U Nowosielskiego wizerunek kobiety wykraczał poza ramy klasycznego portretu. Artysta dokonywał głębokiej sakralizacji kobiecego ciała. Portretowane przez niego kobiety – często o hieratycznych pozach i badawczym spojrzeniu – zyskują status współczesnych, świeckich ikon. Widoczny na obrazie silny, ciemny kontur obrysowujący sylwetkę oraz płaszczyznowe traktowanie plamy barwnej to bezpośrednie nawiązanie do bizantyńskiej tradycji. Twarz modelki wyróżnia się syntetycznym, geometrycznym uproszczeniem rysów. Charakterystycznym, autorskim zabiegiem Nowosielskiego, który widzimy na Portrecie brunetki, jest wprowadzenie podłużnych, jasnych blików światła wzdłuż linii żuchwy, szyi oraz na ramieniu postaci. Te lśnienia nie wynikają z realistycznego oświetlenia przestrzeni, lecz podkreślają metafizyczny charakter przedstawienia.
Postać młodej kobiety z rewersu obrazu uderza spokojem i hieratyczną, surową kompozycją. Rysy twarzy zostały poddane geometrycznej syntezie – prosty, wyrazisty nos przechodzi płynnie w zarys brwi, co stanowi bezpośrednie zapożyczenie z geometrii ikon. Jasna koszula z geometrycznym kołnierzykiem i zarysowanymi prostokątnymi patkami kieszeni wprowadza do portretu ład i architektoniczną dyscyplinę.
Malarstwo portretowe Nowosielskiego z lat 50. uderza surowością formy i skupieniem. U podstaw kompozycji leży głęboka fascynacja artysty sztuką bizantyńską, z którą zetknął się podczas nowicjatu w Ławrze Uniowskiej. Dla mnie ikona jest malarskim sposobem organizowania wizji człowieka – mówi malarz – twarzy, ciała ludzkiego w taki sposób, aby jak najwięcej z elementów cielesnej rzeczywistości przenieść na wyższe piętro świadomości duchowej człowieka. (cyt. za: Wokół ikony. Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, Zbigniew Podgórzec, Jerzy Nowosielski, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1985, s. 21)
Jerzy Nowosielski (Kraków 1923 - Kraków 2011) w 1940 zaczął studia w Kunstgewerbeschule w Krakowie. W 1942 przebywał przez niecały rok w Ławrze św. Jana Chrzciciela pod Lwowem. Studiował tam sztukę malowania i historię ikon. Po powrocie do Krakowa w 1943 nawiązał ponowne kontakty z kręgiem przyszłej Grupy Krakowskiej. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa (1945-1947). Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993. W drugiej połowie lat 50. osiągnął charakterystyczny styl aktów, pejzaży i scen figuralnych we wnętrzach, który zawdzięczał swej fascynacji ikoną i doświadczeniom z malarstwem sakralnym. W 1976 podjął na nowo realizacje monumentalne, wykonując m.in. malowidła ścienne, stacje Drogi Krzyżowej i projekty witraży w kościele Opatrzności Bożej w Wesołej pod Warszawą (1976-1979). Artysta powszechnie uznawany był za autorytet w dziedzinie sztuki zakorzenionej w wartościach duchowych.
Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 w Krakowie.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
olej, tempera, dykta,
46.2 x 34.8 cm,
na odwrocie: Portret w białej bluzce, lata 50. XX w.
Autentyczność obrazu skonsultowana z Andrzejem Szczepaniakiem – historykiem sztuki, kuratorem wystaw, dyrektorem wykonawczym Galerii Starmach.
U Nowosielskiego wizerunek kobiety wykraczał poza ramy klasycznego portretu. Artysta dokonywał głębokiej sakralizacji kobiecego ciała. Portretowane przez niego kobiety – często o hieratycznych pozach i badawczym spojrzeniu – zyskują status współczesnych, świeckich ikon. Widoczny na obrazie silny, ciemny kontur obrysowujący sylwetkę oraz płaszczyznowe traktowanie plamy barwnej to bezpośrednie nawiązanie do bizantyńskiej tradycji. Twarz modelki wyróżnia się syntetycznym, geometrycznym uproszczeniem rysów. Charakterystycznym, autorskim zabiegiem Nowosielskiego, który widzimy na Portrecie brunetki, jest wprowadzenie podłużnych, jasnych blików światła wzdłuż linii żuchwy, szyi oraz na ramieniu postaci. Te lśnienia nie wynikają z realistycznego oświetlenia przestrzeni, lecz podkreślają metafizyczny charakter przedstawienia.
Postać młodej kobiety z rewersu obrazu uderza spokojem i hieratyczną, surową kompozycją. Rysy twarzy zostały poddane geometrycznej syntezie – prosty, wyrazisty nos przechodzi płynnie w zarys brwi, co stanowi bezpośrednie zapożyczenie z geometrii ikon. Jasna koszula z geometrycznym kołnierzykiem i zarysowanymi prostokątnymi patkami kieszeni wprowadza do portretu ład i architektoniczną dyscyplinę.
Malarstwo portretowe Nowosielskiego z lat 50. uderza surowością formy i skupieniem. U podstaw kompozycji leży głęboka fascynacja artysty sztuką bizantyńską, z którą zetknął się podczas nowicjatu w Ławrze Uniowskiej. Dla mnie ikona jest malarskim sposobem organizowania wizji człowieka – mówi malarz – twarzy, ciała ludzkiego w taki sposób, aby jak najwięcej z elementów cielesnej rzeczywistości przenieść na wyższe piętro świadomości duchowej człowieka. (cyt. za: Wokół ikony. Rozmowy z Jerzym Nowosielskim, Zbigniew Podgórzec, Jerzy Nowosielski, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1985, s. 21)
Jerzy Nowosielski (Kraków 1923 - Kraków 2011) w 1940 zaczął studia w Kunstgewerbeschule w Krakowie. W 1942 przebywał przez niecały rok w Ławrze św. Jana Chrzciciela pod Lwowem. Studiował tam sztukę malowania i historię ikon. Po powrocie do Krakowa w 1943 nawiązał ponowne kontakty z kręgiem przyszłej Grupy Krakowskiej. Po wojnie kontynuował studia w ASP w Krakowie pod kierunkiem prof. Eugeniusza Eibischa (1945-1947). Na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie w 1948/49 pokazał obrazy utrzymane w nurcie abstrakcji geometrycznej. W latach socrealizmu nie wystawiał, zajmując się w tym czasie scenografią oraz malowaniem cerkwi i kościołów. W 1955 w Łodzi zaprezentował swą pierwszą wystawę indywidualną, w 1956 wziął udział w XXVIII Biennale w Wenecji. W latach 1957-1962 był pedagogiem w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi, następnie w Akademii krakowskiej, gdzie wykładał na Wydziale Malarstwa do przejścia na emeryturę w 1993. W drugiej połowie lat 50. osiągnął charakterystyczny styl aktów, pejzaży i scen figuralnych we wnętrzach, który zawdzięczał swej fascynacji ikoną i doświadczeniom z malarstwem sakralnym. W 1976 podjął na nowo realizacje monumentalne, wykonując m.in. malowidła ścienne, stacje Drogi Krzyżowej i projekty witraży w kościele Opatrzności Bożej w Wesołej pod Warszawą (1976-1979). Artysta powszechnie uznawany był za autorytet w dziedzinie sztuki zakorzenionej w wartościach duchowych.
Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 w Krakowie.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).