Dziękujemy Komitetowi Marca Chagalla za potwierdzenie autentyczności pracy. Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności.
Pochodzenie:
spuścizna po Jules’u Cavaillèsie
spadek po artyście
Marc Chagall, urodzony jako Mojsze Zacharowicz Szagałow, był pochodzącym z Białorusi malarzem, rysownikiem i grafikiem, związanym ze środowiskiem École de Paris. Urodził się w 1887 roku w Witebsku. W 1907 roku rozpoczął edukację artystyczną w szkole malarstwa i rysunku prowadzonej przez malarza Jehudę Pena w rodzinnym mieście. Następnie wyjechał do Petersburga, gdzie początkowo uczęszczał do szkoły rysunku założonej przez Cesarskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, kierowanej przez malarza i filozofa Nikołaja Roericha. W 1909 roku rozpoczął naukę u Léona Baksta w szkole artystycznej Jelizawiety Zwancewej.
W 1910 roku Chagall wyjechał do Paryża dzięki wsparciu finansowemu deputowanego Vivanera, który pokrył koszty jego podróży. Zamieszkał w La Ruche, słynnym kompleksie pracowni artystycznych, i uczęszczał do Académie de la Palette oraz Académie de la Grande Chaumière. W 1914 roku wyjechał do Berlina, a następnie powrócił do Witebska. W 1915 roku poślubił tam Bellę Rosenfeld. W latach 1918–1920 pełnił funkcję komisarza do spraw sztuk pięknych w regionie Witebska. Następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie tworzył dekoracje teatralne dla teatru jidysz. W 1922 roku wyjechał do Berlina, a w 1923 roku powrócił do Paryża. W tym okresie poznał marszanda Ambroise’a Vollarda. W latach 1927–1929 artysta przez pewien czas przebywał w posiadłości Mas Lloret w Céret.
Prezentowana praca stanowi świadectwo przyjaźni łączącej Marca Chagalla i Jules’a Cavaillèsa. Jules Cavaillès przybył do Paryża w 1921 roku, w wieku 20 lat, wraz z żoną Rose Féral. Zamieszkał wówczas w La Ruche, kolonii artystycznej na Montparnassie, i stopniowo poświęcał się malarstwu. Kontakty z licznymi artystami przyczyniły się do poszerzenia jego horyzontów twórczych.
Obaj artyści znali się od lat 30. XX wieku, spotykając się przy okazji wydarzeń artystycznych i wystaw. Niewielki sklep prowadzony przez Cavaillèsa i jego żonę Rose, początkowo w Choisy-le-Roi, a następnie przy rue de l’Abbé-Groult w XV dzielnicy Paryża, stał się nieformalnym miejscem spotkań artystów, wśród których byli Chagall, Matisse, Derain i Bonnard.
Przyjaźń między Chagallem a Cavaillèsem zacieśniła się po II wojnie światowej. Malarze regularnie się spotykali i spędzali wspólnie miłe chwile w domu Cavaillèsów w Épineuil, a także w Cannes i Paryżu, gdzie mieszkali niemal po sąsiedzku.
Historia rodzinna pozwala odtworzyć okoliczności powstania prezentowanej pracy:
Po powrocie z pobytu w Albi na początku 1976 roku Jules Cavaillès podarował Chagallowi słynny regionalny przysmak, symbol kuchni oksytańskiej południowo-zachodniej Francji – kiełbasę saucisson! W podziękowaniu mistrz ofiarował mu tę piękną i wzruszającą pracę, stanowiącą świadectwo łączącej ich przyjaźni.
Dziękujemy panu Brunonowi Cruselowi, specjaliście w zakresie twórczości Jules’a Cavaillèsa, za uprzejme przekazanie informacji dotyczących historii dzieła.
grafit, tempera, pastel olejny, papier
19,5 × 56 cm
dedykacja, data i sygn. p.d.: En remerciement du saucisson merci Jules Marc Chagall 1976
Dziękujemy Komitetowi Marca Chagalla za potwierdzenie autentyczności pracy. Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności.
Pochodzenie:
spuścizna po Jules’u Cavaillèsie
spadek po artyście
Marc Chagall, urodzony jako Mojsze Zacharowicz Szagałow, był pochodzącym z Białorusi malarzem, rysownikiem i grafikiem, związanym ze środowiskiem École de Paris. Urodził się w 1887 roku w Witebsku. W 1907 roku rozpoczął edukację artystyczną w szkole malarstwa i rysunku prowadzonej przez malarza Jehudę Pena w rodzinnym mieście. Następnie wyjechał do Petersburga, gdzie początkowo uczęszczał do szkoły rysunku założonej przez Cesarskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, kierowanej przez malarza i filozofa Nikołaja Roericha. W 1909 roku rozpoczął naukę u Léona Baksta w szkole artystycznej Jelizawiety Zwancewej.
W 1910 roku Chagall wyjechał do Paryża dzięki wsparciu finansowemu deputowanego Vivanera, który pokrył koszty jego podróży. Zamieszkał w La Ruche, słynnym kompleksie pracowni artystycznych, i uczęszczał do Académie de la Palette oraz Académie de la Grande Chaumière. W 1914 roku wyjechał do Berlina, a następnie powrócił do Witebska. W 1915 roku poślubił tam Bellę Rosenfeld. W latach 1918–1920 pełnił funkcję komisarza do spraw sztuk pięknych w regionie Witebska. Następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie tworzył dekoracje teatralne dla teatru jidysz. W 1922 roku wyjechał do Berlina, a w 1923 roku powrócił do Paryża. W tym okresie poznał marszanda Ambroise’a Vollarda. W latach 1927–1929 artysta przez pewien czas przebywał w posiadłości Mas Lloret w Céret.
Prezentowana praca stanowi świadectwo przyjaźni łączącej Marca Chagalla i Jules’a Cavaillèsa. Jules Cavaillès przybył do Paryża w 1921 roku, w wieku 20 lat, wraz z żoną Rose Féral. Zamieszkał wówczas w La Ruche, kolonii artystycznej na Montparnassie, i stopniowo poświęcał się malarstwu. Kontakty z licznymi artystami przyczyniły się do poszerzenia jego horyzontów twórczych.
Obaj artyści znali się od lat 30. XX wieku, spotykając się przy okazji wydarzeń artystycznych i wystaw. Niewielki sklep prowadzony przez Cavaillèsa i jego żonę Rose, początkowo w Choisy-le-Roi, a następnie przy rue de l’Abbé-Groult w XV dzielnicy Paryża, stał się nieformalnym miejscem spotkań artystów, wśród których byli Chagall, Matisse, Derain i Bonnard.
Przyjaźń między Chagallem a Cavaillèsem zacieśniła się po II wojnie światowej. Malarze regularnie się spotykali i spędzali wspólnie miłe chwile w domu Cavaillèsów w Épineuil, a także w Cannes i Paryżu, gdzie mieszkali niemal po sąsiedzku.
Historia rodzinna pozwala odtworzyć okoliczności powstania prezentowanej pracy:
Po powrocie z pobytu w Albi na początku 1976 roku Jules Cavaillès podarował Chagallowi słynny regionalny przysmak, symbol kuchni oksytańskiej południowo-zachodniej Francji – kiełbasę saucisson! W podziękowaniu mistrz ofiarował mu tę piękną i wzruszającą pracę, stanowiącą świadectwo łączącej ich przyjaźni.
Dziękujemy panu Brunonowi Cruselowi, specjaliście w zakresie twórczości Jules’a Cavaillèsa, za uprzejme przekazanie informacji dotyczących historii dzieła.