Obraz wystawiany:
– Edward Dwurnik. Malarstwo, Galeria BWA, Zamość 1989;
– Galeria Sztuki „Zielona“, Busko Zdrój;
– Galeria Sztuki Wirydarz, Lublin 2017

Obraz reprodukowany:
– Edward Dwurnik. Malarstwo. Próba retrospektywy (spis cykli malarskich, oprac. Pola Dwurnik), Zachęta, Warszawa 2001; cykl XV, poz. 229;
– Edward Dwurnik, Sportowcy 1972-1992, Warszawa 2011, poz. 229, s. 422-423, il. barwna;
– Edward Dwurnik. Malarstwo, Galeria Sztuki Wirydarz, Lublin XII 2017 – I 2018, s. nlb., il. barwna;
– Strona Fundacji Edwarda Dwurnika (www.edwarddwurnik.pl).

Zamyślony facet przynależy do legendarnego, tworzonego od 1972 r. cyklu Sportowcy. Tytuł tej kultowej serii nie odnosił się jednak do atletów, lecz przewrotnie do konsumentów najtańszych papierosów marki „Sport“ oraz ironicznego określenia „sportowego życia“ – egzystencji pozbawionej perspektyw w pełnej marazmu Polsce Ludowej.
Tytułowy facet potraktowany został z typową dla Dwurnika dosadnością i groteskową deformacją. Z palcem w nosie, zdaje się przytłoczony i znudzony szarą codziennością. Postać siedzącego mężczyzny budzi skojarzenie z motywem Chrystusa Frasobliwego – głęboko zakorzenionego w polskiej sztuce ludowej wizerunku Chrystusa zadumanego nad tragicznym losem człowieka. Dwurnik maluje na głowie mężczyzny cierniową koronę, odzierając jednak ten sakralny topos z patosu i nadając mu boleśnie ziemski, PRL-owski kontekst.
Pierwotna wersja obrazu z 1987 roku (patrz fot. obok) mocniej akcentowała ponurą, społeczno-polityczną tematykę – w prawym dolnym narożniku, artysta wkleił obraz nieznanego artysty z lat 50., przedstawiający tłum demonstrantów. W połowie lat 90. Dwurnik, chcąc symbolicznie zerwać z wszechobecną szarzyzną dawnej epoki, zdecydował się na przemalowanie płótna. Dominującą tonację zastąpiła chłodna, głęboka błękitna kolorystyka, a dawny, polityczny motyw został zastąpiony kompozycją abstrakcyjną. W efekcie, Zamyślony facet to wielowarstwowy dokument czasu i transformacji – zarówno ustrojowej, jak i samej tkanki malarskiej artysty.

Edward Dwurnik (Radzymin 19 IV 1943 - Warszawa 28 X 2018) studiował malarstwo w ASP w Warszawie (1963-1970), jednak jako swego „mistrza“ wymienia Nikifora. Jego to prace, zobaczone po raz pierwszy w 1965, zainspirowały ówczesnego studenta III roku do narysowania pierwszych prac z cyklu „Podróże autostopem“, które kontynuował w nastepnych latach. W 1972-1978 powstawał cykl „Sportowcy“, w którym portretowane były, dodajmy - kąśliwie, typowe postaci z lat 70. Równolegle od 1975 powstawał cykl „Robotnicy“, który kulminował w okresie „Solidarności“ 1980-1981. Za prace z tego cyklu Dwurnik otrzymał w 1981 Nagrodę Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, natomiast za obrazy z cyklu „Warszawa“ (1981), proroczo zapowiadające stan wojenny - Nagrodę Kulturalną „Solidarności“ podziemnej w 1983. W latach 80. malarstwo Dwurnika przybrało wyraz ekspresyjny i dramatyczny. Powstające w tej dekadzie obrazy miały niejednokrotnie wymowę polityczną, przybierały też kostium historyczny, tak czy inaczej odnoszący się do współczesnych spraw i realiów. Cykl „Droga na Wschód“ (1989-91) upamiętniał ofiary stalinizmu, natomiast cykl „Od Grudnia do Czerwca“ (1990-94) - ofiary stanu wojennego. Zarówno ideowe, jak i czysto malarskie walory tych prac przyniosły artyście ogromne uznanie, zarówno w kraju jak i za granicą. Jego wyrazem była prestiżowa nagroda Fundacji Coutts & Co w Zurychu (1992). W latach 90. powstają cykle będące kontynuacją „Podróży autostopem“: „Niebieskie miasta“ (od 1993) i „Diagonale“ (od 1996), jak również kompozycje nowego typu, jak widoki morskie (cykl „Błękitne“, 1992-93) czy cykl „Wyliczanka“ (1996-99). Artysta wiele wystawia, miał ok. 100 wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, brał też udział w licznych wystawach i festiwalach krajowych i międzynarodowych, m.in.: X Biennale Sztuki Współczesnej, Menton 1974, Documenta 7, Kassel 1982, 5th Biennale, Sydney 1985, XIX Biennale Sztuki, Sao Paulo 1987; Olimpiada Sztuki, Seul 1988. Równolegle z malarstwem uprawiał rysunek, collage, grafikę warsztatową (litografia, techniki metalowe, kserografia, stemple) i użytkową (ilustracja, plakaty do własnych wystaw indywidualnych).


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).