Michał Elwiro Andriolli – metrykalnie Elwiro Michał Andriolli (ur. 14 listopada 1836 roku w Wilnie, zm. 23 sierpnia 1893 roku w Nałęczowie) – polski rysownik, ilustrator i malarz, przedstawiciel romantyzmu.
Andriolli specjalizował się w malarstwie oraz grafice. Posługiwał się głównie ołówkiem, tuszem oraz gwaszem. Współpracował m.in. z polskimi czasopismami ilustrowanymi: „Tygodnik Illustrowany”, „Kłosy”, „Tygodnik Powszechny”, „Biesiada Literacka”, „Wieniec”, dla których wykonał wiele ilustracji przedstawiających obiekty zbudowane na ziemiach Rzeczypospolitej (znajdujących się na obecnych terytoriach Polski, Litwy, Ukrainy i Białorusi) – wielu już dziś nieistniejących.
Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.
Andrzej Zajkowski (ur. 1851 w Warszawie, zm. 28 listopada 1914 tamże) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.
Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in. Józefa Chełmońskirgo, Józefa Buchbindera, Wojciecha Gersona, Juliana Fałata, Apoloniusza Kędzierskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki, Józefa Pankiewicza, Henryk Pillatiego, Władysława Szernera, Leona Wyczółkowskiego i wielu innych). W 1876 roku założył z Janem Styfim krótko działającą drzeworytnię. Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany, m.in. na Wystawach Ornamentacyjnych w Warszawie w latach 1886–1888 oraz Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu w 1895 roku.

Michał Elwiro Andriolli – metrykalnie Elwiro Michał Andriolli (ur. 14 listopada 1836 roku w Wilnie, zm. 23 sierpnia 1893 roku w Nałęczowie) – polski rysownik, ilustrator i malarz, przedstawiciel romantyzmu.
Andriolli specjalizował się w malarstwie oraz grafice. Posługiwał się głównie ołówkiem, tuszem oraz gwaszem. Współpracował m.in. z polskimi czasopismami ilustrowanymi: „Tygodnik Illustrowany”, „Kłosy”, „Tygodnik Powszechny”, „Biesiada Literacka”, „Wieniec”, dla których wykonał wiele ilustracji przedstawiających obiekty zbudowane na ziemiach Rzeczypospolitej (znajdujących się na obecnych terytoriach Polski, Litwy, Ukrainy i Białorusi) – wielu już dziś nieistniejących.
Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.
Andrzej Zajkowski (ur. 1851 w Warszawie, zm. 28 listopada 1914 tamże) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.
Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in. Józefa Chełmońskirgo, Józefa Buchbindera, Wojciecha Gersona, Juliana Fałata, Apoloniusza Kędzierskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki, Józefa Pankiewicza, Henryk Pillatiego, Władysława Szernera, Leona Wyczółkowskiego i wielu innych). W 1876 roku założył z Janem Styfim krótko działającą drzeworytnię. Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany, m.in. na Wystawach Ornamentacyjnych w Warszawie w latach 1886–1888 oraz Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu w 1895 roku.

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Elwiro Andriolli – metrykalnie Elwiro Michał Andriolli (ur. 14 listopada 1836 roku w Wilnie, zm. 23 sierpnia 1893 roku w Nałęczowie) – polski rysownik, ilustrator i malarz, przedstawiciel romantyzmu.
Andriolli specjalizował się w malarstwie oraz grafice. Posługiwał się głównie ołówkiem, tuszem oraz gwaszem. Współpracował m.in. z polskimi czasopismami ilustrowanymi: „Tygodnik Illustrowany”, „Kłosy”, „Tygodnik Powszechny”, „Biesiada Literacka”, „Wieniec”, dla których wykonał wiele ilustracji przedstawiających obiekty zbudowane na ziemiach Rzeczypospolitej (znajdujących się na obecnych terytoriach Polski, Litwy, Ukrainy i Białorusi) – wielu już dziś nieistniejących.
Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.
Andrzej Zajkowski (ur. 1851 w Warszawie, zm. 28 listopada 1914 tamże) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.
Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in. Józefa Chełmońskirgo, Józefa Buchbindera, Wojciecha Gersona, Juliana Fałata, Apoloniusza Kędzierskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki, Józefa Pankiewicza, Henryk Pillatiego, Władysława Szernera, Leona Wyczółkowskiego i wielu innych). W 1876 roku założył z Janem Styfim krótko działającą drzeworytnię. Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany, m.in. na Wystawach Ornamentacyjnych w Warszawie w latach 1886–1888 oraz Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu w 1895 roku.

Praca powstała w 1881 r., jako pomoc artystów krakowskich dla zniszczonego rok wcześniej, trzęsieniem ziemi, Zagrzebia. Litografia wykonana w 1881 r. w Zakładzie Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie.

