ANNA FORYCKA-PUTIATYCKA (ur. 1948, Puszczykówko)

Zajmuje się malarstwem oraz grafiką. W swojej twórczości koncentruje się na zagadnieniach światła, harmonii i koloru, dbając o wysoką jakość malarskiej faktury.
Wiele czasu poświęciła monotypii, dążąc do przywrócenia rangi tej dziedzinie sztuki, pozostającej na pograniczu malarstwa i grafiki.

Ukończyła studia na Wydziale Architektury Wnętrz Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie kształciła się w pracowniach prof. Tadeusza Brzozowskiego, prof. Andrzeja Kurzawskiego oraz pracowni Stanisława Zamecznika. Studiowała również konserwację zabytków na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest magistrem sztuki, wieloletnią członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków oraz organizacji IAA/AIAP – UNESCO.

Zainteresowania graficzne artystki głęboko nawiązują do jej korzeni i tradycji rodzinnych. Poprzez swoją twórczość pragnie oddać hołd ojcu i dziadkowi – byłym właścicielom działających w I połowie XX wieku „Zakładów Graficznych M. T. Putiatycki” w Poznaniu – przypominając o ich wkładzie w rozwój kultury narodowej, brutalnie przerwanym przez ówczesne władze komunistyczne.

Brała udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych, a jej prace znajdują się w kolekcjach państwowych oraz prywatnych w kraju i za granicą.

IZABELLA GUSTOWSKA (ur. 1948, Poznań)

Wybitna artystka multimedialna, realizująca obiekty malarskie, instalacje, wideo, wideo-performance oraz filmy, zajmująca się także grafiką i fotografią.
Profesor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu na Wydziale Komunikacji Multimedialnej. W Katedrze Intermediów prowadzi Pracownię Działań Filmowych i Performatywnych, natomiast w Collegium Da Vinci – Pracownię Rysunku na kierunku grafika.

W latach 1967–1972 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie uzyskała dyplom w pracowni prof. Tadeusza Jackowskiego.

Na przełomie lat 1970–1978 była członkinią poznańskiej grupy artystycznej Od Nowa. W latach 1979–1992 prowadziła poznańską Galerię ON. W 1987 roku reprezentowała Polskę na Biennale w São Paulo. Jest laureatką licznych prestiżowych międzynarodowych biennale i triennale grafiki (między innymi w Krakowie, Bradford, Lublanie, New Delhi oraz we Fredrikstad), a także konkursów w dziedzinie rysunku, malarstwa, grafiki i tkaniny.
Była stypendystką prof. Emilio Vedovy w Wenecji, dwukrotnie Funduszu Rozwoju Twórczości Plastycznej, University of Alberta w Edmonton w Kanadzie, Fundacji San Zanobi we Włoszech, Central Saint Martins College of Art w Londynie oraz kilkakrotnie Ministerstwa Kultury i Sztuki. W 1999 roku otrzymała Nagrodę Artystyczną Miasta Poznania.

Prace artystki znajdują się w znaczących muzeach w kraju i za granicą – między innymi w Muzeum Narodowym we Wrocławiu i w Poznaniu, a także w Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku. Jej obiekty z lat 90. Stanowią część prywatnej kolekcji Grażyny Kulczyk (skoncentrowanej na sztuce Europy Środkowo-Wschodniej) w Muzeum Susch w Szwajcarii.

ALEKSANDER ROSZKOWSKI (ur. 1961, Warszawa)

Wybitny artysta związany z polskim malarstwem współczesnym.

W 1985 roku ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie studiował pod okiem dwóch uznanych pedagogów – prof. Jacka Sienickiego i Zbigniewa Gostomskiego, których odmienne podejścia do sztuki inspirowały go do poszukiwania własnej artystycznej tożsamości.
W 1987 roku zdobył dwa wyróżnienia honorowe na XIII Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im Jana Spychalskiego w Poznaniu. Jego prace były eksponowane na ważnych wystawach w drugiej połowie lat 80., takich jak „Świeżo Malowane. Młode malarstwo polskie lat 1982–1987” w Zachęcie oraz warszawski „Arsenał ’88", na którym zdobył nagrodę w dziedzinie malarstwa, przyznaną przez międzynarodowe jury pod przewodnictwem Romana Opałki.

Jest artystą wszechstronnym. Początkowo tworzył instalacje, porzucił jednak to medium, by wkrótce całkowicie zwrócić się ku malarstwu sztalugowemu. Debiutował serią wielkoformatowych obrazów figuratywnych, które były wówczas prezentowane na najważniejszych ekspozycjach krajowych oraz wystawiane w Nowym Jorku i Berlinie, gdzie zwróciły uwagę tamtejszej krytyki.

Kolejnym etapem jego drogi artystycznej stały się pejzaże, które pod koniec lat 80. zapowiadały przyszłą inklinację artysty ku abstrakcji o bogatej fakturze i linearnej strukturze. Wczesne dzieła sytuowano w popularnym wówczas nurcie nowej ekspresji, natomiast najnowsze bliższe są abstrakcji geometrycznej.

Malarstwo to wyróżnia się unikalnym podejściem do formy i ekspresji, gdzie tekstura oraz linia odgrywają kluczową rolę w budowaniu narracji wizualnej.
Prace abstrakcyjne powstają poprzez nawarstwianie farby w finezyjnych układach, nakładanej własnoręcznie spreparowanymi narzędziami. Pozwala to na budowanie struktur zbliżających się do trójwymiarowych, rzeźbiarskich faktur.
Najnowsze realizacje stanowią eksperymenty z regularnie skomponowanym motywem oraz z czystymi barwami.

EWA KURYLUK (ur. 1946, Kraków)

Wybitna artystka interdyscyplinarna, uznawana za jedną z najbardziej znaczących postaci polskiej sztuki współczesnej. Pionierka efemerycznych instalacji tekstylnych, malarka, rysowniczka, fotografka, historyczka sztuki, powieściopisarka i poetka. Autorka licznych książek tworzonych w języku polskim i angielskim, które przełożono na wiele innych języków.

Studiowała malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1981 roku przeprowadziła się do Nowego Jorku, gdzie rok później współtworzyła kwartalnik „Zeszyty Literackie”.

Na początku lat 80. artystka porzuciła tradycyjne malarstwo dla rysunku kolorowymi kredkami na lekkich tkaninach (jedwabiu, bawełnie). Te zwiewne materiały, przypominające całuny lub „drugą skórę”, do dziś stanowią trzon jej twórczości. Ważne miejsce w jej dorobku zajmują też grafiki, tworzone głównie podczas studiów. Ich tematyka obejmuje autoportrety, wątki autobiograficzne, motywy biblijne i cyrkowe, portrety oraz pejzaże.

W 2012 roku została odznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a w 2024 roku otrzymała tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Prace artystki znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych i publicznych, między innymi w Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i we Wrocławiu, w Muzeum Sztuki w Łodzi, Bibliotece Narodowej w Paryżu, Zbiorach Graficznych Albertina w Wiedniu, Kettle’s Yard Museum w Cambridge, The Bass Museum of Art w Miami Beach na Florydzie, National Humanities Center w Północnej Karolinie oraz Starak Collection w Warszawie.

ZDZISŁAW NITKA (ur. 1962, Oborniki Śląskie)

Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej nowej ekspresji, wyróżniający się na tle pokolenia „Nowych Dzikich” malarstwem pełnym erudycji, autoironii i poetyckiej metafory. Zajmuje się również rysunkiem, drzeworytem, książką artystyczną oraz happeningiem.

W latach 1982–1987 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Józefa Hałasa.
Obecnie pracuje na stanowisku profesora w Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.
W 1997 roku wraz z żoną Yolantą Nikt założył prywatne Muzeum Ekspresjonistów w Obornikach Śląskich.

Ekspresyjne płótna artysty często bazują na grze z historią sztuki, literaturą oraz anegdocie, łącząc brutalną formę z głęboką treścią kulturową.
Jego twórczość jest surowa, budząca skojarzenia z tzw. sztuką prymitywną. Najistotniejszym elementem prac staje się czysty, żywy kolor oraz wyraźnie zarysowany, zdecydowany kontur.

Jest wielokrotnie nagradzanym twórcą, uczestnikiem licznych wystaw zbiorowych oraz indywidualnych w kraju i za granicą.

AGNIESZKA ENGELIEN (ur. 1975, Poznań)

Absolwentka Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 2012 roku ukończyła London School of Photography, a następnie Shillington College w Londynie – szkołę grafiki komputerowej i designu.

To właśnie życie w stolicy Wielkiej Brytanii ukształtowało jej zainteresowanie fotografią artystyczną, którą łączy z innymi formami wyrazu.
W 2008 roku, podczas kryzysu finansowego, zorganizowała w Londynie kilka wystaw pod tytułem „Zew natury”.

