Jean-Claude Quilici to francuski malarz urodzony w Marsylii w 1941 roku. Od bardzo młodego wieku studiował sztuki piękne i uczestniczył w wielu wystawach jeszcze przed ukończeniem dwudziestego roku życia. W latach 60. zdobył liczne nagrody malarskie.

Jego twórczość estetycznie przypomina prace artystów prowansalskich. Jednak Quilici nie tylko przedstawia Prowansję, ale wszystkie krajobrazy, które podziwia i które go inspirują, często związane z jego podróżami do USA, Hiszpanii czy Maroka. Jego styl charakteryzuje się wykorzystaniem światła i koloru, z paletą bluesów, szarości i ochry, tworząc "święto", "krzyk radości" w swoich obrazach. Nazywany jest malarzem światła.

Jean-Claude Quilici po raz pierwszy wystawił swoje prace w 1958 roku i zdobył międzynarodową sławę, wystawiając w USA i Japonii. Otrzymał kilka nagród, w tym "la mention spéciale" od Jury Grand Prix na Festiwalu w Awinionie. Realizował również zamówienia publiczne dla Uniwersytetu w Corte i metra w Marsylii. W 1997 roku stworzył scenografię operową do "Mireille" Gounoda dla koprodukcji oper w Marsylii i Bordeaux.

Paul Delvaux belgijski malarz, surrealista tworzący wcześniej w nurcie neoimpresjonizmu i ekspresjonizmu. Dla twórczości Delvaux charakterystyczne są nagłe zwroty, podyktowane emocjonalnie przemiany i radykalne zmiany kierunku.

W 1925 poznał Magritte'a i de Chirico, którzy wywarli istotny wpływ na ukształtowanie się jego osobistego stylu, a w 1930 dołączył do ugrupowania L'Art Vivant[a]. Styl artysty zwrócił się ku sztuce metafizycznej przy fascynacji malarstwem de Chirico, z którym zacieśnił łączące ich więzi i o którym mówił: „Z nim zrealizuję wszystko, co jest tylko możliwe – przemysłowe miasta z cichymi ulicami, zapełnione ludzkimi cieniami, których nie widać. „Nigdy nie zastanawiałem się, czy to jest surrealizm, czy nie”.

W nurcie surrealistycznym rozwijał konsekwentnie swą stylistykę w sposób niezależny, dochodząc do tego, co określane jest mianem „realizmu magicznego”. W kompozycjach kojarzących się ze scenami z sennych marzeń powielane są postacie sztywnych, melancholijnych kobiet na tle kolumnad, ogrodów, opustoszałych ulic, dworców kolejowych, nierzadkim elementem są ludzkie szkielety i czaszki. Te przesycone chłodnym erotyzmem wyobrażenia emanują nastrojem zagadkowości, tajemniczości i niepokoju

Każde dzieło Delvaux jest jak otwarta księga do interpretacji, pełna symboli i metafor.

Obraz "Tunel" autorstwa Paula Delvaux jest dziełem, które odzwierciedla jego unikalny styl i fascynację surrealistycznymi motywami, głębokie emocje i psychikę artysty. Symbolika w "Tunelu" może być wielowymiarowa, ale często odnosi się do tematów takich jak Eros i Thanatos — seks i śmierć. Delvaux miał obsesję na punkcie pociągów, a tunel w jego twórczości mógłby symbolizować podróż, przejście lub transformację.

Najbogatszy zbiór pac Paula Delvaux posiada Muzeum Sztuki Nowoczesnej MoMA w Nowym Jorku.

W 2015 r. w Muzeum Thyssen-Bornemisza w Madrycie zorganizowano wystawę poświęconą Delvauxowi, zatytułowaną "Paul Delvaux: A Walk with Love and Death" (Spacer z miłością i śmiercią). Na wystawie prezentowano prace tego belgijskiego malarza, w tym obraz "Tunel" (The Viaduct). Prace Delvaux były również wystawiane w innych instytucjach sztuki na całym świecie.

Andy Warhol, znany przede wszystkim jako ikona pop-artu, miał również duże zamiłowanie do kotów, które często stawały się tematem jego prac. W latach 50. XX wieku, Warhol stworzył serię ilustracji kotów, które później zostały wydane w formie książki. Prace te są mniej znane niż jego słynne obrazy puszek zupy Campbell 39 czy portrety celebrytów, ale mają swoje unikalne miejsce w jego dorobku artystycznym.

Najbardziej znana seria rysunków kotów Warhola nosi tytuł quot;25 Cats Named Sam and One Blue Pussy. Tytuł ten jest nieco mylący, ponieważ w rzeczywistości w książce znajduje się tylko 16 kotów, a każdy z nich nazywa się Sam, z wyjątkiem jednego niebieskiego kota. Książka ta została wydana w 1954 roku przy współpracy z matką artysty, Julią Warholą, która napisała ręcznie podpisy pod ilustracjami.

Rysunki kotów Warhola są przykładem jego wszechstronności jako artysty. Choć nie są tak szeroko rozpoznawalne jak jego późniejsze dzieła, mają swoje miejsce w historii sztuki jako przykład jego wczesnej twórczości i jego osobistej fascynacji kotami. Współcześnie, te rysunki są cenione przez kolekcjonerów i miłośników sztuki, a także stanowią ważny element w zrozumieniu rozwoju twórczego Warhola.

Paul Gauguin jest uważany za innowatora malarstwa wszystkim, jego podejście do sztuki było rewolucyjne i odbiegało od konwencji panujących w jego czasach. Gauguin odszedł od realizmu i impresjonizmu, zamiast tego eksplorując i rozwijając nowe style, takie jak syntetyzm i cloisonizm.

