Praca ta najprawdopodobniej była prezentowana pod numerem 25 i tytułem „Une chaumière à Belz” (Chata kryta strzechą w Belz) na wystawie „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan) Włodzimierza Terlikowskiego, która odbyła się w galerii Bernheim-Jeune od 20 listopada do 2 grudnia 1916 roku.
Włodzimierz Terlikowski urodził się w 1873 roku w Poraju. W młodym wieku opuścił rodzinę, pragnąc samodzielnie odnaleźć własną drogę życiową. Mając 13 lat, podjął próbę wyjazdu do Paryża, jednak początkowo zatrzymał się w Monachium. W 1891 roku dotarł do stolicy Francji, gdzie utrzymywał się z dorywczych prac oraz rysowania portretów. Około 1897 roku uczęszczał na zajęcia w paryskiej pracowni Jeana-Paula Laurensa. Malował wówczas portrety i pejzaże techniką olejną. Następnie wyruszył w siedmioletnią podróż, podczas której odwiedził Algierię, Tunezję, Holandię, Niemcy, Polskę, Rosję, Włochy, Egipt, Singapur, Australię, Nową Zelandię, Chiny i Anglię. Po powrocie ożenił się i zamieszkał w Paryżu. Nawiązał kontakty ze środowiskiem artystycznym Montparnasse’u. Przez krótki czas mieszkał również w La Ruche, słynnym paryskim kompleksie pracowni artystycznych. Utrzymywał kontakty między innymi z Antoine’em Bourdelle’em, Kiki de Montparnasse, Bolesławem Biegasem, Amedeem Modiglianim, Mojżeszem Kislingiem i Manuelem Ortizem de Zárate. Terlikowski podróżował również po Owernii i wraz z Léonem Boudalem oraz Victorem Charretonem należał do założycieli szkoły malarskiej w Murols. Na początku I wojny światowej rodzina Terlikowskich przeniosła się na pewien czas do Bretanii. Następnie artysta wyjechał samotnie do Troyes. Dzięki organizowanym wystawom twórczość Terlikowskiego zaczęła zdobywać uznanie. Jego talent dostrzegł i wspierał Georges Leygues, były minister oświaty. Malarz nieustannie podróżował po Francji, uwieczniając jej krajobrazy, szczególnie na południu kraju. W 1925 roku po raz pierwszy odwiedził Wenecję, która szybko stała się jednym z jego ulubionych miast. Na początku lat 30. XX wieku regularnie wyjeżdżał do Maroka. Okres II wojny światowej spędził w willi Sainte-Anne w Boulouris. Zmarł w 1951 roku w Paryżu, po ciężkiej chorobie.
Prezentowana kolekcja została nabyta przez dziadka obecnego właściciela podczas podróży po Bretanii. Przebywając w jednej z miejscowych gospód, zwrócił uwagę na zespół obrazów wykonanych szpachlą malarską przez tego samego artystę – Włodzimierza Terlikowskiego. Właściciel gospody wyjaśnił mu, że malarz pozostawił te prace jako zapłatę za nocleg i wyżywienie.
Ta nieznana dotąd kolekcja ma wyjątkowy charakter, ponieważ obejmuje zespół dzieł powstałych podczas pobytu Terlikowskiego w departamencie Morbihan około 1915–1916 roku. Po zakończeniu tego pobytu artysta zorganizował w Paryżu wystawę indywidualną zatytułowaną „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan), prezentowaną w galerii Bernheim-Jeune od 20 listopada do 2 grudnia 1916 roku. Na wystawie zaprezentował 51 prac powstałych podczas wędrówek po regionie Morbihan, w tym pejzaże z Étel, Erdeven, Belz-Ploemel i Saint-Cado, świadczące o jego głębokim przywiązaniu do Bretanii.