Praca pod tytułem Homo homini lupus est („Człowiek człowiekowi wilkiem”) podejmuje problematykę dwoistości natury ludzkiej, ukazując jej ciemne i egoistyczne oblicze. Tytuł nawiązujący do słynnego powiedzenia spopularyzowanego przez angielskiego filozofa Thomasa Hobbesa sugeruje, że w człowieku drzemie nie tylko zdolność do czynienia dobra, ale również do krzywdzenia innych w imię własnych interesów.

Obecna aktywność artystki skupia się na sesjach modowych, biznesowych i portretowych realizowanych w studiu fotograficznym w Poznaniu.

ŁUKASZ PATELCZYK (ur. 1986, Wejherowo)

Malarz. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. W 2012 roku obronił dyplom w Pracowni Malarstwa prof. Teresy Miszkin, natomiast aneks zrealizował w Pracowni Intermediów prof. Witosława Czerwonki.
Jest laureatem wielu prestiżowych wyróżnień, w tym Nagrody im. Kazimierza Ostrowskiego oraz dwukrotnym zdobywcą pierwszego miejsca w rankingu Kompas Młodej Sztuki (w latach 2020 i 2021) przy czym w 2020 roku nagroda została przyznana ex aequo z Agatą Kus.


Jego twórczość była prezentowana na licznych wystawach w galeriach prywatnych oraz publicznych instytucjach sztuki w kraju i za granicą, między innymi w Austrii, Niemczech, Korei Południowej, Stanach Zjednoczonych, a także w Ukrainie i na Węgrzech.

JAN BERDYSZAK (1934 Zawory-2014 Poznań)

Jeden z najbardziej wszechstronnych i wpływowych polskich artystów współczesnych. Wybitny rzeźbiarz, malarz, grafik, twórca instalacji, teoretyk sztuki oraz scenograf. Jego twórczość wyróżnia analityczna postawa i naukowy charakter, a poszukiwania koncentrują się wokół zagadnień gęstości, pustki, potencjalności oraz przestrzeni określanej przez niego jako byt pierwszy.

Studiował w latach 1952–1958 w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom w zakresie rzeźby u prof. Bazylego Wójtowicza. Przez dekady związany z macierzystą uczelnią jako wybitny pedagog. Za zasługi dla kultury został wyróżniony między innymi Nagrodą im. Jana Cybisa, Krzyżem Kawalerskim oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Doktoratem Honoris Causa Akademii Sztuk Pięknych w Bratysławie.

Artysta realizował swoje idee w cyklach, w których rozważał różne warianty danego zagadnienia, niekiedy opracowując podjęte wątki na nowo w kolejnych seriach. Do najważniejszych należą „Koła podwójne”, „Obszary koncentrujące” oraz radykalny, późny cykl „Reszty reszt”, badający pojęcie fragmentu i ubytku.
Badał w nim to, co pozostaje z całości – „reszty”, które same w sobie stają się nowymi bytami. Nie stanowią one opozycji do całości, lecz są jej autonomiczną częścią.

Jego obrazy, rysunki, grafiki i rzeźby znajdują się w najważniejszych kolekcjach prywatnych i muzealnych w kraju i za granicą.
W 2025 roku dzieło „Dzień urodzenia” z 1972 roku trafiło do imponującej kolekcji paryskiego Centre Georges Pompidou – jednego z najważniejszych muzeów sztuki współczesnej na świecie. Tym samym artysta dołączył do grona innych wybitnych polskich twórców, których prace znajdują się w tych zbiorach, takich jak: Wojciech Fangor, Henryk Stażewski, Katarzyna Kobro, Władysław Strzemiński, Stefan Gierowski oraz Józef Hałas.

WILHELM SASNAL (ur. 1972, Tarnów)

Jeden z najbardziej cenionych twórców współczesnych. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, komiksem oraz reżyserią filmową.

W latach 1992–1994 studiował architekturę na Politechnice Krakowskiej, a następnie w okresie 1994–1999 malarstwo na tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Leszka Misiaka. W 1996 roku współtworzył Grupę Ładnie. Współpracuje z „Krytyką Polityczną” oraz antyrasistowskim Stowarzyszeniem Nigdy Więcej. W 2006 roku zdobył prestiżową The Vincent Award (Nagrodę im. Vincenta van Gogha), przyznawaną przez amsterdamskie Stedelijk Museum. W tym samym czasie magazyn „Flash Art” uznał go za najważniejszego młodego artystę na świecie. Stał się wówczas postacią kluczową dla redefinicji współczesnego malarstwa.

Podstawową inspiracją dla artysty jest codzienność – wydarzenia i ludzie z jego otoczenia, muzyka, literatura czy fotografia. Równolegle podejmuje on trudny dialog z historią i pamięcią.

Jego prace znajdują się w najważniejszych kolekcjach publicznych, między innymi w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN. Ponadto jego twórczość reprezentowana jest w zbiorach Tate Modern w Londynie, Centrum Pompidou w Paryżu, Museum of Modern Art (MoMA) i Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku, Kunsthaus w Zurychu oraz w Saatchi Gallery.

MARIUSZ KRUK (ur. 1952, Poznań)

Jeden z najbardziej wszechstronnych polskich artystów współczesnych. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, tworzy obiekty oraz instalacje. Jest także autorem krótkich form poetyckich, bajek i opowieści.

W latach 1978–1982 studiował malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Jerzego Kałuckiego. Rok później założył grupę Koło Klipsa, która działała do 1987 roku. Od czasu opuszczenia formacji pracuje indywidualnie.

Od ponad czterech dekad kreuje autorskie uniwersum zawieszone między czystą estetyką a egzystencjalnym niepokojem. Jego twórczość wyróżnia się unikalnym doborem surowców – artysta nobilituje materię odrzuconą, przekształcając karton, opony czy sznurki w język sztuki. Rzuca wyzwanie tradycyjnemu dyskursowi, tworząc obiekty usytuowane na granicy mikro- i makroświata.

Prace artysty znajdują się w zbiorach państwowych oraz prywatnych między innymi w Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Narodowym w Poznaniu, Museum van Hedendaagse Kunst w Gandawie (Belgia), Fond National d'art Contemporain w Lyonie (Francja), Kunsthalle Bremen (Niemcy), Museum Würth w Künzelsau (Niemcy), a także w kolekcjach Fundacji VOX Artis, Kulczyk Foundation, Banku PKO oraz w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta.

TOMASZ FRONCZEK (ur. 1971, Wrocław)

Tworzy w obszarze malarstwa, rysunku, fotografii, projektowania oraz grafiki komputerowej, a także zajmuje się konserwacją zabytków.

Absolwent Wydziału Architektury Wnętrz i Wzornictwa Przemysłowego Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom zrealizował pod kierunkiem prof. Michała Jędrzejewskiego, natomiast aneks z malarstwa w pracowni prof. Stanisława Kortyki.

Wszechstronne zainteresowania artysty – obejmujące filozofię, historię, sport, przyrodę oraz architekturę – znajdują odzwierciedlenie w bogatej tematyce jego twórczości.
W swojej praktyce swobodnie operuje różnorodnymi technikami, takimi jak olej, akryl, akwarela oraz techniki mieszane.

Zastosowana w przeznaczonym na aukcję obiekcie technika własna nawiązuje do estetyki dawnej fotografii, w której dominantę kolorystyczną stanowi sepia. Celowe zabiegi – takie jak przetarcia, plamy czy autorskie destrukcje warstwy malarskiej – nadają pracy historyczny charakter. Dzięki nim uwiecznione postaci zyskują ponadczasowy wymiar.

ŁUKASZ KUBOT (ur. 1982, Bolesławiec)

Wybitny polski tenisista, pierwszy od czasów Wojciecha Fibaka, który osiągnął znaczące sukcesy międzynarodowe. W 2018 roku został historycznym liderem rankingu deblowego ATP.
Zwycięzca dwóch turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej: Australian Open (2014) oraz Wimbledonu (2017). W sumie triumfował w 27 turniejach deblowych, za co wspólnie z Marcelo Melo otrzymał tytuł mistrza świata ITF (2018).
Z powodzeniem występował również w grze pojedynczej, docierając do ćwierćfinału Wimbledonu (2013) i zajmując 41. miejsce w rankingu ATP. Był filarem reprezentacji w Pucharze Davisa oraz trzykrotnym olimpijczykiem (Londyn, Rio de Janeiro, Tokio). Na korcie wyróżniał się ofensywnym stylem serve & volley oraz doskonałym returnem.

TADEUSZ KALINOWSKI (1909 Warszawa-1997 Poznań)

Malarz, scenograf, grafik i uczestnik powstania warszawskiego.

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1937), przed i po wojnie współpracował z wybitnymi reżyserami, między innymi Leonem Schillerem i Wilamem Horzycą, tworząc scenografie dla teatrów w całym kraju.

Od 1949 roku współtworzył w Poznaniu pierwszą powojenną grupę awangardową 4F+R (wraz z Alfredem Lenicą i Ildefonsem Houwaltem) oraz dwukrotnie pełnił funkcję prezesa poznańskiego Związku Polskich Artystów Plastyków.