Syntetyzm charakteryzował się uproszczeniem form, stosowaniem płaskich barwnych plam i odrzuceniem tradycyjnej perspektywy. Cloisonizm, z kolei, polegał na używaniu zdecydowanych konturów do oddzielania kolorów. Gauguin również eksperymentował z kolorami, używając ich w sposób symboliczny i emocjonalny, co było nowością w porównaniu do bardziej naturalistycznego użycia koloru przez innych artystów tamtych czasów.

Jego prace miały znaczący wpływ na wielu artystów i są cenione za ich innowacyjność i oryginalność.

Obraz "Arearea", znany również jako "Czerwony pies", to jedno z najbardziej znaczących dzieł Paula Gauguina. Gauguin stworzył to dzieło w 1892 roku, podczas swojego pobytu na Tahiti. Inspiracje do swoich obrazów czerpał z lokalnych opowieści i starożytnych tradycji religijnych Polinezji.

Idylliczna scena z dwiema kobietami i rudym psem na pierwszym planie, a w tle kilka kobiet oddaje cześć posągowi Maorysów. Gauguin wymyślił święty rytuał i powiększył oryginalny mały posążek, aby nadać mu większe znaczenie w kompozycji obrazu. Niebo na obrazie zniknęło pod szeregiem kolorowych płaszczyzn - zielonej, żółtej i czerwonej, co nadaje dziełu charakterystyczną dla Gauguina paletę barw.

Dzieło jest przykładem współistnienia w malarstwie Gauguina marzeń i rzeczywistości, tworząc zaklęty świat pełen harmonii i melancholii, gdzie człowiek żyje pod ochroną bogów w naturalnym środowisku wyidealizowanej Polinezji.

Obraz znajduje się w kolekcji paryskiego Musée d'Orsay, które mieści się na dawnym dworcu kolejowym Paryża i jest przykładem niezwykle udanej rewitalizacji


"Arearea" zostało pokazane po raz pierwszy w Paryżu wraz z innymi dziełami z Tahiti, obraz ten jest obecnie uważany za jedno z najważniejszych dzieł Gauguina i jest doceniany przez znawców sztuki na całym świecie.

Andy Warhol, znany przede wszystkim z przedstawień ikon popkultury, stworzył również prace inspirowane postaciami historycznymi i literackimi, w tym Johanna Wolfganga von Goethego. Warhol stworzył serię portretów Goethego w 1982 roku, które są częścią jego późniejszej twórczości. Johann Wolfgang von Goethe jest uważany za jednego z najważniejszych pisarzy w historii literatury niemieckiej i światowej. Jego prace miały ogromny wpływ na literaturę, filozofię i sztukę, a jego wizerunek stał się symbolem intelektualnej i artystycznej doskonałości.

Portrety Goethego bazują na XVIII-wiecznym portrecie autorstwa niemieckiego malarza Johanna Heinricha Wilhelma Tischbeina, który przedstawia Goethego siedzącego w pejzażu rzymskim. Warhol uprościł ten obraz, koncentrując się na twarzy i górnej części postaci.

Przeniesienie klasycznego wizerunku Goethego do kontekstu współczesnej sztuki pop-artu może być postrzegane jako próba zderzenia dwóch światów: klasycznego, intelektualnego dziedzictwa z nowoczesnym, masowym konsumpcjonizmem. Kolorowe, dynamiczne portrety Warhola dodają nowoczesnego twistu tradycyjnemu portretowi, przekształcając go w coś świeżego i współczesnego.

Warhol był znany z tego, że zacierania granic między kulturą wysoką a niską. Poprzez przedstawienie Goethego w stylu pop-artu, Warhol mógł chcieć pokazać, że nawet najwybitniejsze postacie kultury mogą być przekształcone w produkty konsumpcyjne, podobnie jak współczesne gwiazdy filmowe czy muzyczne.

Andy Warhol, znany ze swoich portretów ikon kultury, stworzył także serię prac poświęconych szwedzkiej aktorce Ingrid Bergman. Te portrety, powstałe w 1983 roku, są przykładem fascynacji Warhola gwiazdami Hollywood i ich wizerunkami w kulturze masowej. Warhol wykorzystał trzy różne wizerunki Bergman: jeden z jej roli w filmie „Casablanca” (1942), drugi portret studyjny, i trzeci z jej roli w filmie „Gaslight” (1944). Każdy z tych obrazów został przekształcony przez Warhola w ikonę pop-artu poprzez uproszczenie i intensyfikację kolorów.

Warhol był jednym z czołowych przedstawicieli pop-artu, ruchu artystycznego, który celebrował kulturę popularną i masową produkcję. Jego portrety Marilyn Monroe są jednym z najbardziej ikonicznych przykładów tego nurtu a także odzwierciedlają jego fascynację kulturą popularną i ikonami medialnymi.
Portrety Monroe bazują na jednym zdjęciu promocyjnym z filmu "Niagara" (1953). To zdjęcie stało się podstawą dla wielu wersji portretów wykonanych przez Warhola. Choć każdy obraz jest unikalny pod względem kolorystyki, powtarzalność wizerunku Monroe podkreśla jej ikoniczny status i wszechobecność w kulturze masowej. Warhol wykorzystywał wizerunek Marilyn Monroe, aby zbadać i skomentować kult celebrytów. Powtarzające się portrety w żywych kolorach podkreślają jej status jako ikony popkultury, która była nieustannie reprodukowana i eksploatowana przez media.
Pojedyncze portrety Marilyn Monroe autorstwa Andy'ego Warhola są jednymi z najważniejszych dzieł w historii pop-artu. Stały się ikonami same w sobie, będąc jednocześnie hołdem dla Monroe i krytyką kultury celebrytów. Te prace są cenione na całym świecie i znajdują się w kolekcjach wielu prestiżowych muzeów i galerii sztuki.

