna Malarska w Warszawie pokazem prac (21 IV-19 V 2006) i wydaniem publikacji Jerzy Ryszard Zieliński – Wytnie nas czas.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany:
– Edward Dwurnik. Malarstwo, Galeria BWA, Zamość 1989;
– Galeria Sztuki „Zielona“, Busko Zdrój;
– Galeria Sztuki Wirydarz, Lublin 2017

Obraz reprodukowany:
– Edward Dwurnik. Malarstwo. Próba retrospektywy (spis cykli malarskich, oprac. Pola Dwurnik), Zachęta, Warszawa 2001; cykl XV, poz. 229;
– Edward Dwurnik, Sportowcy 1972-1992, Warszawa 2011, poz. 229, s. 422-423, il. barwna;
– Edward Dwurnik. Malarstwo, Galeria Sztuki Wirydarz, Lublin XII 2017 – I 2018, s. nlb., il. barwna;
– Strona Fundacji Edwarda Dwurnika (www.edwarddwurnik.pl).

Zamyślony facet przynależy do legendarnego, tworzonego od 1972 r. cyklu Sportowcy. Tytuł tej kultowej serii nie odnosił się jednak do atletów, lecz przewrotnie do konsumentów najtańszych papierosów marki „Sport“ oraz ironicznego określenia „sportowego życia“ – egzystencji pozbawionej perspektyw w pełnej marazmu Polsce Ludowej.
Tytułowy facet potraktowany został z typową dla Dwurnika dosadnością i groteskową deformacją. Z palcem w nosie, zdaje się przytłoczony i znudzony szarą codziennością. Postać siedzącego mężczyzny budzi skojarzenie z motywem Chrystusa Frasobliwego – głęboko zakorzenionego w polskiej sztuce ludowej wizerunku Chrystusa zadumanego nad tragicznym losem człowieka. Dwurnik maluje na głowie mężczyzny cierniową koronę, odzierając jednak ten sakralny topos z patosu i nadając mu boleśnie ziemski, PRL-owski kontekst.
Pierwotna wersja obrazu z 1987 roku (patrz fot. obok) mocniej akcentowała ponurą, społeczno-polityczną tematykę – w prawym dolnym narożniku, artysta wkleił obraz nieznanego artysty z lat 50., przedstawiający tłum demonstrantów. W połowie lat 90. Dwurnik, chcąc symbolicznie zerwać z wszechobecną szarzyzną dawnej epoki, zdecydował się na przemalowanie płótna. Dominującą tonację zastąpiła chłodna, głęboka błękitna kolorystyka, a dawny, polityczny motyw został zastąpiony kompozycją abstrakcyjną. W efekcie, Zamyślony facet to wielowarstwowy dokument czasu i transformacji – zarówno ustrojowej, jak i samej tkanki malarskiej artysty.

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, opisany, reprodukowany:
– Edward Dwurnik. Malarstwo. Próba retrospektywy (spis cykli malarskich, oprac. Pola Dwurnik), Zachęta, Warszawa 2001; cykl X, poz.18;
– Edward Dwurnik. Malarstwo, Galeria Sztuki Wirydarz, Lublin XII 2017 – I 2018, s. nlb., il. barwna;
– Strona Fundacji Edwarda Dwurnika (www.edwarddwurnik.pl).

Prezentowany obraz powstał w ramach tworzonego na przestrzeni lat 1979-1984 cyklu Krzyż. Obejmował on około 50 obrazów. W 1979 roku, z którego pochodzi Chrystus na drzewie, Dwurnik namalował także m.in. sceny: Chrystus za miastem, Chrystus na samochodzie, Chrystus w powietrzu. Artysta sięgnął po temat Ukrzyżowania, ale nie odwołał się do znanych z ikonografii Pasji przedstawień. Scena rozgrywa się w lesie. Naga postać mężczyzny zwisa z gałęzi drzewa, powieszona za ręce. Na pierwszym planie, Dwurnik umieszcza postać zamroczonego alkoholem mężczyzny, wokół którego rozrzucone są butelki oraz drugiego, który oddaje pod drzewem mocz. Nie wiemy, czy są to oprawcy czy nieczuli na ludzką tragedię przypadkowi obywatele. Artysta przenosi scenę do PRL-owskiej Polski, w której widok pijanych mężczyzn krążących po ulicach oddawał klimat panującej wówczas beznadziei. Jak pisze Kamila Wielebska: Na obrazach Dwurnika z serii „Krzyż“ widzimy po prostu to, co małe i podłe, ale wyprane z okrucieństwa przez jego banalną zwyczajność (Kamila Wielebska, Polskie Ukrzyżowania, w: Edward Dwurnik. Obłęd, MNK, Kraków, 2013, s. 181).

