Kazimierz Wiszniewski (ur. 1894 w Warszawie, zm. 1960 w Krakowie)

Studia rozpoczął w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Lentza . Kontynuował naukę w prywatnej szkole malarstwa Konrada Krzyżanowskiego. Edukację artystyczną zakończył w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Mieczysława Kotarbińskiego, Edmunda Trojanowskiego i Władysława Skoczylasa, którego uważał za swojego mistrza. Stylizował swe prace pod wpływem sztuki i ornamentyki ludowej. Tworzył również kompozycje religijne i portrety.
Po 1930 Wiszniewski zmienił zainteresowania i zajął się architekturą i pejzażem, wzbogacając znacznie swój warsztat graficzny. Tematem jego prac jest zabytkowa architektura Gdańska, Poznania, Kazimierza, Warszawy i innych miast.
Zajmował się grafiką warsztatową, głównie drzeworytem, pobocznie malarstwem i rysunkiem. Dzięki wytrwałej pracy i mimo ułomności (był głuchoniemy) osiągnął znaczącą pozycję w środowisku międzywojennych grafików.
Uczestniczył w II Międzynarodowej Wystawie Grafiki Nowoczesnej we Florencji. Znalazł się tam w towarzystwie Józefa Mehoffera, Władysława Skoczylasa, Wojciecha Weissa i Leona Wyczółkowskiego.

Zdzisław Gedliczka (ur. 2 kwietnia 1888 w Rypiance (Galicja Wschodnia), zm. 28 maja 1957 w Krakowie) – artysta malarz, grafik, projektant witraży.W latach 1907–1912 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, był uczniem Leona Wyczółkowskiego i Stanisława Dębickiego.Podczas I wojny światowej służył w wojsku austriackim. Następnie wstąpił do Wojska Polskiego. Nauczał rysunku na kursie maturalnym inwalidów wojennych (do 1919), następnie w Państwowej Szkole Zawodowej Żeńskiej. Od 1926 pracował w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie, (od 1938 Państwowy Instytut Sztuk Plastycznych w Krakowie) gdzie kierował Wydziałem Projektu Haftu i Koronek.Był autorem polichromii refektarza oo. augustianów w Krakowie oraz kościołów w Białej, Czernichowie, Łagiewnikach, Niegardowie. Wykonał projekty witraży do kościołów w Kętach, Suchej i Mszanie Dolnej. Wykonał projekt buławy marszałkowskiej Edwarda Śmigłego-Rydza. Skonstruował i opatentował nowy typ warsztatu tkackiego. Wykonywano na nim nowy splot dekoracyjny czteronicielnicowy, nazywany splotem krakowskim.Od 1950 był profesorem krakowskiej ASP, gdzie kierował Wydziałem Tekstylnym.

Praca pochodzi z teki „L`Epopee Bohemienne" (Epopeja cygańska). Nakład 230 szt.

Mojżesz Kisling (ur. 22 stycznia 1891 w Krakowie, zm. 29 kwietnia 1953 w Sanary-sur-Mer) – polski malarz żydowskiego pochodzenia.
Od 1907 do 1910 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza, po ukończeniu nauki razem z Szymonem Mondszajnem wyjechał do Paryża. Mondszajn powrócił na rok do Krakowa dokończyć studia, Mojżesz pozostał w Paryżu i tam kontynuował naukę. Zamieszkał na Montmartrze, w słynnym „Bateau Lavoir”, ale w krótkim czasie nawiązał bliskie kontakty z bohemą żyjącą w dzielnicy Montparnasse i tam się przeprowadził, zamieszkał w „La Ruche”. Łatwo nawiązywał kontakty, więc szybko stał się artystą powszechnie znanym, nazywano go „Księciem Montparnasse”. Do grona jego przyjaciół należeli Marc Chagall, Amedeo Modigliani oraz Chaim Soutine, który tworzył w podobnym stylu. Utrzymywał też żywe relacje z innymi polskimi emigrantami m.in. Tadeuszem Makowskim, Eugeniuszem Zakiem, Melą Muter, Romanem Kramsztykiem, Ludwikiem Markusem, Janem Wacławem Zawadowskim, Szymonem Mondszajnem, Janem Hrynkowskim. Jego twórczość została zauważona przez krytyków m.in. André Salmona i Adolfa Baslera, który został jego mecenasem. Otrzymywał również stypendium od anonimowego mecenasa pochodzącego z Rosji, w późniejszym czasie mecenasem Kislinga był znany marszand i kolekcjoner Leopold Zborowski. W 1912 razem z Pablem Picassem i Juanem Grisem wyjechał do Céret, powrócili na początku 1913. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do Legii Cudzoziemskiej, podczas bitwy nad Sommą został ciężko ranny. W 1915 otrzymał obywatelstwo francuskie, przez rok podczas rekonwalescencji przebywał w Hiszpanii. W latach 1917 i 1920 odbył podróże artystyczne na południe Francji, w 1919 w Galerie Druet miała miejsce jego pierwsza wystawa indywidualna.
Założył własną pracownię, przez którą przewinęło się wiele znanych osób m.in. Jean Cocteau, Charlie Chaplin, Artur Rubinstein, Pierre Reverdy, Ernest Hemingway, Henry Miller etc. Po 1920 przez pewien czas mieszkał razem z przybyłym do Paryża Władysławem Jahlem, jedną z jego modelek była Kiki de Montparnasse. Był członkiem Związku Zawodowego Malarzy i Rzeźbiarzy Polskich w Paryżu. Mimo że był otoczony ludźmi wszędzie czuł się wyobcowany. W swoich notatkach pisał: „W Polsce jestem Żydem, wśród Żydów jestem malarzem francuskim, a wśród Francuzów jestem metekiem”.
Po wybuchu II wojny światowej wstąpił w szeregi armii francuskiej, ale po kilku miesiącach został przeniesiony do rezerwy. Aby uniknąć aresztowania w 1940 przez Hiszpanię i Portugalię wyjechał do Stanów Zjednoczonych, mieszkał początkowo w Nowym Jorku, w 1942 zaproszony przez Artura Rubinsteina przeniósł się na rok do Hollywood. Do Francji powrócił w 1946 i zamieszkał w Sanary-sur-Mer, gdzie zmarł w 1953.
Moïse Kisling jest uznawany przez krytyków za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli École de Paris. Po przybyciu do Paryża duży wpływ na jego twórczość miała sztuka Paula Cézanne’a, ale kontakty z kubistami sprawiły, że jego pejzaże tworzone na południu Francji nabrały geometryzującej stylistyki znanej z obrazów Pabla Picassa i Georges’a Braque’a, ale stosowane barwy były typowe dla fowistów. Po 1917 tworzył eklektyczne krajobrazy stosując ostre, konkretne barwy zestawione na zasadzie kontrastów. Od wczesnych lat dwudziestych dał się poznać jako portrecista, spod jego pędzla wychodziły liczne portrety i akty kobiece. Niektóre tworzone bardzo realistycznie, inne nacechowane nostalgicznie, podobnie jak u Amedea Modiglianiego.

