Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu, 1931;
– Przewodnik po Wystawie TZSP Nr 138, Warszawa 1939, s. 12, nr kat. 160 (Portret).

Elegancki portret kobiecy pochodzi z dojrzałego okresu twórczości Władysława Roguskiego. Artysta skoncentrował uwagę na psychologii modelki – wyrażającej się w chłodnym, zdystansowanym spojrzeniu, subtelnym modelunku twarzy oraz wyrafinowanej harmonii barwnej zestawiającej czerń sukni z jasną cerą i srebrzystym tłem.

Władysław Roguski studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Józefa Mehoffera i Józefa Pankiewicza, co znajduje odzwierciedlenie zarówno w wysokiej kulturze kolorystycznej obrazu, jak i w swobodnym, syntetyzującym prowadzeniu formy. Od 1920 roku przez dwa lata wystawiał z Formistami, a następnie związany był z ugrupowaniem Rytm oraz działającą w Poznaniu grupą Plastyka. Kontakty z tymi środowiskami wpłynęły na wypracowanie charakterystycznego stylu artysty – sytuującego się pomiędzy dekoracyjnością art déco, klasycyzującą stylizacją a nowoczesnym uproszczeniem formy.

Roguski, profesor Państwowej Szkoły Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, był brał czynny udział w życiu artystycznym i wiele wystawiał. W latach 1924-1937 uczestniczył w 5 wystawach zbiorowych, a także miał dwie wystawy indywidualne w poznańskim TPSP. Na jednej z nich był prezentowany oferowany portret, stanowiący dziś rzadki przykład polskiego malarstwa art déco najwyższej próby. Pojawienie się na rynku obrazu o wybitnych walorach dekoracyjnych, reprezentującego przy tym poszukiwany i rzadki nurt w polskim modernizmie, stanowi unikatową okazję dla kolekcjonerów sztuki międzywojnia.




Władysław Roguski (Warszawa 1890 – Poznań 1940) Malarz, grafik, projektant tkanin studia artystyczne rozpoczął w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Jana Kauzika i Miłosza Kotarbińskiego, a w latach 1912-1914 kształcił się jeszcze w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Pankiewicza i Józefa Mehoffera. Był współzałożycielem grupy Formistów i w latach 1919-1922 brał udział w jej wystawach. Należał także do poznańskiej grupy Świt (1921-1926) oraz do Grupy Artystów Wielkopolskich Plastyka (od 1926). Od 1922 należał też do Stowarzyszenia Artystów Rytm. Wiele wystawiał, m.in w warszaw-skich Salonach Instytutu Propagandy Sztuki i TZPP, a także w Poznaniu, gdzie miał kilka wystaw indywidualnych. Brał udział w pokazach sztuki polskiej za granicą - w Wenecji, Paryżu, Rzymie, Brukseli, Padwie. Malował portrety, sceny rodzajowe i obrazy religijne, czerpiąc inspiracje zarówno ze sztuki włoskiego quattrocenta jak i z podhalańskich malowideł na szkle. Jego obrazy odznaczają się dekoracyjnością, swoistą stylistyką i wdziękiem. Artysta chętnie posługiwał się techniką akwareli i tempery. Zajmował się grafiką (teka Legiony Polskie 1914-1917) i sztuką użytkową, zwłaszcza projektowaniem kilimów (Zwiastowanie; 1029).