Pochodzenie:
aukcja Guy Loudmer, 8 kwietnia 1990, poz. 173
zakupiony na powyższej aukcji przez obecnego właściciela


Joachim Weingart urodził się w Drohobyczu, na ziemiach polskich. Do Paryża przybył dopiero w 1925 roku, po odniesieniu pewnych sukcesów wystawienniczych w ojczyźnie. Naukę malarstwa rozpoczął w 1912 roku w Szkole Sztuk Stosowanych w Weimarze, a następnie udał się do Wiednia, gdzie uczęszczał na zajęcia w Akademii Sztuk Pięknych. W Berlinie korzystał z rad Aleksandra Archipenki. Wsparcia artyście udzielił przemysłowiec i mecenas sztuki Carol Katz.

Weingart był malarzem o ekspresyjnym stylu i wybitnym wyczuciu koloru. Szczególnie chętnie podejmował tematykę martwych natur, portretów, pejzaży, aktów kobiecych oraz scen kabaretowych i przedstawień wnętrz. Jego twórczość przenika atmosfera łagodności i wrażliwości.

W 1934 roku zaczął tworzyć rysunki węglem. Jako znakomity rysownik posługiwał się żywą, dynamiczną kreską, potrafiąc błyskawicznie uchwycić atmosferę sceny i charakter przedstawianych postaci.

Po przybyciu do Paryża w 1925 roku zamieszkał na Montparnassie wraz z malarzem Zygmuntem Menkesem. Zaprzyjaźnił się z Léonem Weissbergiem i Alfredem Aberdamem, z którymi współtworzył Grupę Czterech. Joachim Weingart nie odniósł jednak natychmiastowego sukcesu. W styczniu 1926 roku przystąpił do Stowarzyszenia Artystów Niezależnych (Société des Artistes Indépendants). Jego twórczością zainteresował się marszand René Gimpel, co przyniosło artyście pierwsze sukcesy. Trudne doświadczenia w życiu małżeńskim wywarły głęboki wpływ na dalszy rozwój jego kariery. Po kilku epizodach depresji trafił do szpitala, jednak nadal malował, tworząc niektóre ze swoich najwybitniejszych dzieł. Pracował aż do deportacji w lipcu 1942 roku.

Joachim Weingart uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych. Pierwsza z nich odbyła się we Lwowie w 1912 roku. Artysta prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych oraz Salonie Tuileries w Paryżu. Za życia miał tylko jedną wystawę indywidualną, zorganizowaną w 1932 roku w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych w Warszawie.

Wystawiany:
Salon des Tuileries, 1927

Pochodzenie:
Galerie Gmurzynska, Kolonia, lata 60. XX wieku
spadek po artyście do obecnego właściciela

Prace pochodzą z kolekcji malarstwa tworzonej od połowy lat 50. XX wieku przez prawnika specjalizującego się w prawie międzynarodowym. Korzystając z rad malarza Davida Peretza, pan T. kolekcjonował dzieła takich artystów jak Pinchus Krémègne, Michel Kikoïne, Mela Muter czy Marcel Gromaire.


Mela Muter była polsko-francuską malarką i rysowniczką, jedną z najważniejszych przedstawicielek École de Paris. Maria Melania Kingsland urodziła się w Warszawie w zamożnej polskiej rodzinie żydowskiej. Studiowała w warszawskiej szkole rysunku i malarstwa dla kobiet. W 1901 roku przybyła do Paryża wraz z mężem Michałem Muttermilchem i rozpoczęła naukę w Académie Colarossi, a następnie w Académie de la Grande Chaumière. Szybko stała się rozpoznawalną postacią środowiska artystycznego Montparnasse’u, wystawiając swoje prace na Salonie Jesiennym i Salonie Tuileries. Mieszkając i pracując w Paryżu, organizowała cieszące się uznaniem wystawy, między innymi w galerii Druet. Jej wczesna twórczość obejmowała pejzaże i portrety utrzymane w stylistyce symbolizmu, z czasem jednak artystka zwróciła się ku bardziej ekspresjonistycznemu językowi malarskiemu. Jej pejzaże południowej Francji noszą ślady inspiracji twórczością Cézanne’a, szczególnie w geometryzacji form, a także fowizmem i ekspresjonizmem.

Prezentowany obraz powstał około 1940 roku w Awinionie. Podczas II wojny światowej Mela Muter ukrywała się w tym mieście, korzystając z pomocy i schronienia udzielanego jej przez miejscowe rodziny i mieszkańców.

