TADEUSZ KALINOWSKI (1909 Warszawa-1997 Poznań)
Malarz, scenograf, grafik i uczestnik powstania warszawskiego.
Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1937), przed i po wojnie współpracował z wybitnymi reżyserami, między innymi Leonem Schillerem i Wilamem Horzycą, tworząc scenografie dla teatrów w całym kraju.
Od 1949 roku współtworzył w Poznaniu pierwszą powojenną grupę awangardową 4F+R (wraz z Alfredem Lenicą i Ildefonsem Houwaltem) oraz dwukrotnie pełnił funkcję prezesa poznańskiego Związku Polskich Artystów Plastyków.
W swojej twórczości nieustannie eksperymentował. Przeszedł ewolucję od malarstwa informel i „sztuki śmietnika” (kolaże z przedmiotów gotowych) na przełomie lat 50. i 60., przez zainspirowane Leonem Chwistkiem „obrazy streficzne”, aż po abstrakcję geometryczną typu hard-edge (obrazy reliefowe, świetlne i dźwiękowe) w latach 70. Pod koniec tej dekady, w tzw. okresie kalejdoskopowym, wprowadzał do kompozycji elementy typograficzne i motywy ornamentowe.
Od lat 80. jego sztukę zdominowały autorskie koncepcje tzw. Układów Otwartych, Wielostronnych i Zamkniętych, realizowane na surowych, częściowo niezamalowanych podobraziach (juta, len).
Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu, Warszawie i w Szczecinie, w Muzeum Śląskim w Katowicach oraz w licznych kolekcjach prywatnych w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Drzeworyt, papier, 27 × 38 cm
Dar od Fundacji Artystycznej im. Tadeusza Kalinowskiego
TADEUSZ KALINOWSKI (1909 Warszawa-1997 Poznań)
Malarz, scenograf, grafik i uczestnik powstania warszawskiego.
Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1937), przed i po wojnie współpracował z wybitnymi reżyserami, między innymi Leonem Schillerem i Wilamem Horzycą, tworząc scenografie dla teatrów w całym kraju.
Od 1949 roku współtworzył w Poznaniu pierwszą powojenną grupę awangardową 4F+R (wraz z Alfredem Lenicą i Ildefonsem Houwaltem) oraz dwukrotnie pełnił funkcję prezesa poznańskiego Związku Polskich Artystów Plastyków.
W swojej twórczości nieustannie eksperymentował. Przeszedł ewolucję od malarstwa informel i „sztuki śmietnika” (kolaże z przedmiotów gotowych) na przełomie lat 50. i 60., przez zainspirowane Leonem Chwistkiem „obrazy streficzne”, aż po abstrakcję geometryczną typu hard-edge (obrazy reliefowe, świetlne i dźwiękowe) w latach 70. Pod koniec tej dekady, w tzw. okresie kalejdoskopowym, wprowadzał do kompozycji elementy typograficzne i motywy ornamentowe.
Od lat 80. jego sztukę zdominowały autorskie koncepcje tzw. Układów Otwartych, Wielostronnych i Zamkniętych, realizowane na surowych, częściowo niezamalowanych podobraziach (juta, len).
Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Poznaniu, Warszawie i w Szczecinie, w Muzeum Śląskim w Katowicach oraz w licznych kolekcjach prywatnych w Europie i Stanach Zjednoczonych.