Aureliusz Pruszyński (9.09.1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 22.04.1904 Kraków) krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny".

Praca powstała w 1881 r. jako pomoc artystów krakowskich dla zniszczonego rok wcześniej, trzęsieniem ziemi, Zagrzebia.
Litografia wykonana w 1881 r. w Zakładzie Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie.

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Atelier Girs-Barcz, założone w 193 roku przez dwóch grafików Anatola Girsa i Bolesława Barcza. Początkowo siedziba atelier mieściła się przy ulicy Marszałkowskiej 151. Później zaś, głównie ze względów ekonomicznych, atelier przeniesiono na ulice Smolną 40, gdzie wcześniej swoją pracownię malarską posiadał Franciszek Żmurko.
W „Atelier Girs i Barcz” poza kompleksowym opracowywaniem graficznym albumów, wydawnictwami luksusowymi, oprawami i okładkami książek, artyści zajmowali się również projektowaniem plakatów reklamowych, ekslibrysów, katalogów, prospektów, etykiet reklamowych czy firmowych blankietów listowych. Dzięki umiejętnościom Bolesława Barcza w atelier wykonywano również na specjalne zamówienia portrety, specjalne fotomontaże jak również monumentalne rzeźby czy dekoracje wnętrz.
Początkowo powstające prace, choć niejednokrotnie były indywidualnym dziełem każdego z nich, artyści sygnowali wspólnie. Większość portretów w akwaforcie czy litografii, czy serigrafii wykonywał Bolesław Barcz sam natomiast projekty układów graficznych, czy też całość ważniejszych publikacji albumowych, podobnie jak negocjacje z klientami, należały do zadań Anatola Girsa.
W 1938 roku wspomniani graficy otworzyli przy ul Miodowej 23 Oficynę Warszawską. Niestety ambitne plany nowej placówki, propagującej bibliofilskie druki, brutalnie przerwała wojna. Ostatnią wydaną przez atelier pracą była książeczka J.Stępkowskiego pt. „Modlitwa do Ducha Świętego o siłę zwycięską na polskim morzu”, odbita opracowana przez nich czcionką „Militari” i ręcznie wykonaną przez Barcza akwafortą.

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Loeffler uprawiał malarstwo rodzajowe i historyczne. Mimo wielokrotnego pobytu za granicą sięgał w swych obrazach do tematów z przeszłości Polski. Jego obrazy były bardzo popularne w drugiej połowie XIX wieku, wielokrotnie reprodukowane w czasopismach, kilkakrotnie zaś – jako odbitki litograficzne – były rozdawane członkom krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.

Do bardziej znanych jego dzieł należą: „Cesarz Rudolf I w bitwie na Morawskim Polu” (wykonany na zamówienie arcyksięcia Rudolfa), „Walka Greków o niepodległość” oraz „Śmierć Czarnieckiego”. Do innych obrazów o tematyce historycznej należy zaliczyć: „Powrót rycerza z wyprawy wiedeńskiej 1683”, „Powrót z jasyru” (drugi egzemplarz tego dzieła wykonał dla cesarza Franciszka Józefa), „Po napadzie Tatarów”, „Ślub tajemny z XVII w.” oraz „Powrót syna marnotrawnego”. Inne sceny rodzajowe – to: „Lekcja”, „Dwaj kwestarze”, „Przerwane zaręczyny”, „Imieniny babuni”, „Stary kawaler”, „Zapomniana oracja”, „a także sceny z życia ludu polskiego: „Zrękowiny”, „Przekupka z Radymna”.

Tworzył na ogół obrazy olejne, rzadziej akwarele (np.: „Para kochanków u wróżki”, „Nieproszeni goście”). Niejednokrotnie sygnował swe obrazy „Loeffler – Radymno” (np.: „Dzieci w ogrodzie”), „L.L. – Radymno” lub „L.L. z Radymna” dla podkreślenia swego polskiego pochodzenia. Wystawiał swe prace w Krakowie, a także za granicą, przede wszystkim w Austrii, Niemczech i Francji (w tym na Wystawie Światowej w 1867 w Paryżu).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.
Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita.
Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187).

Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

Simargł to bóg z mitologi słowiańskiej, którego domeną przypuszczalnie jest dom, ochrona i zboża. Istnieje wersja w której mamy do czynienia z dwoma bogami - Sim (bóg domu) oraz Rgiełc (bóg zbóż). Niektórzy uważają go za opiekuna roślin.
Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita.
Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187).

Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

rzemiosła, kupców, a przede wszystkim bogactwa. Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita.
Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187).

Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

Perepłut- zagadkowa postać z wierzeń Słowian wschodnich, bóstwo lub demon o niejasnej funkcji. Pojawia się w spisie bogów i demonów XII-wiecznej ruskiej interpolacji Słowa św. Grigorija (sam rękopis pochodzi z XV wieku), a także w Słowie św. Jana Złotoustego. Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita. Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187).

Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

Stanisław Jakubowski (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną, mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej; zob. SAP t. 3 ss. 185-187
Literatura: Grońska 1994 poz. 282

Stanisław Jakubowski (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną, mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej; zob. SAP t. 3 ss. 185-187
Literatura: Grońska 1994 poz. 282

Stanisław Jakubowski (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną, mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej; zob. SAP t. 3 ss. 185-187
Literatura: Grońska 1994 poz. 282

Malarz, grafik, rzeźbiarz, pedagog i krytyk artystyczny. Od roku 1901 studiował rzeźbę w Kunstgewerbeschule w Wiedniu, następnie rzeźbę i malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Axentowicza i Wyczółkowskiego (1904-1906), rzeźbę u E.-A.Bourdella w Paryżu (1910) i grafikę w Lipsku (1913). Od 1908 przez kilka lat mieszkał w Zakopanem, gdzie uczył rysunku w Szkole Przemysłu Drzewnego, był współzałożycielem Towarzystwa Sztuka Podhalańska i warsztatów tkackich „Kilim”. Od roku 1918 stale mieszkał w Warszawie - uczył na Wydziale Architektury Politechniki i prowadził katedrę Grafiki Artystycznej w Szkole, a później Akademii Sztuk Pięknych. Wiele wystawiał, m.in. z grupą Formistów. Był współzałożycielem grup „Rytm” i towarzystwa grafików „Ryt” i brał udział w wystawach tych ugrupowań. Był wybitnym grafikiem, twórcą polskiej szkoły drzeworytu. Malował stosunkowo niewiele, tworząc pejzaże, portrety i sceny rodzajowe.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.
W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.
W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.
Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.
W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.
W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.
Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.
W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.
W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.
Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.
W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.
W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.
Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.
W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.
W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.
Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Jan Rosen jako dziecko pobierał lekcje rysunku - w Dreźnie u H Redlicha i w Warszawie u F. Kostrzewskiego. Następnie studiował w Monachium - w Akademii i w prywatnej pracowni J. Brandta - a także w Paryżu u I. Pilsa i J. L. Gerome'a. Wiele podróżował po Europie, mieszkał w Monachium, Paryżu i w Lozannie. Malował głównie obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.
Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną..
Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.
Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Józef Feliks Męcina-Krzesz (ur. 2 stycznia 1860 w Krakowie, zm. 2 grudnia 1934 w Poznaniu) – polski malarz. Malował obrazy o treści religijnej, historycznej oraz portrety.Ukończył szkołę realną. Następnie w latach 1877–1884 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Władysława Łuszczkiewicza i Floriana Cynka. W latach 1882–1884 był uczniem Jana Matejki.W roku 1884 uzyskał stypendium Wydziału Krajowego i 1886 wyjechał na dalsze studia do Paryża, gdzie kształcił się w szkole Jean-Paula Laurensa. Współpracował jako ilustrator z czasopismami „L’Illustration” i „Figaro Illustré”. W roku 1888 ożenił się z malarką francuską Ludwiką Marią Barat. Był od roku 1894 członkiem zarządu Powszechnego Stowarzyszenia Artystów Polskich oraz od roku 1913 Union Internationale des Beaux-Arts et des Lettres w Paryżu.

Atelier Girs-Barcz, założone w 193 roku przez dwóch grafików Anatola Girsa i Bolesława Barcza. Początkowo siedziba atelier mieściła się przy ulicy Marszałkowskiej 151. Później zaś, głównie ze względów ekonomicznych, atelier przeniesiono na ulice Smolną 40, gdzie wcześniej swoją pracownię malarską posiadał Franciszek Żmurko.
W „Atelier Girs i Barcz” poza kompleksowym opracowywaniem graficznym albumów, wydawnictwami luksusowymi, oprawami i okładkami książek, artyści zajmowali się również projektowaniem plakatów reklamowych, ekslibrysów, katalogów, prospektów, etykiet reklamowych czy firmowych blankietów listowych. Dzięki umiejętnościom Bolesława Barcza w atelier wykonywano również na specjalne zamówienia portrety, specjalne fotomontaże jak również monumentalne rzeźby czy dekoracje wnętrz.
Początkowo powstające prace, choć niejednokrotnie były indywidualnym dziełem każdego z nich, artyści sygnowali wspólnie. Większość portretów w akwaforcie czy litografii czy serigrafii wykonywał Bolesław Barcz, sam natomiast projekty układów graficznych, czy też całość ważniejszych publikacji albumowych, podobnie jak negocjacje z klientami, należały do zadań Anatola Girsa.
W 1938 roku wspomniani graficy otworzyli przy ul Miodowej 23 Oficynę Warszawską. Niestety ambitne plany nowej placówki, propagującej bibliofilskie druki, brutalnie przerwała wojna. Ostatnią wydaną przez atelier pracą była książeczka J.Stępkowskiego pt. „Modlitwa do Ducha Świętego o siłę zwycięską na polskim morzu”, odbita opracowana przez nich czcionką „Militari” i ręcznie wykonaną przez Barcza akwafortą.

