Toshio Bando (1895-1973) był japońskim malarzem i grafikiem należącym do tzw. pierwszej Szkoły Paryskiej. Urodził się 16 lipca 1895 roku w Tokushimie na wyspie Sikoku w Japonii. Wywodził się z rodziny o samurajskich korzeniach, a w młodości studiował malarstwo u mistrza Fujishimy Takejiego w Tokio. W tym okresie zetknął się zarówno z tradycyjnym malarstwem japońskim, jak i europejskimi nurtami modernistycznymi - fowizmem i kubizmem.

W 1922 roku Bando przybył do Paryża i szybko związał się ze środowiskiem Montparnasse'u. Szczególnie ważna okazała się jego przyjaźń z Tsuguharu Foujita, który pomógł mu wejść do artystycznego świata francuskiej stolicy. Bando wystawiał prace w paryskich salonach i galeriach, zdobywając uznanie krytyków we Francji, Belgii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych.

Twórczość Bandō charakteryzowała się subtelnością, kameralnym nastrojem i połączeniem estetyki japońskiej z europejskim modernizmem. Najczęściej malował portrety kobiet, akty, sceny intymne, martwe natury oraz pejzaże. Jego obrazy wyróżniały się delikatną kolorystyką, miękkim światłem i spokojną atmosferą. W przeciwieństwie do wielu artystów epoki prowadził życie bardzo prywatne i stronił od rozgłosu.

Po 1925 roku wyprowadził się z gwarnego Montparnasse&#u do spokojniejszych miejscowości pod Paryżem. Mimo że nadal tworzył i wystawiał, coraz bardziej koncentrował się na życiu rodzinnym. Zmarł 1 marca 1973 roku we Francji i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

Alicja Halicka (1894-1975) była polsko-francuską malarką, ilustratorką i scenografką związaną z École de Paris. Studiowała w Krakowie, Monachium i Paryżu, gdzie kształciła się m.in. w Académie Ranson pod kierunkiem Maurice'a Denisa i Paula Sérusiera. W 1913 roku poślubiła malarza Ludwika Markusa (Louisa Marcoussisa) i na stałe osiadła w Paryżu.

We wczesnym okresie twórczości tworzyła obrazy inspirowane kubizmem, należąc do grona pierwszych kobiet związanych z tym nurtem. Później wypracowała bardziej poetycki i dekoracyjny styl, obejmujący pejzaże, sceny miejskie, ilustracje oraz charakterystyczne kolaże i reliefowe kompozycje zwane „Wytłaczanymi romansami". Jej prace wyróżniały się subtelną kolorystyką, lirycznym nastrojem i dekoracyjnością form.

Halicka współpracowała z czasopismami „Vogue" i „Harper's Bazaar", projektowała tkaniny, kostiumy i scenografie teatralne, m.in. dla Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Utrzymywała kontakty z najważniejszymi postaciami paryskiej awangardy, takimi jak Pablo Picasso, Guillaume Apollinaire czy Georges Braque.

Henryk Epstein (1890 lub 1891-1944) był polsko-francuskim malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym z École de Paris. Urodził się w Łodzi, studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, a od około 1912 roku mieszkał w Paryżu, gdzie kształcił się również w Académie de la Grande Chaumière. Należał do środowiska artystów skupionych wokół La Ruche na Montparnassie i utrzymywał kontakty m.in. z Amedeo Modiglianim, Chaïmem Soutinem i Markiem Chagallem.

Tworzył pejzaże, martwe natury, akty i kompozycje figuralne. We wczesnym okresie pozostawał pod wpływem Paula Cézanne'a i kubizmu, później jego malarstwo zbliżyło się do fowizmu i ekspresjonizmu. Charakterystyczne dla jego twórczości są intensywna kolorystyka, dynamiczna faktura oraz szerokie, impastowe prowadzenie farby. Artysta regularnie wystawiał na paryskich Salonach Niezależnych, Jesiennym i Salon des Tuileries.

W latach 20. i 30. malował przede wszystkim pejzaże Bretanii, Owernii i południa Francji. W 1944 roku został aresztowany przez Niemców i deportowany do obozu w Drancy, a następnie prawdopodobnie do Auschwitz, gdzie zginął. Pośmiertna wystawa jego prac odbyła się w 1946 roku w paryskiej Galerie Berri-Raspail.