W swojej twórczości nieustannie eksperymentował. Przeszedł ewolucję od malarstwa informel i „sztuki śmietnika” (kolaże z przedmiotów gotowych) na przełomie lat 50. i 60., przez zainspirowane Leonem Chwistkiem „obrazy streficzne”, aż po abstrakcję geometryczną typu hard-edge (obrazy reliefowe, świetlne i dźwiękowe) w latach 70. Pod koniec tej dekady, w tzw. okresie kalejdoskopowym, wprowadzał do kompozycji elementy typograficzne i motywy ornamentowe.
Od lat 80. jego sztukę zdominowały autorskie koncepcje tzw. Układów Otwartych, Wielostronnych i Zamkniętych, realizowane na surowych, częściowo niezamalowanych podobraziach (juta, len).

Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu, Warszawie i w Szczecinie, w Muzeum Śląskim w Katowicach oraz w licznych kolekcjach prywatnych w Europie i Stanach Zjednoczonych.

JÓZEF WILKOŃ (ur. 1930, Bogucice k. Wieliczki)

Ilustrator, malarz, rzeźbiarz, twórca plakatów i scenografii teatralnych.
Artysta o międzynarodowej sławie, wielokrotnie nagradzany w kraju i poza jego granicami.

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie (Wydział Malarstwa, dyplom w 1955 roku) oraz historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (dyplom w 1954 roku).

Inspiracją dla jego prac jest przyroda, a przede wszystkim zwierzęta, które od lat 80. są głównymi bohaterami jego opowieści. Od lat 90. tworzy ponadto „przestrzenne ilustracje” – czyli zwierzyńce z drewnianych bali i blachy. Zilustrował blisko dwieście książek dla dzieci i dorosłych wydanych w Polsce oraz kilkadziesiąt opublikowanych za granicą, a także sam napisał teksty kilkunastu książek dla dzieci.

W grudniu 2009 roku powstała Fundacja „Arka” im. Józefa Wilkonia, której celem jest ochrona i promocja dorobku artystycznego patrona oraz ogólnych wartości związanych ze sztukami pięknymi, a w szczególności z ilustratorstwem i sztuką edytorską.

Jego dzieła znajdują się w zbiorach galerii, muzeów i kolekcjonerów na całym świecie.

NORIAKI

Maluje murale oraz obrazy, a także zajmuje się projektowaniem. Obecnie tworzy głównie na płótnie i papierze, łącząc różne techniki – od sprayu i markerów po akryl; chętnie używa szablonów, stosuje wydzieranki.
Nie ujawnia swojej twarzy ani nie zdradza zbyt wiele o sobie, pozwalając na utożsamianie się jedynie ze swoim sztandarowym motywem wizualnym.

Najbardziej znany jest jako twórca postaci Watchera, którego nazywa „niezależnym obserwatorem miejskim”. To jednooki stworek, którego można zobaczyć na ulicach miast na całym świecie, między innymi w Poznaniu, Londynie, Berlinie czy Stambule.
Artysta zyskał ogromną popularność i zaskarbił sobie sympatię poznaniaków, a postać Watchera, nazywana przez nich „Panem Peryskopem”, stała się jednym z symboli miasta.
Brytyjski dziennik „The Guardian” uznał go za jednego z najlepszych twórców street artu na świecie, a jego uliczną sztukę wymienił obok dziesięciu najważniejszych atrakcji Poznania.

Jego obrazy znajdują się w wielu polskich i zagranicznych kolekcjach prywatnych.

DOROTA SZUKAŁA (ur. 1959, Poznań)

Specjalizuje się w rysunku.

W 1987 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Dyplom uzyskała w Pracowni Rysunku u prof. Bogdana Wegnera; kształciła się również w Pracowni Tkaniny Artystycznej u prof. Magdaleny Abakanowicz.
W 1989 roku otrzymała stypendium Ministra Kultury i Sztuki.

Jej prace znajdują się w wielu kolekcjach w kraju i na świecie.

Prof. Andrzej Leśnik o twórczości artystki.

„Z szarości, przeciw nicości powstają postacie. Delikatność, z jaką węgiel sam kruchy, dotyka płaszczyzn, już na początku wręcz unicestwia jakby fizyczność tych rysunków, formę, akt samego rysowania. Równocześnie doświadczamy bogactwa materii między czernią a bielą, jaką tworzy węgiel w zetknięciu ze strukturą papieru. Często linia rozsypuje się czarną plamą, innym razem znika pochłonięta nagle pojawiającym się światłem, rozjaśniającym cały rysunek.
Między światłem i cieniem trwa spór o istnienie formy, którą ocala wrażliwość i wyobraźnie autorki. Tak istnienie wobec czasu, z jego przemijalnością, może ocalić tylko nasza wola i pamięć. Pokora, skromność i wrażliwość, z jaką artystka dotyka tajemnicy istnienia jest dla nas chyba tutaj jedyną możliwością jej odczucia”.

JOANNA IMIELSKA (ur. 1962, Bydgoszcz)

Tworzy w obszarze malarstwa, rysunku oraz obiektu artystycznego. W swojej praktyce sięga po techniki kolażu, prolażu, rolażu oraz warstważu.

W latach 1983–1988 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie uzyskała dyplom w Pracowni Rysunku prof. Izabelli Gustowskiej.
Od 1989 roku związana jest zawodowo z poznańskim Uniwersytetem Artystycznym (obecnie Wydział Edukacji Artystycznej i Kuratorstwa). Od 1994 roku prowadzi pracownię rysunku, a w 2013 roku otrzymała tytuł profesora. W latach 2002–2008 pełniła funkcję prodziekana, natomiast w latach 2008–2016 była dziekanem Wydziału Edukacji Artystycznej UAP.
Jest laureatką wielu nagród i stypendiów, między innymi stypendium Ministra Kultury i Sztuki (1990–1991, 1997 oraz 2005). W 2014 roku została odznaczona Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Do ważniejszych tematów jej twórczości należy refleksja nad naturą czasu, obejmująca sfery cykliczności, archetypiczności, archeologii, genealogii, ekologii oraz medytacji.

Prezentowała swoje prace na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych – między innymi w Polsce, Czechach, Niemczech, Belgii, Holandii, Francji, Hiszpanii, Serbii oraz Stanach Zjednoczonych.
Jej prace znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych w kraju i za granicą.

VLADISLAV REITINGER (1931 VŠEJANY-1998)

Artysta tworzący w drugiej połowie XX wieku, związany z kręgiem sztuki środkowoeuropejskiej.

Jego twórczość obejmowała przede wszystkim malarstwo i grafikę. Wyraźne są tu wpływy powojennego modernizmu, zwłaszcza tendencji zmierzających ku abstrakcji oraz uproszczeniu formy figuratywnej. Charakterystyczne jest operowanie płaszczyzną barwną i rytmem kompozycji, które budują napięcie wizualne bez konieczności odwoływania się do rozbudowanej narracji.

W grafice artysta wykorzystywał środki wyrazu typowe dla technik warsztatowych XX wieku, kładąc nacisk na kontrast, linearność i strukturę. Jego realizacje cechuje dyscyplina formalna oraz zainteresowanie relacją między czernią a bielą, co wpisuje się w szersze tendencje grafiki artystycznej tego okresu.

Tematyka jego prac oscylowała wokół motywów pejzażowych, architektonicznych oraz kompozycji o charakterze bardziej abstrakcyjnym.

GALERIA ART|YKWARIAT

Ideą galerii jest odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie na sztukę europejską, dotąd trudno dostępną na rodzimym rynku. Działalność skupia się na promocji oraz sprzedaży malarstwa i rzemiosła artystycznego z XIX i początku XX wieku, pochodzących głównie z Francji, Niemiec, Niderlandów, Anglii, a także z Polski.

WOJCIECH GORĄCZNIAK (ur. 1976, Poznań)

Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz obiektem artystycznym.

W latach 1996–2001 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Dyplom z malarstwa i rysunku uzyskał w pracowniach prof. Norberta Skupniewicza oraz prof. Macieja Haufy.
Od 2008 roku pracuje na macierzystej uczelni na stanowisku profesora, a od 2016 roku prowadzi VIII Pracownię Malarstwa.

Jego zainteresowania dotyczą przedmiotu i obrazu, a szerzej – rzeczywistości i jej przeobrażeń w obrazie. Artysta skupia się na problemie przedstawienia formułowanego przez obecność przedmiotu jako „świadka rzeczywistości” – reprezentanta granicy między tym, co pozorne, sztuczne i realne.

Jest autorem wystaw indywidualnych oraz uczestnikiem wielu prezentacji zbiorowych w kraju i za granicą.

MAŁGORZATA SZYMANKIEWICZ (ur. 1980, Poznań)

Malarka i artystka wizualna. Interesuje się zagadnieniami konceptualnymi oraz tradycją polskiego i międzynarodowego malarstwa abstrakcyjnego.

