Micao Kono (1876-1954) był japońskim malarzem, akwarelistą i grafikiem działającym głównie we Francji w okresie międzywojennym. Urodził się w Kioto i wykształcił w tradycji sztuki japońskiej, jednak na początku XX wieku wyjechał do Europy, osiedlając się ostatecznie w Paryżu około 1905 roku.
Kono należał do środowiska artystów tzw. Szkoły Paryskiej i uczestniczył w życiu artystycznym Montparnasse'u. Wystawiał swoje prace m.in. na Salon d'Automne i Salon des Indépendants, a jego pierwsza większa wystawa indywidualna odbyła się w 1930 roku w galerii Bernheim w Paryżu. W tym samym roku otrzymał prestiżową japońską nagrodę Nikwa Prize.
Twórczość Kono stanowiła połączenie estetyki japońskiej z europejskim modernizmem i stylem Art Déco. Szczególną popularność przyniosły mu subtelne akty kobiece, sceny z postaciami arlekina oraz kompozycje inspirowane commedią dell'arte. Jego obrazy wyróżniały się pastelową kolorystyką, delikatnym światłem i elegancką linią, często porównywaną do twórczości Tsuguharu Foujita oraz wpływów Marie Laurencin.
Artysta stosował charakterystyczną technikę mieszania pigmentów z białkiem jajka, co nadawało obrazom świetlistość i specyficzną fakturę z delikatnymi spękaniami farby. Malował głównie oleje, akwarele i rysunki o kameralnym, romantycznym nastroju.
Choć dziś pozostaje artystą mniej znanym od innych japońskich twórców działających w Paryżu, jego prace są cenione przez kolekcjonerów sztuki Art Déco i regularnie pojawiają się na aukcjach oraz w galeriach specjalizujących się w sztuce międzywojennej.
akwatinta, papier,
43 x 57 cm
sygn. p.d.: Micao Kono wraz z monogramem artysty; l.d.: 52
Micao Kono (1876-1954) był japońskim malarzem, akwarelistą i grafikiem działającym głównie we Francji w okresie międzywojennym. Urodził się w Kioto i wykształcił w tradycji sztuki japońskiej, jednak na początku XX wieku wyjechał do Europy, osiedlając się ostatecznie w Paryżu około 1905 roku.
Kono należał do środowiska artystów tzw. Szkoły Paryskiej i uczestniczył w życiu artystycznym Montparnasse'u. Wystawiał swoje prace m.in. na Salon d'Automne i Salon des Indépendants, a jego pierwsza większa wystawa indywidualna odbyła się w 1930 roku w galerii Bernheim w Paryżu. W tym samym roku otrzymał prestiżową japońską nagrodę Nikwa Prize.
Twórczość Kono stanowiła połączenie estetyki japońskiej z europejskim modernizmem i stylem Art Déco. Szczególną popularność przyniosły mu subtelne akty kobiece, sceny z postaciami arlekina oraz kompozycje inspirowane commedią dell'arte. Jego obrazy wyróżniały się pastelową kolorystyką, delikatnym światłem i elegancką linią, często porównywaną do twórczości Tsuguharu Foujita oraz wpływów Marie Laurencin.
Artysta stosował charakterystyczną technikę mieszania pigmentów z białkiem jajka, co nadawało obrazom świetlistość i specyficzną fakturę z delikatnymi spękaniami farby. Malował głównie oleje, akwarele i rysunki o kameralnym, romantycznym nastroju.
Choć dziś pozostaje artystą mniej znanym od innych japońskich twórców działających w Paryżu, jego prace są cenione przez kolekcjonerów sztuki Art Déco i regularnie pojawiają się na aukcjach oraz w galeriach specjalizujących się w sztuce międzywojennej.