W twórczości Zbigniewa Makowskiego z lat 80., obok powracających u niego form geometrycznych powiązanych z inskrypcjami, nowym i dominującym elementem staje się postać ludzka, a zwłaszcza postacie kobiet.
Jedna z badaczek twórczości Zbigniewa Makowskiego, Krystyna Bartnik, tak pisała o obrazach malarza pochodzących z tego czasu: Postaci kobiece stopniowo pojawiają się w jego dziełach coraz częściej, jak Kirke, Helena, Pargoletta – malowane i rysowane personifikacje animy, ideału kobiety istniejącego w męskiej podświadomości, czy też kobiecego aspektu psychiki mężczyzny, metafory najgłębszych mocy psychicznych. Często pojawia się imię Maria, które można odbierać zarówno w kontekście chrześcijańskiego mitu, jak i jungowską trzecią, po Ewie i Helenie, fazę rozwoju animy w procesie męskiej indywidualizacji (przejawiającą się w uczuciach religijnych i trwałych związkach), albo też osobę bliską. (...) Malarz próbuje dotrzeć do archetypu, poza czasowego wzoru opartego na wielu wizerunkach. Wzrasta sensualizm obrazu i zmysłowe wręcz odczucie barwy, żywej, radosnej, wyrafinowanej. (Krystyna Bartnik, Zbigniew Makowski, Wrocław 2008, s. 11)
Zbigniew Makowski (Warszawa 31 I 1930 - Warszawa 19 VIII 2019) studiował w ASP w Warszawie w latach 1950-1956, dyplom uzyskał w pracowni Kazimierza Tomorowicza. Początkowo skłaniał się ku surrealizmowi - podczas pobytu w Paryżu w 1962 zetknął się z André Bretonem i międzynarodowym ruchem Phases. Jednak decydujący wpływ na wyraz jego sztuki wywarły pozamalarskie zainteresowania, jakim się oddaje. Jest literatem, poetą, erudytą, zwłaszcza zaś znawcą szerokiego spektrum filozofii i wiedzy tajemnej wielu kultur. Znawstwo to wykorzystuje w swoich pracach malarskich, rysunkowych, a także w unikatowych książkach, które własnoręcznie wykonuje na specjalnie preparowanych papierach. W swych pracach nawarstwia symbole, cytaty i znaczenia w nieczytelny, zdawałoby się, chaos. Wypada jednak wierzyć krytykom, którzy twierdzą, iż prace Makowskiego otwierają przed cierpliwym i intelektualnie przygotowanym „czytelnikiem“ świat swoistej narracji. Sam artysta zaś zwraca uwagę na „permutacyjną“ strukturę swych prac, w których rozmaite cytaty i odniesienia kulturowe przeplatają się z jego prywatną ikonografią. Tak czy inaczej, z pewnością w pracach Makowskiego da się wyróżnić pewien „alfabet“ wizualno-symboliczny, którego elementy pojawiają się w nich stale w różnych konfiguracjach. Należą doń np. takie wizerunki, jak klucz, drabina, studnia, mandala, kielich itp. Otaczają je napisy, często łacińskie, a także pojedyncze cyfry, litery, ornamenty. Określił je ktoś jako rebusy o wielkiej urodzie, które można odczytywać, można też kontemplować. Od roku 1982 artysta przestał wystawiać, ale nie tworzyć. Powstają wówczas prace będące rodzajem nowoczesnego notatnika, rozpoczętego jeszcze w latach 60., do którego artysta powraca z nowymi przemyśleniami. Artysta jest laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody Krytyki Artystycznej im. Norwida (1973) i Nagrody im. Jana Cybisa (1992). Jego wielka kompozycja "Mirabilitas secundum diversos modos exire potest a rebus" (1973-1980) zdobi genewską siedzibę ONZ jako dar rządu polskiego.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
tempera, olej, dwie złączone deski,
50 x 38.5 cm,
sygn. śr.g.: Zbigniew Makowski f 1980.
sygn. na odwrocie: dla Dz. Jerzego Korony | 14. VI. 1984 | wdzięczny | Zbigniew Makowski
W twórczości Zbigniewa Makowskiego z lat 80., obok powracających u niego form geometrycznych powiązanych z inskrypcjami, nowym i dominującym elementem staje się postać ludzka, a zwłaszcza postacie kobiet.
