Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności wystawiony przez dr. Andreasa Neuferta.
Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż
Literatura:
Andreas Neufert, „Wolfgang Paalen, Im Inneren des Wals”, Wiedeń/Nowy Jork, Springer, s. 324, reprodukcja nr 49.07
W prezentowanym dziele z 1949 roku Wolfgang Paalen łączy malarstwo olejne z techniką fumage, którą rozwijał od lat 30. XX wieku. Pozwalając, by dym pozostawiał ślady na powierzchni płótna, artysta wprowadzał do procesu twórczego element przypadku i bezpośredniego odcisku, zrywając z tradycyjnymi środkami malarskimi.
Choć kompozycja nadal opiera się na subtelnie figuratywnej strukturze, zapowiada poszukiwania artystyczne, które w pełni rozwiną się w latach 50. i 60. XX wieku: abstrakcję gestu, zainteresowanie śladem, materią i procesem spalania. Niektóre powojenne praktyki eksperymentalne wpisują się w kontynuację tych poszukiwań. Yves Klein od końca lat 50. badał możliwości wykorzystania ognia w swoich dziełach, natomiast Otto Piene, współzałożyciel grupy ZERO, posługiwał się dymem jako pełnoprawnym narzędziem malarskim.
Dzieło stanowi zatem ważne ogniwo między surrealizmem a powojenną awangardą, ukazując wyjątkową pozycję Paalena jako artysty głęboko zakorzenionego w swojej epoce, a zarazem wyprzedzającego niektóre z najważniejszych przemian w sztuce XX wieku.
olej, technika fumage, płótno
61 × 46 cm
Nabywca otrzyma certyfikat autentyczności wystawiony przez dr. Andreasa Neuferta.
Pochodzenie:
kolekcja prywatna, Paryż
Literatura:
Andreas Neufert, „Wolfgang Paalen, Im Inneren des Wals”, Wiedeń/Nowy Jork, Springer, s. 324, reprodukcja nr 49.07
W prezentowanym dziele z 1949 roku Wolfgang Paalen łączy malarstwo olejne z techniką fumage, którą rozwijał od lat 30. XX wieku. Pozwalając, by dym pozostawiał ślady na powierzchni płótna, artysta wprowadzał do procesu twórczego element przypadku i bezpośredniego odcisku, zrywając z tradycyjnymi środkami malarskimi.
Choć kompozycja nadal opiera się na subtelnie figuratywnej strukturze, zapowiada poszukiwania artystyczne, które w pełni rozwiną się w latach 50. i 60. XX wieku: abstrakcję gestu, zainteresowanie śladem, materią i procesem spalania. Niektóre powojenne praktyki eksperymentalne wpisują się w kontynuację tych poszukiwań. Yves Klein od końca lat 50. badał możliwości wykorzystania ognia w swoich dziełach, natomiast Otto Piene, współzałożyciel grupy ZERO, posługiwał się dymem jako pełnoprawnym narzędziem malarskim.
Dzieło stanowi zatem ważne ogniwo między surrealizmem a powojenną awangardą, ukazując wyjątkową pozycję Paalena jako artysty głęboko zakorzenionego w swojej epoce, a zarazem wyprzedzającego niektóre z najważniejszych przemian w sztuce XX wieku.