E.V
olej, płótno
46 × 55 cm
sygn. i dat. p.d.: W de Terlikowski 16
na odwrociu, na krośnie malarskim, numer 25
Praca ta najprawdopodobniej była prezentowana pod numerem 25 i tytułem „Une chaumière à Belz” (Chata kryta strzechą w Belz) na wystawie „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan) Włodzimierza Terlikowskiego, która odbyła się w galerii Bernheim-Jeune od 20 listopada do 2 grudnia 1916 roku.
Włodzimierz Terlikowski urodził się w 1873 roku w Poraju. W młodym wieku opuścił rodzinę, pragnąc samodzielnie odnaleźć własną drogę życiową. Mając 13 lat, podjął próbę wyjazdu do Paryża, jednak początkowo zatrzymał się w Monachium. W 1891 roku dotarł do stolicy Francji, gdzie utrzymywał się z dorywczych prac oraz rysowania portretów. Około 1897 roku uczęszczał na zajęcia w paryskiej pracowni Jeana-Paula Laurensa. Malował wówczas portrety i pejzaże techniką olejną. Następnie wyruszył w siedmioletnią podróż, podczas której odwiedził Algierię, Tunezję, Holandię, Niemcy, Polskę, Rosję, Włochy, Egipt, Singapur, Australię, Nową Zelandię, Chiny i Anglię. Po powrocie ożenił się i zamieszkał w Paryżu. Nawiązał kontakty ze środowiskiem artystycznym Montparnasse’u. Przez krótki czas mieszkał również w La Ruche, słynnym paryskim kompleksie pracowni artystycznych. Utrzymywał kontakty między innymi z Antoine’em Bourdelle’em, Kiki de Montparnasse, Bolesławem Biegasem, Amedeem Modiglianim, Mojżeszem Kislingiem i Manuelem Ortizem de Zárate. Terlikowski podróżował również po Owernii i wraz z Léonem Boudalem oraz Victorem Charretonem należał do założycieli szkoły malarskiej w Murols. Na początku I wojny światowej rodzina Terlikowskich przeniosła się na pewien czas do Bretanii. Następnie artysta wyjechał samotnie do Troyes. Dzięki organizowanym wystawom twórczość Terlikowskiego zaczęła zdobywać uznanie. Jego talent dostrzegł i wspierał Georges Leygues, były minister oświaty. Malarz nieustannie podróżował po Francji, uwieczniając jej krajobrazy, szczególnie na południu kraju. W 1925 roku po raz pierwszy odwiedził Wenecję, która szybko stała się jednym z jego ulubionych miast. Na początku lat 30. XX wieku regularnie wyjeżdżał do Maroka. Okres II wojny światowej spędził w willi Sainte-Anne w Boulouris. Zmarł w 1951 roku w Paryżu, po ciężkiej chorobie.
Prezentowana kolekcja została nabyta przez dziadka obecnego właściciela podczas podróży po Bretanii. Przebywając w jednej z miejscowych gospód, zwrócił uwagę na zespół obrazów wykonanych szpachlą malarską przez tego samego artystę – Włodzimierza Terlikowskiego. Właściciel gospody wyjaśnił mu, że malarz pozostawił te prace jako zapłatę za nocleg i wyżywienie.
Ta nieznana dotąd kolekcja ma wyjątkowy charakter, ponieważ obejmuje zespół dzieł powstałych podczas pobytu Terlikowskiego w departamencie Morbihan około 1915–1916 roku. Po zakończeniu tego pobytu artysta zorganizował w Paryżu wystawę indywidualną zatytułowaną „L’Art Polonais en France, Paysages du Morbihan” (Sztuka polska we Francji. Pejzaże Morbihan), prezentowaną w galerii Bernheim-Jeune od 20 listopada do 2 grudnia 1916 roku. Na wystawie zaprezentował 51 prac powstałych podczas wędrówek po regionie Morbihan, w tym pejzaże z Étel, Erdeven, Belz-Ploemel i Saint-Cado, świadczące o jego głębokim przywiązaniu do Bretanii.
E.V