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz reprodukowany i opisany:
– Strona Fundacji Edwarda Dwurnika (www.edwarddwurnik.pl).

Obraz powstał w ramach najsłynniejszego, realizowanego przez dziesięciolecia cyklu Podróże autostopem, w którym artysta uwieczniał widoki polskich i europejskich miast.
Dwurnik przedstawia tu jedno z kluczowych miejsc na mapie Warszawy – Plac Trzech Krzyży – z centralnie usytuowaną, charakterystyczną rotundą klasycystycznego kościoła św. Aleksandra. Kompozycja została ujęta w typowej dla malarza manierze: z lotu ptaka, z celowo zaburzoną perspektywą i przeskalowaną architekturą. Przestrzeń miejska tętni życiem - artysta gęsto zapełnia ją sylwetkami samochodów, autobusów oraz uproszczonymi figurami przechodniów i psów, budując dynamiczną, niemal komiksową narrację o codzienności stolicy.

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Alfred Lenica w czasie II wojny światowej przebywał w Krakowie. Związał się tam z Grupą Młodych Plastyków skupioną wokół Tadeusza Kantora. Tworzył w tym czasie martwe natury i kompozycje figuralne stylizowane podobnie do prac Fernanda Légera, za czym niewątpliwie stał jego lewicowy światopogląd. Są to kompozycje zazwyczaj jednoplanowe – zestawy uproszczonych, nawet zbrutalizowanych, motywów i znaków, malowanych płasko, często z podkreślonym konturem, słowem – antynaturalistyczne i „antymalarskie“. W przypadku tej pracy znaczące elementy: biały hełm, czarny cylinder, wychylająca się zza stylizowanej flagi twarz robotnika w kasku – uzasadniają określenie kompozycji jako „amerykańskiej“ (choć nie ma ona znanego odpowiednika w jakimkolwiek innym przedstawieniu na obrazie czy plakacie). W 1948 malarz radykalnie zmienił orientację, tworząc jedne z najwcześniejszych w polskim malarstwie abstrakcje typu informel. Stylistyka „légerowska“ powróciła na krótko w twórczości Alfreda Lenicy w okresie socrealizmu. Pomijając ten epizod, do końca życia pozostał jednym z czołowych polskich abstrakcjonistów.