Twórczość Meli Muter wyróżnia szczególne znaczenie, jakie artystka przypisywała postaci ludzkiej. W ciągu swojej kariery portretowała liczne osobistości ze świata sztuki, literatury i polityki, między innymi François Pompona, Raymonda Lefebvre’a, Leopolda Gottlieba i Georges’a Clemenceau. Jej obrazy zaludniają również anonimowe postacie, kobiety i mężczyźni z ludu, którzy pod jej pędzlem stają się pełnoprawnymi bohaterami malarskich przedstawień. Muter nawiązywała bliskie relacje ze swoimi modelami, których często spotykała przypadkowo podczas podróży. Niektóre z tych osób powracały następnie w kolejnych kompozycjach artystki.

Na obrazie przedstawiono trzy stojące kobiety niosące dzbany i kosz, ukazane na wzniesieniu górującym nad Rodanem. Sprawiają wrażenie, jakby znajdowały się w ruchu, mijając obserwatora i podążając dalej swoją drogą.

Mela Muter stworzyła tu prawdziwe arcydzieło, którego język malarski opiera się na wzajemnym oddziaływaniu tematu, formy i koloru. Powtórzenie postaci kobiecej nadaje kompozycji niezwykłą intensywność wizualną. Grupa kobiet zajmuje pierwszy plan i niemal całą powierzchnię obrazu. Żywe, nasycone barwy wyznaczają rytm kompozycji. Szczególną rolę odgrywa błękit, pojawiający się na każdej z postaci, od prawej do lewej strony obrazu, i tworzący między nimi ciągłość kolorystyczną. Powtarzający się kolor wyznacza diagonalny kierunek odczytywania kompozycji, prowadząc wzrok widza.

Pod pędzlem Meli Muter kobiety nabierają monumentalnego charakteru, przypominając kariatydy. Każda z postaci zyskuje wyrazistą, trójwymiarową formę. Sposób opracowania kształtów, brył i faktur potęguje ich obecność w przestrzeni obrazu.

Na odwrociu płótna znajduje się szkic portretu mężczyzny. Spojrzenie skierowane w bok oraz skupiony wyraz twarzy nadają przedstawionej postaci szczególną wyrazistość. Twarz została opracowana w charakterystyczny dla artystki sposób, za pomocą pociągnięć pędzla pozostawiających miejscami niezamalowane fragmenty podłoża. Energia malarskiego gestu świadczy o wybitnych umiejętnościach portretowych Meli Muter.

Praca pochodzi z kolekcji malarstwa tworzonej od połowy lat 50. XX wieku przez prawnika specjalizującego się w prawie międzynarodowym. Korzystając z rad malarza Davida Peretza, pan T. kolekcjonował dzieła takich artystów jak Pinchus Krémègne, Michel Kikoïne, Mela Muter czy Marcel Gromaire.

Pochodzenie:
Galerie Marcel-Lenoir, Paryż
kolekcja prywatna

Guy Abot, dyrektor Komitetu Nicolasa Tarkhoffa, potwierdza autentyczność pracy, która zostanie włączona do archiwum Komitetu.

Pochodzenie:
Galerie Marcel-Lenoir, Paryż
kolekcja prywatna

Guy Abot, dyrektor Komitetu Nicolasa Tarkhoffa, potwierdza autentyczność pracy, która zostanie włączona do archiwum Komitetu.

Pochodzenie:
Galerie Marcel-Lenoir, Paryż
kolekcja prywatna

Guy Abot, dyrektor Komitetu Nicolasa Tarkhoffa, potwierdza autentyczność pracy, która zostanie włączona do archiwum Komitetu.

Pochodzenie:
Galerie Marcel-Lenoir, Paryż
kolekcja prywatna

Guy Abot, dyrektor Komitetu Nicolasa Tarkhoffa, potwierdza autentyczność pracy, która zostanie włączona do archiwum Komitetu.

Praca ta najprawdopodobniej była prezentowana pod numerem 25 i tytułem „Une chaumière à Belz” (Chata kryta strzechą w Belz) na wystawie „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan) Włodzimierza Terlikowskiego, która odbyła się w galerii Bernheim-Jeune od 20 listopada do 2 grudnia 1916 roku.


