Ośrodek garncarski w Urzędowie to jeden z najważniejszych i najbardziej unikalnych historycznych ośrodków rzemiosła ceramicznego na Lubelszczyźnie. Jego tradycje sięgają kilkuset lat wstecz, łącząc masową produkcję naczyń użytkowych z niezwykle oryginalną rzeźbą figuralną.
Po wojnie, ludowi artyści, tacy jak Jan Gajewski czy jego syn Zygfryd Gajewski z Urzędowa, zyskali ogromne uznanie w kraju i za granicą dzięki współpracy z Cepelią. To wtedy masowo powstawały unikalne, szkliwione na zielono-brązowo figurki (w tym słynne postacie Chrystusa Frasobliwego, grajków, Madonn czy kapliczek), które trafiały do muzeów etnograficznych i kolekcji prywatnych.

Adam SZUBSKI (1931-2008) - rzeźbiarz i metaloplastyk. Syn Stefana Szubskiego - uznanego polskiego złotnika, metaloplastyka oraz projektanta sztuki użytkowej. Adam Szubski zajmował sie kameralną i przestrzenną rzeźbą w metalu oraz sztuką użytkową o charakterze unikatowym. Od 1972 roku związany był z Mazurami. Z żoną Anną Sierpińską-Szubską założył Nasz Zgon, w którym aktywizował lokalną społeczność. Od lat 70-tych wystawiał we Frankfurcie, Monachium, Hamburgu (Niemcy), Palermo i Florencji (Włochy), Rotterdamie (Holandia). Sztokholmie i Goeteborgu (Szwecja), Wiedniu (Austria) i w Polsce. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Adam SZUBSKI (1931-2008) - rzeźbiarz i metaloplastyk. Syn Stefana Szubskiego - uznanego polskiego złotnika, metaloplastyka oraz projektanta sztuki użytkowej. Adam Szubski zajmował sie kameralną i przestrzenną rzeźbą w metalu oraz sztuką użytkową o charakterze unikatowym. Od 1972 roku związany był z Mazurami. Z żoną Anną Sierpińską-Szubską założył Nasz Zgon, w którym aktywizował lokalną społeczność. Od lat 70-tych wystawiał we Frankfurcie, Monachium, Hamburgu (Niemcy), Palermo i Florencji (Włochy), Rotterdamie (Holandia). Sztokholmie i Goeteborgu (Szwecja), Wiedniu (Austria) i w Polsce. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Elżbieta Klimczak była członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych od 1984 r. w dziedzinie rzeźby w glinie i garncarstwa.
Zainteresowania twórczością ludową wykazywała już w dzieciństwie, podpatrując pracę swojego ojca Stefana Sowińskiego – znanego na Kielecczyźnie twórcy ludowego.
Jest laureatką konkursów na sztukę ludową, przeważnie uczestniczy w Konkursie Religijnej Sztuki Ludowej „Civitas Christiana” w Kielcach otrzymując czołowe nagrody. Współpracuje z Muzeum Wsi Kieleckiej, z „Civitas Christiana” w Kielcach, Muzeum Garncarstwa w Chałupkach, gdzie prowadzi warsztaty na kole garncarskim. Uczestniczyła w licznych konkursach na współczesną sztukę ludową sakralną.

Urodził się 24 VI 1903 r. w Rędocinie, od 1950 r. mieszkał w pobliskim Odrowążu. Naukę garncarstwa rozpoczął jako siedmiolatek w warsztacie Jana Krawczyńskiego, który około 1893 r. wyjechawszy z Ćmielowa założył nową osadę garncarską - Rędocin. Wkrótce dołączyli tu inni garncarze: Jan Kwapisz, Jan Szubartowski, Tomasz Wroński, Andrzej Rokita. Po śmierci Krawczyńskiego warsztat przejął A. Rokita, który ożenił się z siostrą Seweryńskiego. Przez kilka lat A. Rokita i S. Seweryński pracowali razem. W 1950 r. S. Seweryński zamieszkał w Odrowążu i tam założył własny warsztat stając się członkiem Cepeliowskiej Spółdzielni Garncarskiej „Chałupnik” z siedzibą w Iłży
Po raz pierwszy brał udział w wystawie ceramiki ludowej w Iłży w 1962 r. Później wielokrotnie uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej w Kielcach, a także konkursach i wystawach ogólnopolskich, jak np. ,,M. Kopernik” – Toruń 1973, „Wielcy Polacy” - Toruń 1975, „Wojsko Polskie” - Warszawa 1976, „Twórczość ludowa dla dziecka” – Toruń 1976, i in. zdobywając nagrody i wyróżnienia. Był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki; odznaczony wieloma dyplomami CPLiA i innych Stowarzyszeń i Instytucji Kulturalno-Oświatowych..
Prace S. Seweryńskiego gromadzone w zbiorach muzealnych (Warszawa, Kraków, Kielce, Toruń, Radom, Płock, Łódź i in.), często były eksponowane na wystawach stałych i czasowych.
Stanisław Seweryński zmarł w 1992 roku. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Krystyna Mołdawa była jedną z bardziej znanych i cenionych rzeźbiarek ceramicznych, urodziła się w 1927 roku w Rędocinie, tam również mieszkała. Pochodziła ze znanej rodziny garncarskiej, a zawodu nauczyła się od ojca Andrzeja Rokity. Jej mąż, Czesław Mołdawa, również zajmował się garncarstwem, podobnie jak brat Henryk Rokita oraz zięć Jarosław Rodak, którego artystka nauczyła rzemiosła.
Ośrodek w Rędocinie, w którym się wychowała, jest znany z wyrobu toczonych naczyń ceramicznych (dzbanów, buniek, garnków, mis, dwojaków, donic) oraz rzeźby w glinie.
Krystyna Mołdawa uczestniczyła w wielu konkursach ogólnopolskich, wojewódzkich i regionalnych, zdobywając liczne nagrody i wyróżnienia. Od 1972 do 1999 roku otrzymała kilkanaście I i II nagród oraz wyróżnień na wystawach sztuki ludowej organizowanych w Kielcach, Iłży, Radomiu, Toruniu, Lublinie i Warszawie. Wielokrotnie uczestniczyła w konkursie „Współczesna ludowa sztuka sakralna” w Kielcach. Jej rzeźby prezentowane były w kraju i zagranicą.
Uczestniczyła także w kiermaszach i jarmarkach sztuki ludowej m.in. w Płocku, Kazimierzu i Krakowie. Prace twórczyni znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Kielcach, Muzeum Wsi Radomskiej w Radomiu oraz w kolekcjach muzeów w Warszawie, Krakowie, a także w Łodzi. (Stowarzyszenie Twórców Ludowych)

