Pochodzenie:
aukcja Guy Loudmer, 8 kwietnia 1990, poz. 173
zakupiony na powyższej aukcji przez obecnego właściciela
Joachim Weingart urodził się w Drohobyczu, na ziemiach polskich. Do Paryża przybył dopiero w 1925 roku, po odniesieniu pewnych sukcesów wystawienniczych w ojczyźnie. Naukę malarstwa rozpoczął w 1912 roku w Szkole Sztuk Stosowanych w Weimarze, a następnie udał się do Wiednia, gdzie uczęszczał na zajęcia w Akademii Sztuk Pięknych. W Berlinie korzystał z rad Aleksandra Archipenki. Wsparcia artyście udzielił przemysłowiec i mecenas sztuki Carol Katz.
Weingart był malarzem o ekspresyjnym stylu i wybitnym wyczuciu koloru. Szczególnie chętnie podejmował tematykę martwych natur, portretów, pejzaży, aktów kobiecych oraz scen kabaretowych i przedstawień wnętrz. Jego twórczość przenika atmosfera łagodności i wrażliwości.
W 1934 roku zaczął tworzyć rysunki węglem. Jako znakomity rysownik posługiwał się żywą, dynamiczną kreską, potrafiąc błyskawicznie uchwycić atmosferę sceny i charakter przedstawianych postaci.
Po przybyciu do Paryża w 1925 roku zamieszkał na Montparnassie wraz z malarzem Zygmuntem Menkesem. Zaprzyjaźnił się z Léonem Weissbergiem i Alfredem Aberdamem, z którymi współtworzył Grupę Czterech. Joachim Weingart nie odniósł jednak natychmiastowego sukcesu. W styczniu 1926 roku przystąpił do Stowarzyszenia Artystów Niezależnych (Société des Artistes Indépendants). Jego twórczością zainteresował się marszand René Gimpel, co przyniosło artyście pierwsze sukcesy. Trudne doświadczenia w życiu małżeńskim wywarły głęboki wpływ na dalszy rozwój jego kariery. Po kilku epizodach depresji trafił do szpitala, jednak nadal malował, tworząc niektóre ze swoich najwybitniejszych dzieł. Pracował aż do deportacji w lipcu 1942 roku.
Joachim Weingart uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych. Pierwsza z nich odbyła się we Lwowie w 1912 roku. Artysta prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych oraz Salonie Tuileries w Paryżu. Za życia miał tylko jedną wystawę indywidualną, zorganizowaną w 1932 roku w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych w Warszawie.
olej, tektura
61 × 50 cm
sygn. p.d.: Weingart
Pochodzenie:
aukcja Guy Loudmer, 8 kwietnia 1990, poz. 173
zakupiony na powyższej aukcji przez obecnego właściciela
Joachim Weingart urodził się w Drohobyczu, na ziemiach polskich. Do Paryża przybył dopiero w 1925 roku, po odniesieniu pewnych sukcesów wystawienniczych w ojczyźnie. Naukę malarstwa rozpoczął w 1912 roku w Szkole Sztuk Stosowanych w Weimarze, a następnie udał się do Wiednia, gdzie uczęszczał na zajęcia w Akademii Sztuk Pięknych. W Berlinie korzystał z rad Aleksandra Archipenki. Wsparcia artyście udzielił przemysłowiec i mecenas sztuki Carol Katz.
Weingart był malarzem o ekspresyjnym stylu i wybitnym wyczuciu koloru. Szczególnie chętnie podejmował tematykę martwych natur, portretów, pejzaży, aktów kobiecych oraz scen kabaretowych i przedstawień wnętrz. Jego twórczość przenika atmosfera łagodności i wrażliwości.
W 1934 roku zaczął tworzyć rysunki węglem. Jako znakomity rysownik posługiwał się żywą, dynamiczną kreską, potrafiąc błyskawicznie uchwycić atmosferę sceny i charakter przedstawianych postaci.
Po przybyciu do Paryża w 1925 roku zamieszkał na Montparnassie wraz z malarzem Zygmuntem Menkesem. Zaprzyjaźnił się z Léonem Weissbergiem i Alfredem Aberdamem, z którymi współtworzył Grupę Czterech. Joachim Weingart nie odniósł jednak natychmiastowego sukcesu. W styczniu 1926 roku przystąpił do Stowarzyszenia Artystów Niezależnych (Société des Artistes Indépendants). Jego twórczością zainteresował się marszand René Gimpel, co przyniosło artyście pierwsze sukcesy. Trudne doświadczenia w życiu małżeńskim wywarły głęboki wpływ na dalszy rozwój jego kariery. Po kilku epizodach depresji trafił do szpitala, jednak nadal malował, tworząc niektóre ze swoich najwybitniejszych dzieł. Pracował aż do deportacji w lipcu 1942 roku.
Joachim Weingart uczestniczył w licznych wystawach zbiorowych. Pierwsza z nich odbyła się we Lwowie w 1912 roku. Artysta prezentował swoje prace na Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych oraz Salonie Tuileries w Paryżu. Za życia miał tylko jedną wystawę indywidualną, zorganizowaną w 1932 roku w Żydowskim Towarzystwie Krzewienia Sztuk Pięknych w Warszawie.