Paweł Steller (ur. 23 stycznia 1895 w Hermanicach, zm. 4 września 1974 w Katowicach) – artysta plastyk, uczeń Władysława Skoczylasa.
Krytycy zachodni nazywali go „polskim” lub „śląskim Dürerem” (w zależności od źródeł), a polscy krytycy „śląskim Skoczylasem”. Żył i pracował w Katowicach w latach 1925–1974. Jego prace wyróżniano na prestiżowych wystawach w Polsce, Europie i Ameryce. Stellera często porównywano z Rubensem czy Rembrandtem. Pozostawił po sobie tysiące drzeworytów, rysunków, linorytów, litografii i innych. Projektował również witraże.
W maju 1921 udał się do Warszawy, by podjąć pracę w Wydziale Kartografii Wojskowego Instytutu Geograficznego (WIG), gdzie z czasem doszedł do funkcji kierownika działu graficznego. Od października 1923 postanowił jednocześnie kontynuować przerwane studia plastyczne na wydziale grafiki w nowo powstałej Państwowej Szkole Sztuk Pięknych. Wśród jego wykładowców byli m.in. Ludwik Gardowski, Stanisław Noakowski, Oskar Sosnowski i Władysław Skoczylas. Zwłaszcza doświadczenia w zakresie drzeworytu zdobyte u Skoczylasa pozostawiły swoje piętno na całej dalszej twórczości Stellera. Z dyplomem ukończenia szkoły, odebranym 25 czerwca 1925, przyjechał na Górny Śląsk. Tu od sierpnia rozpoczął pracę, początkowo jako nauczyciel rysunku w Królewskiej Hucie (obecnie Chorzów), a od 1 grudnia jako nauczyciel kaligrafii i robót ręcznych w Polskiej Szkole Wydziałowej Męskiej w Katowicach. Na lata 30. XX wieku przypadają jego największe sukcesy artystyczne, w tym publikacja tek drzeworytów „Górny Śląsk” oraz „Typy polskie” i „Śląsk Cieszyński” (obie ze wstępami Gustawa Morcinka). Tekę „Typy polskie” zaprezentowano w kwietniu 1939 w salach recepcyjnych gmachu Sejmu Śląskiego w Katowicach.

Zdzisław Król - artysta grafik, redaktor graficzny. W 1940 student krakowskiej Prywatnej Szkoły Malarstwa prof. Alfreda Terleckiego, do 1942 krakowskiej Staatliche Handwerker und Kunstgewerbeschule (Państwowej Szkoły Rękodzieła i Rzemiosła Artystycznego). Uczestnik ruchu oporu w stopniu sierżanta podchorążego (ps. „Zielony”), dowódca patrolu dywersyjnego Okręgu Kraków Armii Krajowej. W 1944-1945 w Krakowie wolny słuchacz Wydziału Malarstwa u prof. Władysława Jarockiego, od 1945 do 1948 student Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Krakowie (później Akademia Sztuk Pięknych). Absolwent Wydziału Grafiki Użytkowej (Poligrafiki) tej uczelni. W Gdańsku od 1948, mieszkał początkowo w Oliwie, od 1951 we Wrzeszczu. Od 15 XI 1948 do 31 III 1981 redaktor graficzny Głosu Wybrzeża i Wieczoru Wybrzeża. Tworzył winiety i ilustracje, zwłaszcza do poezji i tekstów literackich w obu gazetach. Wykonywał opracowania graficzne, okładki i ilustracje do książek oraz cykle graficzna związane z Ziemią Gdańską.

Zdzisław Król - artysta grafik, redaktor graficzny. W 1940 student krakowskiej Prywatnej Szkoły Malarstwa prof. Alfreda Terleckiego, do 1942 krakowskiej Staatliche Handwerker und Kunstgewerbeschule (Państwowej Szkoły Rękodzieła i Rzemiosła Artystycznego). Uczestnik ruchu oporu w stopniu sierżanta podchorążego (ps. „Zielony”), dowódca patrolu dywersyjnego Okręgu Kraków Armii Krajowej. W 1944–1945 w Krakowie wolny słuchacz Wydziału Malarstwa u prof. Władysława Jarockiego, od 1945 do 1948 student Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Krakowie (później Akademia Sztuk Pięknych). Absolwent Wydziału Grafiki Użytkowej (Poligrafiki) tej uczelni. W Gdańsku od 1948, mieszkał początkowo w Oliwie, od 1951 we Wrzeszczu. Od 15 XI 1948 do 31 III 1981 redaktor graficzny Głosu Wybrzeża i Wieczoru Wybrzeża. Tworzył winiety i ilustracje, zwłaszcza do poezji i tekstów literackich w obu gazetach. Wykonywał opracowania graficzne, okładki i ilustracje do książek oraz cykle graficzna związane z Ziemią Gdańską.

