Wystawiany:
Galerie André Weil, 26 Avenue Matignon, Paryż, 1950, poz. 8

Literatura:
„Alexis Gritchenko”, 4–26 kwietnia 1950, Galerie André Weil, Paryż, wymieniony w katalogu pod numerem 8.

Pochodzenie:
kolekcja Roumens, Carcassonne
spadek po artyście

W 1928 roku Alexandre Fasini zaprezentował trzy prace na Salonie Tuileries w Paryżu. Niewykluczone, że prezentowane dzieło było jedną z nich.

Dziękujemy panu Choureau-Kikoïne za potwierdzenie autentyczności pracy.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Pejzaż ten jest charakterystyczny dla twórczości artysty z okresu wojny, kiedy Kikoïne przebywał jako uchodźca w nieokupowanej części Francji i malował okolice Tuluzy. Kompozycja przypomina jego pejzaże z Annay-sur-Serein.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie:
zakupiony w galerii Jacques Coard przy rue Jacques Callot 12 w Paryżu, lata 90. XX wieku
spadek po artyście

Pochodzenie:
kolekcja Marcelle T., Paryż
spadek po artyście


Alexis Gritchenko był ukraińskim malarzem, akwarelistą, pisarzem i krytykiem sztuki związanym ze środowiskiem École de Paris. Urodził się w Królewcu (Krołewcu), wówczas na terenie Imperium Rosyjskiego. W latach 1905–1912 studiował na uniwersytetach w Petersburgu, Kijowie i Moskwie. Malarstwa i rysunku uczył się w pracowni S.I. Swietosławskiego w latach 1906–1908, następnie u K.F. Juona i I. Dudina w latach 1909–1910 oraz u P.P. Konczałowskiego i I.I. Maszkowa w Moskwie w latach 1911–1912. Pracował również w pracowni W.I. Tatlina i studiował kolekcję Siergieja Szczukina, obejmującą między innymi dzieła Paula Cézanne’a, Henriego Matisse’a, Paula Gauguina, Claude’a Moneta i Pabla Picassa.

W 1911 roku Alexis Gritchenko odwiedził Paryż i Luwr oraz poznał w stolicy Francji malarzy André Lhote’a, Aleksandra Archipenkę i Henriego Le Fauconniera.

Następnie wyruszył w podróż do Włoch, po czym powrócił do Moskwy, gdzie opracował awangardową teorię artystyczną, którą nazwał „Tsvetodinamos” (Kolor–Ruch). Jej podstawą było znaczenie płaszczyzn barwnych, które definiują i dzielą przestrzeń. Teoria Alexisa Gritchenki wpisała się w różnorodne nurty moskiewskiej awangardy, obok prymitywizmu Aleksandra Szewczenki, Natalii Gonczarowej i Michaiła Łarionowa, suprematyzmu Kazimierza Malewicza oraz konstruktywizmu.
W 1918 roku Alexis Gritchenko został profesorem w państwowej wolnej pracowni artystycznej, gdzie wspólnie z Aleksandrem Szewczenką nauczał podstaw swojej teorii.

Odrzucając dyktaturę bolszewicką, postanowił wyjechać na Zachód. Udał się najpierw do Kijowa, a następnie z Sewastopola dotarł do Konstantynopola, gdzie pozostał przez dwa lata. W tym czasie tworzył akwarelowe sceny rodzajowe i pejzaże. W 1921 roku wyjechał do Grecji, jesienią tego samego roku przybył do Marsylii, a następnie dotarł do Paryża.

W Paryżu aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym. W latach 1921–1945 wystawiał na Salonie Jesiennym, a w latach 1928–1948 na Salonie Tuileries. Brał również udział w licznych wystawach organizowanych przez renomowane galerie we Francji i za granicą, między innymi Galerie Dominique, Galerie Bing, Galerie Katia Granoff, Galerie Druet, Galerie de l’Élysée, Galerie Weill oraz Galerie Bernheim-Jeune. Artystę wspierali także marszandzi Paul Guillaume i Léopold Zborowski.

