Vera Pagava była malarką, rysowniczką i graficzką pochodzenia gruzińskiego. Urodziła się 27 lutego 1907 roku w Tyflisie (obecnie Tbilisi), mieście należącym wówczas do Imperium Rosyjskiego, a dziś będącym stolicą Gruzji. Pochodziła z rodziny szlacheckiej o bogatych tradycjach kulturalnych. Od dzieciństwa otaczała się artystami i intelektualistami, takimi jak David Kakabadze, Helena Achwlediani i Lado Gudiaszwili. W 1919 roku jej rodzina opuściła Gruzję z powodu choroby ojca oraz niepokojów politycznych. Początkowo mieszkali w Berlinie, następnie w Dreźnie, a w 1923 roku osiedlili się we Francji, w Montrouge pod Paryżem, gdzie żyła społeczność gruzińskich emigrantów.
We Francji Vera rozpoczęła edukację artystyczną. Uczęszczała do kilku szkół, między innymi École des Arts Décoratifs i Arts et Publicité, a w 1929 roku podjęła naukę w pracowni malarza André Lhote’a. W 1932 roku rozpoczęła studia w Académie Ranson, gdzie kształciła się pod kierunkiem Rogera Bissière’a i zaprzyjaźniła się z innymi artystami, takimi jak Jean Bertholle, Maria Helena Vieira da Silva i Árpád Szenes. W latach 30. XX wieku uczestniczyła w wystawach grupy artystycznej Témoignage. Aby się utrzymać, zajmowała się malowaniem tkanin, a w 1940 roku uzyskała uprawnienia pielęgniarskie. W latach 1936 i 1937 wykonała również dwa malowidła ścienne w paryskich szkołach.
Prezentowana praca pochodzi z figuratywnego okresu twórczości Very Pagavy. Choć artystka była jeszcze daleka od abstrakcji, która z czasem stanie się charakterystyczna dla jej dorobku, już wówczas wypracowywała język malarski oparty na uproszczeniu form, frontalności kompozycji oraz geometryzacji kształtów i przestrzeni. Pagava studiowała w tym czasie w Académie Ranson, w pracowni Rogera Bissière’a, gdzie pracowała między innymi na podstawie żywego modela.
Przedstawiona siedząca postać, przypominająca derwisza, została zbudowana z uproszczonych form i szerokich płaszczyzn barwnych: złamanej bieli stroju, błękitów i szarości tła oraz podłoża, a także brązowych i czerwonawych tonów ziemi organizujących dalsze partie kompozycji. Celowo ograniczone w szczegółach kontury sprowadzają postać do jej podstawowych brył. Pagava wyraźnie dąży bardziej do skonstruowania figury w przestrzeni uporządkowanej za pomocą barwnych i geometrycznych mas niż do wiernego odtworzenia jej anatomii. Jednym z interesujących elementów dzieła jest sposób opracowania światła. Pada ono z boku, od prawej górnej części kompozycji, dzieląc twarz na dwie duże płaszczyzny. Praca stanowi cenne świadectwo twórczości artystki z połowy lat 30. XX wieku.
E.V
olej, płótno naciągnięte na tekturę
40 × 32,5 cm
sygn. p.d.: Pagava
Vera Pagava była malarką, rysowniczką i graficzką pochodzenia gruzińskiego. Urodziła się 27 lutego 1907 roku w Tyflisie (obecnie Tbilisi), mieście należącym wówczas do Imperium Rosyjskiego, a dziś będącym stolicą Gruzji. Pochodziła z rodziny szlacheckiej o bogatych tradycjach kulturalnych. Od dzieciństwa otaczała się artystami i intelektualistami, takimi jak David Kakabadze, Helena Achwlediani i Lado Gudiaszwili. W 1919 roku jej rodzina opuściła Gruzję z powodu choroby ojca oraz niepokojów politycznych. Początkowo mieszkali w Berlinie, następnie w Dreźnie, a w 1923 roku osiedlili się we Francji, w Montrouge pod Paryżem, gdzie żyła społeczność gruzińskich emigrantów.
We Francji Vera rozpoczęła edukację artystyczną. Uczęszczała do kilku szkół, między innymi École des Arts Décoratifs i Arts et Publicité, a w 1929 roku podjęła naukę w pracowni malarza André Lhote’a. W 1932 roku rozpoczęła studia w Académie Ranson, gdzie kształciła się pod kierunkiem Rogera Bissière’a i zaprzyjaźniła się z innymi artystami, takimi jak Jean Bertholle, Maria Helena Vieira da Silva i Árpád Szenes. W latach 30. XX wieku uczestniczyła w wystawach grupy artystycznej Témoignage. Aby się utrzymać, zajmowała się malowaniem tkanin, a w 1940 roku uzyskała uprawnienia pielęgniarskie. W latach 1936 i 1937 wykonała również dwa malowidła ścienne w paryskich szkołach.
Prezentowana praca pochodzi z figuratywnego okresu twórczości Very Pagavy. Choć artystka była jeszcze daleka od abstrakcji, która z czasem stanie się charakterystyczna dla jej dorobku, już wówczas wypracowywała język malarski oparty na uproszczeniu form, frontalności kompozycji oraz geometryzacji kształtów i przestrzeni. Pagava studiowała w tym czasie w Académie Ranson, w pracowni Rogera Bissière’a, gdzie pracowała między innymi na podstawie żywego modela.
Przedstawiona siedząca postać, przypominająca derwisza, została zbudowana z uproszczonych form i szerokich płaszczyzn barwnych: złamanej bieli stroju, błękitów i szarości tła oraz podłoża, a także brązowych i czerwonawych tonów ziemi organizujących dalsze partie kompozycji. Celowo ograniczone w szczegółach kontury sprowadzają postać do jej podstawowych brył. Pagava wyraźnie dąży bardziej do skonstruowania figury w przestrzeni uporządkowanej za pomocą barwnych i geometrycznych mas niż do wiernego odtworzenia jej anatomii. Jednym z interesujących elementów dzieła jest sposób opracowania światła. Pada ono z boku, od prawej górnej części kompozycji, dzieląc twarz na dwie duże płaszczyzny. Praca stanowi cenne świadectwo twórczości artystki z połowy lat 30. XX wieku.
E.V