Obraz wystawiany, opisany, reprodukowany:
– Edward Dwurnik. Malarstwo. Próba retrospektywy (spis cykli malarskich, oprac. Pola Dwurnik), Zachęta, Warszawa 2001; cykl X, poz.18;
– Edward Dwurnik. Malarstwo, Galeria Sztuki Wirydarz, Lublin XII 2017 – I 2018, s. nlb., il. barwna;
– Strona Fundacji Edwarda Dwurnika (www.edwarddwurnik.pl).

Prezentowany obraz powstał w ramach tworzonego na przestrzeni lat 1979-1984 cyklu Krzyż. Obejmował on około 50 obrazów. W 1979 roku, z którego pochodzi Chrystus na drzewie, Dwurnik namalował także m.in. sceny: Chrystus za miastem, Chrystus na samochodzie, Chrystus w powietrzu. Artysta sięgnął po temat Ukrzyżowania, ale nie odwołał się do znanych z ikonografii Pasji przedstawień. Scena rozgrywa się w lesie. Naga postać mężczyzny zwisa z gałęzi drzewa, powieszona za ręce. Na pierwszym planie, Dwurnik umieszcza postać zamroczonego alkoholem mężczyzny, wokół którego rozrzucone są butelki oraz drugiego, który oddaje pod drzewem mocz. Nie wiemy, czy są to oprawcy czy nieczuli na ludzką tragedię przypadkowi obywatele. Artysta przenosi scenę do PRL-owskiej Polski, w której widok pijanych mężczyzn krążących po ulicach oddawał klimat panującej wówczas beznadziei. Jak pisze Kamila Wielebska: Na obrazach Dwurnika z serii „Krzyż“ widzimy po prostu to, co małe i podłe, ale wyprane z okrucieństwa przez jego banalną zwyczajność (Kamila Wielebska, Polskie Ukrzyżowania, w: Edward Dwurnik. Obłęd, MNK, Kraków, 2013, s. 181).

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).