REFERENCJE:
- Katalog wydania: Field #69-2
- Katalog wydania: Michler & Lopsinger #1225-1230
- Katalog wydania: Sahli #130-135

Cykl "Suite Papillon" Salvadora Dalego, Normandia 1969, to seria prac stworzonych przez artystę na zamówienie francuskich kolei państwowych SNCF (Société Nationale des Chemins de Fer Français). Prace te miały promować podróże pociągiem do różnych regionów Francji.
W skład cyklu wchodziło sześć barwnych litografii i heliograwiur, z których każda przedstawiała inny region Francji, a motywem przewodnim były motyle ("papillon" po francusku oznacza motyla). Motyle w twórczości Dalego często symbolizowały przemianę, ulotność i piękno.
Prace z "Suite Papillon" charakteryzują się typowym dla Dalego surrealistycznym stylem, łączącym precyzyjny rysunek z fantastycznymi i symbolicznymi elementami. Na każdej pracy można odnaleźć charakterystyczne dla artysty motywy, takie jak miękkie zegary, iluzje optyczne czy osobliwe postacie, wkomponowane w pejzaże nawiązujące do danego regionu.
Prace z tego cyklu są cenione przez kolekcjonerów i miłośników sztuki Dalego ze względu na ich unikalny charakter, połączenie komercyjnego z artystycznym celem oraz typową dla mistrza wyobraźnię i technikę. Motyw Normandii w tym cyklu przedstawia krajobraz tego regionu z surrealistycznymi elementami, w tym oczywiście z motylami.
Praca ta, opublikowana przez J. Schneidera w 1969 r., została zamówiona przez SNCF w celu jej promocji; Należy do serii „Butterfly Suite”.

REFERENCJE:
- Katalog wydania: Field #69-2
- Katalog wydania: Michler & Lopsinger #1225-1230
- Katalog wydania: Sahli #130-135

Cykl "Suite Papillon" Salvadora Dalego, Normandia 1969, to seria prac stworzonych przez artystę na zamówienie francuskich kolei państwowych SNCF (Société Nationale des Chemins de Fer Français). Prace te miały promować podróże pociągiem do różnych regionów Francji.
W skład cyklu wchodziło sześć barwnych litografii i heliograwiur, z których każda przedstawiała inny region Francji, a motywem przewodnim były motyle ("papillon" po francusku oznacza motyla). Motyle w twórczości Dalego często symbolizowały przemianę, ulotność i piękno.
Prace z "Suite Papillon" charakteryzują się typowym dla Dalego surrealistycznym stylem, łączącym precyzyjny rysunek z fantastycznymi i symbolicznymi elementami. Na każdej pracy można odnaleźć charakterystyczne dla artysty motywy, takie jak miękkie zegary, iluzje optyczne czy osobliwe postacie, wkomponowane w pejzaże nawiązujące do danego regionu.
Prace z tego cyklu są cenione przez kolekcjonerów i miłośników sztuki Dalego ze względu na ich unikalny charakter, połączenie komercyjnego z artystycznym celem oraz typową dla mistrza wyobraźnię i technikę. Motyw Normandii w tym cyklu przedstawia krajobraz tego regionu z surrealistycznymi elementami, w tym oczywiście z motylami.
Praca ta, opublikowana przez J. Schneidera w 1969 r., została zamówiona przez SNCF w celu jej promocji; Należy do serii „Butterfly Suite”.

Cykl "Imperium światła" (fr. "L'Empire des lumières") autorstwa René Magritte'a to fascynująca seria 17 obrazów, które poprzez kontrast nocy i światła oraz precyzyjną technikę malarską, tworzą niepowtarzalny, surrealistyczny nastrój i skłaniają do refleksji nad percepcją rzeczywistości, które belgijski surrealista tworzył w latach 1949-1964.

Magritte użył tradycyjnej techniki oleju na płótnie, co pozwalało mu na precyzyjne i realistyczne oddanie detali. Jego styl charakteryzuje się gładkimi powierzchniami i starannym nakładaniem farby, co nadaje obrazom czystość i wyrazistość. Jego technika malarska jest bardzo realistyczna, co wzmaga surrealistyczny efekt, gdyż przedstawia niezwykłe sceny w sposób bardzo rzeczywisty.

Każdy obraz z cyklu zachowuje spójność w przedstawieniu głównego motywu, ale różnią się one pewnymi szczegółami kompozycyjnymi i tonacją kolorystyczną. Na obrazach z cyklu "Imperium światła" istnieją wspólne elementy, scalające cykl. Są przede wszystkim: Kontrast między światełkiem domu a nocą będący głównym elementem przyciągającym uwagę i budującym nastrój tajemnicy. Spokój i cisza-wszystkie obrazy z tego cyklu mają spokojną, niemal nierzeczywistą atmosferę. Pusta ulica, brak ludzi i ruchu potęgują uczucie ciszy i kontemplacji.

Cykl "Imperium światła" jest interpretowany na różne sposoby. Dla niektórych jest to refleksja nad paradoksami percepcji i rzeczywistości, dla innych to poetycka wizja, która łączy dwa przeciwstawne światy - dzień i noc, światło i ciemność. Magritte często bawił się konwencjami i normami, stawiając pytania o naturę rzeczywistości i nasze postrzeganie świata.

