Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Francja

Literatura:
Paul Sonnenberg, „Félix Varla”, reprodukcja s. 20, nr 66

Literatura:
Paul Sonnenberg, „Félix Varla”, reprodukcja s. 17, nr 49

Literatura:
Paul Sonnenberg, „Félix Varla”, reprodukcja s. 9, nr 9

Pochodzenie:
1929, Budapeszt, Postatak, L.I. 199; 1930, Budapeszt, Postatak, LV. 131; Trencsén, dr Leopold Ringwald
1939, Londyn, Gerrards Cross
29 września 2009, Donnington (Berkshire, Newbury), Dreweatts & Bloomsbury Auctions, poz. 310
kolekcja prywatna

Wystawiany:
„Károly Ferenczy (1862–1917). Wystawa retrospektywna”, Węgierska Galeria Narodowa, Budapeszt, 30 listopada 2011 – 27 maja 2012
„The Naked Man”, LENTOS Kunstmuseum, Linz, 26 października 2012 – 17 lutego 2013
„The Naked Man”, Ludwig Múzeum – Muzeum Sztuki Współczesnej, Budapeszt, 22 marca – 30 czerwca 2013

Literatura:
„Károly Ferenczy. Wystawa retrospektywna”, katalog wystawy pod redakcją Judit Boros i Edit Plesznivy, MNG, Budapeszt, 2011, s. 282 i 374
„The Naked Man”, katalog wystawy pod redakcją Sabine Fellner, Elisabeth Nowak-Thaller i Stelli Rollig, LENTOS Kunstmuseum Linz – Ludwig Múzeum, Muzeum Sztuki Współczesnej, Budapeszt, 2012, s. 175


Károly Ferenczy był wybitnym malarzem węgierskim przełomu XIX i XX wieku. Za cenną radą swojej kuzynki i przyszłej żony, Olgi Fialki, udał się do Włoch, gdzie zamieszkał i od około 1885 roku studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Neapolu. W latach 1887–1889 kształcił się w Académie Julian w Paryżu pod kierunkiem Tony’ego Roberta-Fleury’ego i Adolphe’a-Williama Bouguereau. W latach 1893–1896 mieszkał w Monachium, gdzie obracał się w kręgu Simona Hollósyego. Następnie osiedlił się w Nagybánya i uczestniczył w założeniu tamtejszej kolonii artystycznej. W późniejszych latach wykładał w Węgierskiej Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie.

Károly Ferenczy wywarł ogromny wpływ na kolejne pokolenia węgierskich artystów. Szczególne znaczenie dla jego twórczości miało malarstwo Jules’a Bastiena-Lepage’a, francuskiego naturalisty. Na początku XX wieku Ferenczy dążył do wykazania, że naturalizm i impresjonizm mogą się wzajemnie uzupełniać, między innymi w przedstawieniach scen biblijnych, takich jak „Zdjęcie z krzyża” z 1903 roku. Od około 1902 roku coraz bardziej zbliżał się do impresjonizmu, starając się uchwycić wrażenie wzrokowe, a jednocześnie stopniowo odchodząc od wiernego odtwarzania rzeczywistości. W Nagybánya malował pejzaże w plenerze, a także portrety i akty.

W 1907 roku, wspólnie z Pálem Szinyeiem Merse (1845–1920) i Józsefem Rippl-Rónaim (1861–1927), założył Koło Węgierskich Impresjonistów i Naturalistów, zrzeszające artystów węgierskich zainteresowanych francuskim impresjonizmem. Odegrał tym samym istotną rolę w upowszechnianiu nowoczesnych kierunków artystycznych na Węgrzech. Károly Ferenczy aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym swojej epoki. W 1903 roku zorganizował wystawę indywidualną w Budapeszcie i zdobył liczne wyróżnienia, w tym złoty medal na Biennale w Wenecji w 1905 roku oraz na Międzynarodowej Wystawie w Monachium w 1913 roku. Zmarł w Budapeszcie w wieku 55 lat.

Na prezentowanym obrazie dwaj nadzy mężczyźni zmagają się w zaciętej walce. Ich sylwetki zostały zbudowane za pomocą zróżnicowanego światła, tonów i barw. Kolorystyka ciał przechodzi od ugrów przez róże po brązy. Kontrast postaci z utrzymanym w zróżnicowanych odcieniach błękitu tłem szczególnie wyraziście wydobywa dynamikę ich ruchu. Dzieło stanowi znakomity przykład twórczości artysty z początku drugiej dekady XX wieku.

E.V

Barna Basilides urodził się 3 marca 1903 roku w Tornalji (obecnie na Słowacji). Był węgierskim malarzem, grafikiem i uznanym twórcą gobelinów. W 1920 roku rozpoczął studia graficzne w Węgierskiej Państwowej Szkole Sztuk Stosowanych. Rok później został przyjęty do Węgierskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie kształcił się pod kierunkiem malarzy Gyuli Rudnaya i Istvána Bosznaya. Dyplom uzyskał w 1925 roku.

Od tego czasu odbył kilka podróży studyjnych do Włoch, Paryża, Wiednia i Pragi. Był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Duchowych. Od 1929 roku regularnie uczestniczył w wystawach grupy KÉVE. W 1935 roku został zaproszony do Genewy w celu zaprojektowania gobelinu przeznaczonego do Pałacu Narodów. W 1939 roku otrzymał stypendium naukowe i ponownie wyjechał do Włoch. W latach 1940–1941 był stypendystą Collegium Hungaricum w Rzymie. Następnie został dyrektorem artystycznym galerii „Műbarát” („Przyjaciel Sztuki”) oraz aktywnym członkiem kolonii artystycznej w Szolnoku.

Kariera artystyczna Barny Basilidesa osiągnęła szczyt w latach 40. XX wieku. Większość jego prac z tego okresu powstała na zamówienia zagraniczne. Artysta znany jest przede wszystkim z pejzaży i scen ukazujących oraz celebrujących węgierski folklor. Zmarł 12 lutego 1967 roku w Budapeszcie.

Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż

Dziękujemy pani Monique Brillant-Tanazacq za potwierdzenie autentyczności

Pochodzenie:
kolekcja Raymonda Lindona
spadek po artyście

Pochodzenie:
aukcja Artcurial, 25 kwietnia 2006, poz. 391
kolekcja prywatna, Paryż

Pochodzenie:
aukcja Ader, „Art Moderne”, 29 października 2021, poz. 163

Dziękujemy panu Emmanuelowi Neimanowi, synowi malarza Yehudy Neimana, za potwierdzenie autentyczności pracy.

Dzieło zostało wykonane techniką projekcji fotograficznej na płótnie światłoczułym, z zastosowaniem niebieskiego tonowania. Yehuda Neiman opracował tę technikę już w latach 1961–1962. Widoczny w prezentowanej pracy efekt dyfrakcji obrazu wskazuje jednak na zastosowanie rozwiązania opracowanego po 1968 roku, z wykorzystaniem pryzmatów, które artysta nabył podczas pobytu w Japonii.

Pochodzenie:
dawna kolekcja Jeana Cassou
kolekcja prywatna, Paryż