Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 87.
Kompozycje Leona Tarasewicza złożone z ledowych paneli o jednorodnym barwnym blasku lub też pulsujących swoim natężeniem i kolorem, stanowią osobny rozdział w twórczości tego artysty. Tarasewicz znajduje tutaj inne medium dla dalszej eksploracji zagadnień koloru, światła i świetlistości. Posłużenie się materiałem pleksi i ledami przynosi efekty odmienne od tych uzyskiwanych przy pomocy farb kładzionych na podłoże płócienne czy na ścianę. Kojarzenie pleksi i ledów z pejzażem miasta nie ogranicza jednak przekazu, ponieważ artysta stara się wydobyć w ten sposób inny wymiar oddziaływania koloru.
Jedna z pierwszych prezentacji takich obiektów Tarasewicza miała miejsce w warszawskiej galerii Art New Media w 2009 roku, a jedna z następnych – w 2016 roku, w poznańskiej galerii Ego. Rozbudowana idea transcendentalnych obiektów, utrzymanych w żółtej tonacji, została przedstawiona w Galerii Foksal w 2018 roku, podczas ekspozycji Jerozolima. W instalacjach z użyciem rzeczywistego (w tym przypadku ledowego) światła, artysta stara się uzyskać przekaz transcendentny, mający źródło w sztuce sakralnej. Nawiązuje przy tym do tradycji ikony oraz filozofii światła. Z drugiej strony, porzucenie gestu ręki malarza na rzecz prostopadłościennych form, powstających przy użyciu mechanicznej produkcji, bliskie jest tradycji konceptualizmu i minimal artu.
Leon Tarasewicz (Stacja Waliły na Białostocczyźnie 14 III 1957, mieszka we wsi Waliły i w Warszawie) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1979-1984. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Tadeusza Dominika. Już w okresie studiów odnalazł własny sposób przedstawiania natury poddawanej syntezie na granicy abstrakcji. W początkowym okresie jego obrazy oparte były na wnikliwie zaobserwowanych motywach, takich jak widziane z oddali stożki drzew na górskich stokach, rytm pni drzew w lesie, stada wzbijających się do lotu ptaków, kamienie. Od ok. 1988 artysta wychodzi poza konkretne odniesienia przedmiotowe ku wartościom czysto malarskim: barwie, grze walorów, fakturze. Tworzy abstrakcyjne kompozycje pól i smug koloru wypełniających wielkoformatowe obrazy, jak również - coraz częściej - malowidła na ścianach galerii (np. w Konsthall, Malmö 1992, w Galerii Foksal, Warszawa 1994, na wystawie "Sztuka wobec natury", Galeria Zachęta, Warszawa 1996). Z czasem tego typu realizacje przestrzenne w miejscach publicznych (choć ma również w dorobku kilka aranżacji wnętrz prywatnych) stały się głównym wątkiem jego twórczości. Apogeum tej tendencji przypadło na przełom stuleci, kiedy artysta zaprezentował barwną "podłogę" na Biennale Sztuki w Wenecji w 2001 oraz indywidualną wystawę-instalację w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 2003, pomyślaną jako przestrzeń malarska, w którą widz może fizycznie wejść. Artysta od początku kariery odnosi wiele sukcesów, również rynkowych, w kraju i za granicą. Brał udział w wielu prestiżowych wystawach zbiorowych, indywidualnie współpracuje od 1984 z Galerią Foksal w Warszawie oraz m. in. z Galerie Nordenhake w Sztokholmie i Berlinie. Miał wystawy indywidualne w czołowych muzeach i galeriach w kraju oraz w Londynie, Nowym Jorku, Berlinie, Wenecji i in. Jego prace weszły do prestiżowych kolekcji muzealnych. Otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa (1998), Nagrodę Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich (1999), Paszport "Polityki" (2000). Artysta akcentuje swą narodowość białoruską, działa na rzecz społeczności lokalnej i ruchów opozycyjnych na Białorusi. W roku akademickim 1996/97 Akademia warszawska zaprosiła go do prowadzenia pracowni na Wydziale Malarstwa. Uczy tam do dziś, będąc dla studentów nie tylko autorytetem artystycznym, ale i oddanym pedagogiem, organizatorem plenerów, warsztatów, wspólnych wyjazdów na wystawy.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
pleksi, ledy,
40 x 30 x 20 cm
Obraz wystawiany i reprodukowany:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 87.