Obrazy z cyklu "Imperium światła" są rozproszone po różnych kolekcjach muzealnych i prywatnych na całym świecie. Niektóre z nich znajdują się w: Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku, Royal Museums of Fine Arts of Belgium w Brukseli i Peggy Guggenheim Collection w Wenecji.

„Trwałość pamięci” (hiszp. „La persistencia de la memoria”) jest najsłynniejszym obrazem Salvadora Dalego. Świat zna go również pod nazwą „Uporczywość pamięci”, lub „Miękkie zegary”. Powstał on w 1931 r. jako olej na płótnie o wymiarach 24×33 cm. Początkowo „Trwałość pamięci” była wystawiana w galerii Pierre Colle w Paryżu, a od 1934 r. można ją podziwiać w nowojorskim Museum of Modern Art.
Obraz ten stanowi jeden z najbardziej znanych symboli surrealizmu oraz popkultury. Kompozycja „Trwałości pamięci” jest mieszana, w której artysta wykorzystał nadrealność, zaskakujące zestawienia, oniryzm, a także światłocień. Kolorystyka obrazu jest stonowana oraz spokojna. Przeważają tu brązy, błękity, biele i czerń.
„Trwałość pamięci” S. Dalego łączy w sobie elementy realności oraz fantazji. Obraz ten przedstawia trzy zdeformowane i roztapiające się tarcze zegarów kieszonkowych, na których tle widać nadmorski krajobraz. Czwarty zegar w kolorze starego złota, zjadany przez mrówki, pozostał zamknięty. Malarz umieścił go w lewym dolnym rogu swojego dzieła. Na środku obrazu, tuż pod rozpuszczającą się tarczą jednego z zegarów można rozpoznać ludzką głowę, która najprawdopodobniej stanowi autoportret hiszpańskiego artysty.
Dali stworzył swój obraz w sposób bardzo zaskakujący i swobodnie połączył ze sobą różne przedmioty. Elementy na płótnie „Trwałości pamięci” zostały tak rozmieszczone, iż mamy wrażenie dużej przestrzeni oraz pustki. Dzięki swojej bujnej wyobraźni Dali podzielił wszystkie detale na „miękkie” (zegary) i „twarde” (skały wybrzeża).
Miękkie zegary są wiotkie i rozpuszczają się jak przejrzały ser camembert, który malarz spożył tego samego wieczora, rozmyślając o filozofii i o problemach „supermiękkości” („paranoiczno-krytyczny camembert”). Tajemniczy krajobraz w tle tarcz zegarów to Port Lligat u wybrzeży Katalonii, w którym on i jego ukochana Gala najczęściej spędzali wakacje. Mrówki to powtarzający się motyw w obrazach Dalego. Symbolizują one rozkład i atakują mechanizm czasu, czyli złoty zegarek kieszonkowy, będący metaforą przemijania ludzkiej egzystencji.
Interpretacji tytułu tego dzieła S. Dalego jest wiele. Jedna z nich mówi, iż ma on odzwierciedlać najczęstsze wrażenie, jakie czyni on na swoim odbiorcy, czyli pozostawia trwały ślad w jego pamięci.

Obraz "Dziewczęta na łódce" („Femmes en bateau”) został namalowany przez Claude’a Moneta w 1887 roku. Jest to jeden z późniejszych przykładów jego twórczości impresjonistycznej, w którym Monet skupia się na tematyce wody i codziennych scenach z życia, często eksplorując zjawiska światła i jego wpływ na barwy otoczenia.

W "Dziewczętach na łódce" można dostrzec charakterystyczną dla jego stylu technikę malarską, polegającą na krótkich, delikatnych pociągnięciach pędzla, które mają na celu uchwycenie światła odbijającego się od powierzchni wody. Tafla wody zdaje się migotać, a jej refleksy zlewają się z barwami łódki i sylwetek kobiet, tworząc harmonijną, dynamiczną kompozycję. Obraz ten znajduje się w Kunsthalle w Bremie, w Niemczech. To muzeum sztuki posiada bogatą kolekcję dzieł, w tym znaczące prace impresjonistyczne, a obraz Moneta jest jednym z ważniejszych eksponatów.

Obrazy Claude’a Moneta są niezwykle cenne i uważane za jedne z najważniejszych dzieł w historii sztuki. Monet, jako jeden z głównych przedstawicieli impresjonizmu, jest uznawany za pioniera, którego prace miały ogromny wpływ na rozwój malarstwa nowoczesnego. Jego obrazy osiągają na aukcjach rekordowe ceny.

Wartość jego dzieł stale rośnie, a kolekcjonerzy i instytucje na całym świecie walczą o to, by posiadać prace Moneta w swoich zbiorach. Oprócz wysokich cen na aukcjach, jego obrazy znajdują się w najważniejszych muzeach na całym świecie, takich jak Muzeum Orsay w Paryżu, Metropolitan Museum of Art. w Nowym Jorku czy National Gallery w Londynie.

Samson walczący z lwem przedstawia biblijnego bohatera pokonującego zwierzę gołymi rękami. Prawym kolanem przyciska on do ziemi obalonego na bok lwa, jednocześnie rozdzierając jego paszczę.

Marcelle OURY (1894-1980) – dziennikarka i krytyk sztuki, przyjaciółka Dufy’ego.
Litografia pochodzi z teki wydanej przez Libraire Academique Perrin w Paryżu pt.”Hołd dla Raoul Dufy” i wykonanej przez Atelier Mourlot.
Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu.
Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Dufy zwykł o malarstwie mówić tak: ”widz, gdy tylko staje przed obrazem, otwiera usta, zanim jeszcze otworzy oczy.”