Józef Holewiński (ur. 17 marca 1848 w Warszawie, zm. 20 stycznia 1917 tamże) – drzeworytnik warszawski, artysta-malarz, ilustrator; jeden z wybitnych polskich ksylografów.Malarstwa uczył się w warszawskiej Szkole Rysunkowej Wojciecha Gersona, natomiast sztuki drzeworytu interpretacyjnego u Jana Styfiego (od 1864)[1][2]. Pod jego kierunkiem rozpoczął w 1865 pracę w drzeworytni „Kłosów”; po upadku czasopisma w 1890 przeszedł do „Tygodnika Ilustrowanego”, w którym (od 1891) pełnił funkcję kierownika artystycznego; na stanowisku tym pozostał do śmierci w 1917; przez jakiś czas prowadził dział ilustracji w tygodniku „Wędrowiec”; współpracował także z zagranicznymi magazynami "Moderne Kunst" i "Gazette des Beaux Arts".Za swoje drzeworyty Holewiński był wielokrotnie nagradzany: w 1873 otrzymał dyplom uznania na Wystawie Powszechnej w Wiedniu; w 1886 nagrodę pieniężną a w 1888 pierwszą nagrodę na I i III Wystawie Dzieł Sztuki Ornamentacyjnej i Reprodukcyjnej w Warszawie; w 1886 pierwszą nagrodę na wystawie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie za drzeworyt Sabała, rytowany według rysunku Stanisława Witkiewicza; w 1895 złoty medal w Monachium i wielki medal srebrny na Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu.

Józef PANKIEWICZ (1866-1940) W latach 1884-1885 uczył się w warszawskiej szkole rysunku W. Gersona i A. Kamińskiego. W latach 1885- 1886 studiował w ASP w Petersburgu. Odbył podróże do Włoch, Holandii, Belgii, Niemiec, Austrii i Francji. W roku 1906 został powołany na stanowisko profesora ASP w Krakowie. Malował pejzaże, martwe natury, sceny rodzajowe oraz portrety.

Janusz Wiktor Kotarbiński (ur. 30 lipca 1890 w Gołonogu, zm. 13 stycznia 1940 w Zakopanem) – polski malarz, plastyk i literat.Urodził się 30 lipca 1890 we wsi Gołonóg (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej), w rodzinie Apoloniusza Eustachego i Matyldy z Mętrackich. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.W 1919 zamieszkał w Zakopanem, gdzie zaangażował się w badania jaskiń i tworzenie kolekcji etnograficznej. Kolekcję tą złożoną z przedmiotów użytkowych i ozdób kobiecych przekazał w 1923 do Muzeum Tatrzańskiego, w tym samym roku napisał i opublikował własnoręcznie ilustrowane Nowele tatrzańskie. W 1924 napisał opowiadanie o rycerzach śpiących w Dolinie Kościeliskiej, równolegle malował obrazy o tematyce górskiej, ludowej i zakopiańskie pejzaże. Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. z krakowskim Towarzystwem Przyjaciół Sztuk Pięknych. Organizował wystawy malarskie w Bazarze Polskim, w 1925 wszedł do zarządu Towarzystwa „Sztuka Podhalańska”. Dziełem, które przyniosło mu największy rozgłos, ale i przyczyniło się do zakończenia kariery malarskiej jest polichromia i witraże w kościele pw. św. Rodziny na zakopiańskich Krupówkach. Realizacja spotkała się z ostracyzmem środowiska plastyków w Zakopanem, co spowodowało wyizolowanie się twórcy. Od 1934 do śmierci w 1940 nie utrzymywał żadnych kontaktów z zakopiańskimi twórcami.

Janusz Wiktor Kotarbiński (ur. 30 lipca 1890 w Gołonogu, zm. 13 stycznia 1940 w Zakopanem) – polski malarz, plastyk i literat.Urodził się 30 lipca 1890 we wsi Gołonóg (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej), w rodzinie Apoloniusza Eustachego i Matyldy z Mętrackich. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.W 1919 zamieszkał w Zakopanem, gdzie zaangażował się w badania jaskiń i tworzenie kolekcji etnograficznej. Kolekcję tą złożoną z przedmiotów użytkowych i ozdób kobiecych przekazał w 1923 do Muzeum Tatrzańskiego, w tym samym roku napisał i opublikował własnoręcznie ilustrowane Nowele tatrzańskie. W 1924 napisał opowiadanie o rycerzach śpiących w Dolinie Kościeliskiej, równolegle malował obrazy o tematyce górskiej, ludowej i zakopiańskie pejzaże. Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. z krakowskim Towarzystwem Przyjaciół Sztuk Pięknych. Organizował wystawy malarskie w Bazarze Polskim, w 1925 wszedł do zarządu Towarzystwa „Sztuka Podhalańska”.Dziełem, które przyniosło mu największy rozgłos, ale i przyczyniło się do zakończenia kariery malarskiej jest polichromia i witraże w kościele pw. św. Rodziny na zakopiańskich Krupówkach. Realizacja spotkała się z ostracyzmem środowiska plastyków w Zakopanem, co spowodowało wyizolowanie się twórcy. Od 1934 do śmierci w 1940 nie utrzymywał żadnych kontaktów z zakopiańskimi twórcami.

Kazimierz Wiszniewski (ur. 1894 w Warszawie, zm. 1960 w Krakowie).