Włodzimierz Terlikowski urodził się w 1873 roku w Poraju. W młodym wieku opuścił rodzinę, pragnąc samodzielnie odnaleźć własną drogę życiową. Mając 13 lat, podjął próbę wyjazdu do Paryża, jednak początkowo zatrzymał się w Monachium. W 1891 roku dotarł do stolicy Francji, gdzie utrzymywał się z dorywczych prac oraz rysowania portretów. Około 1897 roku uczęszczał na zajęcia w paryskiej pracowni Jeana-Paula Laurensa. Malował wówczas portrety i pejzaże techniką olejną. Następnie wyruszył w siedmioletnią podróż, podczas której odwiedził Algierię, Tunezję, Holandię, Niemcy, Polskę, Rosję, Włochy, Egipt, Singapur, Australię, Nową Zelandię, Chiny i Anglię. Po powrocie ożenił się i zamieszkał w Paryżu. Nawiązał kontakty ze środowiskiem artystycznym Montparnasse’u. Przez krótki czas mieszkał również w La Ruche, słynnym paryskim kompleksie pracowni artystycznych. Utrzymywał kontakty między innymi z Antoine’em Bourdelle’em, Kiki de Montparnasse, Bolesławem Biegasem, Amedeem Modiglianim, Mojżeszem Kislingiem i Manuelem Ortizem de Zárate. Terlikowski podróżował również po Owernii i wraz z Léonem Boudalem oraz Victorem Charretonem należał do założycieli szkoły malarskiej w Murols. Na początku I wojny światowej rodzina Terlikowskich przeniosła się na pewien czas do Bretanii. Następnie artysta wyjechał samotnie do Troyes. Dzięki organizowanym wystawom twórczość Terlikowskiego zaczęła zdobywać uznanie. Jego talent dostrzegł i wspierał Georges Leygues, były minister oświaty. Malarz nieustannie podróżował po Francji, uwieczniając jej krajobrazy, szczególnie na południu kraju. W 1925 roku po raz pierwszy odwiedził Wenecję, która szybko stała się jednym z jego ulubionych miast. Na początku lat 30. XX wieku regularnie wyjeżdżał do Maroka. Okres II wojny światowej spędził w willi Sainte-Anne w Boulouris. Zmarł w 1951 roku w Paryżu, po ciężkiej chorobie.

Prezentowana kolekcja została nabyta przez dziadka obecnego właściciela podczas podróży po Bretanii. Przebywając w jednej z miejscowych gospód, zwrócił uwagę na zespół obrazów wykonanych szpachlą malarską przez tego samego artystę – Włodzimierza Terlikowskiego. Właściciel gospody wyjaśnił mu, że malarz pozostawił te prace jako zapłatę za nocleg i wyżywienie.

Ta nieznana dotąd kolekcja ma wyjątkowy charakter, ponieważ obejmuje zespół dzieł powstałych podczas pobytu Terlikowskiego w departamencie Morbihan około 1915–1916 roku. Po zakończeniu tego pobytu artysta zorganizował w Paryżu wystawę indywidualną zatytułowaną „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan), prezentowaną w galerii Bernheim-Jeune od 20 listopada do 2 grudnia 1916 roku. Na wystawie zaprezentował 51 prac powstałych podczas wędrówek po regionie Morbihan, w tym pejzaże z Étel, Erdeven, Belz-Ploemel i Saint-Cado, świadczące o jego głębokim przywiązaniu do Bretanii.

E.V

Prawdopodobnie widok przedstawia młynn nad rzeką Sach w Etel.Wiadomo, że Terlikowski przebywał w Étel w 1916 roku. Na wystawie „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan), zorganizowanej w galerii Bernheim-Jeune w 1916 roku, prezentował między innymi obrazy „Le Pont de Sack” (Most w Sack, poz. 9) oraz „Sur la route d’Etel” (Na drodze do Étel, poz. 15).

Dziękujemy Komitetowi Marca Chagalla za potwierdzenie autentyczności pracy. Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności.


Pochodzenie:
spuścizna po Jules’u Cavaillèsie
spadek po artyście


Marc Chagall, urodzony jako Mojsze Zacharowicz Szagałow, był pochodzącym z Białorusi malarzem, rysownikiem i grafikiem, związanym ze środowiskiem École de Paris. Urodził się w 1887 roku w Witebsku. W 1907 roku rozpoczął edukację artystyczną w szkole malarstwa i rysunku prowadzonej przez malarza Jehudę Pena w rodzinnym mieście. Następnie wyjechał do Petersburga, gdzie początkowo uczęszczał do szkoły rysunku założonej przez Cesarskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, kierowanej przez malarza i filozofa Nikołaja Roericha. W 1909 roku rozpoczął naukę u Léona Baksta w szkole artystycznej Jelizawiety Zwancewej.