Absolwentka Wydziału Malarstwa oraz Wydziału Edukacji Artystycznej Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. W 2015 roku uzyskała stopień doktora na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, a w 2019 roku stopień doktora habilitowanego w Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach.
Jest stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz laureatką wielu prestiżowych nagród artystycznych. Obecnie pracuje na Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie.

W swoich pracach często wykorzystuje modernistyczny motyw kraty lub siatki (skonceptualizowany między innymi przez Rosalind Krauss), który służy jej do badania systemów, zależności i relacji społecznych. Zagadnienia takie jak podział, linia czy granica, poza znaczeniem kompozycyjnym, posiadają w jej twórczości szeroki potencjał znaczeniowy.

Prace artystki znajdują się między innymi w kolekcjach Wielkopolskiego i Szczecińskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, Muzeum Narodowego w Szczecinie, Galerii Bielskiej BWA, Banku Pekao Zamek Ujazdowski – Warszawa, Pizzuti Collection – Stany Zjednoczone oraz w zbiorach prywatnych.

MARCIN BERDYSZAK (ur. 1964, Poznań)

Zajmuje się instalacją, obiektem, malarstwem oraz rysunkiem. Tworzy interwencje artystyczne w przestrzeni pejzażowej, architektonicznej oraz urbanistycznej.

W 1988 roku uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Włodzimierza Dudkowiaka oraz z rzeźby w pracowni prof. Macieja Szańkowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Od 1989 roku jest związany z macierzystą uczelnią, gdzie pełnił liczne funkcje akademickie, w tym funkcję rektora. Obecnie jest profesorem Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Brał udział w wielu konferencjach dotyczących edukacji artystycznej.

Jego twórczość oscyluje wokół problemu zacierania granic między tym, co naturalne a sztuczne, prawdą a iluzją. Bada relacje między kulturą i naturą, rozwiązując złożone zagadnienia z różnych dziedzin wiedzy. Często nawiązuje do twórczości takich artystów jak Jacek Malczewski, Tadeusz Kantor, Joseph Beuys czy Marcel Duchamp, prowadząc z nimi dialog i reinterpretując ich dzieła w kontekście współczesności. Kontakt z jego twórczością stawia przed odbiorcą zadanie odnalezienia własnej ścieżki interpretacyjnej, stając się doznaniem estetycznym wywołującym zadziwienie i refleksję.

Swoją sztukę prezentował na licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych – między innymi w Polsce, Niemczech, Finlandii, Austrii, Szwecji, Japonii, Szwajcarii oraz w Meksyku, a także w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
Prace artysty znajdują się w znaczących kolekcjach publicznych i prywatnych w kraju oraz za granicą.

JANUSZ AKERMANN (ur. 1957, Tczew)

Malarz, grafik oraz profesor Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

W latach 1981–1985 studiował na Wydziale Malarstwa w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku. Dyplom uzyskał w 1985 roku w pracowni prof. Kazimierza Śramkiewicza, a aneks z grafiki w technice linorytu barwnego zrealizował u prof. Czesława Tumielewicza. Od września 1985 roku jest pedagogiem na macierzystej uczelni. W 2006 roku otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych.
W latach 1999–2002 prowadził zajęcia z malarstwa i rysunku w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Przez dwie kadencje, w latach 2008–2016 pełnił funkcję dziekana Wydziału Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

W swojej twórczości artysta stara się uchwycić specyfikę percepcji współczesnego człowieka, na którą determinujący wpływ ma sztuka nowych mediów.

Jest laureatem ponad dwudziestu trzech nagród o randze ogólnopolskiej i międzynarodowej. Uczestniczył w ponad czterystu wystawach zbiorowych na całym świecie – między innymi w Nowym Jorku, Tokio, Paryżu, Amsterdamie oraz Rio de Janeiro, a także zaprezentował ponad osiemdziesiąt pięć wystaw indywidualnych.

Dzieła artysty znajdują się w prestiżowych instytucjach oraz kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą – między innymi w Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie, Gdańsku oraz Szczecinie, a także w Museu de Arte Moderna (MAM) w Rio de Janeiro.
Prace profesora stanowią również część kolekcji Wojciecha Fibaka, który określił jego twórczość mianem polskiego alter ego Basquiata.

WOJTEK SIUDMAK (ur. 1942, Wieluń)

Malarz i rzeźbiarz. Uważany za czołowego przedstawiciela realizmu fantastycznego, nurtu łączącego surrealistyczną wizję ze sztuką naturalistyczną.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1966 roku wyjechał do Paryża, gdzie podjął studia w École des Beaux-Arts. Od niemal pięćdziesięciu lat mieszka i tworzy we Francji.

Jego sztuka urzeka renesansową wirtuozerią i perfekcją wykraczającą poza horyzonty wyobraźnią, a także fascynuje bogactwem intelektualnym. Świat artysty jest jedyny w swoim rodzaju, pełen osobistej symboliki, fantastycznych postaci i konstrukcji opartych na nieoczekiwanych splotach myślowych. Rządzi w nim jego dewiza: „Tylko marzenia mogą pokonać bariery nie do pokonania”.

W pierwszej dekadzie XXI wieku twórczość artysty zyskała szeroki rozgłos międzynarodowy. Pasmo zagranicznych sukcesów zapoczątkowała spektakularna projekcja jego prac na fasadzie świątyni Ramzesa III w Luksorze w lutym 2000 roku. W kolejnych latach dorobek twórcy gościł w prestiżowych muzeach i centrach sztuki – między innymi w Rzymie, Brukseli, Nowym Jorku i Bostonie oraz w licznych ośrodkach w Szwajcarii, Niemczech oraz Kanadzie.
Prace artysty są rozpowszechniane na całym świecie i wykorzystywane jako plakaty muzyczne, teatralne i filmowe. Stały się symbolami graficznymi prestiżowych wydarzeń, takich jak festiwale filmowe w Cannes, Montrealu czy Paryżu. Obrazy znajdują się na okładkach płyt i książek oraz w największych kolekcjach science fiction na świecie.

Praca przeznaczona na aukcję A l’écoute de l’Univers („Nasłuchując kosmosu”) oferowana jest w zestawie kolekcjonerskim z emisją znaczków pocztowych wydanych przez Pocztę Polską S.A. w ramach serii „Fantastyczne światy” z 2025 roku.

SYLWESTER AMBROZIAK (ur. 1964, Łowicz)

Jeden z najwybitniejszych i najważniejszych polskich rzeźbiarzy współczesnych. Zajmuje się także rysunkiem, instalacją oraz eksperymentalnym filmem animowanym.

W latach 1983–1989 studiował na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowniach profesorów: Jerzego Jarnuszkiewicza, Stanisława Kulona oraz Grzegorza Kowalskiego. Rysunku uczył się pod kierunkiem prof. Mariana Czapli. W 1989 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego.
Był wielokrotnym stypendystą Fundacji Notoro, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Fundacji Kultury oraz Kulczyk Foundation. Trzykrotnie nominowany do nagrody „Paszporty Polityki” (1994, 1999 i 2008).

Wyjątkowy, rozpoznawalny styl artysty opiera na ekspresjonistycznych środkach wyrazu: uproszczeniu i zbrutalizowaniu kształtów, przerysowaniu proporcji oraz kontrastowej polichromii. Na wyraz jego rzeźb wpłynęła sztuka prymitywna, archaiczna i ludowa, w tym cechy formalne figur i masek afrykańskich. Figura lalki służy mu do konfrontacji nieskrępowanej dziecięcej wyobraźni z brutalną rzeczywistością. Groteskowo zdeformowane, przeskalowane i nieoszlifowane postacie są niemalże prowokacyjnie brzydkie. Nazywane przez artystę „Minotaurami” i „Laleczkami” humanoidalne istoty o anonimowych twarzach jednocześnie dają świadectwo współczesności i rzucają jej wyzwanie.

Prace artysty znajdują się w licznych prestiżowych kolekcjach publicznych i prywatnych w Polsce oraz za granicą.

JAROSŁAW BOGUCKI (ur. 1976, Poznań)

Rzeźbiarz. W 2002 roku ukończył z wyróżnieniem Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu, w Pracowni Rzeźby prof. Józefa Petruka. W roku 2012 uzyskał stopień doktora w dziedzinie sztuk pięknych. Obecnie kieruje V Pracownią Rzeźby i Otoczenia – Obrazowanie Przestrzenne na Wydziale Rzeźby Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Od 2008 roku prowadzi również tamtejsze Laboratorium Holograficzne.

W swojej praktyce rzeźbiarskiej skupia się na poszukiwaniu uniwersalnej prawdy o ludzkiej kondycji i jej kruchości. Jego prace stanowią studium emocji, pragnień oraz cykliczności życia, przy czym figura ludzka pełni w nich rolę symboliczną – często pozbawiona cech indywidualnych czy konkretnego portretu, staje się archetypem człowieka: mężczyzny, kobiety lub dziecka.