Alfred Lenica (Pabianice 1899 - Warszawa 1977) uczył się prywatnie rysunku i malarstwa w pracowniach Artura Hannytkiewicza i Piotra Kubowicza w Poznaniu (1925-1928). W latach 30. malował obrazy figuratywne, nawiązujące w stylistyce do kubizmu. Nieco później uległ wpływom surrealizmu, który, pomijając lata socrealizmu, stanie się dlań najpoważniejszym obszarem poszukiwań malarskich. Od połowy lat 40. utrzymywał stałe kontakty z kręgiem „Grupy Krakowskiej“, przyjaźnił się z Jerzym Kujawskim. Po przeniesieniu się do Poznania, w 1947 został współzałożycielem awangardowej grupy „4F+R“ (farba, forma, fantastyka, faktura + realizm). Jest autorem pierwszego polskiego obrazu taszystowskiego (Farby w ruchu, 1949, tempera). W okresie socrealizmu włączył się w nurt oficjalnej sztuki, pracując jednocześnie jako organizator życia artystycznego, prezes Okręgu Poznańskiego ZPAP (1948-1950) i jednocześnie kierownik Pracowni Sztuk Plastycznych tamże. W końcu lat 50. przeniósł się do Warszawy i również tu do 1969 pełnił kierownicze funkcje w ZPAP. W drugiej poł. lat 50. ponownie - po eksperymentach z lat 40. - uprawiał informel, malując chętnie techniką drippingu. Około 1958 wypracował indywidualny, charakterystyczny dlań styl wirujących, kolorowych, niekiedy kaligraficznie opracowanych form, które dynamicznie wypełniały pola obrazów. Tworzył je techniką zbliżoną do surrealistycznej dekalkomanii. Styl ten stał się znakiem rozpoznawczym artysty do końca życia. W swych obrazach nie unikał kształtów nawiązujących do form naturalnych (jego malarstwo nazywano „biologicznym“), a w latach 70. niekiedy włączał do kompozycji motywy figuralne. Wystawa retrospektywna artysty odbyła się w Galerii Zachęta w Warszawie w 1974.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Janusz Przybylski studiował malarstwo w ASP w Warszawie, uzyskując dyplom w pracowni Aleksandra Kobzdeja w 1963. Od tegoż roku był pedagogiem w macierzystej uczelni, od 1987 profesorem. Zajmował się równolegle malarstwem, rysunkiem, grafiką warsztatową w technikach metalowych i litografii, a także - w mniejszym stopniu - grafiką użytkową (projektowanie graficzne i plakat). W obu głównych dziedzinach, tj. malarstwie i grafice zdobywał liczące się sukcesy i nagrody, jak I nagroda na Internationale Graphik-Ausstellung, Wiedeń 1967, Złoty Medal na XI Biennale Sztuki, Sao Paulo 1971, Grand Prix na VI Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie 1972, jedna z I nagród na VII Ogólnopolskiej Wystawie Grafiki, Warszawa 1976, Medal Apollo 85, Talla (Włochy) i in. Choć na początku swej drogi twórczej interesował się abstrakcją i malarstwem materii, już ok. 1965 zwrócił się ku sztuce przedstawiającej, szybko stając się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. nowej figuracji w sztuce polskiej. Był zafascynowany sztuką Francisa Bacona, której dramatyczną wymowę łagodził akcentami groteski i życzliwej ironii. W latach 70. wprowadzał, zwłaszcza w grafice, elementy charakterystyczne dla pop-artu, jak ujęcia fotograficzne wmontowywane w obraz oraz charakterystyczne dla tego medium skróty kompozycyjne i efekty świetlne. Od połowy lat 70. tworzył sceny nawiązujące do Goyi i Picassa, dodatkowo podkreślając te źródła inspiracji w literackich tytułach prac. Nurt ten objawił się szczególnie mocno w jego cyklach malarskich, rysunkowych i litograficznych, jak „Błędne koło“, „Atelier“, „Manon“, „Zaklęty krąg“ i in. W latach 80. pracował nad własną koncepcją sztuki, nazwaną przezeń „lin-art“, w której wywodził różnorakie konotacje związane z liną, jej rolą i znaczeniem w życiu, poruszając przy tym wątki egzystencjalne i symboliczne.