Obraz wystawiany:
– Biennale w Săo Paulo 1959, kat. 35, s. 330 (tytuł Figura trójdzielna II);
– Jan Lebenstein. Pieczęć Erosa i Thanatosa. Paryż lata 60., Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 25 VI – 28 VIII 2010;
– Jan Lebenstein. Metamorfozy, Muzeum im. Bolesława Biegasa, Warszawa 2019;
– Jan Lebenstein. Malarstwo i Rysunek, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 13 III – 9 VIII 2020, s. 71, il. b.;
– Deszcz, upał, śnienie... Kolekcja Sztuki Współczesnej. Juliusz Topolski, BWA Olsztyn, Olsztyn 16 IX – 13 XI 2022, BWA, Wałbrzych 16 VI – 1 X 2023.
Obraz opisany i reprodukowany:
– Aleksander Wojciechowski, Jan Lebensztejn, w serii: Współczesne malarstwo polskie, Warszawa 1959, s. nlb., il. barwna (pod tytułem: Figura trójdzielna);
– Jan Lebenstein, Warszawa – Paryż, Prace z lat 1956-1972, katalog wystawy Jan Lebenstein. Pieczęć Erosa i Thanatosa. Paryż, lata 60., Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2010, s. 38, il barwna;
– Jan Lebenstein. Metamorfozy (kat. wystawy), Muzeum im. Bolesława Biegasa, Warszawa 2019, s. 20, il. barwna.
– Deszcz, upał, śnienie..., (kat. wystawy, teksty Sebastian Dudzik), Warszawa 2022, s. 3, il. barwna.
Twórczość Jana Lebensteina, sytuująca się na pograniczu figuracji i abstrakcji, stanowi jedno z najoryginalniejszych zjawisk w sztuce europejskiej drugiej połowy XX wieku. Szczególne miejsce w dorobku artysty zajmuje cykl Figur osiowych, który przyniósł mu międzynarodowe uznanie i otworzył drogę do światowej kariery po sukcesie na Biennale Młodych w Paryżu w 1959 roku. Prezentowana Figura z 1958 roku należy do ważnego okresu twórczości Lebensteina – momentu narodzin jego dojrzałego języka artystycznego.
Obraz ukazuje charakterystyczną dla artysty monumentalną formę antropomorficzną, skonstruowaną z geometrycznych segmentów. Wertykalna kompozycja przywodzi na myśl archaiczny idol, znak lub rytualny obiekt wydobyty z nieznanej cywilizacji. Centralnie usytuowana forma, rozczłonkowana na trzy zasadnicze partie, buduje skojarzenia zarówno z ludzkim ciałem, jak i konstrukcją organiczną poddaną procesowi biologicznej transformacji. Lebenstein nie przedstawia człowieka w sposób realistyczny – tworzy raczej metaforę istnienia, znak kondycji ludzkiej.
Twórczość Lebensteina często interpretowana była w kontekście egzystencjalizmu oraz powojennego doświadczenia kryzysu człowieczeństwa. Jego figury, balansujące pomiędzy tym, co ludzkie, zwierzęce i organiczne, stają się uniwersalnymi symbolami ludzkiej egzystencji – kruchej, cielesnej i naznaczonej nieustanną przemianą.
Obraz stanowi świadectwo momentu, w którym Lebenstein stworzył własny, natychmiast rozpoznawalny idiom artystyczny – język form organicznych i symbolicznych, sytuujących się pomiędzy figuracją a abstrakcją.
Tak o tym pisał Mariusz Hermansdorfer we wstępie do katalogu wystawy Jan Lebenstein w Muzeum Narodowym we Wrocławiu: Wbrew opiniom niektórych krytyków polskich i zagranicznych, skądinąd zafascynowanych propozycjami artystycznymi Lebensteina trzeba stwierdzić, że jego dzieła nigdy nie przekroczyły granic abstrakcji. Artysta zatrzymał się na krawędzi, w miejscu, gdzie rzeczywistość łączy się z wyobrażeniem. Lebenstein stworzył totem. Stworzył go na wzór tych istniejących w różnych religiach i cywilizacjach, obdarzył go podobnymi właściwościami. Zgodnie z tym, jest on mityczny i rzeczywisty, tożsamy z typem kręgowców i związany z nim tylko w sferze pojęciowej – w symbolu, znaku, haśle. Synteza konkretu i abstrakcji, zasada jedności przeciwieństw spełnia się więc tu w sposób idealny. Spełnia się także w opartej na kontrastach równowadze elementów plastycznych: strony prawej i lewej, tła i figury, linii i materii, barw jasnych i ciemnych. Przez centrum kompozycji biegnie oś, konstrukcja, która buduje kształt totemu, decyduje o jedności idei i formy.