Henri Hayden był francuskim malarzem i rysownikiem polskiego pochodzenia, wywodzącym się ze Szkoły Paryskiej. Urodził się w Warszawie w 1883 roku w rodzinie kupieckiej. Od 1902 roku studiował na Politechnice Warszawskiej i w Szkole Sztuk Pięknych. W 1907 roku Hayden przeprowadził się do Paryża, do pracowni przy bulwarze Saint-Michel i studiował w akademii „La Palette". Od 1909 roku malarz regularnie podróżował do Bretanii, do Pont-Aven i Le Pouldu, gdzie poznał Władysława Ślewińskiego. Od 1914 roku Hayden bywał w towarzystwie kubistów, takich jak Pablo Picasso, Juan Gris i Jean Metzinger. Malował przede wszystkim martwe natury, pejzaże i kompozycje figuralne, posługując się uproszczoną formą i harmonijną kolorystyką. W późniejszym okresie jego twórczość stała się bardziej liryczna i syntetyczna, zachowując jednak wyraźną konstrukcję obrazu.

Prace Haydena były prezentowane na najważniejszych wystawach awangardy paryskiej, a dziś znajdują się w kolekcjach muzealnych m.in. we Francji, Polsce i Stanach Zjednoczonych.

PROWENIENCJA:
– Sotheby’s, Londyn, listopad 1988
– kolekcja prywatna, Europa
– Galerie Zlotowski, Paryż (po 1998)
– kolekcja prywatna, Europa (?)
– dom aukcyjny Millon & Associés, Paryż, maj 2020
– kolekcja prywatna, Polska

Henri Hayden był francuskim malarzem i rysownikiem polskiego pochodzenia, wywodzącym się ze Szkoły Paryskiej. Urodził się w Warszawie w 1883 roku w rodzinie kupieckiej. Od 1902 roku studiował na Politechnice Warszawskiej i w Szkole Sztuk Pięknych. W 1907 roku Hayden przeprowadził się do Paryża, do pracowni przy bulwarze Saint-Michel i studiował w akademii „La Palette". Od 1909 roku malarz regularnie podróżował do Bretanii, do Pont-Aven i Le Pouldu, gdzie poznał Władysława Ślewińskiego. Od 1914 roku Hayden bywał w towarzystwie kubistów, takich jak Pablo Picasso, Juan Gris i Jean Metzinger. Malował przede wszystkim martwe natury, pejzaże i kompozycje figuralne, posługując się uproszczoną formą i harmonijną kolorystyką. W późniejszym okresie jego twórczość stała się bardziej liryczna i syntetyczna, zachowując jednak wyraźną konstrukcję obrazu.

Prace Haydena były prezentowane na najważniejszych wystawach awangardy paryskiej, a dziś znajdują się w kolekcjach muzealnych m.in. we Francji, Polsce i Stanach Zjednoczonych.

PROWENIENCJA:
Bonhams 10.11.2021

Henri Hayden był francuskim malarzem i rysownikiem polskiego pochodzenia, wywodzącym się ze Szkoły Paryskiej. Urodził się w Warszawie w 1883 roku w rodzinie kupieckiej. Od 1902 roku studiował na Politechnice Warszawskiej i w Szkole Sztuk Pięknych. W 1907 roku Hayden przeprowadził się do Paryża, do pracowni przy bulwarze Saint-Michel i studiował w akademii „La Palette". Od 1909 roku malarz regularnie podróżował do Bretanii, do Pont-Aven i Le Pouldu, gdzie poznał Władysława Ślewińskiego. Od 1914 roku Hayden bywał w towarzystwie kubistów, takich jak Pablo Picasso, Juan Gris i Jean Metzinger. Malował przede wszystkim martwe natury, pejzaże i kompozycje figuralne, posługując się uproszczoną formą i harmonijną kolorystyką. W późniejszym okresie jego twórczość stała się bardziej liryczna i syntetyczna, zachowując jednak wyraźną konstrukcję obrazu.

Prace Haydena były prezentowane na najważniejszych wystawach awangardy paryskiej, a dziś znajdują się w kolekcjach muzealnych m.in. we Francji, Polsce i Stanach Zjednoczonych.

PROWENIENCJA:
– kolekcja prywatna, Polska;
– Dom Aukcyjny Piasa Paryż;
– kolekcja prywatna, Paryż

Mela Muter (Maria Melania Kingsland) była francusko-polską malarką i rysowniczką, przedstawicielką Szkoły Paryskiej. Artystka urodziła się w Warszawie w zamożnej rodzinie polsko-żydowskiej. Studiowała w warszawskiej Szkole Rysunku i Malarstwa dla Kobiet. W 1901 roku przybyła do Paryża wraz z mężem, Michałem Muttermilchem, i zapisała się do Académie Colarossi, a następnie do Académie de la Grande Chaumière. Do 1902 roku stała się prominentną postacią na paryskiej scenie artystycznej, regularnie wystawiając swoje dzieła. Jej wczesne prace to symbolistyczne pejzaże i portrety, w późniejszych sięgnęła po elementy stylu ekspresjonistycznego. Jej pejzaże z Południa są inspirowane twórczością Cézann'a, szczególnie w zakresie geometryzacji form, a także fowizmu. Melę Muter wyróżniała także uważność na detale, dzięki czemu została świetną portrecistką; malowała wizerunki wielu osobistości ze świata sztuki, literatury i polityki (François Pompon, Raymond Lefebvre, Léopold Gottlieb, Georges Clémenceau).