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Stanisław Wysocki (Ełk 1949, mieszka we Wrocławiu) -rzeźbiarz. W latach 1978-80 studiował w poznańskiej PWSSP, później zaś w (1981-86) w Hochschule der Kunste w Berlinie, w pracowni prof. J..H. Lonasa. Dyplom w dziedzinie rzeźby uzyskał w 1986 r. Podczas studiów w Berlinie pracował jako praktykant w słynnej odlewni rzeźby "Herman NOACK Bildgieserei", gdzie poznał wielu rzeźbiarzy o światowej renomie, m.in. Henry Moore'a. Współpraca przy wykonywaniu rzeźb zaowocowała pobytem w 1990 r. w jego pracowni Pery Green pod Londynem. Obecnie artysta mieszka we Wrocławiu. Ma na swoim koncie około 30 wystaw indywidualnych i kilkadziesiąt zbiorowych. Jego prace prezentowane były m.in. w Niemczech, Włoszech, Danii, Szwecji, Anglii, Turcji i w licznych galeriach w kraju.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Adam Myjak (Stary Sącz 1947 – Warszawa 2025) - rzeźbiarz. Tworzył w zakresie rzeźby monumentalnej, kameralnej, medalierstwa i rysunku. Od 1965 studiował na Wydziale Rzeźby ASP w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1971, rok później rozpoczął pracę pedagogiczną na macierzystym wydziale. Od 1990 jest profesorem. Był dwukrotnie wybierany na podwójne kadencje rektora (1990-1996 i od 1999). Debiutował wraz z pokoleniem tzw. nowej figuracji lat 70. w sztuce polskiej. Współtworzył ruch „O poprawę“. Wczesny okres jego twórczości stał pod znakiem wielkiego cyklu głów o miękkiej, jakby zamglonej fakturze i sennych rysach, monumentalnych niezależnie od ich fizycznych wymiarów. Motyw głowy jako pola symbolicznych zabiegów pozostaje aktualny w jego twórczości, przechodząc, wraz z równie klasycznymi tematami, jak popiersie i figura, kolejne fazy formalne i stylistyczne. Wśród nich wyodrębnia się okres bardziej zdecydowanego i syntetycznego formowania powierzchni oraz kontrastowania partii matowych i polerowanych bądź łączenia różnych materiałów, jak kamień i brąz, co nastąpiło na przełomie lat 70. i 80. Artysta spędził lata 1979-1981 na stypendium im. Wilhelma Lehmbrucka w Niemczech. W połowie lat 80. nowym cyklem w jego twórczości stały się kroczące, wydłużone, ażurowe „Figury“. Następujące po sobie kształty i formy wzbogacały kolejno repertuar jego twórczości, składając się na jej dzisiejsze bogactwo. Zdobywa liczne nagrody w konkursach krajowych i międzynarodowych. Poza rzeźbą i medalierstwem, któremu poświęcał się zwłaszcza na początku swej drogi twórczej, ma w swym dorobku projekty i realizacje monumentalne, podejmowane często wspólnie z Antonim Januszem Pastwą (niezrealizowany Pomnik Katyński na Powązkach, 1983, ostatnio - kwadryga na Teatrze Wielkim, odsłonięta 3 V 2002). Ważnym wątkiem jego twórczości jest również rysunek.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Praca reprodukowana w:
– Sztuka młodych 1975-1980, MAW, Warszawa 1986, s. 135, il. 176;
– Izabella Gustowska Pamiętam jak... Pamiętam że... Wybór prac 1977-1996, kat. wystawy, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 1 X – 15 XI 2015, s. 86-87, il. b.;
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 167.