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu.
Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu.
Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu.
Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Książę Joinville (François d'Orléans, 1818-1900) był znanym francuskim admirałem i członkiem rodziny królewskiej (synem Ludwika Filipa I). Był postacią związaną z morzem i dyplomacją. Jego powitanie na pokładzie "Britanica" (lub "Britannia") – angielskiej fregaty – to wydarzenie, które mogło mieć miejsce w ramach relacji dyplomatycznych między Francją a Wielką Brytanią. Tego typu ceremonie były często wystawne i pełne splendoru.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu. Ten temat idealnie łączy te zainteresowania.
Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Georges Braque (ur. 13 maja 1882 w Argenteuil, zm. 31 sierpnia 1963 w Paryżu) – francuski malarz, grafik i rzeźbiarz, wraz z Pablem Picassem był twórcą kubizmu.
Kształcił się na malarza pokojowego, jednak równolegle studiował wieczorowo na École des Beaux-Arts, a później w innych szkołach artystycznych w Paryżu. Na Académie Humbert, gdzie uczył się w latach 1902–04, spotkał Francisa Picabię. Początkowo tworzył pod wpływem impresjonizmu, następnie fowizmu i sztuki Cézanne’a, we współpracy z Picassem stworzył teorię kubizmu i wprowadził ją do swojego malarstwa. Eliminował przestrzeń i rozkładał przedmiot, ukazując go na płaszczyźnie płótna równocześnie ze wszystkich stron, przez co zbliżał się do abstrakcji.
Jednym z charakterystycznych motywów malarstwa Braqua były ptaki podczas lotu.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ” Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szekspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996.pgs. 64-65. no. 71-1F.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ” Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szekspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje: Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996.pgs. 68-7 C.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ” Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szkspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996.pgs. 64-65. no. 71-1F.

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu.Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala. Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu.

Lewental w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów Maszyńskiego i Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]

Salomon (Franciszek Salezy) Lewental (1841-1902), wydawca i księgarz warszawski, założyciel tygodnika „Kłosy”.

Obraz przedstawia wydarzenie, które miało miejsce w 1574 na Wawelu w Krakowie. Podczas turnieju rycerskiego uświetniającego uroczystości koronacyjne Henryka Walezego, kopię zatkniętą przez Samuela Zborowskiego podjął dworzanin kasztelana wojnickiego, Jana Tęczyńskiego. Zborowski pochodzący z wysokiego rodu, uznał to za obrazę tak dużą, że zaatakował kasztelana Tęczyńskiego śmiertelnie raniąc czekanem podkomorzego sanockiego Andrzeja Wapowskiego usiłującego zapobiec burdzie. Malarz przedstawił moment, w którym śmiertelnie rannego Wapowskiego przyniesiono do komnaty przed oblicze króla. Na pierwszym planie widać grupę z rannym (lub martwym już) Wapowskim, w centrum stoi Jan Tęczyński wskazujący prawą dłonią na zwłoki podkomorzego i proszący króla o sprawiedliwy wyrok, a po prawej stoi sprawca Samuel Zborowski z czekanem w lewej dłoni. Zakłopotanie Henryka Walezego wskazuje, że słaby, uwikłany w elekcyjne komeraże ze Zborowskimi, król nie będzie w stanie prawa wyegzekwować, gdy dotyka ono przedstawiciela możnego rodu.
Zabicie Wapowskiego w czasie koronacji Henryka Walezego w 1862 został zakupiony przez prezesa Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych księcia Władysława Hieronima Sanguszkę za kwotę 800 florenów. Publiczności prezentowany był w 1883 na Wawelu, na wystawie jubileuszowej dzieł Matejki, następnie w 1894 we Lwowie w Pawilonie Jana Matejki podczas Powszechnej Wystawy Krajowej, gdzie szeroka publiczność widziała go po raz ostatni. Przez ponad 100 lat uznawany za zaginiony, odnalazł się w prywatnej kolekcji w Ameryce Południowej. W czerwcu 2017 został sprzedany na aukcji za 3 miliony 200 tysięcy złotych.


Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala, który w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich, [….] utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , itp. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]
Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , itp. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala, który w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich, [….] utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]

Kompozycja przedstawia Wita Stwosza prowadzonego przez swoją wnuczkę po wnętrzu kościoła. Na policzku oślepłego rzeźbiarza widnieje piętno, związane z udziałem w aferze fałszerstwa weksli. Artysta w obszernym futrzanym okryciu wyciąga rękę do stóp Ukrzyżowanego Chrystusa i kamiennej kropielnicy. Wnuczka, w której twarzy można dostrzec rysy młodej żony Matejki, Teodory, jedną ręką ujmuje dłoń dziadka. W drugiej ręce trzyma książeczkę do nabożeństwa oraz palemkę. Z lewej strony, za filarem występuje postać mężczyzny przyglądająca się scenie.

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i. t. p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Leon Piccard (ur. 1843 w Niemirowie, zm. 1917 w Krakowie)-polski malarz, twórca scen historycznych i monumentalnych. Studiował: w krakowskiej SSP (u Władysława Łuszczkiewicza, Feliksa Szynalewskiego, Jana Matejki), w akademiach-od 1867 monachijskiej, od 1868 wiedeńskiej. Wspólnie z Witoldem Pruszkowskim wykonał malowidła ścienne według kartonów Władysława Łuszczkiewicza w Kościele Narodzenia Pańskiego i św. Bartłomieja Apostoła w Krakowie-Mogile. Wystawiał swoje obrazy w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala. Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał oraz sygnował Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy XIX wieku.
Lewental w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów Maszyńskiego i Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. „Stefan Batory”, „Sejm w Lublinie” itp wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]”.
Salomon (Franciszek Salezy) Lewental (1841-1902), wydawca i księgarz warszawski, założyciel tygodnika „Kłosy”.