Jan Lebenstein (Brześć Litewski 1930 - Kraków 1999) w latach 1948-1954 studiował malarstwo w ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa i Artura Nachta-Samborskiego. W 1955 wziął udział w wystawie w warszawskim Arsenale. Zaprzyjaźniony w czasie studiów z Mironem Białoszewskim, swą pierwszą wystawę indywidualną pokazał w 1956 w Teatrze na Tarczyńskiej. W 1959 zdobył Grand Prix de la Ville de Paris na I Biennale Młodych w Paryżu i w tym roku przeniósł się na stałe do Paryża. Po seriach "figur kreślonych" (na papierze milimetrowym) i "figur hieratycznych" z lat 1955-1958 maluje cykl "figur osiowych" (1958-1962), które wystawia w Paryżu i USA. Równolegle w 1960 zaczyna rysowane "karnety", rodzaj dziennika, który w przyszłości dostarczy motywów wykorzystanych w obrazach. W latach 1964-1965 maluje "Bestiarium", cykl fakturowych, archaizowanych stworów przypominających prehistoryczne wykopaliska. Bezpośrednio po nich wprowadza do swych obrazów postaci ludzkie i fantastyczne, odgrywające sceny ni to mitologiczne, ni to ze snu, często przesycone erotyką. W 1970 projektuje witraże dla Centre du Dialogue w Paryżu. W W 1971 otrzymuje obywatelstwo francuskie 1974 powstają gwasze inspirowane Folwarkiem zwierzęcym George'a Orwella. W latach 1976-1989 tworzy wyłącznie w technice gwaszu i pastelu, podejmując tematykę mitologiczną i zaczerpniętą z Biblii: cykle ilustracji do Księgi Hioba (wyd. 1979) i do Apokalipsy (wyd. 1986) w nowych przekładach Czesława Miłosza. W 1989 powraca do malarstwa olejnego (cykl "Pergamon"). Artysta otrzymał m. in. nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w 1976, Nagrodę Muzeum Archidiecezji Warszawskiej w 1985, Nagrodę im. Jana Cybisa w 1987.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
olej, płótno,
180 x 67.5 cm,
sygn. p.d.: LEBENSZTEIN
sygn. na odwr. śr.g.: Lebenstein 1958, l.g.: 2., p.d.: II
Na g. listwie: 3 P oraz nalepka z danymi obrazu i pochodzeniem: Kolekcja Bogdana Jakubowskiego.
Obraz wystawiany:
– Biennale w Săo Paulo 1959, kat. 35, s. 330 (tytuł Figura trójdzielna II);
– Jan Lebenstein. Pieczęć Erosa i Thanatosa. Paryż lata 60., Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, 25 VI – 28 VIII 2010;
– Jan Lebenstein. Metamorfozy, Muzeum im. Bolesława Biegasa, Warszawa 2019;
– Jan Lebenstein. Malarstwo i Rysunek, Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie, Sopot 13 III – 9 VIII 2020, s. 71, il. b.;
– Deszcz, upał, śnienie... Kolekcja Sztuki Współczesnej. Juliusz Topolski, BWA Olsztyn, Olsztyn 16 IX – 13 XI 2022, BWA, Wałbrzych 16 VI – 1 X 2023.
Obraz opisany i reprodukowany:
– Aleksander Wojciechowski, Jan Lebensztejn, w serii: Współczesne malarstwo polskie, Warszawa 1959, s. nlb., il. barwna (pod tytułem: Figura trójdzielna);
– Jan Lebenstein, Warszawa – Paryż, Prace z lat 1956-1972, katalog wystawy Jan Lebenstein. Pieczęć Erosa i Thanatosa. Paryż, lata 60., Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa 2010, s. 38, il barwna;
– Jan Lebenstein. Metamorfozy (kat. wystawy), Muzeum im. Bolesława Biegasa, Warszawa 2019, s. 20, il. barwna.
– Deszcz, upał, śnienie..., (kat. wystawy, teksty Sebastian Dudzik), Warszawa 2022, s. 3, il. barwna.
Twórczość Jana Lebensteina, sytuująca się na pograniczu figuracji i abstrakcji, stanowi jedno z najoryginalniejszych zjawisk w sztuce europejskiej drugiej połowy XX wieku. Szczególne miejsce w dorobku artysty zajmuje cykl Figur osiowych, który przyniósł mu międzynarodowe uznanie i otworzył drogę do światowej kariery po sukcesie na Biennale Młodych w Paryżu w 1959 roku. Prezentowana Figura z 1958 roku należy do ważnego okresu twórczości Lebensteina – momentu narodzin jego dojrzałego języka artystycznego.