W cyklu „Względne cechy podobieństwa“ (pary bliźniacze) punktem wyjścia jest przewrotność samej natury, proponującej „zdublowany obiekt“, pozornie idealne w warstwie wizualnej kopie...
To, co wydaje się być istotne, to fizyczne powiązanie owych „obiektów“ z obrazem fotograficznym, ciągle obecna (mimo pozorów idealnego kopiowania) zmienność. Jest to próba zapisania specyficznie mimetycznej rzeczywistości poza samą rzeczywistością, a w końcowym efekcie doprowadzenie do konfrontacji z pierwotnymi obiektami. Tym samym byłaby to stała refleksja nad różnicami i podobieństwami, jak i śladami, w których sytuacja wyjściowa, a właściwie jej zanotowanie, powraca do przedmiotu poszerzone o nową wartość. Wraca tym samym do punktu wyjścia, który za sprawą procesu zmiany postępującego w czasie – jest już nową formą rzeczywistości.
Izabella Gustowska, komentarz do prac z cyklu Względne cechy podobieństwa w albumie: Sztuka młodych 1975-1980, MAW, Warszawa 1986, s. 135

Izabella Gustowska (Poznań 18 V 1948, mieszka w Poznaniu)studiowała w latach 1967-1972 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Poznaniu. Dyplom obroniła pod kierunkiem prof. Tadeusza Jackowskiego. Po studiach rozpoczęła w macierzystej uczelni pracę pedagogiczną, którą kontynuuje do dziś. Od 1991 ma tytuł profesora. Jeszcze jako studentka weszła w skład grupy artystycznej Od Nowa (poza nią współtworzyli ją Wojciech Müller, Bogumił Kaczmarek, Wiesław Krzyżaniak i Lidia Zielińska). Grupa działała w latach 1970-1978 prezentując akcje z użyciem monumentalnych form przestrzennych w plenerze oraz działania o charakterze parateatralnym. W latach 1979-1992 artystka prowadziła awangardową Galerię ON w Poznaniu. Do ok. 1984 w jej twórczości dominowały cykle graficzne (offset), które stały się podstawą późniejszych przestrzennych obiektów malarskich, wreszcie instalacji z użyciem obiektów fotograficznych, światła neonowego, projekcji video. Nurtują ją problemy nie znajdujące łatwego przełożenia na język wizualny, jak czas, jego przemijanie, dualizm natury ludzkiej, stany oniryczne. Artystka działa w nurcie sztuki feministycznej, również jako organizatorka wystaw zbiorowych. Wielokrotnie prezentowała swe prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych, zarówno w obiegu galerii offowych, jak i na międzynarodowych festiwalach, jak Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987. Zdobyła m. in. Grand Prix na VII Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin 1978, Nagrodę Główną na X MBG, Kraków 1984, Złoty Medal na II Triennale Sztuki Współczesnej, New Delhi 1986, Grand Prix na IX MBG, Fredrikstad 1989.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Praca reprodukowana w:
– Sztuka młodych 1975-1980, MAW, Warszawa 1986, s. 135, il. 177;
– Izabella Gustowska Pamiętam jak... Pamiętam że... Wybór prac 1977-1996, kat. wystawy, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 1 X – 15 XI 2015, s. 87, il. b.;
– Izabella Gustowska: względne cechy podobieństwa I-II (oprac. Wojciech Makowiecki, Marianna Michałowska, Mirosław Pawłowski), Galeria Miejska „Arsenał“, Poznań 2000, s. 7;
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 167.

W cyklu „Względne cechy podobieństwa“ (pary bliźniacze) punktem wyjścia jest przewrotność samej natury, proponującej „zdublowany obiekt“, pozornie idealne w warstwie wizualnej kopie...
To, co wydaje się być istotne, to fizyczne powiązanie owych „obiektów“ z obrazem fotograficznym, ciągle obecna (mimo pozorów idealnego kopiowania) zmienność. Jest to próba zapisania specyficznie mimetycznej rzeczywistości poza samą rzeczywistością, a w końcowym efekcie doprowadzenie do konfrontacji z pierwotnymi obiektami. Tym samym byłaby to stała refleksja nad różnicami i podobieństwami, jak i śladami, w których sytuacja wyjściowa, a właściwie jej zanotowanie, powraca do przedmiotu poszerzone o nową wartość. Wraca tym samym do punktu wyjścia, który za sprawą procesu zmiany postępującego w czasie – jest już nową formą rzeczywistości.
Izabella Gustowska, komentarz do prac z cyklu Względne cechy podobieństwa w albumie: Sztuka młodych 1975-1980, MAW, Warszawa 1986, s. 135