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala. Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał oraz sygnował Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy XIX wieku.
Lewental w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów Maszyńskiego i Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. „Stefan Batory”, „Sejm w Lublinie” itp wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]”.
Salomon (Franciszek Salezy) Lewental (1841-1902), wydawca i księgarz warszawski, założyciel tygodnika „Kłosy”.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.

Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.

Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Dzieła tego artysty zdobywały uznanie krytyków zarówno w kraju, jak i za granicą. I tak jego prace były w latach 20. XX wieku wystawiane między innymi w Londynie, Budapeszcie, Rzymie, Hamburgu i Zagrzebiu. Co ciekawe w 1928 roku Skoczylas został nawet uhonorowany medalem na wystawie zorganizowanej z okazji Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie. Artysta zmarł po długiej chorobie w 1934 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Raymond Moretti to postać, którą można określić mianem „wulkanu energii” francuskiej sztuki XX wieku. Jeśli Picasso był królem modernizmu, Moretti był jego najbardziej dynamicznym następcą. Artyści nie tylko się znali, ale i przyjaźnili, a Moretti był uważany za jednego z niewielu, którzy potrafili dotrzymać kroku energii Picassa.

Moretti i Picasso razem pracowali w warsztatach na południu Francji. Picasso powiedział kiedyś o Morettim, że ma on "ogień w palcach". W tej pracy ten ogień widać w każdej czarnej linii, która przecina arkusz.

RAYMOND MORETTI był ekspresyjnym francuskim rysownikiem, malarzem i rzeźbiarzem o bogatym i różnorodnym dorobku artystycznym. We Francji znany jest ze swoich spektakularnych instalacji i dekoracji, podczas gdy świat zewnętrzny cenił przede wszystkim jego ilustracje, zwłaszcza sugestywne portrety legend jazzu. Był wielkim miłośnikiem muzyki, zwłaszcza jazzu. Wykonał portrety wielu znanych muzyków, takich jak Ella Fitzgerald, Louis Armstrong i Thelonious Monk. W latach 60. zilustrował serię 12 poszukiwanych jazzowych płyt długogrających, zatytułowaną Moretti Verve

To dzieło reprezentuje drugą wielką fascynację Raymonda Morettiego: Futuryzm, Miasto i Kosmos.

Raymond Moretti to postać, którą można określić mianem „wulkanu energii” francuskiej sztuki XX wieku. Jeśli Picasso był królem modernizmu, Moretti był jego najbardziej dynamicznym następcą. Artyści nie tylko się znali, ale i przyjaźnili, a Moretti był uważany za jednego z niewielu, którzy potrafili dotrzymać kroku energii Picassa.

Moretti i Picasso razem pracowali w warsztatach na południu Francji. Picasso powiedział kiedyś o Morettim, że ma on "ogień w palcach". W tej pracy ten ogień widać w każdej czarnej linii, która przecina arkusz.

RAYMOND MORETTI był ekspresyjnym francuskim rysownikiem, malarzem i rzeźbiarzem o bogatym i różnorodnym dorobku artystycznym. We Francji znany jest ze swoich spektakularnych instalacji i dekoracji, podczas gdy świat zewnętrzny cenił przede wszystkim jego ilustracje, zwłaszcza sugestywne portrety legend jazzu. Był wielkim miłośnikiem muzyki, zwłaszcza jazzu. Wykonał portrety wielu znanych muzyków, takich jak Ella Fitzgerald, Louis Armstrong i Thelonious Monk. W latach 60. zilustrował serię 12 poszukiwanych jazzowych płyt długogrających, zatytułowaną Moretti Verve

To dzieło reprezentuje drugą wielką fascynację Raymonda Morettiego: Futuryzm, Miasto i Kosmos.

Jeremy King - brytyjski artysta znany z obrazów i litografii przedstawiających brytyjską wieś. Studiował w Lancaster and Morecambe College w Anglii. W wieku 34 lat Jeremy King porzucił nauczanie sztuki i projektowania, aby poświęcić się malarstwu i litografii. Miał swoją pierwszą wystawę indywidualną w Galerii Ruthven w Londynie, a następnie wystawy we Francji, Stanach Zjednoczonych i Japonii.
Jego styl charakteryzuje się:
Techniką "plein air": Często malował w plenerze, co zbliża jego prace do impresjonizmu.
Tematyką: Najczęściej przedstawiał sielankowe krajobrazy z Wielkiej Brytanii (szczególnie Kornwalii), Francji i Hiszpanii.
Estetyką: Prace wyróżniają się płynną linią oraz stonowaną lub marzycielską paletą barw.