Dzieła Gritchenki znajdują się obecnie w kolekcjach takich instytucji jak Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku, Barnes Foundation w Filadelfii, Statens Museum for Kunst w Kopenhadze, Centre Pompidou w Paryżu oraz Królewskie Muzea Sztuk Pięknych Belgii w Brukseli.
E.V

Marcelle T. urodziła się w Imperium Osmańskim, w rodzinie sześciorga dzieci. Do 1925 roku mieszkała w Stambule.
Pochodziła z rodziny związanej z kulturą francuską. Uczyła się w szkole Notre-Dame de Sion, a także w Szkole Niemieckiej, ponieważ francuska placówka musiała zostać zamknięta podczas I wojny światowej.
Jej ojciec, wielki miłośnik malarstwa, wprowadził ją w świat sztuki i prawdopodobnie zapoznał z Alexisem Gritchenką podczas pobytu artysty w Stambule w latach 1919–1921.
W 1925 roku Marcelle T. przeprowadziła się wraz z mężem do Paryża, gdzie mieszkała aż do śmierci.
Jej ojciec, który otrzymał stanowisko we Francji, również osiedlił się w Paryżu w 1927 roku i nadal dzielił z córką pasję do malarstwa.
Odnowili wówczas kontakt z Alexisem Gritchenką, mieszkającym już we Francji, a Marcelle T. nabyła kilka jego obrazów.
Dzieła te pozostały od tamtej pory w rodzinie. Jej wnuk poznał je jeszcze jako dziecko, podczas regularnych wizyt u babci.

Pochodzenie:
kolekcja Marcelle T., Paryż
spadek po artyście

Pochodzenie:
kolekcja Marcelle T., Paryż
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście


Marc Sterling urodził się w Pryłukach, niewielkim mieście na Ukrainie. Już we wczesnej młodości zainteresował się twórczością artystyczną. Około czternastego roku życia, podczas praktyki u malarza ikon, nauczył się mieszać farby i tworzyć kolory. Następnie studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Moskwie oraz we Wchutiemasie (Wyższych Pracowniach Artystyczno-Technicznych). W 1922 roku wyjechał do Berlina wraz z rewolucyjnym poetą Władimirem Majakowskim. W 1923 roku osiedlił się w Paryżu. Do zamieszkania w stolicy Francji zachęciło go bogactwo dzieł, które wcześniej oglądał w moskiewskiej kolekcji Szczukina, obejmującej między innymi prace Henriego Matisse’a i Pabla Picassa. Niemal natychmiast nawiązał kontakty z przedstawicielami ówczesnej awangardy, takimi jak Pablo Picasso, Juan Gris czy Jean Metzinger.

Pierwszą wystawę indywidualną Sterlinga zorganizował Christian Zervos w Galerie Georges Bernheim w 1928 roku. Artysta zaprezentował na niej przede wszystkim martwe natury, w których na nowo interpretował kubizm, nadając mu indywidualny charakter. Jego malarstwo wyróżniały intensywne, matowe barwy, żywe, wijące się formy oraz zestawienie gładko opracowanych powierzchni z obficie nakładaną farbą.

Marc Sterling uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych, prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym i Salonie Tuileries, a także był bohaterem wielu wystaw indywidualnych organizowanych w Paryżu i za granicą.

Prezentowana kubistyczna martwa natura pochodzi z najwcześniejszego okresu pobytu malarza w Paryżu, około 1923 roku. Artysta posługuje się w niej własnym językiem kubistycznym, przyswajając zasady kubizmu analitycznego w celu stworzenia głęboko indywidualnej wizji formy i przestrzeni.