Izabella Gustowska (Poznań 18 V 1948, mieszka w Poznaniu)studiowała w latach 1967-1972 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Poznaniu. Dyplom obroniła pod kierunkiem prof. Tadeusza Jackowskiego. Po studiach rozpoczęła w macierzystej uczelni pracę pedagogiczną, którą kontynuuje do dziś. Od 1991 ma tytuł profesora. Jeszcze jako studentka weszła w skład grupy artystycznej Od Nowa (poza nią współtworzyli ją Wojciech Müller, Bogumił Kaczmarek, Wiesław Krzyżaniak i Lidia Zielińska). Grupa działała w latach 1970-1978 prezentując akcje z użyciem monumentalnych form przestrzennych w plenerze oraz działania o charakterze parateatralnym. W latach 1979-1992 artystka prowadziła awangardową Galerię ON w Poznaniu. Do ok. 1984 w jej twórczości dominowały cykle graficzne (offset), które stały się podstawą późniejszych przestrzennych obiektów malarskich, wreszcie instalacji z użyciem obiektów fotograficznych, światła neonowego, projekcji video. Nurtują ją problemy nie znajdujące łatwego przełożenia na język wizualny, jak czas, jego przemijanie, dualizm natury ludzkiej, stany oniryczne. Artystka działa w nurcie sztuki feministycznej, również jako organizatorka wystaw zbiorowych. Wielokrotnie prezentowała swe prace na wystawach indywidualnych i zbiorowych, zarówno w obiegu galerii offowych, jak i na międzynarodowych festiwalach, jak Biennale Sztuki w Sao Paulo w 1987. Zdobyła m. in. Grand Prix na VII Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego, Szczecin 1978, Nagrodę Główną na X MBG, Kraków 1984, Złoty Medal na II Triennale Sztuki Współczesnej, New Delhi 1986, Grand Prix na IX MBG, Fredrikstad 1989.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Henryk Cześnik (Sopot 12 IV 1951, mieszka w Sopocie) studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Gdańsku. Dyplom w pracowni malarstwa prof. Kazimierza Ostrowskiego uzyskał w 1977. Pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni, w 1994 uzyskał tytuł profesora. W jego twórczości początkowo dominowała tematyka sakralna, zwłaszcza sceny pasyjne. We wczesnych latach 80. powstał cykl obrazów malowanych na luźnych, pofałdowanych, częściowo niezagruntowanych płótnach. Artystę od początku interesowały tematy i problemy egzystencjalne, z którymi współbrzmiała forma jego prac - ujęcia szkicowe, jakby niedokończone, aluzyjne, a przy tym dramatyczne i ekspresyjne. Postaci z jego obrazów i rysunków uwikłane są w tajemnicze, niedopowiedziane relacje z otoczeniem, zarysowane sytuacje często graniczą z koszmarem sennym. Cześnik jest laureatem wielu nagród, m.in. dwukrotnie zdobył I nagrodę Biennale Sztuki Gdańskiej (1983, 1987), I nagrodę w konkursie malarstwa w Frankenthal w Niemczech (1983), Nagrodę Artystyczną Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki (1987), Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida (1988), nagrodę wojewody gdańskiego w dziedzinie plastyki za rok 1989. Był też stypendystą-rezydentem Atelierhaus w Worpswede w Niemczech.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Henryk Cześnik (Sopot 12 IV 1951, mieszka w Sopocie) studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (obecnie ASP) w Gdańsku. Dyplom w pracowni malarstwa prof. Kazimierza Ostrowskiego uzyskał w 1977. Pracuje jako pedagog w macierzystej uczelni, w 1994 uzyskał tytuł profesora. W jego twórczości początkowo dominowała tematyka sakralna, zwłaszcza sceny pasyjne. We wczesnych latach 80. powstał cykl obrazów malowanych na luźnych, pofałdowanych, częściowo niezagruntowanych płótnach. Artystę od początku interesowały tematy i problemy egzystencjalne, z którymi współbrzmiała forma jego prac - ujęcia szkicowe, jakby niedokończone, aluzyjne, a przy tym dramatyczne i ekspresyjne. Postaci z jego obrazów i rysunków uwikłane są w tajemnicze, niedopowiedziane relacje z otoczeniem, zarysowane sytuacje często graniczą z koszmarem sennym. Cześnik jest laureatem wielu nagród, m.in. dwukrotnie zdobył I nagrodę Biennale Sztuki Gdańskiej (1983, 1987), I nagrodę w konkursie malarstwa w Frankenthal w Niemczech (1983), Nagrodę Artystyczną Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki (1987), Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida (1988), nagrodę wojewody gdańskiego w dziedzinie plastyki za rok 1989. Był też stypendystą-rezydentem Atelierhaus w Worpswede w Niemczech.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Studia ukończył na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, dyplom obronił w pracowni prof. Stanisława Kortyki w 1995 roku.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Studia ukończył na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, dyplom obronił w pracowni prof. Stanisława Kortyki w 1995 roku.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Aleksander (Sasza, Szaje, Andre) Blonder (Blondel) – w latach 1931-1932 studiował architekturę w École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu; równolegle – do 1934 – kształcił się w krakowskiej ASP u Teodora Axentowicza, Władysława Jarockiego i Fryderyka Pautscha. W Krakowie związał się z lewakami z Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej i Związku Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. Należał do grona twórców artystycznej grupy Żywi. Duży wpływ na młodzieńczą twórczość Blondera miała sztuka École de Paris oraz ekspresyjne obrazy Stanisława Wyspiańskiego. W 1933 został współzałożycielem awangardowej Grupy Krakowskiej, z którą wystawiał w latach 1933-1937. Z tego okresu pochodzi szereg obrazów abstrakcyjnych, w których znalazło odzwierciedlenie stosowane przez Władysława Strzemińskiego fakturalne zróżnicowanie geometrycznych pól. W kompozycjach gęsta sieć przenikających się, drobnych form wypełnia cały kadr obrazu, przywołując na myśl estetyczną teorię "strefizmu" Leona Chwistka.