Obraz ukazuje charakterystyczną dla artysty monumentalną formę antropomorficzną, skonstruowaną z geometrycznych segmentów. Wertykalna kompozycja przywodzi na myśl archaiczny idol, znak lub rytualny obiekt wydobyty z nieznanej cywilizacji. Centralnie usytuowana forma, rozczłonkowana na trzy zasadnicze partie, buduje skojarzenia zarówno z ludzkim ciałem, jak i konstrukcją organiczną poddaną procesowi biologicznej transformacji. Lebenstein nie przedstawia człowieka w sposób realistyczny – tworzy raczej metaforę istnienia, znak kondycji ludzkiej.
Twórczość Lebensteina często interpretowana była w kontekście egzystencjalizmu oraz powojennego doświadczenia kryzysu człowieczeństwa. Jego figury, balansujące pomiędzy tym, co ludzkie, zwierzęce i organiczne, stają się uniwersalnymi symbolami ludzkiej egzystencji – kruchej, cielesnej i naznaczonej nieustanną przemianą.
Obraz stanowi świadectwo momentu, w którym Lebenstein stworzył własny, natychmiast rozpoznawalny idiom artystyczny – język form organicznych i symbolicznych, sytuujących się pomiędzy figuracją a abstrakcją.
Tak o tym pisał Mariusz Hermansdorfer we wstępie do katalogu wystawy Jan Lebenstein w Muzeum Narodowym we Wrocławiu: Wbrew opiniom niektórych krytyków polskich i zagranicznych, skądinąd zafascynowanych propozycjami artystycznymi Lebensteina trzeba stwierdzić, że jego dzieła nigdy nie przekroczyły granic abstrakcji. Artysta zatrzymał się na krawędzi, w miejscu, gdzie rzeczywistość łączy się z wyobrażeniem. Lebenstein stworzył totem. Stworzył go na wzór tych istniejących w różnych religiach i cywilizacjach, obdarzył go podobnymi właściwościami. Zgodnie z tym, jest on mityczny i rzeczywisty, tożsamy z typem kręgowców i związany z nim tylko w sferze pojęciowej – w symbolu, znaku, haśle. Synteza konkretu i abstrakcji, zasada jedności przeciwieństw spełnia się więc tu w sposób idealny. Spełnia się także w opartej na kontrastach równowadze elementów plastycznych: strony prawej i lewej, tła i figury, linii i materii, barw jasnych i ciemnych. Przez centrum kompozycji biegnie oś, konstrukcja, która buduje kształt totemu, decyduje o jedności idei i formy.
Jan Lebenstein (Brześć Litewski 1930 - Kraków 1999) w latach 1948-1954 studiował malarstwo w ASP w Warszawie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa i Artura Nachta-Samborskiego. W 1955 wziął udział w wystawie w warszawskim Arsenale. Zaprzyjaźniony w czasie studiów z Mironem Białoszewskim, swą pierwszą wystawę indywidualną pokazał w 1956 w Teatrze na Tarczyńskiej. W 1959 zdobył Grand Prix de la Ville de Paris na I Biennale Młodych w Paryżu i w tym roku przeniósł się na stałe do Paryża. Po seriach "figur kreślonych" (na papierze milimetrowym) i "figur hieratycznych" z lat 1955-1958 maluje cykl "figur osiowych" (1958-1962), które wystawia w Paryżu i USA. Równolegle w 1960 zaczyna rysowane "karnety", rodzaj dziennika, który w przyszłości dostarczy motywów wykorzystanych w obrazach. W latach 1964-1965 maluje "Bestiarium", cykl fakturowych, archaizowanych stworów przypominających prehistoryczne wykopaliska. Bezpośrednio po nich wprowadza do swych obrazów postaci ludzkie i fantastyczne, odgrywające sceny ni to mitologiczne, ni to ze snu, często przesycone erotyką. W 1970 projektuje witraże dla Centre du Dialogue w Paryżu. W W 1971 otrzymuje obywatelstwo francuskie 1974 powstają gwasze inspirowane Folwarkiem zwierzęcym George'a Orwella. W latach 1976-1989 tworzy wyłącznie w technice gwaszu i pastelu, podejmując tematykę mitologiczną i zaczerpniętą z Biblii: cykle ilustracji do Księgi Hioba (wyd. 1979) i do Apokalipsy (wyd. 1986) w nowych przekładach Czesława Miłosza. W 1989 powraca do malarstwa olejnego (cykl "Pergamon"). Artysta otrzymał m. in. nagrodę Fundacji im. Alfreda Jurzykowskiego w 1976, Nagrodę Muzeum Archidiecezji Warszawskiej w 1985, Nagrodę im. Jana Cybisa w 1987.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).