Twórczość Wacława Borowskiego wyróżnia się szczególną wrażliwością na codzienność i spokojne piękno życia wiejskiego oraz małomiasteczkowego. Artysta chętnie podejmował temat sielskich scen rodzajowych, ukazując świat pełen harmonii, prostoty i pogodnego nastroju. W jego obrazach codzienne czynności – rozmowy, odpoczynek, spacery czy chwile spędzane na łonie natury – nabierają poetyckiego charakteru. Borowski przedstawiał swoich bohaterów z dużą wrażliwością. Nie interesowała go dramatyczna narracja ani społeczny komentarz, lecz atmosfera chwili, subtelne relacje między postaciami oraz nastrój otaczającego pejzażu. Dzięki temu jego kompozycje emanują spokojem i nostalgicznym urokiem dawnego świata.
Istotną rolę w tych przedstawieniach odgrywa światło. Artysta operował nim miękko i subtelnie, budując ciepłą, rozproszoną atmosferę słonecznego dnia lub spokojnego popołudnia. Jasna paleta barw, delikatne przejścia tonalne oraz swobodny sposób prowadzenia koloru nadają scenom lekkość i dekoracyjny wdzięk. Natura nie jest w tych obrazach jedynie tłem – staje się integralną częścią kompozycji, współtworząc nastrój ciszy i harmonii. Artysta nie dążył jednak do wiernej dokumentacji rzeczywistości, lecz raczej do stworzenia syntetycznej wizji świata pogodnego, uporządkowanego i pozbawionego codziennego pośpiechu. Dzięki temu jego malarstwo zachowuje ponadczasowy, liryczny charakter.
Dziecko z królikami przedstawia symfonię stonowanych błękitów, zieleni i fioletów, przełamanych subtelnymi ciepłymi tonami, tworzy harmonijną i niezwykle spójną całość. Obraz emanuje muzycznością barw i szczególną poetyckością nastroju. Uproszczone, syntetyczne ujęcie form oraz świadome operowanie kolorem nadają kompozycji nowoczesny wyraz, podkreślając jej emocjonalną siłę. Falujące, niemal gobelinowe układy plam barwnych budują malarską opowieść, w której znaczenie fabularne schodzi na dalszy plan wobec atmosfery i rytmu obrazu.
Na szczególną uwagę zasługuje sposób konstruowania postaci. Borowski, inspirując się doświadczeniami kubizmu, upraszcza sylwetki do ich najbardziej charakterystycznych form. Twarz dziecka potraktowana została syntetycznie – jako uproszczona forma częściowo ukryta w półmroku z delikatnymi refleksami światła na czole. Zabieg ten nadaje scenie aurę tajemniczości i wyciszenia. Skupiony układ postaci buduje z kolei poczucie porozumienia i wewnętrznej jedności. Dzięki temu obraz oddziałuje nie tyle narracją, ile nastrojem i emocjonalną harmonią, stając się subtelną, niemal muzyczną kompozycją malarską.
Dziecko z królikami jest znakomitym przykładem dojrzałego stylu artysty charakteryzującego się syntezą formy z emocją, ukazując naturę przez pryzmat osobistych przeżyć artysty. Stanowi też przykład malarstwa, które celebruje zwyczajność i odnajduje piękno w prostych, codziennych momentach życia. Obrazy Wacława Borowskiego cenione są za elegancję kompozycji, subtelną kolorystykę oraz umiejętność budowania nastroju.
Wacław Borowski (Łódź 1885 - Łódź 1954) - malarz, grafik, scenograf - w latach 1905-1909 studiował w Krakowie malarstwo u Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych i, równolegle, historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1909-1913 przebywał w Paryżu. Zafascynowany dawnym malarstwem, kopiował wiele obrazów w muzeach. W okresie 1911-1914 podróżował do Włoch, studiując sztukę renesansu. Lata 1914-1919 spędził w Szwajcarii. Po powrocie do kraju mieszkał w Warszawie, gdzie w latach 1927-1933 był profesorem malarstwa i kompozycji w Instytucie Sztuk Plastycznych. Czynny na wielu polach, zajmował się malarstwem sztalugowym, dekoracyjnym malarstwem ściennym (m.in. polichromie na Zamku Królewskim, na Rynku Starego Miasta w Warszawie), uprawiał grafikę (trzy teki litografii), projektował plakaty, ilustracje książkowe i scenografie dla teatrów Warszawy, Krakowa i Łodzi. Był współzałożycielem i prezesem grupy „Rytm”, członkiem Stowarzyszenia Grafików „Ryt”, należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Wiele wystawiał tak w kraju jak i za granicą, a jego prace wielokrotnie odznaczane były medalami i nagrodami. Twórczość Borowskiego należy do „klasycyzującego” nurtu polskiego malarstwa, związanego m.in. z artystami skupionymi wokół grupy „Rytm”. Jego obrazy wyróżnia zarówno dążność do syntezy i swoistego uproszczenia a nawet pewnej geometryzacji form, jak miękkość i statyka układów kompozycyjnych, opartych na rytmie ruchu, linii i płaszczyzn. Wrażenie ciszy, ładu i harmonii podtrzymuje łagodne światło i subtelna, pastelowa kolorystyka współtworząca liryczny nastrój pogodnej melancholii.
pastel, papier
75.3 x 60.2 cm,
sygn. l.d.: WBorowski [inicjały wiązane]
Na odwrocie, na tzw. „zaplecku“ l.g. nalepka (tuszem): „Dziecko | z królikami“; obok (różową kredą): 5173.
