Abraham Weinbaum był polskim malarzem pochodzenia żydowskiego, związanym ze środowiskiem artystycznym Krakowa i Paryża. Studia malarskie rozpoczął w Odessie, a następnie kontynuował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Józefa Pankiewicza, którego fascynacja sztuką francuską wywarła istotny wpływ na jego twórczość. Utrzymywał kontakty z lewicowym środowiskiem żydowskim, a w 1910 roku osiadł w Paryżu, gdzie regularnie uczestniczył w prestiżowych wystawach, m.in. w Salon des Indépendants. Swoje prace prezentował również w Belgii, gdzie jedno z płócien zostało zakupione przez rząd belgijski.

Twórczość Weinbauma obejmowała przede wszystkim portrety i sceny związane z kulturą żydowską, a także pejzaże, martwe natury i wnętrza. Artysta zajmował się również ilustracją książkową. Jego malarstwo cechuje realistyczna konwencja, wyraźny rysunek oraz dbałość o konstrukcję kompozycji. Charakterystyczne dla jego stylu są precyzyjny kontur, oszczędność środków i subtelna, harmonijna kolorystyka. W czasie II wojny światowej schronił się na południu Francji, jednak w 1943 roku został aresztowany i deportowany do obozu zagłady w Sobiborze, gdzie zginął.