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.
Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844,18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.
W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki.
Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Edward MACHOWSKI-drzeworytnik warszawski, czynny w latach 1869-1874.

Wacław Michał Hieronim Ichnowski (ur. 27 września 1857 w Radomiu[1], zm. 1915 w Krakowie) – polski malarz i rzeźbiarz.Syn Franciszka — urzędnika skarbowego i Pauliny Schmidt. Ukończył gimnazjum miejskie w Radomiu, a w 1878 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, za znakomite wyniki w nauce w 1881 przyznano mu stypendium im. Henryka Siemiradzkiego, które umożliwiło mu wyjazd do Wiednia na kontynuację nauki. Z Wiednia przeniósł się do Monachium, a następnie powrócił do Krakowa, gdzie po ukończeniu nauki osiadł na stałe. Od 1883 do 1901 wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, ponownie wystawił z tym Towarzystwem w 1910. Pewną część dzieł sygnował swoim pseudonimem artystycznym Michał Domrad.Był twórcą malarstwa portretowego, malował również pejzaże, alegorie oraz obrazy o treści sakralnej. Stosując pastel był twórcą wielu obrazów przedstawiających kobiety, ilustrował książki i był autorem pocztówek. Poza malarstwem zajmował się również rzeźbą, tworzył w terakocie i gipsie. Pod koniec życia zarabiał projektując kartki pocztowe. Zmarł w nędzy, latem 1915 roku. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.
Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844,18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.
W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki.
Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.
Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Jan Rosen jako dziecko pobierał lekcje rysunku - w Dreźnie u H Redlicha i w Warszawie u F. Kostrzewskiego. Następnie studiował w Monachium - w Akademii i w prywatnej pracowni J. Brandta - a także w Paryżu u I. Pilsa i J. L. Gerome'a. Wiele podróżował po Europie, mieszkał w Monachium, Paryżu i w Lozannie. Malował głównie obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.
Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną..
Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Stefan Maciej Makarewicz (ur. 8 lipca 1912 w Krakowie, zm. 1 września 2009) – polski grafik, ilustrator, plakacista, pedagog ASP w Krakowie. Był synem lwowskiego malarza Juliusza Makarewicza. W latach 1931–1937 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Ignacego Pieńkowskiego, Karola Frycza i Wojciecha Weissa. Dyplom uzyskał w 1938. Po wojnie rozpoczął pracę pedagogiczną w ASP w Krakowie. W latach 1946–1949 asystent Zbigniewa Pronaszki. W latach 1968–1972 kierownik pracowni plakatu na Wydziale Grafiki, dziekan Wydziału Grafiki. Makarewicz posiadał tytuł docenta. Z przyczyn nie akceptacji wniosku o profesurę przez Komitecie Miejskim PZPR tytułu profesora nie otrzymał, mimo pełnej akceptacji wniosku przez Senat ASP. Był także kierownikiem artystycznym Polskich Wydawnictw Muzycznych w Krakowie. Tworzył na potrzeby Kościoła efektem jego działalności jest ponad sto realizacji witraży według jego projektu, kilkanaście dużych polichromii i fresków, liczne obrazy o tematyce religijnej i drogi krzyżowe.

Andrzej Jurkiewicz - grafik i rysownik; profesor ASP w Krakowie i Warszawie. Studiował na krakowskiej ASP u F. Pautscha i W. Weissa. Tworzył serie grafik - akwaforty przedstawiające scenki uliczne oraz grafiki o tematyce sportowej, utrzymane w oszczędnej stylistyce, projekty okładek, ilustracje, ekslibrisy; u schyłku życia zwrócił się ku abstrakcji. Był autorem podręcznika "Metody grafiki artystycznej".