Geometryzacji form towarzyszy celowo ograniczona paleta barw, pozwalająca artyście skoncentrować uwagę na wzajemnym oddziaływaniu brył, linii i płaszczyzn. Przedmioty codziennego użytku, takie jak budzik, dzban, książki, butelka czy flakon, zostały poddane geometrycznej konstrukcji, która nadaje kompozycji rytm. Rozłożone na części i ponownie zestawione, stają się układem linii kierunkowych i brył organizujących przestrzeń obrazu.

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście

Serge Czerefkow był malarzem i rzeźbiarzem urodzonym w Kijowie. Kształcił się w tamtejszej Szkole Sztuk Pięknych, a w 1924 roku osiedlił się w Paryżu. Prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym oraz w kilku prywatnych galeriach. W tym okresie przyjął pseudonim artystyczny „Grès”. W 1932 roku przeniósł się na Tahiti. Wystawiał swoje dzieła zarówno na Tahiti, jak i w Stanach Zjednoczonych. W 1935 roku odbyła się jego pierwsza publiczna wystawa w Cercle Bougainville w Papeete na Tahiti.

Pochodzenie:
aukcja Ka-Mondo, „Le Goût Vincent Lécuyer”, Paryż, 28 maja 2020, poz. 41
zakupiony na powyższej aukcji przez obecnego właściciela

Pochodzenie:
aukcja Millon, „École de Paris”, 10 listopada 2020, poz. 106

Pochodzenie:
aukcja Millon, Paryż, 30 listopada 2019, poz. 358

Literatura:
X. Muratova, „Venere Russa. Fascino femminile nell’arte del novecento”, Silvana Editoriale, Mediolan, 2014, reprodukcja s. 142
X. Muratova, „La Russie inconnue. Art russe de la première moitié du XXe siècle”, Silvana Editoriale, Mediolan, 2015, reprodukcja nr 33, s. 62–63

Wystawiany:
Salle d'exposition du Quai Antoine Ier, Monako, 2015

Literatura:
X. Muratova, „La Russie inconnue. Art russe de la première moitié du XXe siècle”, Silvana Editoriale, Mediolan, 2015, reprodukcja nr 405, s. 466–467

Wystawiany:
Centre d’art La Malmaison, Cannes, 2010–2011
Salle d'exposition du Quai Antoine Ier, Monako, 2015

Literatura:
„60 Chefs-d’œuvre de l’école russe. Le nu en peinture 1900/1970”, katalog wystawy, Centre d’art La Malmaison, Cannes, 2010–2011, reprodukcja s. 82
X. Muratova, „La Russie inconnue. Art russe de la première moitié du XXe siècle”, Silvana Editoriale, Mediolan, 2015, reprodukcja nr 317, s. 371

Pochodzenie:
aukcja Beaussant Lefèvre & Associés, „Tableaux et Sculpture – Art Nouveau – Art Déco”, Paryż, 9 lutego 2011, poz. 19
zakupiony na powyższej aukcji przez obecnego właściciela

Pochodzenie:
spuścizna po profesor Ksenii Muratowej

Praca powstała w 1961 roku, kiedy artysta osiedlił się na Vanuatu.

Pochodzenie:
kolekcja Gabriela Gomichona des Granges (1904–1971)

Wystawiany:
Musée du Montparnasse, Paryż, 2010
Salle d'exposition du Quai Antoine Ier, Monako, 2015

Literatura:
A. i V. Hofmann, G. Khatsenkov, „Les artistes russes hors frontière”, katalog wystawy, Musée du Montparnasse, Paryż, 2010, reprodukcja s. 169
X. Muratova, „Venere Russa. Fascino femminile nell’arte del novecento”, Silvana Editoriale, Mediolan, 2014, reprodukcja s. 146–147
X. Muratova, „La Russie inconnue. Art russe de la première moitié du XXe siècle”, Silvana Editoriale, Mediolan, 2015, reprodukcja nr 397, s. 461

Nechama Szmuszkowicz urodziła się w Odessie, gdzie studiowała w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. W 1925 roku osiedliła się w Paryżu, gdzie znalazła się pod wpływem twórczości Fernanda Légera.

