Pochodzenie:
dawna kolekcja Garbisa Kazaziana
aukcja Art Valorem, 16 marca 2021, poz. 84
zakupiony na powyższej aukcji przez obecnego właściciela
kolekcja prywatna, Paryż

Wystawiany:
„Rétrospective Terechkovitch”, Palais Carnolès, Musée Municipal de Menton, lipiec–sierpień 1986, opisany i reprodukowany pod numerem 30, s. 30.

Garbis Kazazian, kolekcjoner pochodzenia ormiańskiego, utrzymywał osobiste relacje z Constantinem Terechkovitchem i jego rodziną.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
aukcja Boisgirard-Antonini, 27 listopada 2020, poz. 123
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
aukcja Maître Blache, Wersal, 5 kwietnia 1981
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
aukcja Millon, „École de Paris”, 13 maja 2020, poz. 64
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja rodziny artysty

Pochodzenie:
kolekcja rodziny artysty

Literatura:
Pierre Mazars, Hubert Juin, „Volovick”, Tchou, Paryż, 1979, reprodukcja s. 61

Pochodzenie:
kolekcja rodziny artysty

Pochodzenie:
kolekcja rodziny artysty

Pochodzenie:
kolekcja rodziny artysty

Literatura:
Pierre Mazars, Hubert Juin, „Volovick”, Tchou, Paryż, 1979, reprodukcja s. 56

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
R. S. Johnson Fine Arts, Chicago


Na Węgrzech śnieg pada zazwyczaj w styczniu i lutym. Często pojawia się wówczas gęsta mgła, nadająca Szentendre tajemniczy wygląd, jakby miasto unosiło się nad Dunajem.

Szentendre, położone na 47,7° szerokości geograficznej północnej, znajduje się znacznie dalej na północ niż japońskie Sapporo, leżące na 43° szerokości północnej. Od grudnia do lutego maksymalne temperatury nie przekraczają 5°C, a minimalne spadają poniżej 0°C. Ponieważ jednak opady są stosunkowo niewielkie, śnieg pokrywa ziemię jedynie cienką warstwą, tak jak na prezentowanym obrazie.

Widoczna na pierwszym planie górna część ogrodzenia sugeruje, że Czóbel namalował tę scenę z okna pomieszczenia znajdującego się na piętrze. Śnieg pokrywający dachy i ziemię tworzy piękny kontrast z pozostałymi elementami krajobrazu, ukazując inne oblicze Szentendre. Patrząc na obraz, można niemal poczuć chłód przedstawionej zimy.

Obiekt znajduje się na terenie Francji w ramach odprawy czasowej.

Pochodzenie:
R. S. Johnson Fine Arts, Chicago, numer inwentarzowy 5953


Obraz przedstawia spokojne wnętrze, jakby zatrzymane w czasie. Kominek ujęty w białą obudowę pozostaje wygaszony, a w pomieszczeniu nie widać żadnych śladów ludzkiej obecności. Toaletka i otaczające ją meble, a także przestrzeń odbijająca się w lustrze, zostały zbudowane z nakładających się na siebie prostokątnych form. Mimo płaskiego i nieorganicznego charakteru przedstawionych motywów całość emanuje rytmem oraz pogodną, pełną światła atmosferą.

Pod koniec życia Czóbel zaczął posługiwać się ciepłymi, świetlistymi barwami, takimi jak czerwień, żółcień, pomarańcz i zieleń.

W prezentowanym obrazie artysta rozmieszcza barwy podstawowe w różnych partiach płótna, tworząc wyraziste kontrasty podkreślone czarnymi konturami. W rezultacie powstaje kompozycja o silnym oddziaływaniu wizualnym.

Obiekt znajduje się na terenie Francji w ramach odprawy czasowej.

W latach 1920–1929 Paryż stał się miejscem spotkań ludzi z całego świata, którzy starali się zapomnieć o cierpieniach I wojny światowej i celebrować pokój. Atmosfera ta dała początek epoce określanej mianem „szalonych lat dwudziestych” (Années folles).