W 1937 usunięto go za komunizowanie z szeregów Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków; w tym samym roku wyjechał na stypendium do Paryża. Podczas II wojny światowej brał udział we francuskim ruchu oporu. Od 1942 występował pod przybranym nazwiskiem André Blondel. W 1943 objął posadę profesora w liceum w Carcassonne. W 1945 osiadł w Paryżu, skąd często wyjeżdżał na południe Francji do Sète, gdzie malował świetliste, rozjaśnione pejzaże. Reprezentatywne dla tego okresu są też martwe natury ujęte schematycznie, dające pretekst dla kolorystycznych eksperymentów.
Był członkiem ugrupowania Artistes Méridionaux w Tuluzie. Wystawiał w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki (w latach 1936-1937), pierwszą indywidualną prezentację miał w warszawskim Salonie Henryka Koterby w 1937. Następnie wystawiał w Tuluzie (1946), Paryżu (1949) i Perpignan (1949). Retrospektywne pokazy odbyły się w Muzeum Narodowym w Krakowie (1970), Narbonne (1959), Sete (1959) i Carcassonne (1980).

Ponadto zajmował się ilustratorstwem (ilustracje do poematu Doëtte Angliviel "Le Cheval fou", Narbonne 1947).

Prezentowana praca powstała w czasie pobytu malarza w bieszczadzkich Myczkowcach. Obraz przedstawia Izabellę Pajonk – malarkę i współuczestniczkę malarskiego pleneru.

Obraz reprodukowany i opisany:
– Strona Fundacji Edwarda Dwurnika (www.edwarddwurnik.pl).

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– XII Aukcja charytatywana na rzecz miesięcznika „Exit“, Hotel Bristol, Warszawa 22 XI 2009, poz. 33;
– Drugi łyk sztuki polskiej po 1945 roku, Muzeum Śremskie, Śrem X 2021 (https://kulturaupodstaw.pl/drugi-lyksztuki-polskiej-po-1945-roku/);
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. M. Smolińska, CSW „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 153.

Temat pracy pozwala wiązać ją z serią obiektów, collages, rysunków pt. Blood Drops z 1998 r., w którym artysta poddawał krytycznej analizie problem traktowania krwi jako przedmiotu obrotu towarowego i reklamy.