Czartak to przysiółek Mucharza bezpośrednio graniczący ze Świnną Porębą. Nazwa Czartak pochodzi od stojących tu ruin karczmy (zajazdu) zwanej Czartakiem. Karczma stała na skrzyżowaniu głównej drogi ze ścieżką prowadzącą do nieistniejącej dziś stacji kolejowej Mucharz i do leśniczówki. Karczmę opisywał Emil Zegadłowicz w swoim utworze "Uśmiech".
Czartak - regionalistyczna grupa literatów i malarzy, którą w Wadowicach założył Emil Zegadłowicz, aktywna w latach 1922-1928. Nazwę zaczerpnięto z dialektu, oznacza lepiankę, strażnicę, budę z desek. Nazwą Czartak określano też budowlę znajdującą się w pobliżu wsi Mucharz. Do grupy należeli m.in.: Edward Kozikowski, Jan Nepomucen Miller, Tadeusz Szantroch, Janina Brzostowska, Zofia Kossak-Szczucka, Jan Wiktor oraz kilku wybitnych artystów-plastyków, jak Julian Fałat, Wojciech Weiss, Zbigniew Pronaszko, Jan Hrynkowski.
Autolitografia-litografia stworzona przez autora - artystę grafika wprost na kamieniu litograficznym.

Stanisław Raczyński (1903 - 1982) malarz, grafik, scenograf. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1926 roku. Naukę kontynuował na uczelniach w Paryżu i we Włoszech. Jego dorobek artystyczny, to głównie drzeworyt, jednak zajmował się także grafiką, plastyką reklamową, ilustratorstwem. Najczęściej podejmował tematykę figuralną i architektoniczną (liczne drzeworyty przedstawiające kościół Mariacki w Krakowie), którą poddawał dekoracyjnej stylizacji. W latach 1927-28 pracował jako scenograf w Teatrze Popularnym w Krakowie, a przez następne dwa lata w tym samym charakterze w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 1930 roku wyjechał na stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Paryża. Bibliografia: Indeks artystów plastyków absolwentów i pedagogów wyższych uczelni plastycznych oraz członków ZPAP działających w latach 1939-1992, Komitet Leksykonu Artystów Plastyków, Gdańsk-Kraków-Łodź-Poznań-Toruń-Warszawa-Wrocław, 1994.

Stefan Maciej Makarewicz (ur. 8 lipca 1912 w Krakowie, zm. 1 września 2009) – polski grafik, ilustrator, plakacista, pedagog ASP w Krakowie. Był synem lwowskiego malarza Juliusza Makarewicza. W latach 1931–1937 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Ignacego Pieńkowskiego, Karola Frycza i Wojciecha Weissa. Dyplom uzyskał w 1938. Po wojnie rozpoczął pracę pedagogiczną w ASP w Krakowie. W latach 1946–1949 asystent Zbigniewa Pronaszki. W latach 1968–1972 kierownik pracowni plakatu na Wydziale Grafiki, dziekan Wydziału Grafiki. Makarewicz posiadał tytuł docenta. Z przyczyn nie akceptacji wniosku o profesurę przez Komitecie Miejskim PZPR tytułu profesora nie otrzymał, mimo pełnej akceptacji wniosku przez Senat ASP. Był także kierownikiem artystycznym Polskich Wydawnictw Muzycznych w Krakowie. Tworzył na potrzeby Kościoła efektem jego działalności jest ponad sto realizacji witraży według jego projektu, kilkanaście dużych polichromii i fresków, liczne obrazy o tematyce religijnej i drogi krzyżowe.