W procesie twórczym dąży do maksymalnego uproszczenia środków wyrazu, tak aby rzeźba oddziaływała na odbiorcę w sposób intuicyjny. Świadomie rezygnuje ze zbędnej narracji i komentarza, pozostawiając widzowi pełną swobodę interpretacyjną. Jego celem jest stworzenie obiektów, które skłaniają do głębokiej refleksji i pozwalają każdemu odnaleźć w nich osobisty pierwiastek oraz emocje wspólne dla wszystkich.

Artysta jest uczestnikiem licznych wystaw w kraju i za granicą. W dorobku posiada wiele realizacji pomnikowych – między innymi fontannę „Chłopiec pod wierzbą” w Poznaniu, pomniki „Powstańca wielkopolskiego” w Czarnkowie i Grodzisku Wielkopolskim oraz „Legendę o Lechu” i „Legendę o Piaście Oraczu” (elementy Traktu Królewskiego w Gnieźnie).

TOMASZ SĘTOWSKI (ur. 1961, Częstochowa)

Plastyk, malarz, rzeźbiarz. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich artystów nurtu realizmu magicznego oraz surrealizmu.

Ukończył studia na kierunku artystycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie, jednak – jak sam podkreśla – warsztat malarski wypracował samodzielnie, pozostając w dużej mierze samoukiem.
Jest założycielem autorskiego Muzeum Wyobraźni w Częstochowie. W 2013 roku został uhonorowany brązowym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Jego twórczość charakteryzuje się niezwykłą wyobraźnią, obecnością baśniowych postaci oraz fantastyczną, oniryczną architekturą. Obrazy artysty wielokrotnie pojawiały się na okładkach czasopism, publikacji książkowych oraz wydawnictw muzycznych.

Prace artysty znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych i muzealnych między innymi w Muzeum Sztuki Fantastycznej w Szwajcarii (HR Giger Museum), Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku oraz Muzeum w Abu Zabi.

MAREK DZIENKIEWICZ (ur. 1951, Warszawa)

Zajmuje się abstrakcją geometryczną.

W latach 1969–1974 studiował na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni Tadeusza Dominika. Od 1971 roku kształcił się także w Pracowni Klasycznych Technik Tkackich pod kierunkiem Mieczysława Szymańskiego, a następnie zrealizował tam aneks do dyplomu u Zbigniewa Gostomskiego. W latach 1975–2021 prowadził pracownie na kilku wydziałach warszawskiej uczelni. W 2023 roku został uhonorowany Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Jego malarstwo opiera się na abstrakcji figur i form, które komponuje z modułów wywodzących się z geometrii. W latach 80. przeszedł od malarstwa i tkaniny do obiektu i rzeźby. Jest mistrzem zestawień barwnych, budujących wyrafinowany nastrój. Słynie z bezkompromisowego podejścia do warsztatu, nieustannie udoskonalając swoje skomplikowane, unikatowe układy kompozycyjne.

Jego prace znajdują się między innymi w Muzeum Narodowym w Warszawie, w zbiorach Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki oraz Galerii Studio w Warszawie, a także w galeriach i kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

ANDRZEJ NOWACKI (ur. 1953, Rabka)

Malarz, czołowy przedstawiciel abstrakcji geometrycznej i op-artu.

Wczesną młodość spędził w Krakowie, gdzie między innymi uczestniczył w projektowaniu wnętrz i pracach konserwatorskich. W 1977 roku wyjechał z Polski. Studiował skandynawistykę na Uniwersytecie w Göteborgu oraz germanistykę i historię sztuki na Uniwersytecie w Innsbrucku.

Od połowy lat 80. tworzy reliefy i pastele w duchu abstrakcji geometrycznej. Stylistyka jego wczesnych prac nawiązuje do twórczości Henryka Stażewskiego, Josefa Albersa i Wassilego Kandinsky'ego, a także pionierów awangardy rosyjskiej: Kazimierza Malewicza, Władimira Tatlina oraz Lubow Popowej. Charakterystyczną cechą tych kompozycji jest dynamiczny układ form i pełna napięcia relacja barw o mocnym wydźwięku emocjonalnym. Wybór elementów geometrycznych ogranicza się do kilku figur, z których podstawową jest kwadrat.

Oprócz trójwymiarowych reliefów artysta tworzy liczne prace na papierze, zazwyczaj powstające w seriach. Rysunki te cechuje spontaniczność i ekspresja zbliżająca je do stylistyki malarstwa informel, przy jednoczesnym zachowaniu zarysów form geometrycznych.

Jego prace wystawiane były w Polsce, Niemczech, Szwecji, Finlandii, Austrii, Czechach, Słowacji, Holandii, Japonii oraz Stanach Zjednoczonych.

TADEUSZ SOBKOWIAK (ur. 1955, Poznań)

Malarz, muzyk, myśliciel. Podróżnik w osobistej czasoprzestrzeni. Malarz świateł i cieni, lasów i łąk, plaż i nieba, istot zarazem dziwnych jak i strasznych, liści i gałęzi, tajemnych okrętów i lądów nieodkrytych. Poszukiwacz tajemnicy życia i śmierci, zagubionych mitów i legend wszelakich.

Studiował pedagogikę kulturalno-oświatową na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie w 1986 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Jana Świtki.

Artysta, niezależnie od panujących trendów, pozostaje wierny swoim inspiracjom związanym z archeologią, astronomią, literaturą science fiction i światem natury, co znajduje wyraźne odbicie w jego twórczości.

Swoje prace oraz instalacje prezentuje na wielu wystawach w kraju i za granicą.

RAFAŁ OLBIŃSKI (ur. 1943, Kielce)

Wybitny malarz, grafik, ilustrator i jeden z głównych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu. Jego twórczość to poetycki surrealizm ujęty w ramy wyrazistej stylistyki plakatowej, która przenosi widza w oniryczną przestrzeń między jawą a fantazją. Klasyczne motywy i wątki mitologiczne splatają się tu z nieoczywistymi, sennymi wizjami.

Ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1981 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie zyskał międzynarodową sławę. W latach 1983–1988 wykładał na Uniwersytecie Temple w Filadelfii, a od 1987 do 2001 roku prowadził zajęcia w prestiżowej School of Visual Arts w Nowym Jorku. Za swoją twórczość otrzymał ponad sto pięćdziesiąt nagród, w tym złote i srebrne medale przyznawane przez Klub Dyrektorów Artystycznych w Nowym Jorku oraz Towarzystwo Ilustratorów w Nowym Jorku i Los Angeles.
W 2002 roku miasto Fondi we Włoszech przyznało mu nagrodę „Premio Divina Giulia” za wybitny wkład w sztukę współczesną. Ponadto w 2006 prezydent RP odznaczył artystę Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a sześć lat później – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2013 w konkursie „Teraz Polska” otrzymał tytuł „Wybitnego Polaka”.

Dzięki unikalnemu warsztatowi oraz wyjątkowej wyobraźni dzieła tego twórcy trafiają do najbardziej prestiżowych przestrzeni wystawienniczych na świecie.

Pierwszy obraz olejny z motywem łabędzia powstał około 2000 roku i w późniejszych latach ewoluował w różnych sceneriach na płótnie, wpisując się w poetycki, senny styl artysty. Ptak ten, obok motywów takich jak drzewa, obłoki czy zasłony, jest stałym elementem świata wyobraźni Olbińskiego. Jest on na tyle charakterystyczny, że artysta stworzył z niego swoje logo.

Motyw łabędzia od wieków obecny jest przede wszystkim w mitologii, z której twórca często czerpie inspiracje. Według greckiej opowieści Zeus, pragnąc zbliżyć się do pięknej Ledy, przybrał postać tego ptaka. Zstąpił na ziemię jako uosobienie wdzięku i światła, splatając boskość z ludzką naturą. Ta historia o przemianie, miłości i tajemnicy inspirowała wielu mistrzów — dziś odnajduje swoje odbicie również w biżuterii, gdzie mit, sztuka i forma łączą się w jedną opowieść.

WIESŁAW KORONOWSKI (ur. 1965, Rypin)

Rzeźbiarz. Pracuje na stanowisku profesora Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie kieruje III Pracownią Rzeźby i Otoczenia – STUDYJNA.

W 1990 roku ukończył studia na Wydziale Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Józefa Kopczyńskiego.
W 2007 roku powołał do życia Brygady Pigmaliona – organizację zrzeszającą miłośników rzeźby, na której czele stoi od momentu jej powstania.
Jest również inicjatorem ogólnopolskiego Biennale Małej Formy Rzeźbiarskiej im. Józefa Kopczyńskiego.

Artysta realizuje własne koncepcje twórcze głównie w małej formie rzeźbiarskiej, od tematyki tradycyjnego portretu po rzeźbę animalistyczną. Jego pasją jest wykorzystanie przypadku w procesie twórczym. W ostatnich latach podejmuje próby konstruowania swoich prac w niestandardowych materiałach takich jak: wylewki metalu, żywica akrylowa, utwardzane tkaniny i gąbki, odpady drewniane czy przedmioty codziennego użytku.