Studia rozpoczął w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Lentza . Kontynuował naukę w prywatnej szkole malarstwa Konrada Krzyżanowskiego. Edukację artystyczną zakończył w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Mieczysława Kotarbińskiego, Edmunda Trojanowskiego i Władysława Skoczylasa, którego uważał za swojego mistrza. Stylizował swe prace pod wpływem sztuki i ornamentyki ludowej. Tworzył również kompozycje religijne i portrety.
Po 1930 Wiszniewski zmienił zainteresowania i zajął się architekturą i pejzażem, wzbogacając znacznie swój warsztat graficzny. Tematem jego prac jest zabytkowa architektura Gdańska, Poznania, Kazimierza, Warszawy i innych miast.
Zajmował się grafiką warsztatową, głównie drzeworytem, pobocznie malarstwem i rysunkiem. Dzięki wytrwałej pracy i mimo ułomności (był głuchoniemy) osiągnął znaczącą pozycję w środowisku międzywojennych grafików.
Uczestniczył w II Międzynarodowej Wystawie Grafiki Nowoczesnej we Florencji. Znalazł się tam w towarzystwie Józefa Mehoffera, Władysława Skoczylasa, Wojciecha Weissa i Leona Wyczółkowskiego.

Aleksander Lesser (ur. 13 maja 1814 w Warszawie, zm. 13 marca 1884 w Krakowie) – polski malarz i krytyk sztuki żydowskiego pochodzenia, specjalizujący się w obrazach o tematyce historycznej i współczesnej, członek Akademii Umiejętności w Krakowie, współzałożyciel Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.Urodził się jako jedno z dwanaściorga dzieci kupca Lewiego (1791–1870) i Róży Loewenstein (1790–1840). Rozpoczął naukę rysunku w Liceum Warszawskim pod kierownictwem Aleksandra Kokulara. Studiował malarstwo w latach 1830–1831 na Oddziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego u Antoniego Brodowskiego. Po zamknięciu Uniwersytetu po upadku Powstania Listopadowego studiował w Dreźnie w latach 1832–1835 na Akademii Sztuk Pięknych pod kierownictwem Moritza Retzscha i Karla Christiana Vogela von Vogelsteina. Od 8 lipca 1835 do 1846 studiował na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Petera Corneliusa, Heinricha Hessa i Juliusa Schnorr von Carolsfelda.Stał się jednym z twórców odmiany polskiego malarstwa historycznego, tzw. nurtu archeologicznego (mającego na celu przedstawienie całej historii Polski), który zaistniał jeszcze przed działalnością artystyczną Jana Matejki.W życiu religijnym nie okazywał zainteresowania judaizmem, choć nie zerwał z nim związków całkowicie. Przeważnie nie szukał motywów malarskich w historii starożytnego Izraela (z wyjątkiem jednego namalowanego obrazu: Dawid dziękujący Bogu za zwycięstwo nad Goliatem). Nie okazywał również szczególnego zainteresowania życiem społeczności żydowskiej w Polsce ani kontaktami z kulturą Izraela.Był jednym z autorów haseł oraz ilustracji do Encyklopedii Powszechnej Orgelbranda z lat 1859–1868. Jego nazwisko wymienione jest w I tomie z 1859 roku na liście twórców zawartości tej encyklopedii.

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu.Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Jan Bukowski (1873 Barszczowice woj. Lwowskie - 1943 Nowy Targ) malarz, grafik. Do szkoły średniej uczęszczał w Krakowie i w Nowym Sączu. W latach 1893-1900 studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1900 roku otrzymał stypendium i wyjechał do Monachium, gdzie uczył się w szkole graficznej Neumanna i Wolfa oraz w zakładach przemysłu artystycznego. W 1901 roku założył w Krakowie wraz Janem Szczepkowskim i Włodzimierzem Tetmajerem Szkołę Sztuk Pięknych i Przemysłu Artystycznego dla Kobiet. Kilkakrotnie wyjeżdżał do Niemiec, Włoch, Paryża. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka, współorganizatorem Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana, kierownikiem artystycznym w drukarni uniwersyteckiej w Krakowie, kierownikiem artystycznym fabryki witraży Żeleńskiego, współpracownikiem Komisji do Badania Zabytków Sztuki w Polsce, a także profesorem w Szkole Przemysłu Artystycznego w Krakowie. Jego działalność artystyczna koncentrowała się wokół malarstwa ściennego i grafiki książkowej. W polichromiach łączył elementy figuralne z motywem stylizowanej dekoracji roślinnej. Malował kaplicę św. Jana Nepomucena w kościele NMP w Krakowie (razem z W. Tetmajerem), kaplicę przy klasztorze Reformatów w Kętach, kościół w Bolesławcu (koło Byczyny), kościół w Skrzyszowie pod Tarnowem, kościół parafialny w Bochni, kościół św. Józefa w Krakowie i inne. Zajmował się również grafiką użytkową, batikiem, ponadto projektował oprawy introligatorskie, kilimy, meble, drobne przedmioty użytku codziennego i wnętrza. Zaprojektował również polichromię w kościele Franciszkanów-Reformatów w Wieliczce.

Stanisław Raczyński (1903 - 1982) - malarz, grafik, scenograf. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1926 roku. Naukę kontynuował na uczelniach w Paryżu i we Włoszech. Jego dorobek artystyczny, to głównie drzeworyt, jednak zajmował się także grafiką, plastyką reklamową, ilustratorstwem. Najczęściej podejmował tematykę figuralną i architektoniczną (liczne drzeworyty przedstawiające kościół Mariacki w Krakowie), którą poddawał dekoracyjnej stylizacji. W latach 1927-28 pracował jako scenograf w Teatrze Popularnym w Krakowie, a przez następne dwa lata w tym samym charakterze w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 1930 roku wyjechał na stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Paryża. Bibliografia: Indeks artystów plastyków absolwentów i pedagogów wyższych uczelni plastycznych oraz członków ZPAP działających w latach 1939-1992, Komitet Leksykonu Artystów Plastyków, Gdańsk-Kraków-Łodź-Poznań-Toruń-Warszawa-Wrocław, 1994.

Henryk Piątkowski (ur. 4 sierpnia 1853 w Kijowie, zm. 3 czerwca 1932 w Warszawie) – polski malarz, grafik, literat i krytyk sztuki.Twórczość Henryka Piątkowskiego obejmuje portrety, pejzaże oraz obrazy o tematyce sakralnej, historycznej, a także sceny rodzajowe często z elementami antycznymi. W czasie twórczego okresu życia wystawiał na Salonach Jesiennych oraz podczas wystaw w Warszawie, Petersburgu i Moskwie.Poza malarstwem artysta zajmował się również krytyką sztuki, publikował recenzje w czasopismach m.in. w Wędrowcu i Tygodniku Ilustrowanym. Napisał również książki traktujące o aktualnej jego czasom twórczości innych malarzy.

Rycina pochodzi z albumu "Kraków - Zagrzebiowi" (Kraków: Wydawnictwo Koła Artystyczno-Literackiego w Krakowie, 1881. Litografia wykonana w 1881 r. w Zakładzie Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie.

