O źródłach inspiracji dla swojego malarstwa, Jadwiga Maziarska mówiła: Rytmy przemian wszechświata są podobne do stanów emocjonalnych człowieka. Szukam wśród nich tego, który najlepiej wyraża mój stan emocjonalny i widzę je plastycznie. Inspiruje mnie fotografia i film, stereofonia i stereoskopia. Artystka stwierdzała, że istotna jest dla niej wewnętrzna budowa materii, wypatrzona w mojej przestrzeni psychicznej i skonfrontowana z materialnością rzeczywistego tworzywa. Zaś aby uchwycić pewne jakości, musimy posługiwać się intuicją. Zbliża to artystów do naukowców-odkrywców, którzy muszą stosować ją także. Intuicja wydaje mi się ważna w innym jeszcze kontekście: umiejętność wysłuchiwania własnej natury nie polega wyłącznie na bezwzględnym jej uleganiu – właśnie wyobraźnią i intuicją należy ją przekraczać, by móc usłyszeć, co chce nam ona powiedzieć. (...) Artysta organizuje niewidzialne, nienazwane, niewymierne – i dzięki swojej kreacji transformuje to w potencjalne, istniejące i obiektywne.
(B. Piwowarska, Inżynieri majsterkowicz. O fotoszkicach Jadwigi Maziarskiej, w: Kolekcjonowanie świata. Jadwiga Maziarska. Listy i szkice, red. B. Piwowarska, Warszawa 2005, s. 13-14, 18)

Jadwiga Maziarska-Pochwalska (Sosnowiec 1913 - Kraków 2003) - studiowała początkowo prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie,a od 1933 w Prywatnej Szkole Malarskiej Alfreda Terleckiego w Krakowie. Kontynuowała studia w latach 1934-1939 w krakowskiej ASP. W latach studiów należała do organizacji lewicowych, przejściowo związana była z pierwszą Grupą Krakowską. Po wojnie należała do Grupy Młodych Plastyków i Klubu Artystów. Uczestniczyła w I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie 1948/49. Od 1957 jest członkiem Grupy Krakowskiej, której była współzałożycielką. Jednocześnie podtrzymywała związek z rodzinnym Śląskiem, regularnie wystawiałjąc z Grupą Zagłębie. Od połowy lat 40. tworzyła obrazy abstrakcyjne (początkowo również formy przestrzenne). Konsekwentnie rozwijając zainteresowania strukturalne, wcześnie i samodzielnie doszła do malarstwa materii, którego jest prekursorką nie tylko na naszym gruncie. Początkowo eksperymentowała z fakturą malarską, nakładając na płótno grube i zróżnicowane warstwy farby. . Od 1947 tworzyła w technice aplikacji, zszywając kawałki tkanin o różnych barwach i fakturach. W latach 50. wzbogaciła swą technikę o połączenie farby olejnej ze stearyną, co pozwalało jej tworzyć kompozycje o grubej, zróżnicowanej fakturze, ukształtowanej w naturalny sposób z podatnego materiału. Od lat 70., zarzuciwszy technikę stearynową, artystka wróciła do malarstwa olejnego, tworząc serie kompozycji o wąskiej gamie barwnej, niekiedy ograniczonych do czerni i bieli. Od lat 90. na powrót zastosowała bogatszą kolorystykę. W 2001 otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Jana Cybisa, w roku następnym jako laureatka zaprezentowała wystawę indywidualną w Domu Artysty Plastyka w Warszawie.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).