Claude Hastaire (właściwie Claude Hilaire) był uznanym francuskim malarzem, litografem i pisarzem, którego życie i twórczość były nierozerwalnie związane z Paryżem oraz Normandią.
Pochodzenie i edukacja: Urodził się 24 października 1946 roku w Paryżu. Był synem znanego malarza, Camille'a Hilaire'a, co znacząco wpłynęło na jego artystyczną drogę. Studiował w prestiżowej École Nationale Supérieure des Beaux-Arts w Paryżu.
Rozwój artystyczny: Początkowo tworzył w nurcie abstrakcji, inspirując się takimi twórcami jak Jean Fautrier czy Antoni Tàpies. Przełomem w jego karierze była wystawa Francisa Bacona w Paryżu w 1972 roku, po której zaczął łączyć abstrakcję z elementami figuratywnymi.
Osiągnięcia i uznanie: W 1994 roku zdobył prestiżową nagrodę Prix International d'Art Contemporain de Monte-Carlo. Jego prace były prezentowane na ponad 100 wystawach indywidualnych i zbiorowych na całym świecie, m.in. w USA, Korei i Japonii.
Wszechstronność: Poza malarstwem i grafiką zajmował się również fotografią, projektowaniem mebli oraz pisaniem esejów i poezji. Wydał m.in. książkę o teorii sztuki La Peinture Vagabonde.
Ostatnie lata: Zmarł 17 lutego 2020 roku w Trouville-sur-Mer w Normandii, gdzie mieszkał i tworzył przez wiele lat

Embossing - (tłoczenie) wewnątrz kompozycji jest jedną z najbardziej prestiżowych technik stosowanych przez Dalego. Embossing nadaje jej trwałość i "wieczność" formy rzeźbiarskiej. Embossing wewnątrz kompozycji jest niezwykle trudny do podrobienia. Wymaga on ogromnego nacisku prasy drukarskiej, który jest w stanie "wtłoczyć" papier w wyżłobione w metalu rowki, specjalnego, grubego i wilgotnego papieru (zazwyczaj Arches), który nie pęknie pod takim ciśnieniem oraz ręcznego wykańczania. Takie wydania przygotowane są dla najbardziej wymagających kolekcjonerów.

Referencje: Catalogue Raisonne nr.335, p.217.


Louis TOFFOLI – francuski malarz pochodzenia włoskiego, urodził się w Trieście we Włoszech.


W 1930 roku Louis Toffoli uciekł przed reżimem Mussoliniego i wyemigrował do Paryża. Mieszkał w przy rue Myrha w sercu dzielnicy Goutte d’Or, bez dokumentów i pieniędzy. Począwszy od 1935 roku wystawiał w czołowych paryskich salonach: Salon d’Automne, Salon des Indépendants, Salon des Peintres Témoins de leur Temps. W latach 50 – tych nauczył się litografii i swój kunszt malarski całkowicie poświęcił się tej szlachetnej technice. Muzeum Toffoli zostało otwarte w 1995 roku w Charenton-le-Pont, gdzie mieszkał. Jego prace są częścią stałej kolekcji Galerii Estades od 1990 roku. Były eksponowane w czterech siedzibach Galerii Estades: w Paryżu, Lyonie, Tulonie i Baden-Baden.

Życie towarzyskie i artystyczne Krakowa przełomu wieków XIX i XX rozwijało się intensywnie, koncentrując się zarówno w salonach, jak i przy stolikach modnych kawiarni. Kazimierz Sichulski, obok Karola Frycza, Stanisława Kuczborskiego, Stanisława Rzeckiego oraz Wojciecha Wojtkiewicza, wszedł do grona krakowskich prześmiewców, którzy przy kawiarnianym stoliku Cukierni Lwowskiej Jana Apolinarego Michalika wpadli na pomysł opracowania litograficznej teki karykatur aktorek i aktorów w rolach granych ówcześnie sztuk – „Wesela”, „Erosa i Psyche”, „Dzieci Waniuszyna”, „Sióstr bliźnich”, „Wesela Figara”, „Kościuszki pod Racławicami”, „Anastazji”, „Kupca weneckiego”, „Półdziewic” i „Ślubów panieńskich”. I tak pod kierunkiem Rzeckiego narodziła się w 1904 roku sławna „Teka Melpomeny”, odbita bezpłatnie przez Zenona Pruszyńskiego w jego Zakładach Litografii Artystycznej, przyjaciela artystów, wiernego ich sprzymierzeńca w zabawie. W skład „Teki” weszło 38 autolitografii opracowanych przez wybitnych artystów okresu Młodej Polski. W krzywym zwierciadle karykatury i żartu, w biegłym rysunku i w płasko rozlanych plamach barwnych i czerni, czasem na rozgwieżdżonym prószeniem farb tle – obserwujemy głowy i postacie aktorek, aktorów oraz sceny zbiorowe, łącznie z zaklętym tańcem przez Chochoła. Wśród popularnych i ulubionych aktorów znajdziemy tu: Jadwigę Mrozowską, Helenę Sulimę, Stanisławę Wysocką, Jerzego i Bolesława Leszczyńskich, Mariana Jednowskiego, Michała Przybyłowicza, Aleksandra Zelwerowicza. „Teka Melpomeny” bawiła, trochę gorszyła, ale cieszyła się dużą popularnością, a jej sława przetrwała do dzisiaj. Litografie z tej teki eksponowano w 1905 roku w Salonie Krywulta w Warszawie; wiele z nich utkwiło w tekach kolekcjonerów, inne zdobiły ściany salonów i pokoi miłośników grafiki, secesji, teatru, a także dobrej zabawy. Były też ozdobą ścian Cukierni Lwowskiej, w której narodził się pomysł teki i gdzie w 1905 doku powstał artystyczny kabaret Zielony Balonik, a cukiernie zaczęto nazywać Jamą Michalikową”, która działa do dnia dzisiejszego.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Aureliusz Pruszyński (1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 1904 Kraków) krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny".

Autolitografia – litografia narysowana przez autora – artystę bezpośrednio na kamieniu litograficznym.