Valentine Prax (1897-1981) była francuską malarką związaną z École de Paris, tworzącą w kręgu ekspresjonizmu i kubizmu. Urodziła się w Bône w Algierii (obecnie Annaba), studiowała w École des Beaux-Arts w Algierze, a w 1919 roku przeniosła się do Paryża, gdzie weszła w środowisko awangardy Montparnasse'u. Była żoną rosyjskiego rzeźbiarza Ossipa Zadkine.

Tworzyła pejzaże, sceny figuralne i kompozycje inspirowane mitologią oraz życiem południowej Francji. Jej malarstwo wyróżnia intensywna kolorystyka, dekoracyjność form oraz poetycki, ekspresyjny charakter. Od lat 20. regularnie wystawiała w paryskich galeriach i salonach, zdobywając uznanie także w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Po II wojnie światowej jej twórczość stała się bardziej syntetyczna i kubizująca, a ważnym źródłem inspiracji stały się wspomnienia Algierii i motywy śródziemnomorskie. Artystka pozostaje jedną z ważniejszych postaci kobiecej części École de Paris.

Pinchus Krémègne (1890-1981) był malarzem, rzeźbiarzem i litografem pochodzenia żydowskiego, związanym z École de Paris. Urodził się w Żołudku koło Lidy (obecnie Białoruś), studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Wilnie, gdzie zaprzyjaźnił się z Chaïmem Soutinem i Michelem Kikoïne'em. W 1912 roku wyjechał do Paryża i zamieszkał w słynnej La Ruche na Montparnassie, stając się częścią środowiska paryskiej awangardy.

Początkowo zajmował się rzeźbą, jednak od około 1915 roku poświęcił się głównie malarstwu. Tworzył pejzaże, portrety, akty i martwe natury, inspirując się twórczością Paula Cézanne'a i Vincenta van Gogha. Jego obrazy wyróżniają się ekspresyjną linią, intensywną kolorystyką oraz syntetycznym ujęciem form. Ważnym motywem jego twórczości były pejzaże Céret w południowej Francji, dokąd regularnie powracał od 1918 roku.

Krémègne wystawiał m.in. w Salon des Indépendants, Salon d'Automne i Salon des Tuileries. Utrzymywał kontakty z artystami takimi jak Amedeo Modigliani, Marc Chagall czy André Derain. Dziś uznawany jest za jednego z ważniejszych przedstawicieli żydowskiej części École de Paris.

PROWENIENCJA:
– kolekcja prywatna, USA;
Aukcja Domu Aukcyjnego Versaille Blache, Francja, 1985;
– Aukcja Domu Aukcyjnego Enghien, Francja, 1986 (kat. s.102);
– Aukcja Domu Aukcyjnego Loudmer, Paryż 1992 (kat. s.74);
– Aukcja Domu Aukcyjnego Drouot - Richelieu, 1998 (kat s.21
– kolekcja prywatna, Paryż, Francja;
– Polswiss Art 10.10.2017;
– Shinwa Auction Tokyo 21.11.2020;
– kolekcja prywatna, Polska;

LITERATURA:
Kessel J., Kisling 1891-1953, Stamperia Artistica Nazionale, Turyn, 1989, poz. 141, s.175.

Mojżesz Kisling jest jednym z najbardziej charakterystycznych polskich malarzy, rysowników i grafików Szkoły Paryskiej. Urodził się w Krakowie w 1891 roku. Jego ojciec wysłał go na studia inżynierskie, ale Kisling opuścił szkołę, aby studiować w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza. Przybył do Paryża w 1910 roku i uczęszczał do pracowni artystów Montparnasse'u, takich jak Picasso, Braque, Derain, Juan Gris i Modigliani. Od 1912 roku wspierał go marszand Adolphe Basler. Podróżował do Céret i Belgii.

Kisling aktywnie uczestniczył w życiu artystycznym swoich czasów. Wystawiał w Salonie Tuileries, Salonie Jesiennym i Salonie Niezależnych. Był wybierany na Biennale w Wenecji w 1921 i 1932 roku. W 1941 roku wystawiał w Whitney Museum w Nowym Jorku. Jego pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w 1919 roku w Galerie Drouet w Paryżu. Regularnie wystawiał w stolicy Francji i na arenie międzynarodowej: w Monachium (1927), Marsylii (1940) i Los Angeles (1942). Jego prace znajdują się w muzeach takich jak Brooklyn Museum, Musée d'Art Moderne de Paris i Chimei Museum na Tajwanie.