W jego dorobku znajdują się medale, statuetki, tablice oraz liczne realizacje pomnikowe, między innymi pomniki Karola Marcinkowskiego, prof. Edwarda Taylora i prof. Zbigniewa Zakrzewskiego w Poznaniu, a także tablice pamiątkowe Pawła Edmunda Strzeleckiego w Poznaniu oraz popiersie Pawła Edmunda Strzeleckiego w Muzeum Ziemi Średzkiej w Koszutach.

KRZYSZTOF RYFA (ur. 1959, Jelenia Góra)

Malarz, pedagog, kurator wystaw, animator kultury oraz organizator i uczestnik plenerów artystycznych.

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu oraz członek Związku Polskich Artystów Plastyków (Okręg Warszawski).

W 2018 roku, z okazji setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, zorganizował międzynarodowe sympozjum malarsko-rzeźbiarskie. Wydarzenie to obejmowało pracę twórczą oraz prelekcje gości z artystycznych ośrodków uniwersyteckich, a zwieńczyła je wystawa „Barwy Wolności”.

Laureat licznych nagród i wyróżnień. Swoje prace prezentował na wielu wystawach w kraju i za granicą.

MAŁGORZATA KŁOS (ur. 1958, Poznań)

Malarka. Studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby. Uzyskała dyplom w 1982 roku w zakresie grafiki warsztatowej w pracowni prof. Zbigniewa Lutomskiego oraz gobelinu w pracowni prof. Magdaleny Abakanowicz.

W swojej praktyce twórczej maluje głównie farbami olejnymi na płótnie, ale posługuje się również innymi technikami, wykorzystując farby akwarelowe, kredki wodne oraz pastele.

Swoje prace prezentowała na licznych wystawach indywidualnych oraz zbiorowych.

MARCIN BERDYSZAK (ur. 1964, Poznań)

Zajmuje się instalacją, obiektem, malarstwem oraz rysunkiem. Tworzy interwencje artystyczne w przestrzeni pejzażowej, architektonicznej oraz urbanistycznej.

W 1988 roku uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Włodzimierza Dudkowiaka oraz z rzeźby w pracowni prof. Macieja Szańkowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Od 1989 roku jest związany z macierzystą uczelnią, gdzie pełnił liczne funkcje akademickie, w tym funkcję rektora. Obecnie jest profesorem Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Brał udział w wielu konferencjach dotyczących edukacji artystycznej.

Jego twórczość oscyluje wokół problemu zacierania granic między tym, co naturalne a sztuczne, prawdą a iluzją. Bada relacje między kulturą i naturą, rozwiązując złożone zagadnienia z różnych dziedzin wiedzy. Często nawiązuje do twórczości takich artystów jak Jacek Malczewski, Tadeusz Kantor, Joseph Beuys czy Marcel Duchamp, prowadząc z nimi dialog i reinterpretując ich dzieła w kontekście współczesności. Kontakt z jego twórczością stawia przed odbiorcą zadanie odnalezienia własnej ścieżki interpretacyjnej, stając się doznaniem estetycznym wywołującym zadziwienie i refleksję.

Swoją sztukę prezentował na licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych – między innymi w Polsce, Niemczech, Finlandii, Austrii, Szwecji, Japonii, Szwajcarii oraz w Meksyku, a także w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.
Prace artysty znajdują się w znaczących kolekcjach publicznych i prywatnych w kraju oraz za granicą.

SZYMON BRODZIAK (ur. 1979, Poznań)

Mistrz fotografii czarno-białej. Najmłodszy artysta i pierwszy Polak, którego prace zostały wystawione w Muzeum Fotografii – Fundacji Helmuta Newtona w Berlinie.
Kocha fotografować kobiety, a inspiracją są dla niego miejsca, w których realizuje swoje monochromatyczne wizje. Ich interpretację pozostawia odbiorcy, mówiąc: „Jesteś tym, co widzisz”.

Jego twórczość była nagradzana w prestiżowych konkursach w Londynie, Paryżu, Tokio i Nowym Jorku. W 2013 roku podczas Festiwalu Filmowego w Cannes został uznany za najlepszego na świecie fotografa w kategorii czarno-białych kampanii reklamowych przez jury Fashion TV Photographers Awards.
W 2019 roku potwierdził swoją pozycję na absolutnym światowym szczycie zdobywając pierwsze miejsce w konkursie World's Top 10 Black & White Photographers, organizowanym przez platformę One Eyeland. Z kolei w 2024 roku zdobył aż dziewięć medali i trzy wyróżnienia honorowe w Stanach Zjednoczonych podczas międzynarodowego konkursu reFocus Black&White Awards.

Fotografie artysty można podziwiać na wystawach zarówno w jego własnej galerii oraz w galeriach na całym świecie, a także w wielu niekonwencjonalnych przestrzeniach – na przykład w Galleria Vik Milano. To pięciogwiazdkowy hotel artystyczny oferujący osiemdziesiąt pokoi, z których każdy został zaprojektowany przez innego twórcę. Jednym z nich jest pokój nr 304, którego wnętrza zdobią jego monochromatyczne kadry.

Czarno-biała fotografia przeznaczona na tegoroczną aukcję pochodzi z sesji dla Martini Cava, która powstała w Rzymie latem 2011 roku.

PLAKATY to zestaw kilkunastu fotografii z charakterystycznym białym marginesem oraz eleganckim logo artysty. Motywy z tej serii zostały starannie wyselekcjonowane ze względu na ich klasyczny i ponadczasowy charakter dekoracyjny.

EUGENIUSZ GERLACH (ur. 1941, Bieniawa k. Tarnopola)

Artysta o twórczej wszechstronności, łączący swobodę malarstwa abstrakcyjnego z precyzją figuracji. Od dekad aktywnie kształtuje polską scenę artystyczną, wyróżniając się niezwykle unikalnym i rozpoznawalnym stylem.

W latach 1960–1966 studiował na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jako uczeń wybitnych pedagogów – malarstwo sztalugowe i architektoniczne zgłębiał w pracowni prof. Wacława Taranczewskiego, natomiast grafikę warsztatową u prof. Mieczysława Wejmana – rozwijał swój warsztat także pod okiem prof. Hanny Rudzkiej-Cybisowej. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w 1966 roku. Od tego samego roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Artysta jest kontynuatorem najlepszych tradycji krakowskiej szkoły kolorystycznej. Wypracował język wizualny, którego nie sposób pomylić z żadnym innym. Jego obrazy to fascynujący dialog między formą, linią a nasyconą barwą, który przyciąga wzrok i zaprasza do głębokiej interpretacji. W pracach tych odnajdziemy echa kubizmu, fowizmu oraz ekspresjonizmu, jednak podane w nowoczesnej, autorskiej formule. Twórca po mistrzowsku operuje czarnym konturem, który dyscyplinuje kompozycję i wydobywa blask z odważnie kładzionych plam barwnych.

Jego dzieła znajdują się w wielu muzeach i instytucjach, a także w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

MIKOŁAJ OBRYCKI (1977-2025 Szczecin)

Malarz, grafik, twórca sztuki abstrakcyjnej i figuratywnej.

W latach 1997–2003 studiował malarstwo, grafikę i rzeźbę w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Dyplom z malarstwa uzyskał w pracowni prof. Jerzego Kałuckiego.
Swoje obrazy zaczął wystawiać na długo przed rozpoczęciem studiów – jego pierwsza wystawa odbyła się w 1994 roku w rodzinnym mieście.

Prace artysty, oscylujące między figuracją a abstrakcją, cechowała swoboda w traktowaniu malarskiego tematu oraz szeroki margines interpretacyjny pozostawiony odbiorcy.
Często operował akordami monochromatycznych barw, by poprzez kontrapunkt wydobyć właściwy postaci wyraz twarzy, znaczący gest czy spojrzenie. Tworzył bez realistycznej dosłowności i zbędnej narracji, skupiając się na duchowości człowieka oraz istocie jego osobowości.

Twórczość artysty prezentowana była między innymi na targach Art Basel 2021 w Miami oraz na wielu wystawach w kraju i za granicą.
Jego prace znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych i instytucjonalnych.

JADWIGA HAJDUK (ur. 1964, Rzeszów)

Uprawia malarstwo, rysunek oraz grafikę.

Studiowała w Instytucie Wychowania Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Dyplom z malarstwa uzyskała z oceną wyróżniającą w 1990 roku. Jest członkinią Związku Polskich Artystów Plastyków.

Artystka od niemal trzydziestu lat posługuje się oryginalną techniką mieszaną, polegającą na łączeniu kilku technik akrylowych i nakładaniu kolejnych warstw strukturalnych na przygotowany kolor. Właśnie dzięki tej metodzie jej prace są rozpoznawalne.

Tematyka obrazów dotyczy człowieka, jego przeżyć, emocji, doświadczeń. To próba ukazania ludzkiego wnętrza oraz prawdy ukrytej głęboko pod powierzchnią.

Swoje prace prezentowała na ponad trzydziestu pięciu wystawach indywidualnych w kraju i za granicą – między innymi w Austrii, Belgii oraz Niemczech.
Jej obrazy znajdują się w wielu prywatnych kolekcjach na świecie.