Szymon Buchbinder (6.01.1853 Radzyń Podlaski - 1908? Berlin) – polski malarz pochodzenia żydowskiego. Syn prowincjonalnego malarza i dekoratora, brat Józefa Buchbindera, który prawdopodobnie edukował plastycznie młodszego brata. W latach 1869-1871 uczył się w Klasie Rysunkowej w Warszawie, zaś w latach 1873-1878 studiował w akademii wiedeńskiej, a w latach 1879-1882 w Szkole Sztuk Pięknych (SSP) w Krakowie w pracowni Jana Matejki. Autor przede wszystkim niedużych obrazów historyczno-rodzajowych i rodzajowych w typie malarstwa holenderskiego, a także portretów, w latach 1874-1883 brał udział w wystawach TZSP w Warszawie i TPSP w Krakowie, stosunkowo niewielka twórczość malarska; zob. SAP t. 1 ss. 267-268.

Aureliusz Pruszyński (9.09.1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 22.04.1904 Kraków) - krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny".

Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem S. Dębickiego, J. Pankiewicza, W. Weissa i K. Laszczki. Był współzałożycielem grupy Ekspresjonistów Polskich, od 1919 r. Formistów. W latach 1921 - 22 uzupełniał studia artystyczne w Paryżu. W 1925 r. wraz z F. S. Kowarskim, W. Zawadowskim i J. Rubczakiem założył Cech Artystów Plastyków "Jednoróg" - grupę o orientacji kolorystycznej. W okresie międzywojennym przez kilka lat przebywał we Francji, gdzie malował głównie pejzaże. Po wojnie pracował jako scenograf w teatrach w Katowicach i Sosnowcu. W późniejszej twórczości artysty dominowały pejzaże o łagodnej kolorystyce.

Kazimierz Wiszniewski (ur. 1894 w Warszawie, zm. 1960 w Krakowie)
Studia rozpoczął w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Lentza . Kontynuował naukę w prywatnej szkole malarstwa Konrada Krzyżanowskiego. Edukację artystyczną zakończył w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Mieczysława Kotarbińskiego, Edmunda Trojanowskiego i Władysława Skoczylasa, którego uważał za swojego mistrza. Stylizował swe prace pod wpływem sztuki i ornamentyki ludowej. Tworzył również kompozycje religijne i portrety.
Po 1930 Wiszniewski zmienił zainteresowania i zajął się architekturą i pejzażem, wzbogacając znacznie swój warsztat graficzny. Tematem jego prac jest zabytkowa architektura Gdańska, Poznania, Kazimierza, Warszawy i innych miast.
Zajmował się grafiką warsztatową, głównie drzeworytem, pobocznie malarstwem i rysunkiem. Dzięki wytrwałej pracy i mimo ułomności (był głuchoniemy) osiągnął znaczącą pozycję w środowisku międzywojennych grafików.
Uczestniczył w II Międzynarodowej Wystawie Grafiki Nowoczesnej we Florencji. Znalazł się tam w towarzystwie Józefa Mehoffera, Władysława Skoczylasa, Wojciecha Weissa i Leona Wyczółkowskiego.

Władysław Lam - malarz, grafik i krytyk sztuki urodzony w bośniackim Konjicu. Już we wczesnym dzieciństwie zauważono u niego talent malarski. W latach 1912-1918 studiował w krakowskiej ASP (min. u Teodora Axentowicza, Józefa Mehoffera). W 1925 był w Paryżu, skąd podróżował na południe Francji, gdzie malował wiele studiów pejzażowych i widoków architektonicznych. W latach międzywojennych wykładał rysunek na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej, a po II wojnie światowej na Politechnice w Gdańsku oraz w Szkole Sztuk Pięknych w Sopocie. Był członkiem kilku ugrupowań artystycznych, wystawiając m.in. z Cechem Artystów Plastyków „Jednoróg” i grupą „Nowa Generacja”. Ponadto uczestniczył w licznych wystawach za granicą, m.in. w międzynarodowej wystawie w „Sztuka i technika” w Paryżu (1937), w światowej wystawie w Nowym Jorku (1939); wystawiał też w Brukseli (1926, 1929), Sztokholmie (1927), Amsterdamie (1929), Filadelfii (1933), Hamburgu (1935), Monachium i Tokio (1939), Berlinie 1947, Wiedniu (1949). W kraju miał kilka wystaw indywidualnych. Był autorem książek i malarstwie. Malował pejzaże, martwe natury, portrety i kompozycje figuralne. W jego wczesnych pracach widać fascynację sztuką Wyspiańskiego, później artysta zainteresował się doświadczeniami kubizmu, a z czasem i postimpresjonizmu. Twórczość lat pięćdziesiątych wiąże się z nurtem abstrakcji aluzyjnej. Obok malarstwa artysta zajmował się także grafiką.

Tadeusz Kulisiewicz urodził się w 1899 r. w Kaliszu. Studiował w Szkole Sztuk Dekoracyjnych w Poznaniu, studia kontynuował w warszawskiej ASP w pracowniach M. i M. Kotarbińskich oraz u W. Skoczylasa. Debiutował na wystawie Stowarzyszenia Artystów Grafików Ryt. Przez pierwsze lata twórczości poświęcił się głównie pracy drzeworytniczej. W czasie wojny przebywał w Szlembarku /tam powstał wczesny cykl drzeworytów/ i Krakowie - doskonalił w tym czasie swoją podstawową technikę - rysunek. Po wojnie powstał cykl Warszawa 1945. Dużo podróżował, odwiedził Chiny, Meksyk, Brazylię, Indie, kraje Europy. Podróże stały się inspiracją do artystycznych cykli rysunków obrazujących odwiedzane kraje - ich pejzaż, przyrodę a przede wszystkim żyjących tam ludzi. Operował niezwykle lapidarną, oszczędną kreską, uzyskując rysunek o bardzo silnym, czytelnym wyrazie. Lubił rysować sylwetki kobiet, akty - poświęcił temu tematowi dużą część prac. Był profesorem ASP w Warszawie. Zmarł w 1988 r.