Fuksje to wczesny obraz Kislinga, reprezentujący jeden z najbardziej cenionych motywów w malarstwie artysty czyli kwiaty. Praca ma za sobą bogatą historię kolekcjonerską i aukcyjną, udokumentowaną w katalogach oraz licznych adnnotacjach na odwrociu płótna i oprawy.

Szymon Mondzain (1888 lub 1890-1979) był polsko-francuskim malarzem i rysownikiem związanym z École de Paris. Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Kazimierza Stabrowskiego oraz w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Józefa Pankiewicza i Teodora Axentowicza. Od 1912 roku mieszkał na stałe w Paryżu, gdzie kształcił się także w pracowni André Deraina.

Twórczość Mondzaina łączyła wpływy postimpresjonizmu, symbolizmu i kubizmu. Artysta malował pejzaże, martwe natury, portrety oraz rozbudowane kompozycje alegoryczne inspirowane sztuką włoskiego quattrocenta. Jego obrazy wyróżniają się wyraźnym konturem, syntetycznym ujęciem form oraz nastrojową kolorystyką. We wczesnym okresie pozostawał pod silnym wpływem Paula Cézanne'a i André Deraina.

Mondzain uczestniczył w najważniejszych paryskich Salonach: Niezależnych, Jesiennym i Tuileries oraz utrzymywał kontakty z awangardowym środowiskiem artystycznym Paryża, m.in. z Guillaume'em Apollinaire'em i Pablem Picassem. Od lat 20. wielokrotnie podróżował do Algierii, której pejzaże i kultura stały się ważnym źródłem inspiracji dla jego późniejszej twórczości.

PROWENIENCJA:
Tajan, aukcja 30.11.2011

Rajmund Kanelba, właśc. Rajmund Kanelbaum (ur. 1897 w Warszawie, zm. 1960 w Londynie), był polskim malarzem pochodzenia żydowskiego związanym z École de Paris. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Stanisława Lentza i Tadeusza Pruszkowskiego, a następnie kształcił się w Wiedniu i Paryżu, gdzie od 1926 roku mieszkał na stałe.

Tworzył przede wszystkim portrety kobiet i dzieci, martwe natury, pejzaże oraz sceny rodzajowe. Jego malarstwo łączyło wpływy akademickie i realistyczne z estetyką szkoły paryskiej, wyróżniając się harmonijną, stonowaną kolorystyką oraz miękkim modelunkiem form. Artysta wystawiał swoje prace przede wszytskim na paryskich Salonach Jesiennym i Niezależnych, a jego prace prezentowano również w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W 1955 roku wykonał portret królowej Elżbiety II dla Pułku Grenadierów Gwardii.

Rajmund Kanelba, właśc. Rajmund Kanelbaum (ur. 1897 w Warszawie, zm. 1960 w Londynie), był polskim malarzem pochodzenia żydowskiego związanym z École de Paris. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Stanisława Lentza i Tadeusza Pruszkowskiego, a następnie kształcił się w Wiedniu i Paryżu, gdzie od 1926 roku mieszkał na stałe.

Tworzył przede wszystkim portrety kobiet i dzieci, martwe natury, pejzaże oraz sceny rodzajowe. Jego malarstwo łączyło wpływy akademickie i realistyczne z estetyką szkoły paryskiej, wyróżniając się harmonijną, stonowaną kolorystyką oraz miękkim modelunkiem form. Artysta wystawiał swoje prace przede wszytskim na paryskich Salonach Jesiennym i Niezależnych, a jego prace prezentowano również w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W 1955 roku wykonał portret królowej Elżbiety II dla Pułku Grenadierów Gwardii.

Włodzimierz Terlikowski urodził się w 1873 roku w Poraju k. Łodzi, zmarł w 1951 roku w Paryżu. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monacium oraz w Paryżu, w którym zamieszkał na stałe w 1911 roku. Brał udział w paryskich Salonach: Jesiennym (1912), i Societe Nationale des Beaux-Arts (1930) oraz w wystawach sztuki polskiej w Paryżu i Brukseli. Uprawiał malarstwo sztalugowe i ścienne. Malował pejzaże, martwe natury i portrety, bliski w swej twórczości fowizmowi stosował kontrastowe zestawienia szerokiej palety barw.