Pochodzenie:
Leonard Hutton Galleries, Nowy Jork
aukcja Sotheby's, „Russian Art”, 4 czerwca 2019, poz. 76

Pochodzenie:
aukcja Paris Enchères, Paryż, 7 grudnia 2018, poz. 213

Nabywca otrzyma certyfikat pani France Terechkovitch z dnia 31 maja 1996 roku.

Obraz stanowi wzruszające świadectwo życia rodzinnego malarza. Terechkovitch przedstawił swoją żonę Yvette w otoczeniu ich dwóch córek, France i Nathalie, w salonie mieszkania przy rue Boulard. Na ścianach eksponowane są dzieła artysty.


Pochodzenie:
aukcja Millon, 15 maja 2020, poz. 165
kolekcja prywatna, Paryż


Constantin Terechkovitch, zwany Kostią, urodził się 1 maja 1902 roku w Mieczetskoje pod Moskwą, w rodzinie lekarzy. Już we wczesnym dzieciństwie przejawiał fascynację malarstwem. W 1913 roku, w wieku jedenastu lat, zobaczył w Moskwie dzieła Maneta, Matisse’a, Moneta, Renoira i van Gogha należące do kolekcji Szczukina. To spotkanie ze sztuką nowoczesną zadecydowało o jego powołaniu. Postanowił zostać malarzem i już wówczas marzył o wyjeździe do Paryża.

W 1917 roku rozpoczął naukę w moskiewskiej Szkole Sztuk Pięknych, lecz pozostał tam zaledwie kilka miesięcy. W następnym roku opuścił Rosję w trudnych okolicznościach wojny domowej. Jego podróż prowadziła przez Ukrainę, Kaukaz i Turcję. Po dwóch latach wędrówki, naznaczonej licznymi trudnościami, dotarł w 1920 roku do Marsylii. Następnie udał się do Paryża, który uważał za prawdziwe centrum europejskiego życia artystycznego. Początki pobytu w stolicy Francji były trudne. Pracował w fabryce, pozował jako model i uczęszczał do Académie de la Grande Chaumière, poświęcając każdą wolną chwilę rysunkowi i malarstwu.

Od połowy lat 20. XX wieku Terechkovitch stopniowo zdobywał pozycję w paryskim środowisku artystycznym. W 1925 roku po raz pierwszy wystawiał na Salonie Jesiennym, a w 1926 roku zaprezentował obraz „Le Tambour d’Avallon” (Dobosz z Avallon), który zwrócił uwagę krytyków. Zbliżył się wówczas do wielu artystów École de Paris, między innymi Marca Chagalla, Ossipa Zadkine’a i Chaïma Soutine’a, a także Rolanda Oudota, Maurice’a Brianchona i Raymonda Legueulta. Jego malarstwo pozostało zasadniczo figuratywne. Żywa, świetlista paleta barw oraz ekspresjonistyczny styl stały się charakterystycznymi cechami jego języka malarskiego.

W 1942 roku otrzymał obywatelstwo francuskie. Po wojnie odbywał liczne podróże po Europie i świecie, które stanowiły bezpośrednie źródło inspiracji dla jego twórczości.

Przebywał między innymi w Finlandii, Hiszpanii, Afryce Północnej i we Włoszech, gdzie tworzył pejzaże, akwarele i szkice.

W 1964 roku podróżował do Tokio, a następnie do Hongkongu, Kambodży i Tajlandii.

Równolegle wystawiał swoje prace w licznych galeriach, między innymi w Paryżu, Helsinkach, Londynie, Nowym Jorku i Tokio, umacniając swoją międzynarodową pozycję.

Rodzina zajmowała ważne miejsce w twórczości Terechkovitcha. Artysta regularnie malował żonę, córki France i Nathalie oraz bliskie mu osoby, czyniąc ze scen rodzinnych pełnoprawny temat malarski.

E.V