Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 137;
– Drugi łyk sztuki polskiej po 1945 roku, Muzeum Śremskie, Śrem X 2021. (https://kulturaupodstaw.pl/drugi-lyksztuki-polskiej-po-1945-roku/).
To jedna z tych prac Nikifora, w których niezwykłość nie polega wyłącznie na samym rysunku, ale na połączeniu obrazu, autobiografii, manifestu i dokumentu egzystencji artysty. To właściwie jednocześnie: list, autoportret społeczny, reklama własnej twórczości i świadectwo życia Nikifora w Krynicy.
Bardzo interesująca jest fraza: „Dużo zawdzięczam Polsce Ludowej”. W latach 50. i 60. Nikifor został objęty częściową opieką państwa i lokalnych instytucji oraz zaczął funkcjonować bardziej oficjalnie jako „artysta ludowy”. Ten fragment można czytać dwojako: jako autentyczną wdzięczność za poprawę warunków życia, ale też jako próbę dostosowania języka do oficjalnej narracji epoki. Tym samym oferowany list proszalny jest również ciekawym dokumentem społecznym PRL-u.
Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, od 1962 Nikifor Krynicki; Krynica ok. 1895 - Krynica 1968) - Łemek, znany malarz naiwny z Krynicy, samouk. Cierpiał na zaburzenia słuchu i mowy, nie uczył się nigdy w żadnej szkole, nie umiał pisać ani czytać. Jego prawdziwą pasją i sposobem na porozumienie ze światem było malarstwo. Malować zaczął wcześnie - najdawniejsze znane prace artysty pochodzą jeszcze sprzed roku 1920. Malował akwarelą, używając przy tym także ołówka. Wykorzystywał każdy dostępny kawałek papieru, okładki zeszytów, opakowania papierosów. Tworzył całe serie obrazków - wzruszająco naiwnych przedstawień architektury, pejzażu, postaci świętych, portretów. Swoje prace podpisywał często niezrozumiałymi ciągami „drukowanych“ liter i wyklejał do nich ramki z kolorowego papieru. Na jego twórczość zwrócono uwagę już w latach trzydziestych (kapiści), ale prawdziwe odkrycie fenomenu Nikifora nastąpiło dopiero po wojnie, kiedy otoczono go opieką i przyjęto do ZPAP. W roku 1962 otrzymał nazwisko Krynicki. Przekonany o ważności swej sztuki, używał też przydomku Matejko.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).
papier, ołówek, kredki, długopis
29.5 x 21 cm,
przy dolnej krawędzi napis: MALARZKARTSYTA | KRENICASEŁONEIYTORNA
Na odwr. dwie pieczęcie: 1. okrągła pieczątka z wizerunkiem biskupa i napisem w otoku: PAMIĄTKA Z KRYNICY – NIKFOR MALARZ, 2. prostokątna: NIKIFOR ARTYSTA | KRYNICA – WIEŚ.
Szanowni Obywatele | Ja jestem malarzem | samoukiem, obywatelem | Krynicy od urodzenia | Niegdyś miałem bardzo | ciężkie warunki mieszkaniowe | i finansowe a teraz bardzo proszę | szanownych obywateli o chętne | nabywanie mych rysunków | bo to one stanowią | źródło mego |dochodu. |Dużo zawdzięczam |Polsce Ludowej | i Ojcom mojego | miasta Krynicy | którzy się interesują |moją osobą
Obraz wystawiany, wzmiankowany i reprodukowany m.in. w:
– Nie pytaj o Polskę. Z kolekcji Katarzyny Szafrańskiej i Wojciecha Szafrańskiego, red. Marta Smolińska, Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu“, Toruń 21 II – 25 V 2025, s. 137;
– Drugi łyk sztuki polskiej po 1945 roku, Muzeum Śremskie, Śrem X 2021. (https://kulturaupodstaw.pl/drugi-lyksztuki-polskiej-po-1945-roku/).
To jedna z tych prac Nikifora, w których niezwykłość nie polega wyłącznie na samym rysunku, ale na połączeniu obrazu, autobiografii, manifestu i dokumentu egzystencji artysty. To właściwie jednocześnie: list, autoportret społeczny, reklama własnej twórczości i świadectwo życia Nikifora w Krynicy.
Bardzo interesująca jest fraza: „Dużo zawdzięczam Polsce Ludowej”. W latach 50. i 60. Nikifor został objęty częściową opieką państwa i lokalnych instytucji oraz zaczął funkcjonować bardziej oficjalnie jako „artysta ludowy”. Ten fragment można czytać dwojako: jako autentyczną wdzięczność za poprawę warunków życia, ale też jako próbę dostosowania języka do oficjalnej narracji epoki. Tym samym oferowany list proszalny jest również ciekawym dokumentem społecznym PRL-u.
Nikifor (właściwie Epifaniusz Drowniak, od 1962 Nikifor Krynicki; Krynica ok. 1895 - Krynica 1968) - Łemek, znany malarz naiwny z Krynicy, samouk. Cierpiał na zaburzenia słuchu i mowy, nie uczył się nigdy w żadnej szkole, nie umiał pisać ani czytać. Jego prawdziwą pasją i sposobem na porozumienie ze światem było malarstwo. Malować zaczął wcześnie - najdawniejsze znane prace artysty pochodzą jeszcze sprzed roku 1920. Malował akwarelą, używając przy tym także ołówka. Wykorzystywał każdy dostępny kawałek papieru, okładki zeszytów, opakowania papierosów. Tworzył całe serie obrazków - wzruszająco naiwnych przedstawień architektury, pejzażu, postaci świętych, portretów. Swoje prace podpisywał często niezrozumiałymi ciągami „drukowanych“ liter i wyklejał do nich ramki z kolorowego papieru. Na jego twórczość zwrócono uwagę już w latach trzydziestych (kapiści), ale prawdziwe odkrycie fenomenu Nikifora nastąpiło dopiero po wojnie, kiedy otoczono go opieką i przyjęto do ZPAP. W roku 1962 otrzymał nazwisko Krynicki. Przekonany o ważności swej sztuki, używał też przydomku Matejko.
♣ Droit de suite: do Ceny Zakupu doliczana będzie dodatkowo opłata wynikająca z prawa twórcy i jego spadkobierców do otrzymania wynagrodzenia zgodnie z Ustawą z dnia 4 lutego 1994 - o prawie autorskim i prawach pokrewnych (droit de suite).