Kazimierz Wiszniewski (ur. 1894 w Warszawie, zm. 1960 w Krakowie)

Studia rozpoczął w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Lentza . Kontynuował naukę w prywatnej szkole malarstwa Konrada Krzyżanowskiego. Edukację artystyczną zakończył w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Mieczysława Kotarbińskiego, Edmunda Trojanowskiego i Władysława Skoczylasa, którego uważał za swojego mistrza. Stylizował swe prace pod wpływem sztuki i ornamentyki ludowej. Tworzył również kompozycje religijne i portrety.
Po 1930 Wiszniewski zmienił zainteresowania i zajął się architekturą i pejzażem, wzbogacając znacznie swój warsztat graficzny. Tematem jego prac jest zabytkowa architektura Gdańska, Poznania, Kazimierza, Warszawy i innych miast.
Zajmował się grafiką warsztatową, głównie drzeworytem, pobocznie malarstwem i rysunkiem. Dzięki wytrwałej pracy i mimo ułomności (był głuchoniemy) osiągnął znaczącą pozycję w środowisku międzywojennych grafików.
Uczestniczył w II Międzynarodowej Wystawie Grafiki Nowoczesnej we Florencji. Znalazł się tam w towarzystwie Józefa Mehoffera, Władysława Skoczylasa, Wojciecha Weissa i Leona Wyczółkowskiego.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.
Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.
Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.
Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.
I tak do jego najlepszych dzieł z tej dziedziny należy między innymi "Janosika imię nigdy nie zginie". Grafika ta przedstawia znanego zbójnika stojącego w dumnej pozie z orłem na ramieniu.
Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Aureliusz Pruszyński (9.09.1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 22.04.1904 Kraków) - krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny".

Stefan Maciej Makarewicz (ur. 8 lipca 1912 w Krakowie, zm. 1 września 2009) – polski grafik, ilustrator, plakacista, pedagog ASP w Krakowie. Był synem lwowskiego malarza Juliusza Makarewicza. W latach 1931–1937 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Ignacego Pieńkowskiego, Karola Frycza i Wojciecha Weissa. Dyplom uzyskał w 1938. Po wojnie rozpoczął pracę pedagogiczną w ASP w Krakowie. W latach 1946–1949 asystent Zbigniewa Pronaszki. W latach 1968–1972 kierownik pracowni plakatu na Wydziale Grafiki, dziekan Wydziału Grafiki. Makarewicz posiadał tytuł docenta. Z przyczyn nie akceptacji wniosku o profesurę przez Komitecie Miejskim PZPR tytułu profesora nie otrzymał, mimo pełnej akceptacji wniosku przez Senat ASP. Był także kierownikiem artystycznym Polskich Wydawnictw Muzycznych w Krakowie. Tworzył na potrzeby Kościoła efektem jego działalności jest ponad sto realizacji witraży według jego projektu, kilkanaście dużych polichromii i fresków, liczne obrazy o tematyce religijnej i drogi krzyżowe.

Kazimierz Wiszniewski (ur. 1894 w Warszawie, zm. 1960 w Krakowie)

Studia rozpoczął w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Ignacego Pieńkowskiego i Stanisława Lentza Kontynuował naukę w prywatnej szkole malarstwa Konrada Krzyżanowskiego. Edukację artystyczną zakończył w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Mieczysława Kotarbińskiego, Edmunda Trojanowskiego i Władysława Skoczylasa, którego uważał za swojego mistrza. Stylizował swe prace pod wpływem sztuki i ornamentyki ludowej. Tworzył również kompozycje religijne i portrety.
Po 1930 Wiszniewski zmienił zainteresowania i zajął się architekturą i pejzażem, wzbogacając znacznie swój warsztat graficzny. Tematem jego prac jest zabytkowa architektura Gdańska, Poznania, Kazimierza, Warszawy i innych miast.
Zajmował się grafiką warsztatową, głównie drzeworytem, pobocznie malarstwem i rysunkiem. Dzięki wytrwałej pracy i mimo ułomności (był głuchoniemy) osiągnął znaczącą pozycję w środowisku międzywojennych grafików.
Uczestniczył w II Międzynarodowej Wystawie Grafiki Nowoczesnej we Florencji. Znalazł się tam w towarzystwie Józefa Mehoffera, Władysława Skoczylasa, Wojciecha Weissa i Leona Wyczółkowskiego.

Stanisław Raczyński (1903 - 1982) malarz, grafik, scenograf. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1926 roku. Naukę kontynuował na uczelniach w Paryżu i we Włoszech. Jego dorobek artystyczny, to głównie drzeworyt, jednak zajmował się także grafiką, plastyką reklamową, ilustratorstwem. Najczęściej podejmował tematykę figuralną i architektoniczną (liczne drzeworyty przedstawiające kościół Mariacki w Krakowie), którą poddawał dekoracyjnej stylizacji. W latach 1927-28 pracował jako scenograf w Teatrze Popularnym w Krakowie, a przez następne dwa lata w tym samym charakterze w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 1930 roku wyjechał na stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Paryża.
Bibliografia: Indeks artystów plastyków absolwentów i pedagogów wyższych uczelni plastycznych oraz członków ZPAP działających w latach 1939-1992, Komitet Leksykonu Artystów Plastyków, Gdańsk-Kraków-Łodź-Poznań-Toruń-Warszawa-Wrocław, 1994.

Stanisław Raczyński (1903 - 1982) malarz, grafik, scenograf. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1926 roku. Naukę kontynuował na uczelniach w Paryżu i we Włoszech. Jego dorobek artystyczny, to głównie drzeworyt, jednak zajmował się także grafiką, plastyką reklamową, ilustratorstwem. Najczęściej podejmował tematykę figuralną i architektoniczną (liczne drzeworyty przedstawiające kościół Mariacki w Krakowie), którą poddawał dekoracyjnej stylizacji. W latach 1927-28 pracował jako scenograf w Teatrze Popularnym w Krakowie, a przez następne dwa lata w tym samym charakterze w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 1930 roku wyjechał na stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Paryża.
Bibliografia: Indeks artystów plastyków absolwentów i pedagogów wyższych uczelni plastycznych oraz członków ZPAP działających w latach 1939-1992, Komitet Leksykonu Artystów Plastyków, Gdańsk-Kraków-Łodź-Poznań-Toruń-Warszawa-Wrocław, 1994.