Atelier Girs-Barcz, założone w 193 roku przez dwóch grafików Anatola Girsa i Bolesława Barcza. Początkowo siedziba atelier mieściła się przy ulicy Marszałkowskiej 151. Później zaś, głównie ze względów ekonomicznych, atelier przeniesiono na ulice Smolną 40, gdzie wcześniej swoją pracownię malarską posiadał Franciszek Żmurko.
W „Atelier Girs i Barcz” poza kompleksowym opracowywaniem graficznym albumów, wydawnictwami luksusowymi, oprawami i okładkami książek, artyści zajmowali się również projektowaniem plakatów reklamowych, ekslibrysów, katalogów, prospektów, etykiet reklamowych czy firmowych blankietów listowych. Dzięki umiejętnościom Bolesława Barcza w atelier wykonywano również na specjalne zamówienia portrety, specjalne fotomontaże jak również monumentalne rzeźby czy dekoracje wnętrz.
Początkowo powstające prace, choć niejednokrotnie były indywidualnym dziełem każdego z nich, artyści sygnowali wspólnie. Większość portretów w akwaforcie czy litografii czy serigrafii wykonywał Bolesław Barcz, sam natomiast projekty układów graficznych, czy też całość ważniejszych publikacji albumowych, podobnie jak negocjacje z klientami, należały do zadań Anatola Girsa.
W 1938 roku wspomniani graficy otworzyli przy ul Miodowej 23 Oficynę Warszawską. Niestety ambitne plany nowej placówki, propagującej bibliofilskie druki, brutalnie przerwała wojna. Ostatnią wydaną przez atelier pracą była książeczka J.Stępkowskiego pt. „Modlitwa do Ducha Świętego o siłę zwycięską na polskim morzu”, odbita opracowana przez nich czcionką „Militari” i ręcznie wykonaną przez Barcza akwafortą.

„Apokalipsa: Św. Jan przed Bogiem i Starszyzną” to jeden z najbardziej znanych drzeworytów Albrechta Dürera, pochodzący z serii ilustracji zatytułowanej „Apokalipsa” (wydanej po raz pierwszy w 1498 roku). Dürer, niemiecki artysta renesansu, zinterpretował w tej serii fragmenty z Apokalipsy św. Jana (znanej również jako Objawienie św. Jana), przedstawiając je w dramatycznej i bogato zdobionej formie.

Drzeworyt „Św. Jan przed Bogiem i Starszyzną” opiera się na opisie wizji zawartej w 4. i 5. rozdziale Apokalipsy, gdzie św. Jan widzi tron Boga otoczony przez 24 starszych oraz cztery tajemnicze istoty. Centralną postacią jest Bóg, siedzący na tronie, otoczony przez starszych w białych szatach, którzy oddają Mu pokłon.

Pośrodku, z profilu, można zobaczyć św. Jana w geście modlitwy, patrzącego na Boga. Jest on świadkiem tej wizji, co jest kluczowym tematem serii. W górnej części kompozycji drzeworytu Bóg siedzi na tronie, a Jego majestat podkreślają szczegóły płaszcza oraz korony. Starsi otaczają tron Boga, trzymając złote korony. Symbolizują oni sprawiedliwość i mądrość oraz oddają Bogu chwałę. W górnych częściach kompozycji widać aniołów unoszących się wokół tronu, co wzmacnia metafizyczny wymiar sceny.Drzeworyty Dürera wyróżniają się niezwykłą precyzją i misternym detalem, co jest widoczne również w tej pracy. Zastosowanie perspektywy, światłocienia i ornamentyki sprawia, że scena zyskuje na dynamice i dramaturgii.Drzeworyt nie tylko wiernie ilustruje biblijne fragmenty, ale również wyraża eschatologiczne lęki i nadzieje ludzi epoki renesansu. Seria „Apokalipsa” była odpowiedzią na niepokoje związane z końcem XV wieku, gdy wielu ludzi obawiało się nadchodzącego końca świata, co miało swoje odzwierciedlenie w sztuce i literaturze tamtego okresu.Dzieło Dürera to nie tylko ilustracja religijna, ale także świadectwo jego mistrzowskich umiejętności w technice drzeworytu, precyzyjnej obserwacji i głębokiego zrozumienia symboliki biblijnej.