W tym czasie niezwykle aktywni byli artyści tacy jak Picasso, Modigliani, Chagall czy Tsuguharu Foujita. Awangarda, surrealizm, art déco i jazz przeżywały okres rozkwitu, tworząc potężną falę przemian, która położyła fundamenty pod nowoczesną kulturę europejską.

Po wybuchu I wojny światowej Czóbel opuścił Paryż i przebywał w Belgii, Holandii oraz Niemczech. W 1925 roku powrócił na Węgry, a do 1940 roku podróżował między Paryżem a Budapesztem.

Twórczość Czóbela z lat 20. XX wieku charakteryzowała się grubymi, ciemnymi konturami oraz głębokimi, przygaszonymi tonami barwnymi.

W prezentowanym obrazie żywe kolory tła harmonijnie łączą się ze spokojniejszą kompozycją. Choć twarz kobiety pozostaje niewyraźna i pogrążona w cieniu, światło padające na jej skórę wydobywa postać, nadając jej niezwykłą zmysłowość i świeżość.

Obiekt znajduje się na terenie Francji w ramach odprawy czasowej.

Pochodzenie:
R. S. Johnson Fine Arts, Chicago


Przy uważnym przyjrzeniu się obrazowi można dostrzec w lustrze odbicie postaci ubranej na niebiesko, prawdopodobnie samego Czóbela. Pokazuje to, że dzieło nie jest jedynie prostym przedstawieniem aktu, lecz kompozycją opowiadającą dodatkową historię, która przyciąga uwagę widza.

Praca była prezentowana w 1969 roku w węgierskiej Galerie René (obecnie nieistniejącej), podczas wystawy poświęconej Béli Czóbelowi.

Obiekt znajduje się na terenie Francji w ramach odprawy czasowej.

Niebieska wstążka we włosach, podwójny czerwony naszyjnik i biały top młodej kobiety przywodzą na myśl kobiecość i letnią porę roku. Delikatne kontury sylwetki nadają obrazowi spokojną atmosferę. Od lat 50. XX wieku Czóbel rozwijał swój niepowtarzalny styl, pracując z niezwykłą energią, co przyniosło mu uznanie innych artystów.

W 1952 roku jego przyjaciel Georges Braque przesłał mu list, a w 1956 roku napisał do niego Pablo Picasso. Obaj wyrazili w ten sposób podziw dla jego twórczości.

W 1958 roku Czóbel otrzymał ponadto tytuł Zasłużonego Artysty Węgierskiej Republiki Ludowej, wyróżnienie przyznawane węgierskim twórcom za wybitne osiągnięcia artystyczne.

Fragment listu Georges’a Braque’a z 26 października 1952 roku:
„Od 1906 roku, kiedy wystawialiśmy razem na Salonie Niezależnych w sali fowistów, podążał Pan własną, niełatwą drogą”.

Fragment listu Pabla Picassa z 27 stycznia 1956 roku:
„Drogi Bélo Czóbelu, dobrze pamiętam Pańskie prace prezentowane na wystawie Niezależnych, w sali fowistów na Salonie Jesiennym”.

Obiekt znajduje się na terenie Francji w ramach odprawy czasowej.

Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności wystawiony przez dr. Andreasa Neuferta.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Literatura:
Andreas Neufert, „Wolfgang Paalen, Im Inneren des Wals”, Wiedeń/Nowy Jork, Springer, s. 324, reprodukcja nr 49.07


W prezentowanym dziele z 1949 roku Wolfgang Paalen łączy malarstwo olejne z techniką fumage, którą rozwijał od lat 30. XX wieku. Pozwalając, by dym pozostawiał ślady na powierzchni płótna, artysta wprowadzał do procesu twórczego element przypadku i bezpośredniego odcisku, zrywając z tradycyjnymi środkami malarskimi.