(Pabianice 7 VII 1959, mieszka w Warszawie)Zbigniew Libera podjął studia w 1977 w Seminarium OO Pallotynów w Ożarowie, następnie studiował w latach 1978-1980 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Nie ukończył żadnej uczelni artystycznej. W 1981 podjął indywidualną działalność o charakterze interwencyjnym (druki ulotne, malarstwo na murach). W latach 1982-83 był więziony za działalność opozycyjną. W latach 1983-1986 związany z "Kulturą Zrzuty" i "Strychem" w Łodzi. Tam nawiązał bliższą współpracę z Jerzym Truszkowskim, z którym w latach 1985-1989 działał w grupie muzyczno-performerskiej "Sternenhoch". W latach 1988-1990 współpracował z Zofią Kulik jako model jej prac fotograficznych. Indywidualną twórczość rozwijał początkowo w dziedzinie filmu video ("Obrzędy intymne", "Perseweracja mistyczna", 1984, "Jak tresuje się dziewczynki", 1987). W okresie od 1988 do połowy lat 90. tworzył rysunki, rzeźby, instalacje ("Kąpielowicz", 1991). Od 1995 projektuje i wykonuje obiekty parodiujące produkty kultury masowej ("Ciotka Kena", 1995, "Universal Penis Expander", 1995, "Urządzenia korekcyjne", 1996, "Lego. Obóz koncentracyjny", 1996). W latach 2002-2004 wykonał serię fotograficzną "Pozytywy" - pastisze słynnych fotografii prasowych (na ogół wojennych), których dramatyczną wymowę zmieniał na beztroską, "pozytywną". Jego twórczość, czasem w sposób drastyczny dotykająca współczesnych stereotypów i przyzwyczajeń, wpisuje się w nurt sztuki krytycznej.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, reprodukowany i opisany:
– Nie pytaj o Polskę (...) red. M. Smolińska, CSW „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 33, 150.

Choroba SARS (Severe Acute Respiratory Syndrome), wywoływana przez wirusa odzwierzęcego, wystąpiła po raz pierwszy w Chinach w 2002 r. W roku następnym dotarła do USA i Europy, gdzie jednak nie pociągnęła za sobą większej liczby ofiar. W tym samym czasie w ostatnim stadium znajdowały się przygotowania do przyjęcia Polski (i 9 innych państw) do Unii Europejskiej, co nastąpiło 1 V 2004. Rysunek jest satyrą na stan zarówno świadomości społecznej, jak i kondycji cywilizacyjnej kraju w tym przełomowym czasie.

Wilhelm Sasnal - malarz i filmowiec. Studiował w Krakowie, dyplom Akademii Sztuk Pięknych otrzymał w 1999. Podczas studiów współtworzył wspólnie, m.in. z Marcinem Maciejowskim i Rafałem Bujnowskim, Markiem Firkiem i Józefem Tomczykiem Kurosawą grupę "Ładnie". Pierwsza indywidualna wystawa miała miejsce w Galerii Zderzak w Krakowie w 1999, potem związał się z Galerią Raster i Fundacją Galerii Foksal w Warszawie. Był także autorem komiksowego cyklu „Tu żyję i tu jest mi dobrze“ drukowanego w „Przekroju“. Obecnie należy do najbardziej znanych artystów na świecie. Jest laureatem nagrody van Gogha, jednej z najważniejszych europejskich nagród artystycznych. Jego prace znajdują się w zbiorach Tate Modern w Londynie, Centre Pompidou w Paryżu i w Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku. Jesienią 2002 na aukcji w domu aukcyjnym Philips de Pury w Nowym Jorku jego obraz Ufo osiągnął najwyższą cenę ponad 200 tys. dolarów. Malarstwo Sasnala charakteryzuje się różnorodnością stylistyczną i tematyczną. W serii obrazów „Mościce“ nawiązał do przeżyć młodości, w innych pracach porusza problem wojny i Holokaustu. Interpretuje wydarzenia historyczne i własne wspomnienia, tematy powracają w obrazach po latach, jak chociażby w cyklu „Samoloty“. Malowanie obrazów związane jest z twórczością filmową, która powstaje równolegle, niekiedy wzajemnie się wspomagając, chociażby w kadrowo uchwyconych scenach czy licznych portretach malowanych według zdjęć.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).