Wacław Michał Hieronim Ichnowski (ur. 27 września 1857 w Radomiu[1], zm. 1915 w Krakowie) – polski malarz i rzeźbiarz.Syn Franciszka — urzędnika skarbowego i Pauliny Schmidt. Ukończył gimnazjum miejskie w Radomiu, a w 1878 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, za znakomite wyniki w nauce w 1881 przyznano mu stypendium im. Henryka Siemiradzkiego, które umożliwiło mu wyjazd do Wiednia na kontynuację nauki. Z Wiednia przeniósł się do Monachium, a następnie powrócił do Krakowa, gdzie po ukończeniu nauki osiadł na stałe. Od 1883 do 1901 wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, ponownie wystawił z tym Towarzystwem w 1910. Pewną część dzieł sygnował swoim pseudonimem artystycznym Michał Domrad.Był twórcą malarstwa portretowego, malował również pejzaże, alegorie oraz obrazy o treści sakralnej. Stosując pastel był twórcą wielu obrazów przedstawiających kobiety, ilustrował książki i był autorem pocztówek. Poza malarstwem zajmował się również rzeźbą, tworzył w terakocie i gipsie. Pod koniec życia zarabiał projektując kartki pocztowe. Zmarł w nędzy, latem 1915 roku. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Feliks Szynalewski (11.05.1825 Kraków - 12.03.1892 Kraków) malarz, także rysownik i grafik. W latach 1841-1843 uczył się w Szkole Rysunku i Malarstwa (SRiM) na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (kontynuując ją w latach 1845-1850) i zarabiając na życie litografią, w 1844 wyjechał do Warszawy, gdzie podjął pracę w zakładzie litograficznym Franciszka Szustra. Od 1845 w Krakowie ucząc rysunku i jednocześnie wykonując liczne prace rysunkowe, litografie oraz obrazy olejne. W latach 1852-1854 studiował w akademii wiedeńskiej. Od 1854 wystawiał obrazy religijne w TPSP w Krakowie, zaś w 1857 został asystentem w SRiM, także pracował w tym charakterze po jej przekształceniu w Szkołę Sztuk Pięknych (SSP) w 1873 aż do 1890, dalej tworzył litografie w tym o tematyce numizmatycznej swego zbioru w tej dziedzinie. W twórczości malarskiej także portrety (także w rysunku), akwarele w tym miniatury; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 50 ss. 311-312.

Piotr Stachiewicz (ur. 29 października 1858 w Nowosiółkach Gościnnych, zm. 14 kwietnia 1938 w Krakowie) – polski malarz i ilustrator.

W latach 1877–1883 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza oraz Floriana Cynka. Studia w latach 1882–1885 kontynuował w Monachium.Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworzył obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim do których pozowała mu „Piękna Zośka” – Zofia Paluchowa. Stachiewicz jest autorem dekoracji mozaikowej kościoła OO Jezuitów. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki, sprzedawane później w dużych ilościach[4]. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w latach 1900–1913 pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. W latach 1912–1918 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego (jednocześnie był kierownikiem i opiekunem wydziału artystycznego).

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.
Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844,18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.
W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki.
Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Andrzej Zajkowski (ur. 1851 w Warszawie, zm. 28 listopada 1914 tamże) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.

Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in. Józefa Chełmońskirgo, Józefa Buchbindera, Wojciecha Gersona, Juliana Fałata, Apoloniusza Kędzierskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki, Józefa Pankiewicza, Henryk Pillatiego, Władysława Szernera, Leona Wyczółkowskiego i wielu innych). W 1876 roku założył z Janem Styfim krótko działającą drzeworytnię. Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany, m.in. na Wystawach Ornamentacyjnych w Warszawie w latach 1886–1888 oraz Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu w 1895 roku.

Grafika pochodzi ze zbioru „Album malarzy polskich w sztychach” wydany w 1884 roku. Było to pionierskie wydawnictwo na ziemiach polskich o ogromnym znaczeniu dla upowszechniania twórczości współczesnych polskich artystów, szczególnie w czasie trwania zaborów.
Victor Angerer (1839 – 1894) jeden z najbardziej wszechstronnych fotografów wiedeńskich XIX wieku, właściciel wydawnictwa i firmy litograficznej. Fotografował rodzinę cesarską, arystokrację wiedeńską oraz znane postacie ze środowisk artystycznych, a także widoki Wiednia, architekturę i wnętrza. W swojej epoce znany i ceniony na całym świecie, uczestnik wystawy w Paryżu w 1878 r. oraz w Wiedniu w 1873r.
Maurycy Robitschek (Robiczek) – księgarz, w 1872 roku wspólnie z Hermanem Altenbergiem założyli własną księgarnię i skład obrazów przy Krakowskim Przedmieściu 38, pod nazwą Altenberg i Robitschek. Pod koniec 1879 r. księgarnia przeszła na własność Maurycego Robitschka, który zaczął wówczas posługiwać się spolszczoną wersją nazwiska: Robiczek.

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844, 18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki. Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala. Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał oraz sygnował Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy XIX wieku.
Lewental w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów Maszyńskiego i Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. „Stefan Batory”, „Sejm w Lublinie” itp wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]”.
Salomon (Franciszek Salezy) Lewental (1841-1902), wydawca i księgarz warszawski, założyciel tygodnika „Kłosy”.