Literatura:
- Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie, Wrocław 1994
- Irena Jakimowicz, Pięć wieków grafiki w Polsce, Warszawa 1997
- Zofia Kucielska, Zofia Tobiaszowa, Grafika polska około roku 1900, Kraków, 1968
- Irena Rylska, Grafika polska w latach 1901-1939, Wrocław 1983

Życie towarzyskie i artystyczne Krakowa przełomu wieków XIX i XX rozwijało się intensywnie, koncentrując się zarówno w salonach, jak i przy stolikach modnych kawiarni. Kazimierz Sichulski, obok Karola Frycza, Stanisława Kuczborskiego, Stanisława Rzeckiego oraz Wojciecha Wojtkiewicza, wszedł do grona krakowskich prześmiewców, którzy przy kawiarnianym stoliku Cukierni Lwowskiej Jana Apolinarego Michalika wpadli na pomysł opracowania litograficznej teki karykatur aktorek i aktorów w rolach granych ówcześnie sztuk – „Wesela”, „Erosa i Psyche”, „Dzieci Waniuszyna”, „Sióstr bliźnich”, „Wesela Figara”, „Kościuszki pod Racławicami”, „Anastazji”, „Kupca weneckiego”, „Półdziewic” i „Ślubów panieńskich”. I tak pod kierunkiem Rzeckiego narodziła się w 1904 roku sławna „Teka Melpomeny”, odbita bezpłatnie przez Zenona Pruszyńskiego w jego Zakładach Litografii Artystycznej, przyjaciela artystów, wiernego ich sprzymierzeńca w zabawie. . W skład „Teki” weszło 38 autolitografii opracowanych przez wybitnych artystów okresu Młodej Polski. W krzywym zwierciadle karykatury i żartu, w biegłym rysunku i w płasko rozlanych plamach barwnych i czerni, czasem na rozgwieżdżonym prószeniem farb tle – obserwujemy głowy i postacie aktorek, aktorów oraz sceny zbiorowe, łącznie z zaklętym tańcem przez Chochoła. Wśród popularnych i ulubionych aktorów znajdziemy tu: Jadwigę Mrozowską, Helenę Sulimę, Stanisławę Wysocką, Jerzego i Bolesława Leszczyńskich, Mariana Jednowskiego, Michała Przybyłowicza, Aleksandra Zelwerowicza. „Teka Melpomeny” bawiła, trochę gorszyła, ale cieszyła się dużą popularnością, a jej sława przetrwała do dzisiaj. Litografie z tej teki eksponowano w 1905 roku w Salonie Krywulta w Warszawie; wiele z nich utkwiło w tekach kolekcjonerów, inne zdobiły ściany salonów i pokoi miłośników grafiki, secesji, teatru, a także dobrej zabawy. Były też ozdobą ścian Cukierni Lwowskiej, w której narodził się pomysł teki i gdzie w 1905 doku powstał artystyczny kabaret Zielony Balonik, a cukiernie zaczęto nazywać Jamą Michalikową”, która działa do dnia dzisiejszego.

Aureliusz Pruszyński (1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 1904 Kraków) krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny".

Autolitografia – litografia narysowana przez autora – artystę bezpośrednio na kamieniu litograficznym.

Lit.:

M. Grońska, Grafika w książce, tece i albumie, Wrocław 1994, poz. 7.; Katalog zbiorów Gabinetu Grafiki”, t.1: „Grafika polska w latach 1901-1939”, Wrocław 1983, kat. 691, s. 208.

Stanisław Szreniawa-Rzecki ukończył gimnazjum w Warszawie, a następnie do 1908 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, m.in. u Teodora Axentowicza, Stanisława Wyspiańskiego, Juliana Fałata oraz rzeźbę u Konstantego Laszczki. W r. 1904 korzystał ze stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP) im. Mikołaja Kopernika. Był jednym z aktywniejszych uczniów Akademii, działał w Bratniej Pomocy (był sekretarzem). W czasie studiów nawiązał przyjaźń z Wacławem Borowskim, Władysławem Skoczylasem i Stanisławem Kuczborskim. Obracał się w kręgach cyganerii artystycznej, bywał w kawiarniach i salonach (m. in. u Elizy Pareńskiej), spotykał się z Wyspiańskim, Tadeuszem Boyem-Żeleńskim, Teofilem Trzcińskim, Karolem Fryczem i Witoldem Wojtkiewiczem. Z Wojtkiewiczem był Rzecki szczególnie blisko; mieszkali wspólnie przy ul. Św. Tomasza, wykonywali liczne rysunki do pisma satyrycznego „Liberum Veto” (1903 i 1904) oraz karykatury teatralne wydane w „Tece Melpomeny” w roku 1904. Rzecki współpracował również z wydawanym przez „Naprzód” pismem satyryczno-politycznym „Hrabia Wojtek” (1905), a następnie z tygodnikiem artystycznym „Czarny Kot” (1906). Z kabaretem «Zielony Balonik» był Rzecki związany od chwili jego powstania w roku 1905: wykonywał dekoracje sali, lalki do szopek, a przede wszystkim ozdobione dowcipnymi rysunkami zaproszenia na kolejne wieczory kabaretowe, rysował i komentował karykatury; występował także w 1909 w warsz. Momusie. W 1909-13 studiował w Paryżu. Po powrocie założył w Warszawie Towarzystwo Młoda Sztuka. W czasie I wojny świat, walczył w Legionach Polskich. W 1915 rozpoczął współpracę z teatrem warszawskimi jako scenograf i projektant kostiumów. Współpracował: z Teatrem Powszechnym (kostiumy do "Cyda", 1915), z Teatrem Polskim (kostiumy do "Księcia Niezłomnego" i dekoracje do "Cyrulika sewilskiego", 1918), z Redutą (kostiumy do "Fircyka w zalotach", 1920 i dekoracje do "Pierścienia wielkiej damy", 1936). Projekty jego spotykały się z uznaniem.