Twórczość Wacława Borowskiego wyróżnia się szczególną wrażliwością na codzienność i spokojne piękno życia wiejskiego oraz małomiasteczkowego. Artysta chętnie podejmował temat sielskich scen rodzajowych, ukazując świat pełen harmonii, prostoty i pogodnego nastroju. W jego obrazach codzienne czynności – rozmowy, odpoczynek, spacery czy chwile spędzane na łonie natury – nabierają poetyckiego charakteru. Borowski przedstawiał swoich bohaterów z dużą wrażliwością. Nie interesowała go dramatyczna narracja ani społeczny komentarz, lecz atmosfera chwili, subtelne relacje między postaciami oraz nastrój otaczającego pejzażu. Dzięki temu jego kompozycje emanują spokojem i nostalgicznym urokiem dawnego świata.
Istotną rolę w tych przedstawieniach odgrywa światło. Artysta operował nim miękko i subtelnie, budując ciepłą, rozproszoną atmosferę słonecznego dnia lub spokojnego popołudnia. Jasna paleta barw, delikatne przejścia tonalne oraz swobodny sposób prowadzenia koloru nadają scenom lekkość i dekoracyjny wdzięk. Natura nie jest w tych obrazach jedynie tłem – staje się integralną częścią kompozycji, współtworząc nastrój ciszy i harmonii. Artysta nie dążył jednak do wiernej dokumentacji rzeczywistości, lecz raczej do stworzenia syntetycznej wizji świata pogodnego, uporządkowanego i pozbawionego codziennego pośpiechu. Dzięki temu jego malarstwo zachowuje ponadczasowy, liryczny charakter.
Dziecko z królikami przedstawia symfonię stonowanych błękitów, zieleni i fioletów, przełamanych subtelnymi ciepłymi tonami, tworzy harmonijną i niezwykle spójną całość. Obraz emanuje muzycznością barw i szczególną poetyckością nastroju. Uproszczone, syntetyczne ujęcie form oraz świadome operowanie kolorem nadają kompozycji nowoczesny wyraz, podkreślając jej emocjonalną siłę. Falujące, niemal gobelinowe układy plam barwnych budują malarską opowieść, w której znaczenie fabularne schodzi na dalszy plan wobec atmosfery i rytmu obrazu.
Na szczególną uwagę zasługuje sposób konstruowania postaci. Borowski, inspirując się doświadczeniami kubizmu, upraszcza sylwetki do ich najbardziej charakterystycznych form. Twarz dziecka potraktowana została syntetycznie – jako uproszczona forma częściowo ukryta w półmroku z delikatnymi refleksami światła na czole. Zabieg ten nadaje scenie aurę tajemniczości i wyciszenia. Skupiony układ postaci buduje z kolei poczucie porozumienia i wewnętrznej jedności. Dzięki temu obraz oddziałuje nie tyle narracją, ile nastrojem i emocjonalną harmonią, stając się subtelną, niemal muzyczną kompozycją malarską.
Dziecko z królikami jest znakomitym przykładem dojrzałego stylu artysty charakteryzującego się syntezą formy z emocją, ukazując naturę przez pryzmat osobistych przeżyć artysty. Stanowi też przykład malarstwa, które celebruje zwyczajność i odnajduje piękno w prostych, codziennych momentach życia. Obrazy Wacława Borowskiego cenione są za elegancję kompozycji, subtelną kolorystykę oraz umiejętność budowania nastroju.
Wacław Borowski (Łódź 1885 - Łódź 1954) - malarz, grafik, scenograf - w latach 1905-1909 studiował w Krakowie malarstwo u Józefa Mehoffera w Akademii Sztuk Pięknych i, równolegle, historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1909-1913 przebywał w Paryżu. Zafascynowany dawnym malarstwem, kopiował wiele obrazów w muzeach. W okresie 1911-1914 podróżował do Włoch, studiując sztukę renesansu. Lata 1914-1919 spędził w Szwajcarii. Po powrocie do kraju mieszkał w Warszawie, gdzie w latach 1927-1933 był profesorem malarstwa i kompozycji w Instytucie Sztuk Plastycznych. Czynny na wielu polach, zajmował się malarstwem sztalugowym, dekoracyjnym malarstwem ściennym (m.in. polichromie na Zamku Królewskim, na Rynku Starego Miasta w Warszawie), uprawiał grafikę (trzy teki litografii), projektował plakaty, ilustracje książkowe i scenografie dla teatrów Warszawy, Krakowa i Łodzi. Był współzałożycielem i prezesem grupy „Rytm”, członkiem Stowarzyszenia Grafików „Ryt”, należał do Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”. Wiele wystawiał tak w kraju jak i za granicą, a jego prace wielokrotnie odznaczane były medalami i nagrodami. Twórczość Borowskiego należy do „klasycyzującego” nurtu polskiego malarstwa, związanego m.in. z artystami skupionymi wokół grupy „Rytm”. Jego obrazy wyróżnia zarówno dążność do syntezy i swoistego uproszczenia a nawet pewnej geometryzacji form, jak miękkość i statyka układów kompozycyjnych, opartych na rytmie ruchu, linii i płaszczyzn. Wrażenie ciszy, ładu i harmonii podtrzymuje łagodne światło i subtelna, pastelowa kolorystyka współtworząca liryczny nastrój pogodnej melancholii.