Stanisław Raczyński (1903 - 1982) malarz, grafik, scenograf. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1926 roku. Naukę kontynuował na uczelniach w Paryżu i we Włoszech. Jego dorobek artystyczny, to głównie drzeworyt, jednak zajmował się także grafiką, plastyką reklamową, ilustratorstwem. Najczęściej podejmował tematykę figuralną i architektoniczną (liczne drzeworyty przedstawiające kościół Mariacki w Krakowie), którą poddawał dekoracyjnej stylizacji. W latach 1927-28 pracował jako scenograf w Teatrze Popularnym w Krakowie, a przez następne dwa lata w tym samym charakterze w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 1930 roku wyjechał na stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Paryża.
Bibliografia: Indeks artystów plastyków absolwentów i pedagogów wyższych uczelni plastycznych oraz członków ZPAP działających w latach 1939-1992, Komitet Leksykonu Artystów Plastyków, Gdańsk-Kraków-Łodź-Poznań-Toruń-Warszawa-Wrocław, 1994.

Piotr Stachiewicz (ur. 29 października 1858 w Nowosiółkach Gościnnych, zm. 14 kwietnia 1938 w Krakowie) – polski malarz i ilustrator. W latach 1877–1883 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza oraz Floriana Cynka. Studia w latach 1882–1885 kontynuował w Monachium.Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworzył obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim do których pozowała mu „Piękna Zośka” – Zofia Paluchowa. Stachiewicz jest autorem dekoracji mozaikowej kościoła OO Jezuitów. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki, sprzedawane później w dużych ilościach[4]. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w latach 1900–1913 pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. W latach 1912–1918 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego (jednocześnie był kierownikiem i opiekunem wydziału artystycznego).

Jego ulubionym tematem prac malarskich była Najświętsza Maria Panna z Dzieciątkiem Jezus, sceny z życia ludu krakowskiego oraz prześladowanie dawnych chrześcijan, stąd też stworzył ilustracje do powieści Quo vadis Henryka Sienkiewicza[6], a ponadto do poezji Adama Mickiewicza oraz Marii Konopnickiej oraz ilustracje do reklam. W 1892 namalował obraz „Śmierć górnika” uhonorowany nagrodą Akademii Umiejętności im. Probusa Barczewskiego. W latach 1893–1895 powstał, zaginiony obecnie, cykl dwunastu obrazów jego pędzla ilustrujących kopalnię w Wieliczce i pracę tamtejszych górników. Zainicjował powstanie krakowskiego dwutygodnika „Świat”, wraz z Włodzimierzem Tetmajerem w 1931 wydał Album kolorowych reprodukcji. Przed 1923 był prezesem honorowym Związku Polskich Artystów Plastyków w Krakowie.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.

Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Jan Styka jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł en grisaille (do wydawnictwa Flammariona) oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Do kręgu zbliżonych tematycznie przedstawień należy także jego panorama Męczeństwo chrześcijan w cyrku Nerona oraz ilustracje do noweli Pójdźmy za Nim ! Jan Styka (1858-1925) malował obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne. Najbardziej znany był jako twórca ogromnych rozmiarów panoram historycznych i religijnych. Artysta urodził się we Lwowie. Od 1877 roku studiował w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie (w latach 1882-1885) w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.
Charles Wittman (1876 - 1953) - francuski malarz,grafik,ilustrator, absolwent École des Beaux-Arts w Paryżu.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.
Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.

Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Kroton - gladiator którego wynajął Marek Winicjusz, aby zabić Ursusa.


Jan Styka jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł en grisaille (do wydawnictwa Flammariona) oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Do kręgu zbliżonych tematycznie przedstawień należy także jego panorama Męczeństwo chrześcijan w cyrku Nerona oraz ilustracje do noweli Pójdźmy za Nim ! Jan Styka (1858-1925) malował obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne. Najbardziej znany był jako twórca ogromnych rozmiarów panoram historycznych i religijnych. Artysta urodził się we Lwowie. Od 1877 roku studiował w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie (w latach 1882-1885) w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Charles Wittman (1876 - 1953) - francuski malarz, grafik, ilustrator, absolwent École des Beaux-Arts w Paryżu.

Jan Styka jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł en grisaille (do wydawnictwa Flammariona) oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Do kręgu zbliżonych tematycznie przedstawień należy także jego panorama Męczeństwo chrześcijan w cyrku Nerona oraz ilustracje do noweli Pójdźmy za Nim ! Jan Styka (1858-1925) malował obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne. Najbardziej znany był jako twórca ogromnych rozmiarów panoram historycznych i religijnych. Artysta urodził się we Lwowie. Od 1877 roku studiował w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie (w latach 1882-1885) w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Charles Wittman (1876 - 1953) - francuski malarz, grafik, ilustrator, absolwent École des Beaux-Arts w Paryżu.

Jan Styka jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł en grisaille (do wydawnictwa Flammariona) oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Do kręgu zbliżonych tematycznie przedstawień należy także jego panorama Męczeństwo chrześcijan w cyrku Nerona oraz ilustracje do noweli Pójdźmy za Nim ! Jan Styka (1858-1925) malował obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne. Najbardziej znany był jako twórca ogromnych rozmiarów panoram historycznych i religijnych. Artysta urodził się we Lwowie. Od 1877 roku studiował w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie (w latach 1882-1885) w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Charles Wittman (1876 - 1953) - francuski malarz, grafik, ilustrator, absolwent École des Beaux-Arts w Paryżu.

Kroton - gladiator którego wynajął Marek Winicjusz, aby zabić Ursusa.

Jan Styka jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł en grisaille (do wydawnictwa Flammariona) oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Do kręgu zbliżonych tematycznie przedstawień należy także jego panorama Męczeństwo chrześcijan w cyrku Nerona oraz ilustracje do noweli Pójdźmy za Nim ! Jan Styka (1858-1925) malował obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne. Najbardziej znany był jako twórca ogromnych rozmiarów panoram historycznych i religijnych. Artysta urodził się we Lwowie. Od 1877 roku studiował w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie (w latach 1882-1885) w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Charles Wittman (1876 - 1953) - francuski malarz, grafik, ilustrator, absolwent École des Beaux-Arts w Paryżu.

Maria Zofia Janina Hiszpańska-Neumann (ur. 28 października 1917 w Warszawie, zm. 12 stycznia 1980 tamże) – polska artystka zajmująca się grafiką i malarstwem, a także ilustratorka książek; członkini Związku Polskich Artystów Plastyków.