ALLEN MACK (ur. 2001, Poznań)

Absolwent malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz student Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie nieustannie rozwija swój warsztat. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Marszałka Województwa Wielkopolskiego. Jest także współzałożycielem kolektywu MZS i Galerii Piec w Poznaniu.

Jego malarstwo stanowi odzwierciedlenie wnikliwej obserwacji rzeczywistości i kondycji współczesnego społeczeństwa. Prace te poruszają aktualne zagadnienia socjologiczne, wyróżniając się przy tym ekspresją, bogatą fakturą, malarską mięsistością oraz specyficznym poczuciem humoru.
W swojej twórczości artysta chętnie sięga po odniesienia do popkultury, kreując postaci, które zawładnęły zbiorową wyobraźnią młodego pokolenia. Ich wizerunki umieszcza w nowych, nieoczywistych kontekstach, budując własny, fantastyczny świat.

Motywy te rozwija w konkretnych cyklach malarskich. W serii Jump eksploruje liminalność skoku – moment zawieszenia między działaniem a decyzją – traktując go jako metaforę napięcia i ekspresji samego aktu malowania. Cykl New Reality podejmuje wątki posthumanizmu, wskazując na obecne w świecie dualizmy: utopię i dystopię przeszłość i przyszłość, a także relacje człowieka z maszyną oraz organiczności z technologią. Z kolei w seriach Kukeri i House of Demons twórca mierzy się z wewnętrznymi fantomami i archetypami, ukazując ich bezpośredni wpływ na współczesną tożsamość.

PAWEŁ RUBASZEWSKI (ur. 1961, Warszawa)

Rzeźbiarz. W 1990 roku ukończył Wydział Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Jego twórczość krąży wokół szeroko pojętej kondycji ludzkiej, którą przedstawia z rzadko spotykaną czułością, humorem oraz lekkim zabarwieniem surrealistycznym.
Postacie wychodzące spod jego dłuta często sprawiają wrażenie zatrzymanych w ruchu „stop-klatek”, które – mimo pewnego odrealnienia – budzą w odbiorcy poczucie bliskości i optymizmu. Choć artysta kojarzony jest głównie z nurtem figuratywnym, w jego najnowszych realizacjach widać wyraźny zwrot ku abstrakcji, w której kluczową rolę zaczyna odgrywać gra światła oraz czystej formy.

W swoich pracach chętnie eksperymentuje z warsztatem, łącząc klasyczny brąz z nowoczesnymi żywicami, co pozwala mu na swobodne operowanie kolorem i fakturą. Tworzy obiekty o bardzo zróżnicowanej skali – od intymnych, małych form rzeźbiarskich po realizacje monumentalne, przeznaczone do przestrzeni publicznych.

Artysta brał udział w licznych wystawach w kraju i za granicą.
Wiele jego prac znajduje się w zbiorach prywatnych, przede wszystkim w Danii, Holandii oraz Niemczech.

DIUNA OSTROWSKI (ur. 1997, Poznań)

Zajmuje się malarstwem, filmem i fotografią. W swojej twórczości artystycznej opiera się na abstrakcyjnym, surrealistycznym dostrzeganiu światła i cienia, odnajdywaniu połączeń kolorystycznych, określających w sposób syntetyczny płaszczyzny i przestrzenie.

Studiowała na Wydziale Malarstwa i Rysunku Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu, w pracowniach: prof. Jarosława Kozłowskiego (rysunek) oraz prof. Andrzeja Zdanowicza (malarstwo). Po obronie dyplomu z malarstwa pozostała na macierzystej uczelni na stanowisku asystentki w Pracowni Rysunku.

W swoich obrazach artystka porusza tematykę snów, czwartego wymiaru, dźwięków oraz zachowań osobowościowych.

RAFAŁ LABIJAK (ur. 1968, Poznań)

Malarz osobny, pogrążony w obsesji tworzenia.

Absolwent malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu w pracowni prof. Wojciecha Gorączniaka (2021) oraz Wydziału Mechanicznego Politechniki Poznańskiej (1992). W latach 2004–2005 doświadczenie zdobywał jako wolny słuchacz w VIII Pracowni prof. Józefa Walczaka w poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Malarstwo od zawsze stanowi dla niego podstawowy środek komunikacji ze światem zewnętrznym, pozwalający na otwarcie się przed nim, przy jednoczesnym unikaniu jednoznaczności i prostych interpretacji.
Twórczość artysty oscyluje wokół tematów związanych z komunikacją w ponowoczesnym świecie, poprzemysłowymi pejzażami, mediatyzowaniem rzeczywistości wirtualnej. Skupia się on również na relacjach społecznych w epoce smartfonowej rewolucji.

W swojej pracy stosuje techniki tradycyjne, takie jak olej i akryl na płótnie czy monotypia, a także eksperymentuje z technikami własnymi.

Jego prace są obecne w prywatnych i instytucjonalnych kolekcjach w kraju i za granicą.

TOMASZ SĘTOWSKI (ur. 1961, Częstochowa)

Plastyk, malarz, rzeźbiarz. Jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich artystów nurtu realizmu magicznego oraz surrealizmu.

Ukończył studia na kierunku artystycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Częstochowie, jednak – jak sam podkreśla – warsztat malarski wypracował samodzielnie, pozostając w dużej mierze samoukiem. Jest założycielem autorskiego Muzeum Wyobraźni w Częstochowie. W 2013 roku został uhonorowany brązowym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Jego twórczość charakteryzuje się niezwykłą wyobraźnią, obecnością baśniowych postaci oraz fantastyczną, oniryczną architekturą. Obrazy artysty wielokrotnie pojawiały się na okładkach czasopism, publikacji książkowych oraz wydawnictw muzycznych.

Prace artysty znajdują się w licznych kolekcjach prywatnych i muzealnych między innymi w Muzeum Sztuki Fantastycznej w Szwajcarii (HR Giger Museum), Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku oraz Muzeum w Abu Zabi.

Statuetka „Tennis Art”
Rzeźba zaprojektowana przez Tomasza Sętowskiego specjalnie dla Akcji Charytatywnej „Tennis Art”.

Figura przedstawia śpiewaka operowego oraz tenisistę w jednej osobie. Sztuka operowa oraz tenis ziemny to dwa elementy spajające i wyróżniające Akcję Charytatywną „Tennis Art” na tle podobnych szczytnych inicjatyw.

IZABELA RUDZKA (ur. 1964, Poznań)

Jest aktywną, profesjonalną malarką, kuratorką wystaw, autorką licznych projektów artystyczno-naukowych.

W latach 1984–1989 studiowała malarstwo u prof. Andrzeja Kurzawskiego i prof. Jerzego Kałuckiego oraz tkaninę artystyczną u prof. Magdaleny Abakanowicz w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Poznaniu.
Aktualnie pracuje na stanowisku profesora uczelni na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym w Kaliszu, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie pełni funkcję prodziekana do spraw sztuki i współpracy z otoczeniem (kadencja 2024–2028) oraz prowadzi Pracownię Malarstwa. Od 1998 roku współpracuje z Teatrem Ósmego Dnia jako projektantka scenografii i kostiumów teatralnych.

W malarstwie zajmuje się poszukiwaniem synergii nauki i sztuki, ale także spójności sztuki i natury. W swoich najnowszych obrazach poszukuje ekspresji malarskiej, w której struktura i kolory niosą w sobie formę i energię inspirowaną spojrzeniem na przestrzeń i czas. Technologiczna fakturalność jej obrazów staje się symbolem nawarstwień jakie przynosi nam życie.

Artystka ma na koncie liczne wystawy indywidualne oraz bogaty dorobek w pokazach zbiorowych, prezentując swoją twórczość zarówno w kraju, jak i poza jego granicami.

IGOR MIKODA (ur. 1982, Lubartów)

Zajmuje się rzeźbą, grafiką, rysunkiem oraz projektowaniem graficznym.

W latach 2002–2008 studiował na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu w pracowniach prof. Józefa Petruka oraz prof. Wiesława Koronowskiego. W 2002 roku uzyskał dyplom plastyka snycerza, a sześć lat później – dyplom z wyróżnieniem w I Pracowni Rzeźby prof. Józefa Petruka i I Pracowni Rysunku prof. Jacka Strzeleckiego. W 2013 obronił doktorat, natomiast w 2020 otrzymał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk pięknych. Pracuje na stanowisku profesora na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie pełni funkcję dziekana Wydziału Rzeźby.

W centrum jego wypowiedzi twórczej jest człowiek. Artysta tworzy zarówno figuratywne i realistyczne formy, jak i abstrakcyjne struktury oraz instalacje przestrzenne.

Jest autorem licznych wystaw indywidualnych oraz zbiorowych w kraju i za granicą.

MIROSŁAW PAWŁOWSKI (ur. 1957, Drezdenko)

Należy do najbardziej znaczących postaci na scenie polskiej grafiki. Na obraz aktywności artysty składa się zarówno jego twórczość graficzna, jak i liczne inicjatywy wspierające rozwój tej dyscypliny w Polsce.