W 1910 roku Chagall wyjechał do Paryża dzięki wsparciu finansowemu deputowanego Vivanera, który pokrył koszty jego podróży. Zamieszkał w La Ruche, słynnym kompleksie pracowni artystycznych, i uczęszczał do Académie de la Palette oraz Académie de la Grande Chaumière. W 1914 roku wyjechał do Berlina, a następnie powrócił do Witebska. W 1915 roku poślubił tam Bellę Rosenfeld. W latach 1918–1920 pełnił funkcję komisarza do spraw sztuk pięknych w regionie Witebska. Następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie tworzył dekoracje teatralne dla teatru jidysz. W 1922 roku wyjechał do Berlina, a w 1923 roku powrócił do Paryża. W tym okresie poznał marszanda Ambroise’a Vollarda. W latach 1927–1929 artysta przez pewien czas przebywał w posiadłości Mas Lloret w Céret.

Prezentowana praca stanowi świadectwo przyjaźni łączącej Marca Chagalla i Jules’a Cavaillèsa. Jules Cavaillès przybył do Paryża w 1921 roku, w wieku 20 lat, wraz z żoną Rose Féral. Zamieszkał wówczas w La Ruche, kolonii artystycznej na Montparnassie, i stopniowo poświęcał się malarstwu. Kontakty z licznymi artystami przyczyniły się do poszerzenia jego horyzontów twórczych.

Obaj artyści znali się od lat 30. XX wieku, spotykając się przy okazji wydarzeń artystycznych i wystaw. Niewielki sklep prowadzony przez Cavaillèsa i jego żonę Rose, początkowo w Choisy-le-Roi, a następnie przy rue de l’Abbé-Groult w XV dzielnicy Paryża, stał się nieformalnym miejscem spotkań artystów, wśród których byli Chagall, Matisse, Derain i Bonnard.

Przyjaźń między Chagallem a Cavaillèsem zacieśniła się po II wojnie światowej. Malarze regularnie się spotykali i spędzali wspólnie miłe chwile w domu Cavaillèsów w Épineuil, a także w Cannes i Paryżu, gdzie mieszkali niemal po sąsiedzku.

Historia rodzinna pozwala odtworzyć okoliczności powstania prezentowanej pracy:

Po powrocie z pobytu w Albi na początku 1976 roku Jules Cavaillès podarował Chagallowi słynny regionalny przysmak, symbol kuchni oksytańskiej południowo-zachodniej Francji – kiełbasę saucisson! W podziękowaniu mistrz ofiarował mu tę piękną i wzruszającą pracę, stanowiącą świadectwo łączącej ich przyjaźni.

Dziękujemy panu Brunonowi Cruselowi, specjaliście w zakresie twórczości Jules’a Cavaillèsa, za uprzejme przekazanie informacji dotyczących historii dzieła.

Dziękujemy Komitetowi Marca Chagalla za potwierdzenie autentyczności pracy. Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności z dnia 3 lipca 2026 roku.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Dziękujemy Komitetowi Marca Chagalla za potwierdzenie autentyczności pracy. Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności z dnia 3 lipca 2026 roku.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
aukcja Crait – Muller, 9 grudnia 2022, poz. 71

Autentyczność pracy została potwierdzona przez panią Anne-Marie Divieto.

Pochodzenie:
aukcja Maître Rijaud, Vernon, 10 marca 1985, poz. 121

Pochodzenie:
aukcja Ferri, 31 marca 2023, poz. 144

Obraz stanowi studium przygotowawcze do dzieła „Macierzyństwo” z 1909 roku, o wymiarach 100 × 81 cm, prezentowanego na wystawie Jeana Peskégo w galerii Durand-Ruel w Paryżu w 1972 roku pod numerem 109, a także w Galerie des Granges w Genewie w 1973 roku pod numerem 20.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

W 1921 roku, podczas wystawy indywidualnej w galerii Durand-Ruel w Paryżu, odbywającej się od 1 do 20 grudnia, Jean Peské zaprezentował dwa obrazy zatytułowane „Le parc de l’Observatoire” (Park przy Obserwatorium), oznaczone numerami 32 i 34.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Obraz przedstawia żonę artysty z dzieckiem.

Wystawiany:
„Jean Peské”, Galerie Durand-Ruel, Paryż, 1972, poz. 64
„Jean Peské”, Galerie des Granges, Genewa, 1973, poz. 3

Literatura:
„Jean Peské”, Galerie des Granges, 4 maja – 16 czerwca 1973, Paul Attinger, 1973, reprodukcja czarno-biała, nr 3.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Obraz mógł być prezentowany na wystawie Jeana Peskégo w galerii Devambez, odbywającej się od 16 do 31 października 1913 roku, pod tytułem „Jardin à Melun” (Ogród w Melun), poz. 2.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peskégo za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dziękujemy Stowarzyszeniu Jeana Peské za potwierdzenie autentyczności dzieła.