Podczas okupacji niemieckiej działała w Związku Walki Zbrojnej. 19 czerwca 1941 roku została aresztowana wraz z rodziną profesora Józefa Jana Siemieńskiego i uwięziona w Radomiu, potem w Pińczowie. 10 kwietnia 1942 roku wywieziona do obozu Ravensbrück, gdzie otrzymała numer 10219. Podczas pobytu w obozie wykonała wiele rysunków. Pracowała przymusowo w zakładach zbrojeniowych w Neubrandenburgu, w kwietniu 1945 roku uciekła podczas ewakuacji i doczekała w lesie wyzwolenia.Latem 1945 roku powróciła do Warszawy. Zajęła się głównie grafiką książkową. Stworzyła wiele drzeworytów, głównie w technice sztorcowej. Współpracowała z wydawnictwem „Wiedza”, potem „Książka i Wiedza”. W latach pięćdziesiątych XX wieku współpracowała z „Tygodnikiem Powszechnym”.

Mojżesz Kisling (1891-1953) – wybitny polsko-francuski malarz pochodzenia żydowskiego, znany z charakterystycznych portretów i pejzaży. Urodził się w Krakowie, gdzie rozpoczął naukę malarstwa, a następnie wyjechał do Paryża, gdzie stał się ważną postacią artystycznej bohemy Montparnasse. Kisling tworzył w stylu łączącym elementy ekspresjonizmu i postimpresjonizmu, a jego prace, zwłaszcza portrety kobiet, wyróżniają się intensywną kolorystyką i subtelną zmysłowością.
Podczas pobytu we Francji, Kisling był blisko związany z prowansalskimi krajobrazami, które wielokrotnie pojawiały się w jego twórczości. Pośmiertne wydanie książki Provence autorstwa Jeana Giono, opublikowane w Paryżu w 1954 roku, stanowi hołd dla regionu, który inspirował wielu artystów, w tym Kislinga. Książka łączy literacką wizję Prowansji z artystycznym spojrzeniem malarzy takich jak Kisling, którzy oddawali urok tego regionu w swoich dziełach.
Mojżesz Kisling zmarł w 1953 roku w Sanary-sur-Mer, w Prowansji – regionie, który stał się jego domem i jednym z głównych źródeł inspiracji. Jego spuścizna artystyczna pozostaje niezwykle ceniona, a obrazy przedstawiające Prowansję są uznawane za jedne z najważniejszych w jego dorobku.

Witold Pruszkowski – polski malarz i rysownik.Witold Pruszkowski urodził się w Berszadzie, dzieciństwo spędził w Odessie i Kijowie. Uczył się malarstwa i rysunku początkowo w Paryżu u Tadeusza Goreckiego, zięcia Adama Mickiewicza. W latach 1868-1872 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (14 V 1868 r. zgłosił się do Antikenklasse)[1], w latach 1872-1875 u Jana Matejki w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1882 osiadł w Mnikowie pod Krakowem. Wraz z bratem podróżował po Algierze, Tunezji i Włoszech. Swoje prace regularnie wystawiał w Krakowie, Warszawie i Lwowie. W 1892 został przewodniczącym komitetu budowy pomnika Artura Grottgera. Malował wiejskie sceny rodzajowe, obrazy o tematyce z baśni, legend i wierzeń ludowych, łączące realistyczny sposób przedstawiania z romantyczną fantastyką i nastrojowością, a także poetyckie wizje inspirowane dziełami Słowackiego, Krasińskiego i Chopina oraz subtelne, melancholijne pejzaże. Tworzył wnikliwe i niekonwencjonalne portrety. Oprócz techniki olejnej posługiwał się pastelami.

Michał Pociecha urodził się w 1852 roku w Prokocimiu, zmarł w 1908 roku w Krakowie. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza i Jana Matejki, od 1875 roku naukę kontynuował w Monachium w pracowni Ludwiga von Löfftz. Po powrocie osiadł w Krakowie i rozpoczął działalność pedagogiczną – uczył rysunku w miejscowych szkołach: seminarium żeńskim oraz gimnazjum im. Jana III Sobieskiego.
Michał Pociecha dużo malował i rysował, jego ulubioną techniką była akwarela. Wśród jego obrazów dominują nastrojowe, sielskie pejzaże, zwykle wykonywane na wydłużonych, horyzontalnych formatach, niekiedy uzupełniane sztafażem. Artysta malował również wiejskie sceny rodzajowe, portrety oraz, nieco rzadziej, kompozycje historyczne.

Swoje obrazy Michał Pociecha wystawiał na ekspozycjach w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych oraz w Salonie Krywulta. Prace malarza pokazywane były również za granicą, m.in. we Lwowie, w Wiedniu i Pradze. Obrazy malarza reprodukowano na pocztówkach i w czasopismach („Świat”, „Wędrowiec”, „Tygodnik Ilustrowany”).
Prace Michała Pociechy znajdują się np. w kolekcji Muzeum Narodowego w Krakowie i Kielcach.

Witold Pruszkowski – polski malarz i rysownik.Witold Pruszkowski urodził się w Berszadzie, dzieciństwo spędził w Odessie i Kijowie. Uczył się malarstwa i rysunku początkowo w Paryżu u Tadeusza Goreckiego, zięcia Adama Mickiewicza. W latach 1868-1872 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium (14 V 1868 r. zgłosił się do Antikenklasse)[1], w latach 1872-1875 u Jana Matejki w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1882 osiadł w Mnikowie pod Krakowem. Wraz z bratem podróżował po Algierze, Tunezji i Włoszech. Swoje prace regularnie wystawiał w Krakowie, Warszawie i Lwowie. W 1892 został przewodniczącym komitetu budowy pomnika Artura Grottgera. Malował wiejskie sceny rodzajowe, obrazy o tematyce z baśni, legend i wierzeń ludowych, łączące realistyczny sposób przedstawiania z romantyczną fantastyką i nastrojowością, a także poetyckie wizje inspirowane dziełami Słowackiego, Krasińskiego i Chopina oraz subtelne, melancholijne pejzaże. Tworzył wnikliwe i niekonwencjonalne portrety. Oprócz techniki olejnej posługiwał się pastelami.