Michel Adlen (właśc. Michaił Adlon, ur. 1898 w Łucku lub Saki na Ukrainie, zm. 1980 w Paryżu) był malarzem, grafikiem i ilustratorem związanym z École de Paris. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, a następnie działał w Berlinie, gdzie uczestniczył w wystawach grafiki. Od 1923 roku mieszkał na stałe w Paryżu, stając się częścią środowiska artystycznego Montparnasse'u.

Tworzył pejzaże miejskie, martwe natury, akty oraz sceny figuralne, szczególnie motywy cyrkowe i przedstawienia klownów. Jego malarstwo łączyło wpływy kubizmu i fowizmu z inspiracjami twórczością Camille'a Pissarra, Jeana-Baptiste'a-Camille'a Corota i Paula Cézanne'a. Charakterystyczne dla jego prac są syntetyczna forma, wyrazista kolorystyka i swobodny sposób budowania kompozycji.

Adlen zajmował się również grafiką i ilustracją książkową, współpracował z francuskimi czasopismami i uczestniczył w licznych paryskich Salonach. Był współzałożycielem Association des Artistes Peintres et Sculpteurs Juifs en France oraz działał w środowisku artystów żydowskich École de Paris.

PROWENIENCJA:
Aukcja Tableaux Modernes, Dom Aukcyjny Boisgirard & Antonini, 15.12.2021

Constantin Petroff (ur. 1954) jest współczesnym malarzem działającym we Francji, tworzącym głównie w nurcie inspirowanym kubizmem i sztuką szkoły paryskiej. W jego twórczości dominują martwe natury, kompozycje z instrumentami muzycznymi oraz pejzaże o uproszczonych, geometryzowanych formach.

Artysta posługuje się wyrazistą kolorystyką i syntetycznym sposobem budowania przestrzeni, często łącząc malarstwo olejne z elementami kolażu. Charakterystycznym motywem jego prac są gitary, skrzypce i motywy architektoniczne przedstawiane w kubizujących układach. Jego obrazy regularnie pojawiają się na francuskim rynku aukcyjnym sztuki współczesnej.

Joseph Pressmane (ur. 1904 w Warszawie, zm. 1967 w Paryżu) był polsko-francuskim malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym z École de Paris. Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 20. XX wieku osiedlił się we Francji, gdzie kontynuował działalność artystyczną.

Tworzył przede wszystkim martwe natury, pejzaże, w tym weduty, portrety i sceny rodzajowe. Jego malarstwo łączyło wpływy postimpresjonizmu i ekspresjonizmu, wyróżniając się żywą kolorystyką oraz swobodnym, syntetycznym sposobem budowania form. W czasie II wojny światowej ukrywał się na południu Francji. Po wojnie regularnie wystawiał swoje prace w galeriach paryskich.

PROWENIENCJA:
Dom Aukcyjny Ader, Polonica: F. Starowieyski and H. Hayden & Others, 30.09.2025

Jan Wacław Zawadowski, znany pod pseudonimem „Zawado" (ur. 1891 w Wilnie, zm. 1982 w Clamart pod Paryżem), był polskim malarzem, scenografem i pedagogiem związanym z École de Paris. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem Józefa Pankiewicza, a od 1912 roku przebywał głównie we Francji, gdzie wszedł w środowisko artystyczne Montparnasse'u.

Początkowo pozostawał pod wpływem postimpresjonizmu i kubizmu, z czasem wypracowując własny, syntetyczny styl malarski. Tworzył przede wszystkim pejzaże, martwe natury i kompozycje architektoniczne, wyróżniające się uproszczoną formą, harmonijną konstrukcją obrazu oraz subtelną kolorystyką. Ważnym motywem jego twórczości były pejzaże południowej Francji oraz widoki miast śródziemnomorskich.

Artysta regularnie wystawiał w paryskich salonach i galeriach, a jego prace znajdują się dziś w zbiorach muzealnych we Francji i Polsce, m.in. w Muzeum Narodowe w Warszawie i Muzeum Narodowe w Krakowie. Należał do inicjatorów grupy Cercle des Artistes Polonais, którego celem była promocja sztuki polskiej we Francji, organizowanie wystaw oraz integracja środowiska emigracyjnych twórców.

Abraham Weinbaum był polskim malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym ze środowiskiem artystycznym Krakowa i Paryża. Studia malarskie rozpoczął w Odessie, a następnie kontynuował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Pankiewicza, którego fascynacja sztuką francuską wywarła istotny wpływ na jego twórczość. Utrzymywał kontakty z lewicowym środowiskiem żydowskim, a w 1910 roku osiadł w Paryżu, gdzie regularnie uczestniczył w prestiżowych wystawach, m.in. w Salon des Indépendants. Swoje prace prezentował również w Belgii, gdzie jedno z płócien zostało zakupione przez rząd belgijski.