Grafika pochodzi ze zbioru „Album malarzy polskich w sztychach” wydany w 1884 roku. Było to pionierskie wydawnictwo na ziemiach polskich o ogromnym znaczeniu dla upowszechniania twórczości współczesnych polskich artystów, szczególnie w czasie trwania zaborów.

Grafika pochodzi ze zbioru „Album malarzy polskich w sztychach” wydany w 1884 roku. Było to pionierskie wydawnictwo na ziemiach polskich o ogromnym znaczeniu dla upowszechniania twórczości współczesnych polskich artystów, szczególnie w czasie trwania zaborów.

Jan Rosen jako dziecko pobierał lekcje rysunku - w Dreźnie u H Redlicha i w Warszawie u F. Kostrzewskiego. Następnie studiował w Monachium - w Akademii i w prywatnej pracowni J. Brandta - a także w Paryżu u I. Pilsa i J. L. Gerome'a. Wiele podróżował po Europie, mieszkał w Monachium, Paryżu i w Lozannie. Malował głównie obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.

Aureliusz Pruszyński (9.09.1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 22.04.1904 Kraków) krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny"

Teodor Axentowicz litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872-1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni i zakładu litografii artstycznej w Krakowie w latach 1901-1906.

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”

Jan August Kisielewski litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Władysław Orkan litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Konstanty Laszczka litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni i zakładu litografii artstycznej w Krakowie w latach 1901 – 1906.

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”

Jan Stanisławski litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Leon Wyczółkowski litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Feliks Jasieński litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Floryan Cynk litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Wojciech Weiss litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Kazimierz Kamiński litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Bitwa pod Raszynem – stoczona została w czasie wojny z Austrią (podczas wojen napoleońskich) w dniu 19 kwietnia 1809 na terenie dzisiejszej gminy Raszyn przez wojska polskie i saskie, dowodzone przez księcia Józefa Poniatowskiego, z korpusem wojsk austriackich, pod dowództwem arcyksięcia Ferdynanda Karola d'Este. W jej wyniku obie strony podpisały konwencję, na mocy której lewobrzeżna Warszawa została oddana Austriakom, ale na korzystnych dla strony polskiej warunkach. Bitwa pozostała taktycznie nierozstrzygnięta, jednak ze strategicznego punktu widzenia okazała się sukcesem Polaków, ponieważ zapoczątkowała kampanię, której efektem było między innymi dwukrotne powiększenie obszaru Księstwa Warszawskiego i zwiększenie polskiej siły zbrojnej z 14 tys. do 60 tys. w niecałe trzy miesiące.


Michał Bylina (ur. 5 stycznia?/18 stycznia 1904 w Worsówce koło Kijowa, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski malarz, grafik, ilustrator, uczestnik wojny obronnej 1939 i powstania warszawskiego, profesor Akademii Sztuk Pięknych.
Od 1956 był profesorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako twórca malował głównie sceny batalistyczne sławiące dzieje oręża polskiego i historyczne. Zajmował się również ilustrowaniem książek. Jego grafiki zawiera polskie opracowanie Kalevali dla dzieci autorstwa Janiny Porazińskiej.

Michał Bylina (ur. 5 stycznia?/18 stycznia 1904 w Worsówce koło Kijowa, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski malarz, grafik, ilustrator, uczestnik wojny obronnej 1939 i powstania warszawskiego, profesor Akademii Sztuk Pięknych.
Od 1956 był profesorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako twórca malował głównie sceny batalistyczne sławiące dzieje oręża polskiego i historyczne. Zajmował się również ilustrowaniem książek. Jego grafiki zawiera polskie opracowanie Kalevali dla dzieci autorstwa Janiny Porazińskiej.

Stefania Dretler-Flin – polska artystka plastyk. Specjalizowała się w grafice (linorycie i drzeworycie) oraz po roku 1960 w ceramice i rzeźbie figuralnej. Po studiach artystycznych w Krakowie kształciła się w paryskiej Académie Colarossi. Debiutowała w roku 1933. Była członkiem Grupy Dziewięciu Grafików. W okresie wojny przebywała we Lwowie i w Warszawie. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Jej małżonek, Zygmunt Flin (1909–1993), absolwent Wydziału Architektury Politechniki Lwowskiej, również uprawiał rzeźbę ceramiczną. Należała go GRUPY DZIEWIĘCIU GRAFIKÓW zrzeszających najwybitniejszych przedstawicieli polskiego drzeworytu w powojennej Polsce.