Kompozycje Leona Tarasewicza złożone z ledowych paneli o jednorodnym barwnym blasku lub też pulsujących swoim natężeniem i kolorem, stanowią osobny rozdział w twórczości tego artysty. Tarasewicz znajduje tutaj inne medium dla dalszej eksploracji zagadnień koloru, światła i świetlistości. Posłużenie się materiałem pleksi i ledami przynosi efekty odmienne od tych uzyskiwanych przy pomocy farb kładzionych na podłoże płócienne czy na ścianę. Kojarzenie pleksi i ledów z pejzażem miasta nie ogranicza jednak przekazu, ponieważ artysta stara się wydobyć w ten sposób inny wymiar oddziaływania koloru.
Jedna z pierwszych prezentacji takich obiektów Tarasewicza miała miejsce w warszawskiej galerii Art New Media w 2009 roku, a jedna z następnych – w 2016 roku, w poznańskiej galerii Ego. Rozbudowana idea transcendentalnych obiektów, utrzymanych w żółtej tonacji, została przedstawiona w Galerii Foksal w 2018 roku, podczas ekspozycji Jerozolima. W instalacjach z użyciem rzeczywistego (w tym przypadku ledowego) światła, artysta stara się uzyskać przekaz transcendentny, mający źródło w sztuce sakralnej. Nawiązuje przy tym do tradycji ikony oraz filozofii światła. Z drugiej strony, porzucenie gestu ręki malarza na rzecz prostopadłościennych form, powstających przy użyciu mechanicznej produkcji, bliskie jest tradycji konceptualizmu i minimal artu.
Leon Tarasewicz (Stacja Waliły na Białostocczyźnie 14 III 1957, mieszka we wsi Waliły i w Warszawie) studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie w latach 1979-1984. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Tadeusza Dominika. Już w okresie studiów odnalazł własny sposób przedstawiania natury poddawanej syntezie na granicy abstrakcji. W początkowym okresie jego obrazy oparte były na wnikliwie zaobserwowanych motywach, takich jak widziane z oddali stożki drzew na górskich stokach, rytm pni drzew w lesie, stada wzbijających się do lotu ptaków, kamienie. Od ok. 1988 artysta wychodzi poza konkretne odniesienia przedmiotowe ku wartościom czysto malarskim: barwie, grze walorów, fakturze. Tworzy abstrakcyjne kompozycje pól i smug koloru wypełniających wielkoformatowe obrazy, jak również - coraz częściej - malowidła na ścianach galerii (np. w Konsthall, Malmö 1992, w Galerii Foksal, Warszawa 1994, na wystawie "Sztuka wobec natury", Galeria Zachęta, Warszawa 1996). Z czasem tego typu realizacje przestrzenne w miejscach publicznych (choć ma również w dorobku kilka aranżacji wnętrz prywatnych) stały się głównym wątkiem jego twórczości. Apogeum tej tendencji przypadło na przełom stuleci, kiedy artysta zaprezentował barwną "podłogę" na Biennale Sztuki w Wenecji w 2001 oraz indywidualną wystawę-instalację w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie w 2003, pomyślaną jako przestrzeń malarska, w którą widz może fizycznie wejść. Artysta od początku kariery odnosi wiele sukcesów, również rynkowych, w kraju i za granicą. Brał udział w wielu prestiżowych wystawach zbiorowych, indywidualnie współpracuje od 1984 z Galerią Foksal w Warszawie oraz m. in. z Galerie Nordenhake w Sztokholmie i Berlinie. Miał wystawy indywidualne w czołowych muzeach i galeriach w kraju oraz w Londynie, Nowym Jorku, Berlinie, Wenecji i in. Jego prace weszły do prestiżowych kolekcji muzealnych. Otrzymał Nagrodę im. Jana Cybisa (1998), Nagrodę Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich (1999), Paszport "Polityki" (2000). Artysta akcentuje swą narodowość białoruską, działa na rzecz społeczności lokalnej i ruchów opozycyjnych na Białorusi. W roku akademickim 1996/97 Akademia warszawska zaprosiła go do prowadzenia pracowni na Wydziale Malarstwa. Uczy tam do dziś, będąc dla studentów nie tylko autorytetem artystycznym, ale i oddanym pedagogiem, organizatorem plenerów, warsztatów, wspólnych wyjazdów na wystawy.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).