Jedna z badaczek twórczości Zbigniewa Makowskiego, Krystyna Bartnik, tak pisała o obrazach malarza pochodzących z tego czasu: Postaci kobiece stopniowo pojawiają się w jego dziełach coraz częściej, jak Kirke, Helena, Pargoletta – malowane i rysowane personifikacje animy, ideału kobiety istniejącego w męskiej podświadomości, czy też kobiecego aspektu psychiki mężczyzny, metafory najgłębszych mocy psychicznych. Często pojawia się imię Maria, które można odbierać zarówno w kontekście chrześcijańskiego mitu, jak i jungowską trzecią, po Ewie i Helenie, fazę rozwoju animy w procesie męskiej indywidualizacji (przejawiającą się w uczuciach religijnych i trwałych związkach), albo też osobę bliską. (...) Malarz próbuje dotrzeć do archetypu, poza czasowego wzoru opartego na wielu wizerunkach. Wzrasta sensualizm obrazu i zmysłowe wręcz odczucie barwy, żywej, radosnej, wyrafinowanej. (Krystyna Bartnik, Zbigniew Makowski, Wrocław 2008, s. 11)
Zbigniew Makowski (Warszawa 31 I 1930 - Warszawa 19 VIII 2019) studiował w ASP w Warszawie w latach 1950-1956, dyplom uzyskał w pracowni Kazimierza Tomorowicza. Początkowo skłaniał się ku surrealizmowi - podczas pobytu w Paryżu w 1962 zetknął się z André Bretonem i międzynarodowym ruchem Phases. Jednak decydujący wpływ na wyraz jego sztuki wywarły pozamalarskie zainteresowania, jakim się oddaje. Jest literatem, poetą, erudytą, zwłaszcza zaś znawcą szerokiego spektrum filozofii i wiedzy tajemnej wielu kultur. Znawstwo to wykorzystuje w swoich pracach malarskich, rysunkowych, a także w unikatowych książkach, które własnoręcznie wykonuje na specjalnie preparowanych papierach. W swych pracach nawarstwia symbole, cytaty i znaczenia w nieczytelny, zdawałoby się, chaos. Wypada jednak wierzyć krytykom, którzy twierdzą, iż prace Makowskiego otwierają przed cierpliwym i intelektualnie przygotowanym „czytelnikiem“ świat swoistej narracji. Sam artysta zaś zwraca uwagę na „permutacyjną“ strukturę swych prac, w których rozmaite cytaty i odniesienia kulturowe przeplatają się z jego prywatną ikonografią. Tak czy inaczej, z pewnością w pracach Makowskiego da się wyróżnić pewien „alfabet“ wizualno-symboliczny, którego elementy pojawiają się w nich stale w różnych konfiguracjach. Należą doń np. takie wizerunki, jak klucz, drabina, studnia, mandala, kielich itp. Otaczają je napisy, często łacińskie, a także pojedyncze cyfry, litery, ornamenty. Określił je ktoś jako rebusy o wielkiej urodzie, które można odczytywać, można też kontemplować. Od roku 1982 artysta przestał wystawiać, ale nie tworzyć. Powstają wówczas prace będące rodzajem nowoczesnego notatnika, rozpoczętego jeszcze w latach 60., do którego artysta powraca z nowymi przemyśleniami. Artysta jest laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody Krytyki Artystycznej im. Norwida (1973) i Nagrody im. Jana Cybisa (1992). Jego wielka kompozycja "Mirabilitas secundum diversos modos exire potest a rebus" (1973-1980) zdobi genewską siedzibę ONZ jako dar rządu polskiego.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).