Twórczość Weinbauma obejmowała przede wszystkim portrety i sceny związane z kulturą żydowską, a także pejzaże, martwe natury i wnętrza. Artysta zajmował się również ilustracją książkową. Jego malarstwo cechuje realistyczna konwencja, wyraźny rysunek oraz dbałość o konstrukcję kompozycji. Charakterystyczne dla jego stylu są precyzyjny kontur, oszczędność środków i subtelna, harmonijna kolorystyka. W czasie II wojny światowej schronił się na południu Francji, jednak w 1943 roku został aresztowany i deportowany do obozu zagłady w Sobiborze, gdzie zginął.

Maurice Vagh-Weinmann (właśc. Mihály Vagh-Weinmann, ur. 1899 w Budapeszcie, zm. 1986) był węgiersko-francuskim malarzem, grafikiem i ilustratorem związanym z ekspresjonizmem oraz pierwszą szkołą paryską. W latach 30. XX wieku wyemigrował do Francji wraz z braćmi-artystami, gdzie przyjął imię Maurice.

Tworzył przede wszystkim pejzaże, portrety i sceny rodzajowe, inspirowane życiem południowej Francji. Jego malarstwo cechują intensywna kolorystyka, wyraźny kontur i ekspresyjny sposób kładzenia farby. Po II wojnie światowej działał m.in. w Digne, gdzie kierował szkołą rysunku i malarstwa. Jego prace prezentowano na wystawach we Francji i Kanadzie.

Élie Anatole Pavil (1873-1948) był francuskim malarzem związanym z postimpresjonizmem i szkołą prowansalską. Urodził się w Lyonie, a większą część życia artystycznego spędził na południu Francji, szczególnie w Prowansji i Langwedocji, których krajobrazy stały się głównym tematem jego twórczości.

Malował przede wszystkim pejzaże, sceny portowe, widoki miasteczek oraz martwe natury. Jego obrazy wyróżniają się jasną, rozświetloną kolorystyką, swobodnym pociągnięciem pędzla i zainteresowaniem efektami światła charakterystycznymi dla malarstwa postimpresjonistycznego. Twórczość Pavila pozostawała pod wpływem impresjonizmu oraz malarstwa Paula Cézanne'a.

Artysta regularnie wystawiał na francuskich salonach artystycznych, m.in. Salon des Artistes Français, zdobywając uznanie jako malarz południowego pejzażu Francji. Jego prace znajdują się obecnie w kolekcjach prywatnych oraz muzeach regionalnych we Francji.

Henryk Epstein (1890 lub 1891-1944) był polsko-francuskim malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym z École de Paris. Urodził się w Łodzi, studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, a od około 1912 roku mieszkał w Paryżu, gdzie kształcił się również w Académie de la Grande Chaumière. Należał do środowiska artystów skupionych wokół La Ruche na Montparnassie i utrzymywał kontakty m.in. z Amedeo Modiglianim, Chaïmem Soutinem i Markiem Chagallem.

Tworzył pejzaże, martwe natury, akty i kompozycje figuralne. We wczesnym okresie pozostawał pod wpływem Paula Cézanne'a i kubizmu, później jego malarstwo zbliżyło się do fowizmu i ekspresjonizmu. Charakterystyczne dla jego twórczości są intensywna kolorystyka, dynamiczna faktura oraz szerokie, impastowe prowadzenie farby. Artysta regularnie wystawiał na paryskich Salonach Niezależnych, Jesiennym i Salon des Tuileries.

W latach 20. i 30. malował przede wszystkim pejzaże Bretanii, Owernii i południa Francji. W 1944 roku został aresztowany przez Niemców i deportowany do obozu w Drancy, a następnie prawdopodobnie do Auschwitz, gdzie zginął. Pośmiertna wystawa jego prac odbyła się w 1946 roku w paryskiej Galerie Berri-Raspail.

Isaac Antcher (1899-1992) był malarzem pochodzenia żydowskiego związanym z École de Paris. Urodził się w Pieriesieczinie w Besarabii (obecnie Mołdawia), a od początku lat 20. XX wieku działał głównie we Francji. Studiował m.in. w szkole Bezalel w Jerozolimie oraz w Académie de la Grande Chaumière w Paryżu.

Tworzył pejzaże, martwe natury, widoki wnętrz i sceny miejskie. Jego malarstwo łączyło wpływy impresjonizmu, postimpresjonizmu i École de Paris, wyróżniając się spokojną, liryczną atmosferą oraz subtelną konstrukcją kompozycji. Ważną rolę w jego twórczości odgrywały motywy prowincjonalnych krajobrazów Francji i pracowni artysty.