Piotr Stachiewicz (ur. 29 października 1858 w Nowosiółkach Gościnnych, zm. 14 kwietnia 1938 w Krakowie) – polski malarz i ilustrator.
W latach 1877–1883 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza oraz Floriana Cynka. Studia w latach 1882–1885 kontynuował w Monachium.
Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworzył obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim do których pozowała mu „Piękna Zośka” – Zofia Paluchowa. Stachiewicz jest autorem dekoracji mozaikowej kościoła OO Jezuitów. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki, sprzedawane później w dużych ilościach[4]. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w latach 1900–1913 pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. W latach 1912–1918 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego (jednocześnie był kierownikiem i opiekunem wydziału artystycznego).
Jego ulubionym tematem prac malarskich była Najświętsza Maria Panna z Dzieciątkiem Jezus, sceny z życia ludu krakowskiego oraz prześladowanie dawnych chrześcijan, stąd też stworzył ilustracje do powieści Quo vadis Henryka Sienkiewicza[6], a ponadto do poezji Adama Mickiewicza oraz Marii Konopnickiej oraz ilustracje do reklam. W 1892 namalował obraz „Śmierć górnika” uhonorowany nagrodą Akademii Umiejętności im. Probusa Barczewskiego. W latach 1893–1895 powstał, zaginiony obecnie, cykl dwunastu obrazów jego pędzla ilustrujących kopalnię w Wieliczce i pracę tamtejszych górników.
Zainicjował powstanie krakowskiego dwutygodnika „Świat”, wraz z Włodzimierzem Tetmajerem w 1931 wydał Album kolorowych reprodukcji. Przed 1923 był prezesem honorowym Związku Polskich Artystów Plastyków w Krakowie.
Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.
Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.
Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim, zaś Franciszek wrócił do Warszawy, aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844, osiemnastoletni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.
W 1856 przez kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich; wykonywał także ilustracje do książek.
Franciszek Kostrzewski jest uważany za prekursora polskiego komiksu. W 1859 wykonał rysunki do „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3 X 1859.
Edward Machowski - drzeworytnik warszawski, czynny w latach 1869-1874

Zdzisław Czermański (1900-1970) - polski artysta grafik, karykaturzysta. Studiował rysunek u prof. Kazimierza Sichulskiego we Lwowie. Służył w Legionach Polskich. Po I w. ś. współpracował z rozmaitymi czasopismami, w tym m.in. z tygodnikiem "Szczutek".
Szczególnie wsławił się jako autor karykatur Józefa Piłsudskiego. Ponoć karykatury na tyle spodobały się Marszałkowi, że kazał rozwiesić je w Belwederze.

Leopold Horowitz, węg. Lipót Horovitz – malarz portrecista pochodzenia węgierskiego, od roku 1868 czynny w Warszawie. Ojciec malarza Armina Horowitza. Od 1850 studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu u Carla Josepha Geigera, Carla Wurzingera i innych. Po siedmiu latach ukończył studia, otrzymując nagrodę pierwszego stopnia. W 1860 po odwiedzeniu Berlina, Drezna i Monachium zamieszkał w Paryżu, gdzie pozostał do 1868. W Paryżu zyskał opinię doskonałego malarza obrazów rodzajowych i portretów, szczególnie dziecięcych. W twórczości naśladował styl Rembrandta, później Van Dycka. W 1868 zamieszkał w Warszawie. Często wyjeżdżał do Budapesztu, Wiednia i Berlina w celu sportretowania dam z kręgów arystokracji. W Warszawie malował też obrazy z życia diaspory żydowskiej, jak Modlitwy w synagodze w rocznicę zburzenia świątyni jerozolimskiej. Wysokie uznanie przyniosły mu portrety księżnej Sapiehy, Georga Brandesa, Maurycego Jokaia, księstwa Zamoyskich. W 1891 został nagrodzony złotym medalem na wystawie w Berlinie. W 1893 zamieszkał w Wiedniu.

Leopold Horowitz, węg. Lipót Horovitz – malarz portrecista pochodzenia węgierskiego, od roku 1868 czynny w Warszawie. Ojciec malarza Armina Horowitza. Od 1850 studiował malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu u Carla Josepha Geigera, Carla Wurzingera i innych. Po siedmiu latach ukończył studia, otrzymując nagrodę pierwszego stopnia. W 1860 po odwiedzeniu Berlina, Drezna i Monachium zamieszkał w Paryżu, gdzie pozostał do 1868. W Paryżu zyskał opinię doskonałego malarza obrazów rodzajowych i portretów, szczególnie dziecięcych. W twórczości naśladował styl Rembrandta, później Van Dycka. W 1868 zamieszkał w Warszawie. Często wyjeżdżał do Budapesztu, Wiednia i Berlina w celu sportretowania dam z kręgów arystokracji. W Warszawie malował też obrazy z życia diaspory żydowskiej, jak Modlitwy w synagodze w rocznicę zburzenia świątyni jerozolimskiej. Wysokie uznanie przyniosły mu portrety księżnej Sapiehy, Georga Brandesa, Maurycego Jokaia, księstwa Zamoyskich. W 1891 został nagrodzony złotym medalem na wystawie w Berlinie. W 1893 zamieszkał w Wiedniu.

Józef Feliks Męcina-Krzesz (ur. 2 stycznia 1860 w Krakowie, zm. 2 grudnia 1934 w Poznaniu) – polski malarz. Malował obrazy o treści religijnej, historycznej oraz portrety.Ukończył szkołę realną. Następnie w latach 1877–1884 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Władysława Łuszczkiewicza i Floriana Cynka. W latach 1882–1884 był uczniem Jana Matejki.W roku 1884 uzyskał stypendium Wydziału Krajowego i 1886 wyjechał na dalsze studia do Paryża, gdzie kształcił się w szkole Jean-Paula Laurensa. Współpracował jako ilustrator z czasopismami „L’Illustration” i „Figaro Illustré”. W roku 1888 ożenił się z malarką francuską Ludwiką Marią Barat. Był od roku 1894 członkiem zarządu Powszechnego Stowarzyszenia Artystów Polskich oraz od roku 1913 Union Internationale des Beaux-Arts et des Lettres w Paryżu.

Antoni Adam Piotrowski (ur. 7 września 1853 w Nietulisku Dużym, zm. 12 grudnia 1924 w Warszawie) – polski malarz, rysownik, ilustrator oraz poeta, twórca bajek dla dzieci. Był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” i członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, redaktor i wydawca tygodnika Wieś Polska (1906).

W ciągu życia zilustrował ponad tysiąc książek, 3 tysiące artykułów oraz ponad 500 czasopism. Piotrowski uczył się malarstwa u Wojciecha Gersona, w 1875 roku wyjechał jako stypendysta na studia do Monachium (w końcu października 1875 r. zgłosił się do Akademii Sztuk Pięknych – Naturklasse). Edukował się tam do 1877 pod kierunkiem Wilhelma Lindenschmita. W roku ukończenia studiów został uczniem Jana Matejki w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie (od 1777 do 1779). W latach 1879−1884 przebywał w Paryżu. W 1885 roku wyjechał do Bułgarii jako korespondent i rysownik brytyjskich czasopism.