Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście
Marc Sterling urodził się w Pryłukach, niewielkim mieście na Ukrainie. Już we wczesnej młodości zainteresował się twórczością artystyczną. Około czternastego roku życia, podczas praktyki u malarza ikon, nauczył się mieszać farby i tworzyć kolory. Następnie studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Moskwie oraz we Wchutiemasie (Wyższych Pracowniach Artystyczno-Technicznych). W 1922 roku wyjechał do Berlina wraz z rewolucyjnym poetą Władimirem Majakowskim. W 1923 roku osiedlił się w Paryżu. Do zamieszkania w stolicy Francji zachęciło go bogactwo dzieł, które wcześniej oglądał w moskiewskiej kolekcji Szczukina, obejmującej między innymi prace Henriego Matisse’a i Pabla Picassa. Niemal natychmiast nawiązał kontakty z przedstawicielami ówczesnej awangardy, takimi jak Pablo Picasso, Juan Gris czy Jean Metzinger.
Pierwszą wystawę indywidualną Sterlinga zorganizował Christian Zervos w Galerie Georges Bernheim w 1928 roku. Artysta zaprezentował na niej przede wszystkim martwe natury, w których na nowo interpretował kubizm, nadając mu indywidualny charakter. Jego malarstwo wyróżniały intensywne, matowe barwy, żywe, wijące się formy oraz zestawienie gładko opracowanych powierzchni z obficie nakładaną farbą.
Marc Sterling uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych, prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym i Salonie Tuileries, a także był bohaterem wielu wystaw indywidualnych organizowanych w Paryżu i za granicą.
Prezentowana kubistyczna martwa natura pochodzi z najwcześniejszego okresu pobytu malarza w Paryżu, około 1923 roku. Artysta posługuje się w niej własnym językiem kubistycznym, przyswajając zasady kubizmu analitycznego w celu stworzenia głęboko indywidualnej wizji formy i przestrzeni.
Geometryzacji form towarzyszy celowo ograniczona paleta barw, pozwalająca artyście skoncentrować uwagę na wzajemnym oddziaływaniu brył, linii i płaszczyzn. Przedmioty codziennego użytku, takie jak budzik, dzban, książki, butelka czy flakon, zostały poddane geometrycznej konstrukcji, która nadaje kompozycji rytm. Rozłożone na części i ponownie zestawione, stają się układem linii kierunkowych i brył organizujących przestrzeń obrazu.
olej, płótno
54 × 65 cm
sygn. p.d.: M.Sterling
na odwrociu krosna malarskiego tytuł, data i informacja o pochodzeniu: Composition cubiste 1922-23 Collection Eliane Sterling NEUCHATEL
(ubytki)
Pochodzenie:
pracownia artysty
spadek po artyście
Marc Sterling urodził się w Pryłukach, niewielkim mieście na Ukrainie. Już we wczesnej młodości zainteresował się twórczością artystyczną. Około czternastego roku życia, podczas praktyki u malarza ikon, nauczył się mieszać farby i tworzyć kolory. Następnie studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Moskwie oraz we Wchutiemasie (Wyższych Pracowniach Artystyczno-Technicznych). W 1922 roku wyjechał do Berlina wraz z rewolucyjnym poetą Władimirem Majakowskim. W 1923 roku osiedlił się w Paryżu. Do zamieszkania w stolicy Francji zachęciło go bogactwo dzieł, które wcześniej oglądał w moskiewskiej kolekcji Szczukina, obejmującej między innymi prace Henriego Matisse’a i Pabla Picassa. Niemal natychmiast nawiązał kontakty z przedstawicielami ówczesnej awangardy, takimi jak Pablo Picasso, Juan Gris czy Jean Metzinger.
Pierwszą wystawę indywidualną Sterlinga zorganizował Christian Zervos w Galerie Georges Bernheim w 1928 roku. Artysta zaprezentował na niej przede wszystkim martwe natury, w których na nowo interpretował kubizm, nadając mu indywidualny charakter. Jego malarstwo wyróżniały intensywne, matowe barwy, żywe, wijące się formy oraz zestawienie gładko opracowanych powierzchni z obficie nakładaną farbą.
Marc Sterling uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych, prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym i Salonie Tuileries, a także był bohaterem wielu wystaw indywidualnych organizowanych w Paryżu i za granicą.
Prezentowana kubistyczna martwa natura pochodzi z najwcześniejszego okresu pobytu malarza w Paryżu, około 1923 roku. Artysta posługuje się w niej własnym językiem kubistycznym, przyswajając zasady kubizmu analitycznego w celu stworzenia głęboko indywidualnej wizji formy i przestrzeni.
Geometryzacji form towarzyszy celowo ograniczona paleta barw, pozwalająca artyście skoncentrować uwagę na wzajemnym oddziaływaniu brył, linii i płaszczyzn. Przedmioty codziennego użytku, takie jak budzik, dzban, książki, butelka czy flakon, zostały poddane geometrycznej konstrukcji, która nadaje kompozycji rytm. Rozłożone na części i ponownie zestawione, stają się układem linii kierunkowych i brył organizujących przestrzeń obrazu.