Antcher wystawiał m.in. na Salon d'Automne i Salon des Tuileries. Istotnym momentem w jego karierze była współpraca z marszandem Léopoldem Zborowskim i kolekcjonerem Jonasem Netterem, wspierającymi wielu artystów szkoły paryskiej. Po II wojnie światowej kontynuował działalność artystyczną w Paryżu, pozostając aktywnym twórcą aż do końca życia.

PROWENIENCJA:
Dom Aukcyjny Oger Blanchet 9.12.2021

Artur Kolnik (1890-1971 lub 1972) był polsko-francuskim malarzem, grafikiem i ilustratorem pochodzenia żydowskiego, związanym z École de Paris oraz nurtem ekspresjonizmu żydowskiego. Urodził się w Stanisławowie (obecnie Iwano-Frankiwsk w Ukrainie), studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Mehoffera i Jacka Malczewskiego. Po I wojnie światowej mieszkał w Czerniowcach, gdzie współpracował z pisarzami jidysz, m.in. Icykiem Mangerem i Eliezerem Steinbargiem. Od 1931 roku osiadł na stałe w Paryżu.

Tworzył pejzaże, sceny rodzajowe, przedstawienia życia żydowskiego oraz ekspresyjne drzeworyty i ilustracje książkowe. Jego twórczość łączyła wpływy ekspresjonizmu, sztuki ludowej i tradycji żydowskiej, często odwołując się do świata sztetla (z jidysz "miasteczka") i kultury jidysz. Charakterystyczne dla jego prac są wyrazisty kontur, uproszczona forma oraz nastrojowy, niekiedy fantastyczny klimat, porównywany czasem do malarstwa Marca Chagalla.

Kolnik wystawiał swoje prace m.in. w Paryżu, Nowym Jorku, Buenos Aires i Tel Awiwie. Po II wojnie światowej kontynuował działalność artystyczną we Francji, zdobywając uznanie przede wszystkim jako grafik i ilustrator literatury jidysz.

Lutka Pink (właśc. Ludwika Pinkusiewicz, ur. 1906 w Warszawie, zm. 1998 w Nowym Jorku) była polsko-francuską malarką żydowskiego pochodzenia, związaną z École de Paris oraz powojenną abstrakcją liryczną. Studiowała w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w 1938 roku dzięki stypendium rządu polskiego wyjechała do Paryża, gdzie zetknęła się z twórczością Édouarda Vuillarda i Pierre'a Bonnarda.

Początkowo tworzyła pejzaże, martwe natury i portrety inspirowane postimpresjonizmem oraz malarstwem Paula Cézanne'a. Po II wojnie światowej zwróciła się ku abstrakcji i taszyzmowi, wypracowując charakterystyczny styl oparty na intensywnych, wibrujących plamach barwnych i dynamicznych układach form. Jej kompozycje często przywodzą na myśl rozświetlone konstelacje lub fantazyjne pejzaże.

Po wojnie uczestniczyła aktywnie w życiu artystycznym Paryża, wystawiając przede wszystkim w Salon des Réalités Nouvelles, Salon de Mai i Salon des Comparaisons. Utrzymywała kontakty z Pablem Picassem, Georges'em Braque'em i Markiem Chagallem. Jej prace znajdują się obecnie w kolekcjach muzealnych m.in.w Paryżu, Montrealu, San Francisco i Jerozolimie.

Toshio Bando (1895-1973) był japońskim malarzem i grafikiem należącym do tzw. pierwszej Szkoły Paryskiej. Urodził się 16 lipca 1895 roku w Tokushimie na wyspie Sikoku w Japonii. Wywodził się z rodziny o samurajskich korzeniach, a w młodości studiował malarstwo u mistrza Fujishimy Takejiego w Tokio. W tym okresie zetknął się zarówno z tradycyjnym malarstwem japońskim, jak i europejskimi nurtami modernistycznymi - fowizmem i kubizmem.

W 1922 roku Bando przybył do Paryża i szybko związał się ze środowiskiem Montparnasse'u. Szczególnie ważna okazała się jego przyjaźń z Tsuguharu Foujita, który pomógł mu wejść do artystycznego świata francuskiej stolicy. Bando wystawiał prace w paryskich salonach i galeriach, zdobywając uznanie krytyków we Francji, Belgii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych.

Twórczość Bandō charakteryzowała się subtelnością, kameralnym nastrojem i połączeniem estetyki japońskiej z europejskim modernizmem. Najczęściej malował portrety kobiet, akty, sceny intymne, martwe natury oraz pejzaże. Jego obrazy wyróżniały się delikatną kolorystyką, miękkim światłem i spokojną atmosferą. W przeciwieństwie do wielu artystów epoki prowadził życie bardzo prywatne i stronił od rozgłosu.