W latach 1976–1981 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie w 1981 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem.
Swoją drogę zawodową związał z Wydziałem Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, gdzie pracował w okresie 1982–2019. Równolegle, w latach 1995–2019, prowadził Pracownię Serigrafii na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Na tej samej uczelni pełnił funkcję prodziekana (1998–2002), a następnie dziekana Wydziału Malarstwa, Grafiki i Rzeźby oraz Wydziału Grafiki (2002–2008). Obecnie jest profesorem w Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Tematem jego prac jest niezmiennie człowiek, „portretowany” według niejednorodnego, zmieniającego się klucza konwencji. Artysta metaforyzuje fenomen percepcji, budując wokół „wizerunku” wielowarstwowe znaczenia, których źródła stanowią za każdym razem interesujący komentarz współczesności.

Jest wielokrotnie nagradzanym twórcą, jurorem konkursów graficznych oraz kuratorem wielu wystaw w kraju i na świecie.

WOJTEK SIUDMAK (ur. 1942, Wieluń)

Malarz i rzeźbiarz. Uważany za czołowego przedstawiciela realizmu fantastycznego, nurtu łączącego surrealistyczną wizję ze sztuką naturalistyczną.

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1966 roku wyjechał do Paryża, gdzie podjął studia w École des Beaux-Arts. Od niemal pięćdziesięciu lat mieszka i tworzy we Francji.

Jego sztuka urzeka renesansową wirtuozerią i perfekcją wykraczającą poza horyzonty wyobraźnią, a także fascynuje bogactwem intelektualnym. Świat artysty jest jedyny w swoim rodzaju, pełen osobistej symboliki, fantastycznych postaci i konstrukcji opartych na nieoczekiwanych splotach myślowych. Rządzi w nim jego dewiza: „Tylko marzenia mogą pokonać bariery nie do pokonania”.

W pierwszej dekadzie XXI wieku twórczość artysty zyskała szeroki rozgłos międzynarodowy. Pasmo zagranicznych sukcesów zapoczątkowała spektakularna projekcja jego prac na fasadzie świątyni Ramzesa III w Luksorze w lutym 2000 roku. W kolejnych latach dorobek twórcy gościł w prestiżowych muzeach i centrach sztuki – między innymi w Rzymie, Brukseli, Nowym Jorku i Bostonie oraz w licznych ośrodkach w Szwajcarii, Niemczech oraz Kanadzie. Prace artysty są rozpowszechniane na całym świecie i wykorzystywane jako plakaty muzyczne, teatralne i filmowe. Stały się symbolami graficznymi prestiżowych wydarzeń, takich jak festiwale filmowe w Cannes, Montrealu czy Paryżu. Obrazy znajdują się na okładkach płyt i książek oraz w największych kolekcjach science fiction na świecie.

Praca przeznaczona na aukcję „W pogoni za dźwiękami” oferowana jest w zestawie z albumem „Siudmak. Rzeźbiarz". Sygnowany przez artystę obiekt zamknięto w eleganckim, kolekcjonerskim etui.

PAŁAC MIERZĘCIN WELLNESS & WINE RESORT

Położony na skraju Drawieńskiego Parku Narodowego Pałac Mierzęcin Wellness & Wine Resort to rozległy majątek, odrestaurowany z troskliwością i pasją. Poza pałacem, stanowiącym klasyczny przykład rezydencji romantycznej, na uwagę zasługują zabudowania folwarczne. W części z nich znajdują się pokoje oraz najważniejsze, unikatowe atrakcje obiektu.

Pobliska Winnica Pałac Mierzęcin, przetwórnia i Piwnica Win wyróżniają to miejsce wśród wielu odnawianych w ostatnim czasie pałaców i zamków. Winnica jest sercem majątku. To tu na prawie 9 hektarach uprawia się 19 szczepów winorośli. Niespotykaną na skalę krajową wartością jest wykorzystywanie w pałacowym SPA owoców z własnej winnicy do zabiegów odmładzających i relaksacyjnych. Grape Spa obejmuje strefę zabiegową z łaźnią winną i gabinetami. Strefa wellness składa się z kompleksu jedenastu saun, łaźni, grot i wypoczywalni oraz basenu rekreacyjnego. W strefie wodnej znajduje się jacuzzi. Do dyspozycji gości jest także strefa fitness z siłownią wyposażoną w sprzęt kardio i do ćwiczeń siłowych oraz sala lustrzana do zajęć aerobiku, stretchingu i jogi. Strefa Spa & Wellness usytuowana w odrestaurowanej części folwarku, zajmuje powierzchnię 2000 m².

Entuzjaści aktywnego spędzania czasu mogą skorzystać z kortu tenisowego, bowlingu, fitnessu, basenu albo wypożyczyć rower. Organizowane są tu spływy kajakowe po malowniczych rzekach o krystalicznie czystej wodzie. Dla gości przygotowano 85 komfortowych pokoi, usytuowanych w Pałacu, Oficynie, Folwarku i Starej Stodole.

JACEK YERKA (ur. 1952, Toruń)

Jeden z najbardziej znanych i cenionych współczesnych artystów z kręgu realizmu magicznego – malarz, projektant plakatów oraz ilustrator.

W 1976 roku ukończył studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu na kierunku grafika artystyczna. Od 1974 roku, poza zajęciami na uczelni, zajmował się równolegle plakatem i malarstwem. W latach 1974–1980 zdobył kilkadziesiąt nagród i wyróżnień w krajowych oraz międzynarodowych konkursach plakatowych, między innymi w Londynie, Bagdadzie, Barcelonie, Mediolanie, a także na Biennale Plakatu w Lahti i Warszawie.

Jego prace to wizualne łamigłówki, w których natura przenika się z architekturą, a przedmioty codziennego użytku zyskują magiczne właściwości.
Tworzy surrealistyczne światy, będące hołdem dla dawnych mistrzów z Flandrii. Dzięki niezwykłej technice i dbałości o każdy szczegół, jego obrazy przypominają współczesne interpretacje dzieł Boscha czy Bruegla, łącząc tradycyjne rzemiosło z fantastyczną wyobraźnią.

Prace artysty były wielokrotnie prezentowane na międzynarodowych wystawach sztuki oraz zdobiły okładki książek wielu autorów.

DOM AUKCYJNY AGRA-ART

Jeden z najstarszych domów aukcyjnych w Polsce, założony w 1982 roku. Specjalizuje się w sprzedaży sztuki dawnej i współczesnej, ze szczególnym uwzględnieniem malarstwa. Siedziba instytucji mieści się w Warszawie, przy ulicy Wilczej.

Jest wyłącznym reprezentantem malarza Jacka Yerki oraz wydawcą albumów poświęconych twórczości tego artysty. Organizuje również okolicznościowe wystawy monograficzne – szczególnym zainteresowaniem cieszyły się dotychczas pokazy malarstwa Zdzisława Beksińskiego (2021), Jacka Yerki (2022) oraz Jerzego Dudy-Gracza (2023).

RAFAŁ OLBIŃSKI (ur. 1943, Kielce)

Wybitny malarz, grafik, ilustrator i jeden z głównych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu. Jego twórczość to poetycki surrealizm ujęty w ramy wyrazistej stylistyki plakatowej, która przenosi widza w oniryczną przestrzeń między jawą a fantazją. Klasyczne motywy i wątki mitologiczne splatają się tu z nieoczywistymi, sennymi wizjami.

Ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1981 roku wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie zyskał międzynarodową sławę. W latach 1983–1988 wykładał na Uniwersytecie Temple w Filadelfii, a od 1987 do 2001 roku prowadził zajęcia w prestiżowej School of Visual Arts w Nowym Jorku. Za swoją twórczość otrzymał ponad sto pięćdziesiąt nagród, w tym złote i srebrne medale przyznawane przez Klub Dyrektorów Artystycznych w Nowym Jorku oraz Towarzystwo Ilustratorów w Nowym Jorku i Los Angeles.
W 2002 roku miasto Fondi we Włoszech przyznało mu nagrodę „Premio Divina Giulia” za wybitny wkład w sztukę współczesną. Ponadto w 2006 prezydent RP odznaczył artystę Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a sześć lat później – Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2013 w konkursie „Teraz Polska” otrzymał tytuł „Wybitnego Polaka”.

Dzięki unikalnemu warsztatowi oraz wyjątkowej wyobraźni dzieła tego twórcy trafiają do najbardziej prestiżowych przestrzeni wystawienniczych na świecie.

Kolekcja biżuterii „Surprise” powstała z inspiracji najbardziej ikonicznymi motywami z malarstwa Rafała Olbińskiego. Pierwszym z nich jest łabędź – symbol piękna i harmonii – zaprezentowany w formie eleganckiego wisiorka. W jego oku subtelnie połyskuje cyrkonia, która dodaje całości blasku, klasy i tajemniczej elegancji.

Biżuteria sygnowana nazwiskiem artysty.