Wlastimil Hofman / Vlastimil Hofmann (Praga 1881 - Szklarska Poręba 1970) studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych - początkowo pod kierunkiem Floriana Cynka, później także u Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1899-1902 uczył się jeszcze u Jeana Léona Gérôme’a w paryskiej École des Beaux-Arts. W czasie I wojny światowej przebywał w Pradze i w Paryżu; od 1920 stale mieszkał w Krakowie. Dużo wystawiał; należał do wielu stowarzyszeń twórczych - był współzałożycielem „Grupy Pięciu” (1905) i „Grupy Zero” (1908), członkiem Związku Artystów Czeskich „Manes”, a od 1911 członkiem Tow. Artystów Polskich „Sztuka”. W czasie II wojny światowej poprzez ZSRR i Turcję przedostał się do Jerozolimy, skąd w roku 1946 wrócił do Krakowa. Od roku 1947 stale mieszkał w Szklarskiej Porębie. Hofman malował przede wszystkim fantastyczno-symboliczne kompozycje o motywach ludowych oraz sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Jego obrazy mimo bliskich analogii i powiązań ze sztuką Malczewskiego odznaczają się zawsze indywidualnym charakterem, stylem i nastrojem.

Wlastimil Hofman / Vlastimil Hofmann (Praga 1881 - Szklarska Poręba 1970) studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych - początkowo pod kierunkiem Floriana Cynka, później także u Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1899-1902 uczył się jeszcze u Jeana Léona Gérôme’a w paryskiej École des Beaux-Arts. W czasie I wojny światowej przebywał w Pradze i w Paryżu; od 1920 stale mieszkał w Krakowie. Dużo wystawiał; należał do wielu stowarzyszeń twórczych - był współzałożycielem „Grupy Pięciu” (1905) i „Grupy Zero” (1908), członkiem Związku Artystów Czeskich „Manes”, a od 1911 członkiem Tow. Artystów Polskich „Sztuka”. W czasie II wojny światowej poprzez ZSRR i Turcję przedostał się do Jerozolimy, skąd w roku 1946 wrócił do Krakowa. Od roku 1947 stale mieszkał w Szklarskiej Porębie. Hofman malował przede wszystkim fantastyczno-symboliczne kompozycje o motywach ludowych oraz sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Jego obrazy mimo bliskich analogii i powiązań ze sztuką Malczewskiego odznaczają się zawsze indywidualnym charakterem, stylem i nastrojem.

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Roman Kochanowski, Klostergalerie Fürstenfeldbruck 7 IV – 15 VII 1990 (Bauernhof).

Roman Kochanowski (Kraków 1857 - Freising k. Monachium 1945) - malarz i grafik - był jednym z polskich artystów osiadłych i stałe działających w Monachium. Studia malarskie rozpoczął w Krakowie; początkowo w prywatnej pracowni Maksymiliana Cercha, a w latach 1873- 1875 w Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza i pejzażysty Henryka Grabińskiego. Przez następne dwa lata uczył się jeszcze na wydziale pejzażu w Akademii wiedeńskiej. W 1881 przeniósł się do Monachium, gdzie miał własną pracownię, a niebawem założył rodzinę. Często jednak przyjeżdżał do Krakowa, bywał w Poznańskiem, odbył podróż po Galicji i Podolu, rysując krajobrazy i widoki miast, które weszły następnie do albumu wydanego w Wiedniu w roku 1898. Artysta należał do monachijskiego Kunstvereinu, brał udział w wielu wystawach w Niemczech, w Wiedniu, w Londynie; swoje prace przesyłał też na pokazy krajowe. Malował przede wszystkim pejzaże a tylko z rzadka kwiaty i portrety. Stałym i ulubionym motywem jego obrazów był polski, podkrakowski krajobraz z wplecionymi weń postaciami ludzi. Obrazy artysty, malowane często na niewielkich deseczkach, pozbawione warstwy anegdotycznej odznaczają się niecodziennymi walorami malarskimi, harmonią koloru i pełnym liryzmu nastrojem. Zauważane i nagradzane na licznych wystawach były też wysoko cenione na rynku sztuki. W roku 1892, po wystawie w Wiedniu, jeden z obrazów Kochanowskiego zakupił do swoich zbiorów cesarz Franciszek Józef; dwa inne nabyli członkowie cesarskiej rodziny. Wielbicielem jego malarstwa był Karol Józef Luitpold, książę regent Bawarii. Wielka wrażliwość artysty na krajobraz i przyrodę widoczna jest także w jego rysunkach i akwafortach.

Twórczość Kochanowskiego przypomniała ostatnio monograficzna wystawa jego prac zorganizowana w Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu w roku 2007. Wystawie – pokazywanej też w Katowicach, Sandomierzu, Szczecinie, Gdańsku, Piotrkowie Trybunalskim – towarzyszył bogato ilustrowany katalog, będący kompendium wiedzy o artyście (patrz: Roman Kochanowski [1857-1945]. W 150. rocznicę urodzin, [redakcja i opracowanie Z. K. Posiadała], Muzeum im. Jacka Malczewskiego w Radomiu, Radom 2007).

Abraham Neuman (Neumann) – malarz i grafik; w 1891 przyjechał do Warszawy i uczył się w Szkole Rysunkowej, utrzymując się z malowania portretów wg fotografii. W 1897 rozpoczął studia w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Jacka Malczewskiego. W 1900 wyjechał do Paryża, uczył się w Académie Julian i kopiował obrazy w Luwrze. Zwiedził Holandię, Belgię, Anglię i Niemcy. Po powrocie do Krakowa w latach 1901-1902 kontynuował naukę w Akademii u Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego. Po studiach zamieszkał w Krakowie, skąd wyjeżdżał na plenery w Tatry. Później mieszkał też w Zakopanem, Nowym Targu i w Warszawie. W czasie I wojny światowej przebywał w Wiedniu. Około 1918 wyjechał na trzy lata do Stanów Zjednoczonych. Podróżował też po Francji, kilka lat spędził w Bretanii, był w Anglii, Holandii, Belgii, odwiedził Berlin, Wiedeń, Monachium, jeździł do Palestyny. W latach 1925-1927 wykładał w jerozolimskiej Szkole Sztuk Pięknych i Przemysły Artystycznego „Bazalel”. Swoje obrazy prezentował na wielu wystawach, m.in. w Krakowie, Warszawie, Łodzi, Drohobyczu i we Lwowie. Wystawiał też za granicą – w Paryżu, Wiedniu i w wielokrotnie w Niemczech. Malował przede wszystkim pejzaże z okolic podkrakowskich, z Tatr i Zakopanego, z Kazimierza, Warszawy, ze swych podróży po Francji (Bretania) i z Palestyny. Po 1911 malował także architekturę, martwe natury i wnętrza, a w latach dwudziestych portrety i kompozycje figuralne. Zajmował się grafiką. Od 1941 przebywał w krakowskim getcie; zginął podczas jego ewakuacji.

Prezentowany obraz należy do niezwykle popularnego w twórczości Wojciecha Kossaka nurtu żołnierskich idylli – kameralnych scen ukazujących codzienne życie polskich kawalerzystów. Artysta z upodobaniem przedstawiał ułanów nie tylko na polu bitwy, ale również w chwilach odpoczynku, flirtu i spotkań z wiejskimi dziewczętami. Dzięki temu jego malarstwo nabierało pogodnego wymiaru, dalekiego od wyłącznie heroicznej narracji batalistycznej.

Na prezentowanej kompozycji młody ułan obejmuje dziewczynę odzianą w ludowy strój. Ich bliskość i uśmiechy budują atmosferę swobody oraz flirtu, tak charakterystyczną dla ułańskich zalotów. Za plecami pary stoi koń – nieodłączny bohater malarstwa Kossaka. Artysta z wielką wprawą oddawał anatomię i temperament tych zwierząt, czyniąc je symbolem żołnierskiej wolności. Kossak świadomie kreował mit polskiego ułana – odważnego, pełnego wdzięku i serdecznie witanego pod wiejskimi strzechami. Żołnierz w jego obrazach zawsze budzi sympatię i podziw. Sceny takie jak ta miały znaczenie znacznie głębsze niż jedynie anegdotyczne. Powstawały bowiem w okresie zaborów, kiedy artysta poprzez malarstwo podtrzymywał pamięć o polskiej tradycji wojskowej i narodowej tożsamości. Ułan stawał się symbolem patriotyzmu oraz tęsknoty za niepodległą Polską.

Swobodne i energiczne pociągnięcia pędzla wraz z pogodną paletą barw, rozświetlonymi twarzami bohaterów nadają scenie lekkości i spontaniczności. Dzięki temu kompozycja zyskała charakter scenki pełnej młodzieńczej energii i swojskiego uroku. Tego typu przedstawienia cieszyły się ogromnym powodzeniem wśród kolekcjonerów. Ułańskie zaloty należały do najbardziej rozpoznawalnych tematów w twórczości Wojciecha Kossaka, łącząc patriotyczną symbolikę z atrakcyjną, pełną emocji narracją malarską.

Wojciech Kossak (Paryż 1856 - Kraków 1942 ) – powszechnie znany malarz, postrzegany przede wszystkim jako świetny batalista. Syn i uczeń Juliusza Kossaka kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, pracując dla cesarza Wilhelma II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu, gdzie wykonywał szkice do zamierzonych panoram. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych wykonując zamówienia portretowe. W 1913 był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W latach I wojny światowej pełnił służbę wojskową. Był współautorem panoram: „Racławice” (1893-1894), „Berezyna” (1895-1896), „Bitwa pod piramidami” (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej „Somosierry” (1900). Z temperamentem i swobodą tworzył szeroko malowane, dynamiczne sceny batalistyczne, historyczne, rodzajowe oraz liczne portrety. Z upodobaniem malował konie. Jego obrazy, gloryfikujące dawne i współczesne artyście polskie wojsko i bohaterstwo żołnierzy, trafiały do patriotycznych uczuć odbiorców i cieszyły się ogromna popularnością.

Wincenty Wodzinowski studia malarskie rozpoczął w latach 1880 - 1881 w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem W. Gersona; następnie, w latach 1881 - 1889 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, m.in. u W.Łuszczkiewicza, L.Loefflera F.Cynka i J.Matejki; a w latach 1889-92 w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u A.Wagnera. W roku 1896 zamieszkał w Swoszowicach k. Krakowa i został profesorem malarstwa na Wyższych Kursach dla Kobiet przy krakowskim Muzeum Techniczno-Przemysłowym. Zaprzyjaźniony z I.Korwin-Milewskim, znanym kolekcjonerem i mecenasem sztuki, w latach 1892 - 1907 pracował głównie na jego zamówienie. We wcześniejszym okresie malował portrety, poźniej przede wszystkim typy ludowe i sceny rodzajowe z życia podkrakowskiej wsi.

Jerzy Kossak (Kraków 1886 - Kraków 1955)- syn Wojciecha, wnuk Juliusza Kossaków - od wczesnego dzieciństwa malował pod kierunkiem ojca i dziadka. Kontynuator i naśladowca ich sztuki tworzył sceny batalistyczne, historyczne i rodzajowe z wszechobecnym motywem konia. Malował obrazy z powstania listopadowego, wojen napoleońskich oraz wiele scen z wojny 1920 roku. Najbardziej znaną jego kompozycją tego rodzaju był Cud nad Wisłą. Malował też liczne Pogonie i Pościgi ułanów za kozakami, Napady wilków, Polowania i Wesela. Tematyka tych prac sprawia, że stale cieszą się zainteresowaniem zbieraczy i publiczności, zawsze tłumnie odwiedzającej wystawy malarstwa Kossaków.

Jerzy Kossak (Kraków 1886 - Kraków 1955)- syn Wojciecha, wnuk Juliusza Kossaków - od wczesnego dzieciństwa malował pod kierunkiem ojca i dziadka. Kontynuator i naśladowca ich sztuki tworzył sceny batalistyczne, historyczne i rodzajowe z wszechobecnym motywem konia. Malował obrazy z powstania listopadowego, wojen napoleońskich oraz wiele scen z wojny 1920 roku. Najbardziej znaną jego kompozycją tego rodzaju był Cud nad Wisłą. Malował też liczne Pogonie i Pościgi ułanów za kozakami, Napady wilków, Polowania i Wesela. Tematyka tych prac sprawia, że stale cieszą się zainteresowaniem zbieraczy i publiczności, zawsze tłumnie odwiedzającej wystawy malarstwa Kossaków.

Wojciech Kossak (Paryż 1856 - Kraków 1942 ) – powszechnie znany malarz, postrzegany przede wszystkim jako świetny batalista. Syn i uczeń Juliusza Kossaka kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, pracując dla cesarza Wilhelma II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu, gdzie wykonywał szkice do zamierzonych panoram. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych wykonując zamówienia portretowe. W 1913 był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W latach I wojny światowej pełnił służbę wojskową. Był współautorem panoram: „Racławice” (1893-1894), „Berezyna” (1895-1896), „Bitwa pod piramidami” (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej „Somosierry” (1900). Z temperamentem i swobodą tworzył szeroko malowane, dynamiczne sceny batalistyczne, historyczne, rodzajowe oraz liczne portrety. Z upodobaniem malował konie. Jego obrazy, gloryfikujące dawne i współczesne artyście polskie wojsko i bohaterstwo żołnierzy, trafiały do patriotycznych uczuć odbiorców i cieszyły się ogromna popularnością.

Jerzy Kossak (Kraków 1886 - Kraków 1955)- syn Wojciecha, wnuk Juliusza Kossaków - od wczesnego dzieciństwa malował pod kierunkiem ojca i dziadka. Kontynuator i naśladowca ich sztuki tworzył sceny batalistyczne, historyczne i rodzajowe z wszechobecnym motywem konia. Malował obrazy z powstania listopadowego, wojen napoleońskich oraz wiele scen z wojny 1920 roku. Najbardziej znaną jego kompozycją tego rodzaju był Cud nad Wisłą. Malował też liczne Pogonie i Pościgi ułanów za kozakami, Napady wilków, Polowania i Wesela. Tematyka tych prac sprawia, że stale cieszą się zainteresowaniem zbieraczy i publiczności, zawsze tłumnie odwiedzającej wystawy malarstwa Kossaków.

Wojciech Kossak (Paryż 1856 - Kraków 1942 ) – powszechnie znany malarz, postrzegany przede wszystkim jako świetny batalista. Syn i uczeń Juliusza Kossaka kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w Akademii monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 przebywał głównie w Berlinie, pracując dla cesarza Wilhelma II. Wiele podróżował, m.in. do Hiszpanii i Egiptu, gdzie wykonywał szkice do zamierzonych panoram. W późniejszych latach kilkakrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych wykonując zamówienia portretowe. W 1913 był mianowany profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych. W latach I wojny światowej pełnił służbę wojskową. Był współautorem panoram: „Racławice” (1893-1894), „Berezyna” (1895-1896), „Bitwa pod piramidami” (1901) oraz szkiców do niezrealizowanej „Somosierry” (1900). Z temperamentem i swobodą tworzył szeroko malowane, dynamiczne sceny batalistyczne, historyczne, rodzajowe oraz liczne portrety. Z upodobaniem malował konie. Jego obrazy, gloryfikujące dawne i współczesne artyście polskie wojsko i bohaterstwo żołnierzy, trafiały do patriotycznych uczuć odbiorców i cieszyły się ogromna popularnością.

Jerzy Kossak (Kraków 1886 - Kraków 1955)- syn Wojciecha, wnuk Juliusza Kossaków - od wczesnego dzieciństwa malował pod kierunkiem ojca i dziadka. Kontynuator i naśladowca ich sztuki tworzył sceny batalistyczne, historyczne i rodzajowe z wszechobecnym motywem konia. Malował obrazy z powstania listopadowego, wojen napoleońskich oraz wiele scen z wojny 1920 roku. Najbardziej znaną jego kompozycją tego rodzaju był Cud nad Wisłą. Malował też liczne Pogonie i Pościgi ułanów za kozakami, Napady wilków, Polowania i Wesela. Tematyka tych prac sprawia, że stale cieszą się zainteresowaniem zbieraczy i publiczności, zawsze tłumnie odwiedzającej wystawy malarstwa Kossaków.

Jerzy Kossak (Kraków 1886 - Kraków 1955)- syn Wojciecha, wnuk Juliusza Kossaków - od wczesnego dzieciństwa malował pod kierunkiem ojca i dziadka. Kontynuator i naśladowca ich sztuki tworzył sceny batalistyczne, historyczne i rodzajowe z wszechobecnym motywem konia. Malował obrazy z powstania listopadowego, wojen napoleońskich oraz wiele scen z wojny 1920 roku. Najbardziej znaną jego kompozycją tego rodzaju był Cud nad Wisłą. Malował też liczne Pogonie i Pościgi ułanów za kozakami, Napady wilków, Polowania i Wesela. Tematyka tych prac sprawia, że stale cieszą się zainteresowaniem zbieraczy i publiczności, zawsze tłumnie odwiedzającej wystawy malarstwa Kossaków.

Czesław Wasilewski (ok. 1875 - Warszawa/ Łódź 1946?47) to popularny w okresie międzywojennym warszawski malarz, autor obrazów inspirowanych płótnami Kossaka, Brandta, Chełmońskiego, Wierusza-Kowalskiego czy Fałata. Był samoukiem; wprawdzie w 1911 zapisał się do warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, ale o jego studiach nic bliższego nie wiadomo. Być może uczęszczał tam (1913-1917) do pracowni Wojciecha Kossaka, dla którego później, na początku lat dwudziestych, przygotowywał podmalówki do obrazów. Uczestniczył w wystawie w Lublinie (1922), wystawiał na Salonach warszawskiej Zachęty (1925,1926, 1927), w Katowicach (1926), Częstochowie (1927), Gdyni (1929), Kaliszu (1931), Poznaniu (1928, 1931). Malował przede wszystkim liczne zaprzęgi, sanny, wyjazdy na polowania, wypadki w podróży, ułanów na patrolu, łosie, sarny i dziki w lesie. Tworzył także nastrojowe pejzaże, wyraźnie inspirowane malarstwem J. Chełmońskiego Rzadziej malował także kwiaty i martwe natury. Utożsamiany z malarzem o nazwisku „Zygmuntowicz”, którego prace pojawiały się na rynku sztuki od trzydziestych lat XX wieku. Stawiany przed tym nazwiskiem inicjał I. lub F., sugerować może imię Ignacy lub Franciszek. Sylwetkę malarza bliżej omówił S. Bołdok w artykule Malarz o dwóch nazwiskach (Art and Business 1992, nr 7-8, s. 48-49).

Czesław Wasilewski (ok. 1875 - Warszawa/ Łódź 1946?47) to popularny w okresie międzywojennym warszawski malarz, autor obrazów inspirowanych płótnami Kossaka, Brandta, Chełmońskiego, Wierusza-Kowalskiego czy Fałata. Był samoukiem; wprawdzie w 1911 zapisał się do warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, ale o jego studiach nic bliższego nie wiadomo. Być może uczęszczał tam (1913-1917) do pracowni Wojciecha Kossaka, dla którego później, na początku lat dwudziestych, przygotowywał podmalówki do obrazów. Uczestniczył w wystawie w Lublinie (1922), wystawiał na Salonach warszawskiej Zachęty (1925,1926, 1927), w Katowicach (1926), Częstochowie (1927), Gdyni (1929), Kaliszu (1931), Poznaniu (1928, 1931). Malował przede wszystkim liczne zaprzęgi, sanny, wyjazdy na polowania, wypadki w podróży, ułanów na patrolu, łosie, sarny i dziki w lesie. Tworzył także nastrojowe pejzaże, wyraźnie inspirowane malarstwem J. Chełmońskiego Rzadziej malował także kwiaty i martwe natury. Utożsamiany z malarzem o nazwisku „Zygmuntowicz”, którego prace pojawiały się na rynku sztuki od trzydziestych lat XX wieku. Stawiany przed tym nazwiskiem inicjał I. lub F., sugerować może imię Ignacy lub Franciszek. Sylwetkę malarza bliżej omówił S. Bołdok w artykule Malarz o dwóch nazwiskach (Art and Business 1992, nr 7-8, s. 48-49).

Wiktor Korecki (Kamieniec Podolski 1890 - Komorów k. Warszawy 1980) - malarz pejzażysta - gimnazjum ukończył w Kijowie, tam też studiował w Szkole Rysunkowej Aleksandra Muraszki. Po studiach wrócił do Kamieńca Podolskiego, skąd w roku 1921 wyjechał do Warszawy. Tu miał pracownię na rogu ulic Tamki i Cichej. Niestety zgromadzone tam obrazy spłonęły w czasie powstania 1944 roku. Po powstaniu artysta przebywał w obozie w Pruszkowie skąd trafił do obozu pracy w Lipsku. Do kraju powrócił w roku 1946 i zamieszkał w Komorowie pod Warszawą, a później w Milanówku. Jego nastrojowe krajobrazy emanujące spokojem i pogodą cieszyły się zawsze dużą popularnością. Korecki najczęściej malował pejzaże zimowe z motywem leśnej drogi i strumienia wijącego się wśród śniegów, a obok nich także wiosenne, letnie czy jesienne widoki z Mazowsza.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Czesław Wasilewski (ok. 1875 - Warszawa/ Łódź 1946?47) to popularny w okresie międzywojennym warszawski malarz, autor obrazów inspirowanych płótnami Kossaka, Brandta, Chełmońskiego, Wierusza-Kowalskiego czy Fałata. Był samoukiem; wprawdzie w 1911 zapisał się do warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, ale o jego studiach nic bliższego nie wiadomo. Być może uczęszczał tam (1913-1917) do pracowni Wojciecha Kossaka, dla którego później, na początku lat dwudziestych, przygotowywał podmalówki do obrazów. Uczestniczył w wystawie w Lublinie (1922), wystawiał na Salonach warszawskiej Zachęty (1925,1926, 1927), w Katowicach (1926), Częstochowie (1927), Gdyni (1929), Kaliszu (1931), Poznaniu (1928, 1931). Malował przede wszystkim liczne zaprzęgi, sanny, wyjazdy na polowania, wypadki w podróży, ułanów na patrolu, łosie, sarny i dziki w lesie. Tworzył także nastrojowe pejzaże, wyraźnie inspirowane malarstwem J. Chełmońskiego Rzadziej malował także kwiaty i martwe natury. Utożsamiany z malarzem o nazwisku „Zygmuntowicz”, którego prace pojawiały się na rynku sztuki od trzydziestych lat XX wieku. Stawiany przed tym nazwiskiem inicjał I. lub F., sugerować może imię Ignacy lub Franciszek. Sylwetkę malarza bliżej omówił S. Bołdok w artykule Malarz o dwóch nazwiskach (Art and Business 1992, nr 7-8, s. 48-49).

Pochodzenie:
W 1957 roku obraz znajdował się w kolekcji malarza Emila Krchy w Krakowie, który w swojej kolekcji posiadał liczne obrazy ze spuścizny po Zygmuncie Waliszewskim.

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– H. Bartnicka-Górska, A. Prugar-Myślik, Zygmunt Waliszewski 1897-1936, Wystawa monograficzna, V-VII 1999, MNW, Warszawa 1999, s. 228, poz. III/514.

Zygmunt Waliszewski (Petersburg 1897 – Kraków 1936) malarz, scenograf, ilustrator. Wykazując od dzieciństwa duży talent plastyczny, edukację artystyczną rozpoczął wcześnie na Kursach Malarstwa i Rysunku prowadzonych przez Nikołaja Sklifasowskiego i Borysa Fogla początkowo w Batumi a następnie w Tyfilisie. Jako 13-letni chłopiec miał swoją pierwszą wystawę pt. „Cudowne dziecko”. Podczas pierwszej wojny światowej wstąpił do wojska i walczył na froncie północnym. Z frontu pochodzi wiele rysunkowych szkiców i portretów żołnierzy, znajdujących się obecnie w zbiorach MNW. Ranny, okres rekonwalescencji przechodził w Moskwie, nawiązując przyjaźń z tamtejszą bohemą artystyczną. Powrócił do Tbilisi i gdy w roku 1918 Gruzja proklamowała niepodległość, Waliszewski aktywnie działał wśród grona futurystów skupionych w tzw. „Uniwersytecie 41”. Wykonał wówczas awangardową formalnie kurtynę dla Państwowego Teatru Opery w Tbilisi. Zagrożenie bolszewickie spowodowało wyjazd artysty do Polski, gdzie w 1921 wstąpił do krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych do pracowni Wojciecha Weissa a następnie Józefa Pankiewicza. Nawiązał kontakt z krakowską awangardą, pisał rozprawy teoretyczne, projektował scenografię i kostiumy do sztuk teatralnych, wykonał dekoracje malarskie Sali klubowej futurystów „Gałka Muszkatołowa”. W 1924 wyjechał z grupą studentów tworzących tzw. „Komitet Paryski” na dalsza naukę do Paryża, gdzie prof. J. Pankiewicz zorganizował filię krakowskiej uczelni. Problem koloru zdominował jego prace i Waliszewski stał się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tego nurtu w sztuce polskiej 20-lecia międzywojennego. Ciężko chory, po amputacji nóg powrócił do Polski w 1930. Tu powstały duże kompozycje jak Wyspa miłości, cykl Uczt inspirowanych twórczością Veronesa, liczne pejzaże i martwe natury zaliczane do najcenniejszych jego dzieł. Jest autorem plafonu na Wawelu w Kurzej Stopce. Ponadto tworzył karykatury, scenki humorystyczne, projektował plakaty. Swoje prace prezentował na wystawach w kraju i za granicą m.in. w Paryżu (1930), Genewie (1931), Krakowie (1932), w Warszawie (1930, 1933) i na Międzynarodowym Biennale w Wenecji (1934). Jego prace posiadają, m.in. Muzea Narodowe w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Muzeum im. Puszkina w Moskwie, Ermitaż w Sankt Petersburgu. Duży zespół rysunków i akwarel znajduje się w Muzeum Sztuki Gruzińskiej w Tbilisi oraz w tamtejszych kolekcjach prywatnych. W roku 1999 w Muzeum Narodowym w Warszawie odbyła się jego wystawa monograficzna

Ludwik Klimek- malarz. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jeszcze w czasie studiów wyjechał na stypendium do Francji. Wybuch wojny zastał go w Paryżu. Artysta przeniósł się na południe, pomieszkując w Cannes, Nicei, St. Paul de Vence. Zafascynowany prowansalskim i śródziemnomorskim pejzażem rozjaśnił paletę barw. W jego sztuce widać wpływ malarstwa jego dwóch przyjaciół: Picassa oraz Chagalla


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Pochodzenie: krąg Rodziny Jadwigi Witkiewiczowej.

Obraz wystawiany:
– Stanisław Ignacy Witkiewicz 1885-1939, Muzeum Narodowe w Warszawie 19 XII 1989 – 28 II 1990, poz. kat. I 25.


Szkic stojącej kobiety artysta wykonał w okresie swoich studiów w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, w ramach których uczęszczał na zajęcia rysunku w pracowni Józefa Mehoffera. Jest to jeden z zaledwie dwóch pracownianych szkiców z czasów studenckich młodego Witkiewicza, jakie dotrwały do naszych czasów. Oba przechowała najpierw żona artysty Jadwiga Witkiewiczowa, a potem trafiły do dalszej rodziny. Jeden z nich po raz pierwszy trafia na rynek sztuki i niewątpliwie stanowi rarytas kolekcjonerski. Rysunek ten należy zatem traktować jako niezwykle cenny dokument formowania się artysty – jedno z nielicznych istniejących świadectw jego wczesnego warsztatu.
Pracowniane szkice węglem z pewnością pomogły młodemu artyście uzyskać swobodę w rysowaniu oraz rozwinąć postrzeganie ludzkiej postaci, co w przyszłości pozwoliło mu osiągnąć nadzwyczajną biegłość w wykonywaniu portretów. Szkic stojącej kobiety ujętej w 3/4 prezentuje umiejętne uchwycenie jej swobodnej pozy z lekko uniesioną głową i rękami złożonymi w tzw. małdrzyk. Jednocześnie rysunek zdradza pewne zaburzenia proporcji, zwłaszcza wydłużenie dolnej części postaci, całość jednak jest harmonijna. Niewątpliwie można też zauważyć specyficzną ekspresję charakterystyczną dla dojrzałej twórczości artysty, który z powodzeniem potrafił w jednej swojej pracy łączyć różne porządki tworzące wyrazistą kompozycję, jak np. realistyczne opracowanie głowy modela i szkicowe przedstawienie reszty postaci (popiersia). Rysunek wykonany w czasach studenckich pozwala więc na poznanie młodzieńczego etapu rozwoju artysty i jego warsztatu – podstawy dla jego późniejszej sztuki.
Z opinii dr Anny Żakiewicz

Stanisław Ignacy Witkiewicz (Warszawa 1885 - Jeziory na Wołyniu 1939) uczył się w domu pod kierunkiem ojca, Stanisława Witkiewicza. W 1903 zdał maturę we Lwowie. W 1904 zaczął podróżować, m.in. do Wiednia, Włoch, Monachium, Paryża, Londynu. W latach 1904-1910 odbywał studia w ASP w Krakowie u prof. Józefa Mehoffera, przerywane okresami nauki u Władysława Ślewińskiego. W 1914 wyjechał z ekspedycją Bronisława Malinowskiego do Australii, stamtąd zaś wprost do Petersburga, gdzie po wybuchu I wojny światowej zaciągnął się do wojska rosyjskiego. W Rosji był świadkiem rewolucji bolszewickiej.

Po powrocie do kraju w 1918 został członkiem grupy „Formiści", z którą wystawiał w latach 1918-1922. W malarstwie tego okresu był najbliższy wcielenia w życie własnej teorii Czystej Formy, sformułowanej w czasie wojny (stosowała się ona również do dramatu). Obok Leona Chwistka był głównym teoretykiem ugrupowania. Po 1924 działał jako jednoosobowa „Firma Portretowa S. I. Witkiewicz’’ wykonująca portrety na zamówienie. Jednocześnie kontynuował twórczość literacką (dramaty, powieści) i filozoficzną, przede wszystkim zaś uprawiał spajającą wszystkie formy jego aktywności, docenioną dopiero u schyłku XX wieku „sztukę życia’’. Popełnił samobójstwo na początku II wojny światowej, nazajutrz po agresji sowieckiej na Polskę.

Pochodzenie:
– Własność żony artysty Janiny z Pazirskich Błockiej.
– Własność syna powyższej.
- Kolekcja prywatna, zakup od powyższego.

Płótna, tego żyjącego zaledwie 35 lat lwowskiego malarza uznawanego za jednego z najciekawszych artystów swojego pokolenia, niezwykle rzadko pojawiają się na rynku aukcyjnym. Dlatego prezentowany Akt żony artysty zasługuje na szczególną uwagę.
Tadeusz Dobrowolski określał Błockiego mianem twórcy wyprzedzającego swoją epokę nowoczesnym podejściem do koloru. Już podczas studiów zdobył liczne nagrody i wyróżnienia, a krakowską ASP ukończył ze srebrnym medalem. W latach 1905–1910 kształcił się pod kierunkiem Konstantego Laszczki, Józefa Pankiewicza, ale przede wszystkim Leona Wyczółkowskiego. Od swojego mistrza przejął doskonały warsztat rysunkowy oraz wyjątkową wrażliwość na barwę i walor, zachowując jednocześnie własny, indywidualny styl.

We wczesnym okresie twórczości Błocki tworzył głównie portrety olejne, groteskowe studia postaci oraz kompozycje, których centralnym motywem był akt kobiecy. Przełomowym momentem okazał się krótki pobyt artysty w Paryżu w 1914 r. Od tego czasu w jego malarstwie wyraźnie dostrzegalne stały się wpływy francuskiego impresjonizmu. Coraz częściej podejmował tematykę plenerową, skupiając się na świetle, atmosferze i subtelnych relacjach barwnych.

Prezentowany akt nosi wyraźne cechy malarstwa impresjonistycznego. Błocki namalował go przy użyciu niemal pointylistyczych uderzeń pędzla, ograniczając paletę barw do zgaszonych odcieni zieleni, błękitów i bieli, uzyskując efekt klasycznej kompozycji impresjonistycznej. Scena malowana w rozproszonym, miękkim świetle słońca przebijającego się przez liście drzew daje efekt rozedrganego letniego powietrza. Kobieta przedstawiona została w delikatnym skręcie ciała, częściowo zasłaniając nagość lekką tkaniną. Ten gest pełen subtelnej elegancji przypomina klasyczny motyw Venus pudica, wywodzący się jeszcze ze sztuki antycznej i bardzo popularny w renesansie. Jednocześnie sposób malowania zdradza fascynację impresjonizmem i postimpresjonizmem. Podobnie jak u Renoira, ciało modelki nie zostało ostro oddzielone od natury, lecz miękko stapia się z otaczającym pejzażem. Pastelowa gama barwna oraz subtelne przejścia światła budują atmosferę zmysłowości i intymności. Szczególnie bliskie wydają się tutaj późne akty Renoira, w których kobiece ciało staje się częścią rozświetlonego krajobrazu. Można dostrzec także analogie do twórczości Edgara Degas, zwłaszcza jego scen kąpielowych i intymnych przedstawień kobiet uchwyconych w pozornie niepozowanych momentach. Degas często ukazywał modelki podczas codziennych czynności – czesania się, wycierania ciała czy wychodzenia z kąpieli – unikając akademickiego idealizowania aktu. Podobny efekt obecny jest również w prezentowanym obrazie. Żona artysty zdaje się być uchwycona spontanicznie, jakby obserwowana ukradkiem pośród zieleni. Naturalność pozy i lekko pochylona sylwetka nadają kompozycji wrażenie ulotności.

Błocki w prezentowanym akcie łączy klasyczny ideał kobiecego piękna z impresjonistycznym zainteresowaniem światłem i kolorem. Dzięki temu kompozycja balansuje pomiędzy antyczną i renesansową tradycją aktu, impresjonistyczną obserwacją natury a modernistyczną nastrojowością początku XX wieku. Rozedrgane plamy barwne, impresyjne potraktowanie tła oraz subtelna pastelowa gama kolorystyczna wskazują, że artysta nie kopiował bezpośrednio renesansowych wzorów, lecz świadomie przetwarzał dawny motyw przez doświadczenia malarstwa przełomu XIX i XX wieku. Dzięki temu kompozycja łączy klasyczny ideał piękna z dekoracyjnością i nastrojowością sztuki modernistycznej.

Włodzimierz Błocki (Lwów 1885 - Zakopane 1920) - malarz i grafik - uważany za „jednego z czołowych artystów swego pokolenia“ (SAP), wg T. Dobrowolskiego „twórca [obrazów] wyprzedzających nowoczesny koloryzm“. Od 1904 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych początkowo u Floriana Cynka, Konstantego Laszczki, a przede wszystkim u Leona Wyczółkowskiego (lata 1905-1910). W czasie studiów otrzymał wiele nagród i wyróżnień. W 1911 wraz z Teodorem Grottem odbył podróż do Włoch, odwiedzając Florencję, Rzym, Neapol i Sycylię. W 1914 przebywał w Paryżu i odtąd w jego malarstwie widać wpływy impresjonizmu francuskiego. Stale mieszkał we Lwowie, gdzie w 1911 odbyła się pierwsza wystawa jego prac. Malował portrety, sceny rodzajowe, akty, pejzaże, martwe natury. Chętnie posługiwał się akwarelą. Już podczas studiów zajmował się także grafiką, zwłaszcza litografią, akwafortą i akwatintą. W 1908 wydał tekę grafik o tematyce erotycznej Złote storczyki. W 1911 wspólnie z T. Grottem wydał tekę akwafort z Florencji i współuczestniczył w wydaniu zbiorowej teki Kraków 1911. Chory na gruźlicę ostatni rok życia spędził w Zakopanem. Jego obrazy niezmiernie rzadko pojawiają się na rynku antykwarycznym.

Pochodzenie:
– Galerie Jacques Chalom w Paryżu.
– Kolekcja prywatna w Ameryce.

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Crane Kalman Gallery, Londyn 1961 (nr kat. 4);
– Nechemia Glezer Gallery, Nowy Jork 1962 (nr kat. 12).
– Edouard Roditi, Mendel Mann, Jacques Yankel, Kikoine, Edition d’Art H. Piazza, Paris 1973, nr kat. 687, il. s. 345;
– [Kat.] Art Moderne. École de Paris 1905-1939, Artcurial Briest-Poulain-F.Tajan, 23 Mars 2011, Paris, Hotel Marcel Dassault, s. 68, nr kat. 125, il. (także na okładce).

Młodość. Dziewczyna w czerwonych pończochach powstała u schyłku życia Michela Kikoine’a – w latach 1960-1961, kiedy artysta posiadał już w pełni ukształtowany, dobrze rozpoznawalny język malarski. To właśnie w późnym okresie jego twórczości pojawiają się jedne z najbardziej swobodnych i emocjonalnych kompozycji, w których kolor i materia farby stają się niemal równorzędnymi bohaterami obrazu.

Tytułowa dziewczyna jest symbolem młodości rozumianej jako stan energii, świeżości i cielesnej intensywności życia. Charakterystyczne czerwone pończochy pełnią rolę mocnego akcentu kolorystycznego, organizującego całą kompozycję i przyciągającego uwagę widza. Kikoine operuje barwą w sposób niezwykle intuicyjny – nie opisuje rzeczywistości, lecz buduje emocję obrazu.

Kikoine, jeden z najważniejszych przedstawicieli École de Paris, należał do legendarnego kręgu artystów Montparnasse’u – środowiska Soutina, Modiglianiego i Krémegne’a. W jego twórczości spotykają się doświadczenia francuskiego postimpresjonizmu, ekspresjonizmu oraz wschodnioeuropejskiej wrażliwości, tworząc malarstwo niezwykle zmysłowe i intensywne.

Dodatkowego znaczenia pracy nadaje jej znakomita proweniencja oraz historia wystawiennicza. Obraz pochodzi z Galerie Jacques Chalom w Paryżu i już na początku lat 60. prezentowany był w renomowanych galeriach londyńskich i nowojorskich – Crane Kalman Gallery w Londynie oraz Nechemia Glezer Gallery w Nowym Jorku – co potwierdza jego obecność w międzynarodowym obiegu artystycznym niemal od momentu powstania.

Michel Kikoine (Homel na Białorusi 1892 - Cannes 1968) - malarz urodzony na Białorusi, tworzący w obrębie sztuki francuskiej. Naukę rozpoczął w Mińsku, w prywatnej szkole rysunkowej Jakuba Krügera. Zaprzyjaźnił się tam z Chaimem Soutinem, z którym w latach 1908-1911 uczył się w Szkole Rysunkowej w Wilnie. W 1912 obaj wyjechali do Paryża, gdzie Kikoine kształcił się jeszcze w Ecole des Beaux-Arts u Fernanda Cormona. Mieszkał wówczas w sławnym „La Rouche“ i przyjaźnił się z wieloma artystami, m.in. z A. Modiglianim. Podczas I wojny światowej służył w Legii Cudzoziemskiej. W 1924 otrzymał obywatelstwo francuskie. Często wyjeżdżał na południe Francji, od 1926 miał własny dom w Annay-sur-Seine w Burgundii, gdzie spędzał letnie miesiące. Czasowo mieszkał w Montrouge (1927-1933) później w Paryżu. W latach 1939-1940 służył w wojsku, później ukrywał się w Tuluzie. Po wojnie wrócił do Paryża. Brał udział w licznych wystawach w 1912 debiutował w Salonie Niezależnych, w 1919 miał pierwszą wystawę indywidualną w paryskiej Gallerie Chéron. Brał, m.in. udział w Salonach Jesiennym i Niezależnych, wystawiał w paryskich galeriach Bernheima, de la Licorne i Billet-Worms, a także w Nowym Jorku, Moskwie, Londynie i Brukseli. Związany z marchandem Leopoldem Zborowskim, w 1924 i 1928 miał w jego galerii wystawy indywidualne. Kikoine uważany jest za jednego z ważniejszych artystów Ecole de Paris. We wcześniejszym okresie twórczości malował głównie postimpresjonistyczne pejzaże miejskie utrzymane w jasnej tonacji kolorystycznej. Po I wojnie tworzył ekspresjonistyczne portrety, akty i pejzaże o intensywnych, nasyconych barwach i pogodnym nastroju.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Wlastimil Hofman / Vlastimil Hofmann (Praga 1881 - Szklarska Poręba 1970) studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych - początkowo pod kierunkiem Floriana Cynka, później także u Jana Stanisławskiego, Leona Wyczółkowskiego i Jacka Malczewskiego. W latach 1899-1902 uczył się jeszcze u Jeana Léona Gérôme’a w paryskiej École des Beaux-Arts. W czasie I wojny światowej przebywał w Pradze i w Paryżu; od 1920 stale mieszkał w Krakowie. Dużo wystawiał; należał do wielu stowarzyszeń twórczych - był współzałożycielem „Grupy Pięciu” (1905) i „Grupy Zero” (1908), członkiem Związku Artystów Czeskich „Manes”, a od 1911 członkiem Tow. Artystów Polskich „Sztuka”. W czasie II wojny światowej poprzez ZSRR i Turcję przedostał się do Jerozolimy, skąd w roku 1946 wrócił do Krakowa. Od roku 1947 stale mieszkał w Szklarskiej Porębie. Hofman malował przede wszystkim fantastyczno-symboliczne kompozycje o motywach ludowych oraz sceny rodzajowe, portrety i pejzaże. Jego obrazy mimo bliskich analogii i powiązań ze sztuką Malczewskiego odznaczają się zawsze indywidualnym charakterem, stylem i nastrojem.

Feliks Michał Wygrzywalski (Przemyśl 1875 - okolice Rzeszowa 1944) w latach 1893-98 studiował w ASP w Monachium pod kierunkiem J.C.Hertericha i K.Marra. Studia uzupełniał w Académie Julian w Paryżu. Już w czasie studiów wyjeżdżał do Włoch, a po 1900 przez kilka lat mieszkał w Rzymie. W 1906 podróżował do Egiptu. W 1908 na stałe osiadł we Lwowie. W latach 1909-14 pracował w tamtejszym teatrze jako inspektor sceny. Jeszcze kilkakrotnie podróżował do Włoch. Był malarzem realistą; we wcześniejszym okresie twórczości skłaniał się ku naturalizmowi i silnej ekspresji. Dużą wagę przywiązywał do efektów świetlnych, stosował bogatą, żywą gamę barwną. We wczesnych obrazach często przedstawiał ludzką pracę (Burłacy) lub dramatyczne wydarzenia i napięcia społeczne (Strajk, Chleba nam głodnym). Malował też portrety, akty, pejzaże nadmorskie, krajobrazy z Włoch i Ukrainy. Po podróży do Egiptu w jego malarstwie powtarzały się motywy i tematy orientalne (Modlitwa Arabów, Sprzedawcy dywanów). Zajmował się dekoracyjnym malarstwem ściennym, m.in. w 1908 zaprojektował, a później wykonał alegoryczne malowidła do gmachu Izby Handlowo-Przemysłowej we Lwowie. Zajmował się grafiką, ilustrował książki i czasopisma, projektował witraże, kostiumy i dekoracje teatralne (m.in. do Peer Gynta, Irydiona, Nocy listopadowej).

Twórczość Wacława Borowskiego wyróżnia się szczególną wrażliwością na codzienność i spokojne piękno życia wiejskiego oraz małomiasteczkowego. Artysta chętnie podejmował temat sielskich scen rodzajowych, ukazując świat pełen harmonii, prostoty i pogodnego nastroju. W jego obrazach codzienne czynności – rozmowy, odpoczynek, spacery czy chwile spędzane na łonie natury – nabierają poetyckiego charakteru. Borowski przedstawiał swoich bohaterów z dużą wrażliwością. Nie interesowała go dramatyczna narracja ani społeczny komentarz, lecz atmosfera chwili, subtelne relacje między postaciami oraz nastrój otaczającego pejzażu. Dzięki temu jego kompozycje emanują spokojem i nostalgicznym urokiem dawnego świata.

Istotną rolę w tych przedstawieniach odgrywa światło. Artysta operował nim miękko i subtelnie, budując ciepłą, rozproszoną atmosferę słonecznego dnia lub spokojnego popołudnia. Jasna paleta barw, delikatne przejścia tonalne oraz swobodny sposób prowadzenia koloru nadają scenom lekkość i dekoracyjny wdzięk. Natura nie jest w tych obrazach jedynie tłem – staje się integralną częścią kompozycji, współtworząc nastrój ciszy i harmonii. Artysta nie dążył jednak do wiernej dokumentacji rzeczywistości, lecz raczej do stworzenia syntetycznej wizji świata pogodnego, uporządkowanego i pozbawionego codziennego pośpiechu. Dzięki temu jego malarstwo zachowuje ponadczasowy, liryczny charakter.

Dziecko z królikami przedstawia symfonię stonowanych błękitów, zieleni i fioletów, przełamanych subtelnymi ciepłymi tonami, tworzy harmonijną i niezwykle spójną całość. Obraz emanuje muzycznością barw i szczególną poetyckością nastroju. Uproszczone, syntetyczne ujęcie form oraz świadome operowanie kolorem nadają kompozycji nowoczesny wyraz, podkreślając jej emocjonalną siłę. Falujące, niemal gobelinowe układy plam barwnych budują malarską opowieść, w której znaczenie fabularne schodzi na dalszy plan wobec atmosfery i rytmu obrazu.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób konstruowania postaci. Borowski, inspirując się doświadczeniami kubizmu, upraszcza sylwetki do ich najbardziej charakterystycznych form. Twarz dziecka potraktowana została syntetycznie – jako uproszczona forma częściowo ukryta w półmroku z delikatnymi refleksami światła na czole. Zabieg ten nadaje scenie aurę tajemniczości i wyciszenia. Skupiony układ postaci buduje z kolei poczucie porozumienia i wewnętrznej jedności. Dzięki temu obraz oddziałuje nie tyle narracją, ile nastrojem i emocjonalną harmonią, stając się subtelną, niemal muzyczną kompozycją malarską.

Dziecko z królikami jest znakomitym przykładem dojrzałego stylu artysty charakteryzującego się syntezą formy z emocją, ukazując naturę przez pryzmat osobistych przeżyć artysty. Stanowi też przykład malarstwa, które celebruje zwyczajność i odnajduje piękno w prostych, codziennych momentach życia. Obrazy Wacława Borowskiego cenione są za elegancję kompozycji, subtelną kolorystykę oraz umiejętność budowania nastroju.

Wacław Borowski (Łódź 1885 - Łódź 1954) - malarz, grafik, scenograf - w latach 1905-1909 studiował w Krakowie malarstwo u Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych i, równolegle, historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1909-1913 przebywał w Paryżu. Zafascynowany dawnym malarstwem, kopiował wiele obrazów w muzeach. W okresie 1911-1914 podróżował do Włoch, studiując sztukę renesansu. Lata 1914-1919 spędził w Szwajcarii. Po powrocie do kraju mieszkał w Warszawie, gdzie w latach 1927-1933 był profesorem malarstwa i kompozycji w Instytucie Sztuk Plastycznych. Czynny na wielu polach, zajmował się malarstwem sztalugowym, dekoracyjnym malarstwem ściennym (m.in. polichromie na Zamku Królewskim, na Rynku Starego Miasta w Warszawie), uprawiał grafikę (trzy teki litografii), projektował plakaty, ilustracje książkowe i scenografie dla teatrów Warszawy, Krakowa i Łodzi. Był współzałożycielem i prezesem grupy „Rytm”, członkiem Stowarzyszenia Grafików „Ryt”, należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Wiele wystawiał tak w kraju jak i za granicą, a jego prace wielokrotnie odznaczane były medalami i nagrodami. Twórczość Borowskiego należy do „klasycyzującego” nurtu polskiego malarstwa, związanego m.in. z artystami skupionymi wokół grupy „Rytm”. Jego obrazy wyróżnia zarówno dążność do syntezy i swoistego uproszczenia a nawet pewnej geometryzacji form, jak miękkość i statyka układów kompozycyjnych, opartych na rytmie ruchu, linii i płaszczyzn. Wrażenie ciszy, ładu i harmonii podtrzymuje łagodne światło i subtelna, pastelowa kolorystyka współtworząca liryczny nastrój pogodnej melancholii.

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu, 1931;
– Przewodnik po Wystawie TZSP Nr 138, Warszawa 1939, s. 12, nr kat. 160 (Portret).

Elegancki portret kobiecy pochodzi z dojrzałego okresu twórczości Władysława Roguskiego. Artysta skoncentrował uwagę na psychologii modelki – wyrażającej się w chłodnym, zdystansowanym spojrzeniu, subtelnym modelunku twarzy oraz wyrafinowanej harmonii barwnej zestawiającej czerń sukni z jasną cerą i srebrzystym tłem.

Władysław Roguski studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Józefa Mehoffera i Józefa Pankiewicza, co znajduje odzwierciedlenie zarówno w wysokiej kulturze kolorystycznej obrazu, jak i w swobodnym, syntetyzującym prowadzeniu formy. Od 1920 roku przez dwa lata wystawiał z Formistami, a następnie związany był z ugrupowaniem Rytm oraz działającą w Poznaniu grupą Plastyka. Kontakty z tymi środowiskami wpłynęły na wypracowanie charakterystycznego stylu artysty – sytuującego się pomiędzy dekoracyjnością art déco, klasycyzującą stylizacją a nowoczesnym uproszczeniem formy.

Roguski, profesor Państwowej Szkoły Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, był brał czynny udział w życiu artystycznym i wiele wystawiał. W latach 1924-1937 uczestniczył w 5 wystawach zbiorowych, a także miał dwie wystawy indywidualne w poznańskim TPSP. Na jednej z nich był prezentowany oferowany portret, stanowiący dziś rzadki przykład polskiego malarstwa art déco najwyższej próby. Pojawienie się na rynku obrazu o wybitnych walorach dekoracyjnych, reprezentującego przy tym poszukiwany i rzadki nurt w polskim modernizmie, stanowi unikatową okazję dla kolekcjonerów sztuki międzywojnia.




Władysław Roguski (Warszawa 1890 – Poznań 1940) Malarz, grafik, projektant tkanin studia artystyczne rozpoczął w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Jana Kauzika i Miłosza Kotarbińskiego, a w latach 1912-1914 kształcił się jeszcze w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Pankiewicza i Józefa Mehoffera. Był współzałożycielem grupy Formistów i w latach 1919-1922 brał udział w jej wystawach. Należał także do poznańskiej grupy Świt (1921-1926) oraz do Grupy Artystów Wielkopolskich Plastyka (od 1926). Od 1922 należał też do Stowarzyszenia Artystów Rytm. Wiele wystawiał, m.in w warszaw-skich Salonach Instytutu Propagandy Sztuki i TZPP, a także w Poznaniu, gdzie miał kilka wystaw indywidualnych. Brał udział w pokazach sztuki polskiej za granicą - w Wenecji, Paryżu, Rzymie, Brukseli, Padwie. Malował portrety, sceny rodzajowe i obrazy religijne, czerpiąc inspiracje zarówno ze sztuki włoskiego quattrocenta jak i z podhalańskich malowideł na szkle. Jego obrazy odznaczają się dekoracyjnością, swoistą stylistyką i wdziękiem. Artysta chętnie posługiwał się techniką akwareli i tempery. Zajmował się grafiką (teka Legiony Polskie 1914-1917) i sztuką użytkową, zwłaszcza projektowaniem kilimów (Zwiastowanie; 1029).

Soter Jaxa Małachowski (Wolanów, gubernia chersońska 1867 - Kraków 1952) - studia artystyczne rozpoczął w szkole rysunkowej w Odessie. Następnie – w latach 1892-1894 uczył się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Floriana Cynka, Izydora Jabłońskiego i Władysława Łuszczkiewicza, a po roku 1894 także w prywatnej szkole Stanisława Grocholskiego w Monachium. Po powrocie do kraju od 1902 stale mieszkał w Krakowie, skąd na dwa lata przeniósł się do Zakopanego. W latach 1905, 1925 i 1928 podróżował do Włoch. Malował przede wszystkim krajobrazy – pejzaże morskie, nokturny oraz motywy tatrzańskie i widoki miejskie. Z rzadka tworzył też portrety o „charakterze wyłącznie familijnym”. Najlepsze prace artysty powstały przed I wojną światową, później, wobec konieczności zarobkowania często powielał własne pomysły. Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. w Krakowie, Warszawie, we Lwowie, Łodzi, Poznaniu, Lublinie; w Krakowie miał też kilka wystaw indywidualnych. 

Bronisława Rychter-Janowska (Kraków 1868 - Kraków 1953) – artystka nazywana „malarką ginących polskich dworków”, naukę malarstwa rozpoczęła w Krakowie pod kierunkiem brata, malarza Stanisława Janowskiego oraz na kursach A. Baranieckiego. Prywatnych lekcji udzielał jej także Ludwik Boller (monachijski malarz, pracujący wówczas nad Panoramą Tatr). W 1896 wyjechała na dalsze studia do Monachium i uczyła się u  Antona Ažbé’go i Szymona Hollósy’ego. Wiele podróżowała, wyjeżdżając jeszcze na Węgry i do Włoch, gdzie studiowała jeszcze w Akademii florenckiej i w Rzymie. Początkowo związana z Krakowem, ok. 1906 zamieszkała w Starym Sączu, gdzie przez pewien czas prowadziła prywatną szkołę malarstwa. W 1917 wróciła do Krakowa. Nadal dużo podróżowała, wyjeżdżając „w poszukiwaniu piękna” do Włoch, północnej Afryki czy Turcji. Malowała olejno, akwarelą, pastelem, wykonywała makaty i aplikacje. Począwszy od 1901 wielokrotnie pokazywała swoje prace na wystawach w Krakowie, Warszawie, we Lwowie , Pradze, Wiedniu, Rzymie, Wenecji, Florencji. Malowała liczne pejzaże (w tym wiele włoskich), widoki i wnętrza dworów czy kościołów, sceny z życia wsi, a także portrety. Zajmowała się publicystyką i twórczością literacką (m.in. powieść Poza Rzymem, nowela Strzygoń); była autorką kilku dramatów (Mnich, Pasożyt) i obszernych Pamiętników. Była żoną malarza Tadeusza Rychtera, szwagierką Gabrieli Zapolskiej.

Jean Lambert-Rucki - światowej sławy designer, malarz i rzeźbiarz polskiego pochodzenia. W 1911 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Na stałe osiadł w Paryżu. W pierwszych latach pobytu we Francji dzielił pracownię z Amedeo Modiglianim, przyjaźnił się z Mojżeszem Kislingiem i Chaimem Soutinem. W latach 30. był członkiem Związku Artystów Nowoczesnych (UAM) obok, m.in. Le Corbusiera. W drugiej połowie lat 30. zrealizował kilkadziesiąt masek i serię rzeźb zainspirowanych wiejskim folklorem (Księżycowa postać, Bociany, Strach na wróble). Zajmował się także sztuką sakralną.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Jean Lambert-Rucki - światowej sławy designer, malarz i rzeźbiarz polskiego pochodzenia. W 1911 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Na stałe osiadł w Paryżu. W pierwszych latach pobytu we Francji dzielił pracownię z Amedeo Modiglianim, przyjaźnił się z Mojżeszem Kislingiem i Chaimem Soutinem. W latach 30. był członkiem Związku Artystów Nowoczesnych (UAM) obok, m.in. Le Corbusiera. W drugiej połowie lat 30. zrealizował kilkadziesiąt masek i serię rzeźb zainspirowanych wiejskim folklorem (Księżycowa postać, Bociany, Strach na wróble). Zajmował się także sztuką sakralną.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Rafał Malczewski (Kraków 1892 - Montreal 1965) studiował w Wiedniu agronomię, filozofię i architekturę; uczęszczał także do tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych, ale edukację artystyczną zawdzięczał przede wszystkim ojcu, Jackowi Malczewskiemu. W latach 1917-1939 stale mieszkał w Zakopanem; był zamiłowanym taternikiem. W roku 1930 wyjechał na półroczny pobyt do Francji. W grudniu 1939 przez Słowację i Węgry przedarł się do Francji, skąd następnie wyjechał do Brazylii a później Stanów Zjednoczonych. W 1942 dotarł do Montrealu, gdzie pozostał na stałe. Począwszy od 1919 r. wiele wystawiał; od 1934 r. także jako członek ugrupowania „Rytm”. Malował przede wszystkim krajobrazy – z Tatr, Podhala, widoki z małych miasteczek i z fabrycznego Śląska, później także z Brazylii i Kanady. W swoich obrazach – świadomie prymityzowanych, utrzymanych często w poetyckim i bajkowym nastroju – bliski jest sztuce naiwnego realizmu. Malczewski był również literatem, autorem artykułów o sztuce, felietonów, esejów oraz wspomnień tatrzańskich i zakopiańskich, m.in. „Narkotyk gór”, „Góry wołają” czy „Pępek świata”, książką napisaną już w Kanadzie.


* Vat graniczny: do wylicytowanej ceny oprócz innych kosztów zostanie doliczony podatek graniczny VAT 8% (zgodnie z §12 pkt. 3 Regulaminu).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– E. Bobrowska, Simon Mondzain, Mistrzowie École de Paris, Villa La Fleur, Konstancin-Jeziorna 21 IX – 31 XII 2012, il. s. 140, nr kat. 55;
– Simon Mondzain, Mistrzowie École de Paris, Muzeum Ziemi Chełmskiej, Chełm 14 I – 30 IV 2013, nr 55, str. 140;
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s. 13 oraz Warszawa 2018, s. 13 (II wyd.);
– Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku, 22 II – 22 IV 2015;
– Między Montmartre'em a Montparnasse’m. Dzieła artystów z ziem polskich, działających w Paryżu w latach 1900-1939, z kolekcji prywatnych, Muzeum Narodowe w Katowicach, 14 VI – 15 X 2017, s. 276;
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 13.

Szymon Mondzain (Chełm 1888 – Paryż 1979) - właśc. Szamaj Mondszajn – malarz, przedstawiciel tzw. École de Paris; studia malarskie rozpoczął w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w roku 1905 i w tym samym roku - za udział w strajku szkolnym - został aresztowany i uwięziony w Cytadeli. W 1908 dzięki pomocy Gminy Żydowskiej wyjechał do Krakowa, gdzie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Teodora Axentowicza i Józefa Pankiewicza. Zaprzyjaźnił się wówczas z Mojżeszem Kislingiem, Wacławem Zawadowskim i Janem Hrynkowskim. W latach 1909 i 1911 wyjeżdżał do Paryża, a z końcem 1912 zamieszkał tam na stałe, wchodząc w krąg artystów z Montparnasse’u i przyjaźniąc się m.in. z André Derainem, Guillaume’em Apollinaire’em, André Salmonem. W 1913 wyjeżdżał do Szwajcarii i Bretanii. W czasie I wojny światowej służył jako ochotnik w polsko-francuskich oddziałach Legii Cudzoziemskiej. W 1923 otrzymał obywatelstwo francuskie. Jeździł na plenery do Włoch (1923), a od 1925 regularnie do Algierii, gdzie spędził też lata II wojny światowej i gdzie później – z przerwą na pobyt w Paryżu – stale przebywał. W 1965 powrócił do Paryża na stałe i zajął swą dawną pracownię przy Rue Campaigne Première na Montparnasse. Czynny w francusko-polskim środowisku artystycznym wielokrotnie prezentował swe prace na Salon Indépendants (od 1911), Salon d’Automne (od 1913) i Salon des Tuileries (od 1923). Uczestniczył też w innych paryskich wystawach, a ponadto brał udział w wystawach sztuki polskiej w Paryżu (1920, 1929, 1935), Pittsburghu (19234), Nowym Jorku (1933). Miał także szereg wystaw indywidualnych w Paryżu (1922, 1923, 1931, 1926, 1927, 1934, 1937, 1946, 1950), Chicago (1920), Nowym Jorku (1933), Oranie (1943), Algierze (1948). Pośmiertną wystawę obrazów artysty urządzono w Musée Granet w Aix-en-Provance w roku 1983.

We wcześniejszej fazie twórczości Mondzaina przeważają pejzaże i martwe natury, ujawniające wyraźne wpływy sztuki Paula Cezanne’a. Później malował też zgeometryzowane kompozycje inspirowane malarstwem A. Deraine’a. W 1917 wykonał "Kaprysy diaboliczne", cykl gwaszy o tematyce erotycznej. Tworzył też alegoryczno-symboliczne kompozycje o ciemnej tonacji barwnej ("Pro Patria", obraz poświęcony poległym żołnierzom). Po I wojnie światowej malował portrety i sceny figuralne utrzymane w jaśniejszych barwach i stylizowane na wzór malarstwa włoskiego quattrocenta. Po 1925, tzn. od czasu stałych wyjazdów do Algierii, w jego twórczości przeważają pejzaże, portrety, martwe natury i sceny rodzajowe z motywami arabskimi, obrazy o precyzyjnym rysunku, żywym kolorycie i dekoracyjnym ujęciu.

Uwaga: datę urodzin Mondzaina podajemy za: E. Grabska, "Simon Mondzain", w: "Paryż i artyści polscy wokół E.-A. Bourdelle’a", Katalog MNW, Warszawa 1997, s. 126. W literaturze dotyczącej artysty spotyka się także daty 1887 lub 1890.

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku, 22 II – 22 IV 2015;
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 11.

Szymon Mondzain (Chełm 1888 – Paryż 1979) - właśc. Szamaj Mondszajn – malarz, przedstawiciel tzw. École de Paris; studia malarskie rozpoczął w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w roku 1905 i w tym samym roku - za udział w strajku szkolnym - został aresztowany i uwięziony w Cytadeli. W 1908 dzięki pomocy Gminy Żydowskiej wyjechał do Krakowa, gdzie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Teodora Axentowicza i Józefa Pankiewicza. Zaprzyjaźnił się wówczas z Mojżeszem Kislingiem, Wacławem Zawadowskim i Janem Hrynkowskim. W latach 1909 i 1911 wyjeżdżał do Paryża, a z końcem 1912 zamieszkał tam na stałe, wchodząc w krąg artystów z Montparnasse’u i przyjaźniąc się m.in. z André Derainem, Guillaume’em Apollinaire’em, André Salmonem. W 1913 wyjeżdżał do Szwajcarii i Bretanii. W czasie I wojny światowej służył jako ochotnik w polsko-francuskich oddziałach Legii Cudzoziemskiej. W 1923 otrzymał obywatelstwo francuskie. Jeździł na plenery do Włoch (1923), a od 1925 regularnie do Algierii, gdzie spędził też lata II wojny światowej i gdzie później – z przerwą na pobyt w Paryżu – stale przebywał. W 1965 powrócił do Paryża na stałe i zajął swą dawną pracownię przy Rue Campaigne Première na Montparnasse. Czynny w francusko-polskim środowisku artystycznym wielokrotnie prezentował swe prace na Salon Indépendants (od 1911), Salon d’Automne (od 1913) i Salon des Tuileries (od 1923). Uczestniczył też w innych paryskich wystawach, a ponadto brał udział w wystawach sztuki polskiej w Paryżu (1920, 1929, 1935), Pittsburghu (19234), Nowym Jorku (1933). Miał także szereg wystaw indywidualnych w Paryżu (1922, 1923, 1931, 1926, 1927, 1934, 1937, 1946, 1950), Chicago (1920), Nowym Jorku (1933), Oranie (1943), Algierze (1948). Pośmiertną wystawę obrazów artysty urządzono w Musée Granet w Aix-en-Provance w roku 1983.

We wcześniejszej fazie twórczości Mondzaina przeważają pejzaże i martwe natury, ujawniające wyraźne wpływy sztuki Paula Cezanne’a. Później malował też zgeometryzowane kompozycje inspirowane malarstwem A. Deraine’a. W 1917 wykonał "Kaprysy diaboliczne", cykl gwaszy o tematyce erotycznej. Tworzył też alegoryczno-symboliczne kompozycje o ciemnej tonacji barwnej ("Pro Patria", obraz poświęcony poległym żołnierzom). Po I wojnie światowej malował portrety i sceny figuralne utrzymane w jaśniejszych barwach i stylizowane na wzór malarstwa włoskiego quattrocenta. Po 1925, tzn. od czasu stałych wyjazdów do Algierii, w jego twórczości przeważają pejzaże, portrety, martwe natury i sceny rodzajowe z motywami arabskimi, obrazy o precyzyjnym rysunku, żywym kolorycie i dekoracyjnym ujęciu.

Uwaga: datę urodzin Mondzaina podajemy za: E. Grabska, "Simon Mondzain", w: "Paryż i artyści polscy wokół E.-A. Bourdelle’a", Katalog MNW, Warszawa 1997, s. 126. W literaturze dotyczącej artysty spotyka się także daty 1887 lub 1890.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2013, s. 14;
– Szymon Mondzain i École de Paris. Polska awangarda malarska II połowy XX wieku. Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, Pałac Opatów – Oddział Sztuki Nowoczesnej Muzeum Narodowego w Gdańsku, 22 II – 22 IV 2015;
– Kolekcja Urszuli i Piotra Hofman, red. Urszula Hofman, Warszawa 2018, s. 14.

Szymon Mondzain (Chełm 1888 – Paryż 1979) - właśc. Szamaj Mondszajn – malarz, przedstawiciel tzw. École de Paris; studia malarskie rozpoczął w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie w roku 1905 i w tym samym roku - za udział w strajku szkolnym - został aresztowany i uwięziony w Cytadeli. W 1908 dzięki pomocy Gminy Żydowskiej wyjechał do Krakowa, gdzie podjął studia w Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Teodora Axentowicza i Józefa Pankiewicza. Zaprzyjaźnił się wówczas z Mojżeszem Kislingiem, Wacławem Zawadowskim i Janem Hrynkowskim. W latach 1909 i 1911 wyjeżdżał do Paryża, a z końcem 1912 zamieszkał tam na stałe, wchodząc w krąg artystów z Montparnasse’u i przyjaźniąc się m.in. z André Derainem, Guillaume’em Apollinaire’em, André Salmonem. W 1913 wyjeżdżał do Szwajcarii i Bretanii. W czasie I wojny światowej służył jako ochotnik w polsko-francuskich oddziałach Legii Cudzoziemskiej. W 1923 otrzymał obywatelstwo francuskie. Jeździł na plenery do Włoch (1923), a od 1925 regularnie do Algierii, gdzie spędził też lata II wojny światowej i gdzie później – z przerwą na pobyt w Paryżu – stale przebywał. W 1965 powrócił do Paryża na stałe i zajął swą dawną pracownię przy Rue Campaigne Première na Montparnasse. Czynny w francusko-polskim środowisku artystycznym wielokrotnie prezentował swe prace na Salon Indépendants (od 1911), Salon d’Automne (od 1913) i Salon des Tuileries (od 1923). Uczestniczył też w innych paryskich wystawach, a ponadto brał udział w wystawach sztuki polskiej w Paryżu (1920, 1929, 1935), Pittsburghu (19234), Nowym Jorku (1933). Miał także szereg wystaw indywidualnych w Paryżu (1922, 1923, 1931, 1926, 1927, 1934, 1937, 1946, 1950), Chicago (1920), Nowym Jorku (1933), Oranie (1943), Algierze (1948). Pośmiertną wystawę obrazów artysty urządzono w Musée Granet w Aix-en-Provance w roku 1983.

We wcześniejszej fazie twórczości Mondzaina przeważają pejzaże i martwe natury, ujawniające wyraźne wpływy sztuki Paula Cezanne’a. Później malował też zgeometryzowane kompozycje inspirowane malarstwem A. Deraine’a. W 1917 wykonał "Kaprysy diaboliczne", cykl gwaszy o tematyce erotycznej. Tworzył też alegoryczno-symboliczne kompozycje o ciemnej tonacji barwnej ("Pro Patria", obraz poświęcony poległym żołnierzom). Po I wojnie światowej malował portrety i sceny figuralne utrzymane w jaśniejszych barwach i stylizowane na wzór malarstwa włoskiego quattrocenta. Po 1925, tzn. od czasu stałych wyjazdów do Algierii, w jego twórczości przeważają pejzaże, portrety, martwe natury i sceny rodzajowe z motywami arabskimi, obrazy o precyzyjnym rysunku, żywym kolorycie i dekoracyjnym ujęciu.

Uwaga: datę urodzin Mondzaina podajemy za: E. Grabska, "Simon Mondzain", w: "Paryż i artyści polscy wokół E.-A. Bourdelle’a", Katalog MNW, Warszawa 1997, s. 126. W literaturze dotyczącej artysty spotyka się także daty 1887 lub 1890.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Sprawozdanie Komitetu Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych za rok 1937, Warszawa 1938, s. 43 (Motyw z Gdyni);
– Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, Kraków 1938.

malarz i rzeźbiarz - studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych – malarstwo u Jacka Malczewskiego i Teodora Axentowicza; rzeźbę u Konstantego Laszczki. W roku 1911 debiutował na wystawie w krakowskim TPSP, gdzie później wystawiał jeszcze wielokrotnie. Brał udział także i w innych wystawach, m.in. w TZSP w Warszawie. W latach I wojny światowej, służąc w armii austriackiej, rysował i malował sceny z frontu. Po wojnie – w 1920 – zamieszkał w Nowym Wiśniczu, w 1934 przeniósł się do Zakopanego, a w 1940 powrócił do Wiśnicza. Od 1951 był nauczycielem rysunków w tamtejszym Liceum Technik Plastycznych. Od 1961 mieszkał w Katowicach. Artysta malował portrety, sceny rodzajowe (Mały szachista) widoki miejskie oraz liczne pejzaże, m.in. tatrzańskie czy z okolic Wiśnicza. Malował także martwe natury, kompozycje figuralne i obrazy religijne dla kościołów. Prace artysty znajdują się, np. w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Ziemi Wiśnickiej oraz w licznych kolekcjach prywatnych. Większą kolekcja dzieł Klimowskiego – w większości pochodzących z daru rodziny artysty – szczyci się Muzeum Ziemi Wiśnickiej w Nowym Wiśniczu. 


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Soter Jaxa Małachowski (Wolanów, gubernia chersońska 1867 - Kraków 1952) - studia artystyczne rozpoczął w szkole rysunkowej w Odessie. Następnie – w latach 1892-1894 uczył się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Floriana Cynka, Izydora Jabłońskiego i Władysława Łuszczkiewicza, a po roku 1894 także w prywatnej szkole Stanisława Grocholskiego w Monachium. Po powrocie do kraju od 1902 stale mieszkał w Krakowie, skąd na dwa lata przeniósł się do Zakopanego. W latach 1905, 1925 i 1928 podróżował do Włoch. Malował przede wszystkim krajobrazy – pejzaże morskie, nokturny oraz motywy tatrzańskie i widoki miejskie. Z rzadka tworzył też portrety o „charakterze wyłącznie familijnym”. Najlepsze prace artysty powstały przed I wojną światową, później, wobec konieczności zarobkowania często powielał własne pomysły. Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. w Krakowie, Warszawie, we Lwowie, Łodzi, Poznaniu, Lublinie; w Krakowie miał też kilka wystaw indywidualnych. 

Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, od 1962 Nikifor Krynicki; Krynica ok. 1895 - Krynica 1968) - Łemek, znany malarz naiwny z Krynicy, samouk. Cierpiał na zaburzenia słuchu i mowy, nie uczył się nigdy w żadnej szkole, nie umiał pisać ani czytać. Jego prawdziwą pasją i sposobem na porozumienie ze światem było malarstwo. Malować zaczął wcześnie - najdawniejsze znane prace artysty pochodzą jeszcze sprzed roku 1920. Malował akwarelą, używając przy tym także ołówka. Wykorzystywał każdy dostępny kawałek papieru, okładki zeszytów, opakowania papierosów. Tworzył całe serie obrazków - wzruszająco naiwnych przedstawień architektury, pejzażu, postaci świętych, portretów. Swoje prace podpisywał często niezrozumiałymi ciągami „drukowanych“ liter i wyklejał do nich ramki z kolorowego papieru. Na jego twórczość zwrócono uwagę już w latach trzydziestych (kapiści), ale prawdziwe odkrycie fenomenu Nikifora nastąpiło dopiero po wojnie, kiedy otoczono go opieką i przyjęto do ZPAP. W roku 1962 otrzymał nazwisko Krynicki. Przekonany o ważności swej sztuki, używał też przydomku Matejko.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Władysław Chmieliński (Warszawa 1911 - Warszawa 1979) był malarzem związanym z Warszawą, gdzie stale mieszkał i pracował. W latach 1926-1931 studiował w warszawskiej Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa (dawna Klasa Rysunkowa). Wiodącym tematem jego obrazów były widoki miejskie, malowane olejno i akwarelą. W latach 1935-1938 stworzył cykl akwarel przedstawiających obiekty polskiej architektury; wśród nich, widoki Sandomierza, Krakowa, Kazimierza nad Wisłą, a także wnętrza zabytkowych kościołów czy pałaców, m.in. Zamku Królewskiego w Warszawie i Pałacu w Wilanowie. Malował także pejzaże i wiejskie sceny rodzajowe – kuligi, sanny, zaprzęgi, wesela, konie na tle krajobrazu. W latach 1967-1969 wyjeżdżał na dłuższe pobyty do Danii. W latach 1936-1939 artysta używał także pseudonimu „Władysław Stachowicz”.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Nikifor – Pasja tworzenia. Wystawa 130 obrazów Nikifora Krynickiego w 130 rocznicę urodzin artysty, Salon Dzieł Sztuki Connaisseur, Kraków 7 VIII – 31 VIII 2025;
– Nikifor – Pasja tworzenia, kat. wyst. pod red. K. Bańkowskiej, Kraków 2025, il. s. 126 (Miasteczko w dolinie).


Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, od 1962 Nikifor Krynicki; Krynica ok. 1895 - Krynica 1968) - Łemek, znany malarz naiwny z Krynicy, samouk. Cierpiał na zaburzenia słuchu i mowy, nie uczył się nigdy w żadnej szkole, nie umiał pisać ani czytać. Jego prawdziwą pasją i sposobem na porozumienie ze światem było malarstwo. Malować zaczął wcześnie - najdawniejsze znane prace artysty pochodzą jeszcze sprzed roku 1920. Malował akwarelą, używając przy tym także ołówka. Wykorzystywał każdy dostępny kawałek papieru, okładki zeszytów, opakowania papierosów. Tworzył całe serie obrazków - wzruszająco naiwnych przedstawień architektury, pejzażu, postaci świętych, portretów. Swoje prace podpisywał często niezrozumiałymi ciągami „drukowanych“ liter i wyklejał do nich ramki z kolorowego papieru. Na jego twórczość zwrócono uwagę już w latach trzydziestych (kapiści), ale prawdziwe odkrycie fenomenu Nikifora nastąpiło dopiero po wojnie, kiedy otoczono go opieką i przyjęto do ZPAP. W roku 1962 otrzymał nazwisko Krynicki. Przekonany o ważności swej sztuki, używał też przydomku Matejko.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 137;
– Drugi łyk sztuki polskiej po 1945 roku, Muzeum Śremskie, Śrem X 2021. (https://kulturaupodstaw.pl/drugi-lyksztuki-polskiej-po-1945-roku/).


To jedna z tych prac Nikifora, w których niezwykłość nie polega wyłącznie na samym rysunku, ale na połączeniu obrazu, autobiografii, manifestu i dokumentu egzystencji artysty. To właściwie jednocześnie: list, autoportret społeczny, reklama własnej twórczości i świadectwo życia Nikifora w Krynicy.
Bardzo interesująca jest fraza: „Dużo zawdzięczam Polsce Ludowej”. W latach 50. i 60. Nikifor został objęty częściową opieką państwa i lokalnych instytucji oraz zaczął funkcjonować bardziej oficjalnie jako „artysta ludowy”. Ten fragment można czytać dwojako: jako autentyczną wdzięczność za poprawę warunków życia, ale też jako próbę dostosowania języka do oficjalnej narracji epoki. Tym samym oferowany list proszalny jest również ciekawym dokumentem społecznym PRL-u.

Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, od 1962 Nikifor Krynicki; Krynica ok. 1895 - Krynica 1968) - Łemek, znany malarz naiwny z Krynicy, samouk. Cierpiał na zaburzenia słuchu i mowy, nie uczył się nigdy w żadnej szkole, nie umiał pisać ani czytać. Jego prawdziwą pasją i sposobem na porozumienie ze światem było malarstwo. Malować zaczął wcześnie - najdawniejsze znane prace artysty pochodzą jeszcze sprzed roku 1920. Malował akwarelą, używając przy tym także ołówka. Wykorzystywał każdy dostępny kawałek papieru, okładki zeszytów, opakowania papierosów. Tworzył całe serie obrazków - wzruszająco naiwnych przedstawień architektury, pejzażu, postaci świętych, portretów. Swoje prace podpisywał często niezrozumiałymi ciągami „drukowanych“ liter i wyklejał do nich ramki z kolorowego papieru. Na jego twórczość zwrócono uwagę już w latach trzydziestych (kapiści), ale prawdziwe odkrycie fenomenu Nikifora nastąpiło dopiero po wojnie, kiedy otoczono go opieką i przyjęto do ZPAP. W roku 1962 otrzymał nazwisko Krynicki. Przekonany o ważności swej sztuki, używał też przydomku Matejko.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Miloslava Vrbova-Štefková (Zinkau / Žinkovy w Czechach 1909 - Freudenstadt 1991) - malarka czeska; po ukończeniu gimnazjum ukończyła w Pilźnie, w latach 1932-1938 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, jako uczennica Maxa Švabynský’ego. W latach 1937-1938 była w Paryżu, gdzie kształciła się jeszcze w Académie des Beaux-Arts u prof. Franciszka Kupky. Po powrocie do kraju, w 1940 miała pierwszą wystawę w Brnie. Od 1942 mieszkała w Pradze; w tymże roku pokazała tu swoje prace na indywidualnej wystawie „Paryż“.

W latach powojennych malowała głównie obrazy o tematyce tańca, baletu klasycznego. Motywy do nich znajdowała w praskiej szkole baletowej i w salach ćwiczeń praskiego Teatru Narodowego. W 1951 wystawiła cały cykl obrazów Jezioro łabędzie, który do dzisiaj zdobi sale praskiego teatru. W okresie 1952-1962 miała liczne pokazy i wystawy indywidualne w kraju, m.in. w Pradze, Karlovych Varach, Mariańskich Łaźniach czy w Pilźnie. Od 1964 mieszkała w Niemczech i z powodzeniem wystawiała w Monachium, Kolonii, Stuttgarcie, a także w Wiedniu, Salzburgu, Lucernie czy Zurychu. W 1969 roku otworzyła własną galerię w Obersdorfie, miała wystawę w Barcelonie i Montrealu.

Była cenioną portrecistką; w latach siedemdziesiątych podróżowała do USA, by malować portrety rodziny prezydenta Ronalda Reagana. Obok ulubionych tancerek, scen baletowych i portretów malowała także pejzaże i miejskie motywy z Pragi, sceny religijne (Ukrzyżowanie w kościele w Žinkovie), martwe natury i kwiaty. W jej obrazach dostrzega się fascynację sztuką E. Degasa i inspiracje czerpane z malarstwa francuskich postimpresjonistów.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).

Miloslava Vrbova-Štefková (Zinkau / Žinkovy w Czechach 1909 - Freudenstadt 1991) - malarka czeska; po ukończeniu gimnazjum ukończyła w Pilźnie, w latach 1932-1938 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, jako uczennica Maxa Švabynský’ego. W latach 1937-1938 była w Paryżu, gdzie kształciła się jeszcze w Académie des Beaux-Arts u prof. Franciszka Kupky. Po powrocie do kraju, w 1940 miała pierwszą wystawę w Brnie. Od 1942 mieszkała w Pradze; w tymże roku pokazała tu swoje prace na indywidualnej wystawie „Paryż“.

W latach powojennych malowała głównie obrazy o tematyce tańca, baletu klasycznego. Motywy do nich znajdowała w praskiej szkole baletowej i w salach ćwiczeń praskiego Teatru Narodowego. W 1951 wystawiła cały cykl obrazów Jezioro łabędzie, który do dzisiaj zdobi sale praskiego teatru. W okresie 1952-1962 miała liczne pokazy i wystawy indywidualne w kraju, m.in. w Pradze, Karlovych Varach, Mariańskich Łaźniach czy w Pilźnie. Od 1964 mieszkała w Niemczech i z powodzeniem wystawiała w Monachium, Kolonii, Stuttgarcie, a także w Wiedniu, Salzburgu, Lucernie czy Zurychu. W 1969 roku otworzyła własną galerię w Obersdorfie, miała wystawę w Barcelonie i Montrealu.

Była cenioną portrecistką; w latach siedemdziesiątych podróżowała do USA, by malować portrety rodziny prezydenta Ronalda Reagana. Obok ulubionych tancerek, scen baletowych i portretów malowała także pejzaże i miejskie motywy z Pragi, sceny religijne (Ukrzyżowanie w kościele w Žinkovie), martwe natury i kwiaty. W jej obrazach dostrzega się fascynację sztuką E. Degasa i inspiracje czerpane z malarstwa francuskich postimpresjonistów.


♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).