Po 1925 roku wyprowadził się z gwarnego Montparnasse'u do spokojniejszych miejscowości pod Paryżem. Mimo że nadal tworzył i wystawiał, coraz bardziej koncentrował się na życiu rodzinnym. Zmarł 1 marca 1973 roku we Francji i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

Toshio Bando (1895-1973) był japońskim malarzem i grafikiem należącym do tzw. pierwszej Szkoły Paryskiej. Urodził się 16 lipca 1895 roku w Tokushimie na wyspie Sikoku w Japonii. Wywodził się z rodziny o samurajskich korzeniach, a w młodości studiował malarstwo u mistrza Fujishimy Takejiego w Tokio. W tym okresie zetknął się zarówno z tradycyjnym malarstwem japońskim, jak i europejskimi nurtami modernistycznymi - fowizmem i kubizmem.

W 1922 roku Bando przybył do Paryża i szybko związał się ze środowiskiem Montparnasse'u. Szczególnie ważna okazała się jego przyjaźń z Tsuguharu Foujita, który pomógł mu wejść do artystycznego świata francuskiej stolicy. Bando wystawiał prace w paryskich salonach i galeriach, zdobywając uznanie krytyków we Francji, Belgii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych.

Twórczość Bandō charakteryzowała się subtelnością, kameralnym nastrojem i połączeniem estetyki japońskiej z europejskim modernizmem. Najczęściej malował portrety kobiet, akty, sceny intymne, martwe natury oraz pejzaże. Jego obrazy wyróżniały się delikatną kolorystyką, miękkim światłem i spokojną atmosferą. W przeciwieństwie do wielu artystów epoki prowadził życie bardzo prywatne i stronił od rozgłosu.

Po 1925 roku wyprowadził się z gwarnego Montparnasse'u do spokojniejszych miejscowości pod Paryżem. Mimo że nadal tworzył i wystawiał, coraz bardziej koncentrował się na życiu rodzinnym. Zmarł 1 marca 1973 roku we Francji i został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.

Joseph Pressmane (ur. 1904 w Warszawie, zm. 1967 w Paryżu) był polsko-francuskim malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym z École de Paris. Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, a w latach 20. XX wieku osiedlił się we Francji, gdzie kontynuował działalność artystyczną.

Tworzył przede wszystkim martwe natury, pejzaże, w tym weduty, portrety i sceny rodzajowe. Jego malarstwo łączyło wpływy postimpresjonizmu i ekspresjonizmu, wyróżniając się żywą kolorystyką oraz swobodnym, syntetycznym sposobem budowania form. W czasie II wojny światowej ukrywał się na południu Francji. Po wojnie regularnie wystawiał swoje prace w galeriach paryskich.

Micao Kono (1876-1954) był japońskim malarzem, akwarelistą i grafikiem działającym głównie we Francji w okresie międzywojennym. Urodził się w Kioto i wykształcił w tradycji sztuki japońskiej, jednak na początku XX wieku wyjechał do Europy, osiedlając się ostatecznie w Paryżu około 1905 roku.

Kono należał do środowiska artystów tzw. Szkoły Paryskiej i uczestniczył w życiu artystycznym Montparnasse'u. Wystawiał swoje prace m.in. na Salon d'Automne i Salon des Indépendants, a jego pierwsza większa wystawa indywidualna odbyła się w 1930 roku w galerii Bernheim w Paryżu. W tym samym roku otrzymał prestiżową japońską nagrodę Nikwa Prize.

Twórczość Kono stanowiła połączenie estetyki japońskiej z europejskim modernizmem i stylem Art Déco. Szczególną popularność przyniosły mu subtelne akty kobiece, sceny z postaciami arlekina oraz kompozycje inspirowane commedią dell'arte. Jego obrazy wyróżniały się pastelową kolorystyką, delikatnym światłem i elegancką linią, często porównywaną do twórczości Tsuguharu Foujita oraz wpływów Marie Laurencin.

Artysta stosował charakterystyczną technikę mieszania pigmentów z białkiem jajka, co nadawało obrazom świetlistość i specyficzną fakturę z delikatnymi spękaniami farby. Malował głównie oleje, akwarele i rysunki o kameralnym, romantycznym nastroju.

Choć dziś pozostaje artystą mniej znanym od innych japońskich twórców działających w Paryżu, jego prace są cenione przez kolekcjonerów sztuki Art Déco i regularnie pojawiają się na aukcjach oraz w galeriach specjalizujących się w sztuce międzywojennej.