Choć kompozycja nadal opiera się na subtelnie figuratywnej strukturze, zapowiada poszukiwania artystyczne, które w pełni rozwiną się w latach 50. i 60. XX wieku: abstrakcję gestu, zainteresowanie śladem, materią i procesem spalania. Niektóre powojenne praktyki eksperymentalne wpisują się w kontynuację tych poszukiwań. Yves Klein od końca lat 50. badał możliwości wykorzystania ognia w swoich dziełach, natomiast Otto Piene, współzałożyciel grupy ZERO, posługiwał się dymem jako pełnoprawnym narzędziem malarskim.

Dzieło stanowi zatem ważne ogniwo między surrealizmem a powojenną awangardą, ukazując wyjątkową pozycję Paalena jako artysty głęboko zakorzenionego w swojej epoce, a zarazem wyprzedzającego niektóre z najważniejszych przemian w sztuce XX wieku.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Vera Pagava była malarką, rysowniczką i graficzką pochodzenia gruzińskiego. Urodziła się 27 lutego 1907 roku w Tyflisie (obecnie Tbilisi), mieście należącym wówczas do Imperium Rosyjskiego, a dziś będącym stolicą Gruzji. Pochodziła z rodziny szlacheckiej o bogatych tradycjach kulturalnych. Od dzieciństwa otaczała się artystami i intelektualistami, takimi jak David Kakabadze, Helena Achwlediani i Lado Gudiaszwili. W 1919 roku jej rodzina opuściła Gruzję z powodu choroby ojca oraz niepokojów politycznych. Początkowo mieszkali w Berlinie, następnie w Dreźnie, a w 1923 roku osiedlili się we Francji, w Montrouge pod Paryżem, gdzie żyła społeczność gruzińskich emigrantów.

We Francji Vera rozpoczęła edukację artystyczną. Uczęszczała do kilku szkół, między innymi École des Arts Décoratifs i Arts et Publicité, a w 1929 roku podjęła naukę w pracowni malarza André Lhote’a. W 1932 roku rozpoczęła studia w Académie Ranson, gdzie kształciła się pod kierunkiem Rogera Bissière’a i zaprzyjaźniła się z innymi artystami, takimi jak Jean Bertholle, Maria Helena Vieira da Silva i Árpád Szenes. W latach 30. XX wieku uczestniczyła w wystawach grupy artystycznej Témoignage. Aby się utrzymać, zajmowała się malowaniem tkanin, a w 1940 roku uzyskała uprawnienia pielęgniarskie. W latach 1936 i 1937 wykonała również dwa malowidła ścienne w paryskich szkołach.

Prezentowana praca pochodzi z figuratywnego okresu twórczości Very Pagavy. Choć artystka była jeszcze daleka od abstrakcji, która z czasem stanie się charakterystyczna dla jej dorobku, już wówczas wypracowywała język malarski oparty na uproszczeniu form, frontalności kompozycji oraz geometryzacji kształtów i przestrzeni. Pagava studiowała w tym czasie w Académie Ranson, w pracowni Rogera Bissière’a, gdzie pracowała między innymi na podstawie żywego modela.

Przedstawiona siedząca postać, przypominająca derwisza, została zbudowana z uproszczonych form i szerokich płaszczyzn barwnych: złamanej bieli stroju, błękitów i szarości tła oraz podłoża, a także brązowych i czerwonawych tonów ziemi organizujących dalsze partie kompozycji. Celowo ograniczone w szczegółach kontury sprowadzają postać do jej podstawowych brył. Pagava wyraźnie dąży bardziej do skonstruowania figury w przestrzeni uporządkowanej za pomocą barwnych i geometrycznych mas niż do wiernego odtworzenia jej anatomii. Jednym z interesujących elementów dzieła jest sposób opracowania światła. Pada ono z boku, od prawej górnej części kompozycji, dzieląc twarz na dwie duże płaszczyzny. Praca stanowi cenne świadectwo twórczości artystki z połowy lat 30. XX wieku.

E.V

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż