Pochodzenie:
– Własność żony artysty Janiny z Pazirskich Błockiej.
– Własność syna powyższej.
- Kolekcja prywatna, zakup od powyższego.

Płótna, tego żyjącego zaledwie 35 lat lwowskiego malarza uznawanego za jednego z najciekawszych artystów swojego pokolenia, niezwykle rzadko pojawiają się na rynku aukcyjnym. Dlatego prezentowany Akt żony artysty zasługuje na szczególną uwagę.
Tadeusz Dobrowolski określał Błockiego mianem twórcy wyprzedzającego swoją epokę nowoczesnym podejściem do koloru. Już podczas studiów zdobył liczne nagrody i wyróżnienia, a krakowską ASP ukończył ze srebrnym medalem. W latach 1905–1910 kształcił się pod kierunkiem Konstantego Laszczki, Józefa Pankiewicza, ale przede wszystkim Leona Wyczółkowskiego. Od swojego mistrza przejął doskonały warsztat rysunkowy oraz wyjątkową wrażliwość na barwę i walor, zachowując jednocześnie własny, indywidualny styl.

We wczesnym okresie twórczości Błocki tworzył głównie portrety olejne, groteskowe studia postaci oraz kompozycje, których centralnym motywem był akt kobiecy. Przełomowym momentem okazał się krótki pobyt artysty w Paryżu w 1914 r. Od tego czasu w jego malarstwie wyraźnie dostrzegalne stały się wpływy francuskiego impresjonizmu. Coraz częściej podejmował tematykę plenerową, skupiając się na świetle, atmosferze i subtelnych relacjach barwnych.

Prezentowany akt nosi wyraźne cechy malarstwa impresjonistycznego. Błocki namalował go przy użyciu niemal pointylistyczych uderzeń pędzla, ograniczając paletę barw do zgaszonych odcieni zieleni, błękitów i bieli, uzyskując efekt klasycznej kompozycji impresjonistycznej. Scena malowana w rozproszonym, miękkim świetle słońca przebijającego się przez liście drzew daje efekt rozedrganego letniego powietrza. Kobieta przedstawiona została w delikatnym skręcie ciała, częściowo zasłaniając nagość lekką tkaniną. Ten gest pełen subtelnej elegancji przypomina klasyczny motyw Venus pudica, wywodzący się jeszcze ze sztuki antycznej i bardzo popularny w renesansie. Jednocześnie sposób malowania zdradza fascynację impresjonizmem i postimpresjonizmem. Podobnie jak u Renoira, ciało modelki nie zostało ostro oddzielone od natury, lecz miękko stapia się z otaczającym pejzażem. Pastelowa gama barwna oraz subtelne przejścia światła budują atmosferę zmysłowości i intymności. Szczególnie bliskie wydają się tutaj późne akty Renoira, w których kobiece ciało staje się częścią rozświetlonego krajobrazu. Można dostrzec także analogie do twórczości Edgara Degas, zwłaszcza jego scen kąpielowych i intymnych przedstawień kobiet uchwyconych w pozornie niepozowanych momentach. Degas często ukazywał modelki podczas codziennych czynności – czesania się, wycierania ciała czy wychodzenia z kąpieli – unikając akademickiego idealizowania aktu. Podobny efekt obecny jest również w prezentowanym obrazie. Żona artysty zdaje się być uchwycona spontanicznie, jakby obserwowana ukradkiem pośród zieleni. Naturalność pozy i lekko pochylona sylwetka nadają kompozycji wrażenie ulotności.

Błocki w prezentowanym akcie łączy klasyczny ideał kobiecego piękna z impresjonistycznym zainteresowaniem światłem i kolorem. Dzięki temu kompozycja balansuje pomiędzy antyczną i renesansową tradycją aktu, impresjonistyczną obserwacją natury a modernistyczną nastrojowością początku XX wieku. Rozedrgane plamy barwne, impresyjne potraktowanie tła oraz subtelna pastelowa gama kolorystyczna wskazują, że artysta nie kopiował bezpośrednio renesansowych wzorów, lecz świadomie przetwarzał dawny motyw przez doświadczenia malarstwa przełomu XIX i XX wieku. Dzięki temu kompozycja łączy klasyczny ideał piękna z dekoracyjnością i nastrojowością sztuki modernistycznej.

Włodzimierz Błocki (Lwów 1885 - Zakopane 1920) - malarz i grafik - uważany za „jednego z czołowych artystów swego pokolenia“ (SAP), wg T. Dobrowolskiego „twórca [obrazów] wyprzedzających nowoczesny koloryzm“. Od 1904 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych początkowo u Floriana Cynka, Konstantego Laszczki, a przede wszystkim u Leona Wyczółkowskiego (lata 1905-1910). W czasie studiów otrzymał wiele nagród i wyróżnień. W 1911 wraz z Teodorem Grottem odbył podróż do Włoch, odwiedzając Florencję, Rzym, Neapol i Sycylię. W 1914 przebywał w Paryżu i odtąd w jego malarstwie widać wpływy impresjonizmu francuskiego. Stale mieszkał we Lwowie, gdzie w 1911 odbyła się pierwsza wystawa jego prac. Malował portrety, sceny rodzajowe, akty, pejzaże, martwe natury. Chętnie posługiwał się akwarelą. Już podczas studiów zajmował się także grafiką, zwłaszcza litografią, akwafortą i akwatintą. W 1908 wydał tekę grafik o tematyce erotycznej Złote storczyki. W 1911 wspólnie z T. Grottem wydał tekę akwafort z Florencji i współuczestniczył w wydaniu zbiorowej teki Kraków 1911. Chory na gruźlicę ostatni rok życia spędził w Zakopanem. Jego obrazy niezmiernie rzadko pojawiają się na rynku antykwarycznym.