Zjednoczenie Morskich Stoczni Remontowych – funkcjonujący w latach 1958–1983 branżowy organ zarządzania z siedzibą w Gdańsku. Koordynował on pracę polskich stoczni remontowych (takich jak m.in. stocznie w Gdańsku, Szczecinie czy Świnoujściu).

Elżbieta Klimczak była członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych od 1984 r. w dziedzinie rzeźby w glinie i garncarstwa.
Zainteresowania twórczością ludową wykazywała już w dzieciństwie, podpatrując pracę swojego ojca Stefana Sowińskiego – znanego na Kielecczyźnie twórcy ludowego.
Elżbieta Klimczak jest laureatką konkursów na sztukę ludową, przeważnie uczestniczy w Konkursie Religijnej Sztuki Ludowej „Civitas Christiana” w Kielcach otrzymując czołowe nagrody. Współpracuje z Muzeum Wsi Kieleckiej, z „Civitas Christiana” w Kielcach, Muzeum Garncarstwa w Chałupkach, gdzie prowadzi warsztaty na kole garncarskim.

Do Polski technika tkania dwuosnowowegot trafiła w połowie XVIII wieku i początkowo służyła do produkcji tkanin na potrzeby dworów oraz kościołów. W XIX wieku zakorzeniła się na dobre na wsiach północno-wschodniej Polski, stając się m.in. kluczowym elementem wiana młodej mężatki.Wielki renesans techniki nastąpił w okresie międzywojennym i powojennym, m.in. dzięki działalności prof. Eleonory Plutyńskiej, która zachęcała tkaczki do porzucenia sztywnych, fabrycznych wzorów na rzecz własnej inwencji twórczej.Dziś tkanina dwuosnowowa przeżywa swój ponowny rozkwit . Sztukę tę kontynuuje wąskie grono utytułowanych mistrzyń tradycji z Podlasia (m.in. Bernarda Rość, Teresa Pryzmont czy Helena Pryzmont).

Pracę na kole garncarskim rozpoczął w 1971 r. Ceramiką (rzeźbą w glinie) ludową zainteresował się, gdy ożenił się z córką znanej ze swych rzeźb ceramicznych Krystyny Mołdawy i zamieszkał w Rędocinie, natomiast umiejętność wytwarzania wyrobów garncarskich zgłębił w pracowni znanego garncarza – Władysława Misiowca, przy pomocy którego opanował wszystkie wzory naczyń toczonych.

Rzeźbą ceramiczną zajął się pod wpływem swojej teściowej Krystyny Mołdawy. Rzeźbił przede wszystkim świątki, tzn. postacie Chrystusa Frasobliwego, Piety, kapliczki. Zaskakują one oryginalnością rozwiązań plastycznych i ekspresją przedstawionych postaci.

Prace jego znajdują w muzeach w całej Polsce, m.in. w Warszawie, Toruniu, Lublinie, Kielcach, Płocku, Krakowie a także u prywatnych kolekcjonerów w kraju i zagranicą.

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi.
Dyplom z malarstwa i tkaniny w 1970 roku w pracowni prof. Mariana Jaeschke. Tematami jej twórczych zainteresowań jest malarstwo i tkanina.
Od 1978 roku CPLiA oraz ARS POLONA.
Udział w licznych wystawach poplenerowych branży lniarskiej, w wystawach tkanin artystycznych w: Kanadzie w latach 1983, 1984, 1985 i w Szwajcarii w latach 1983, 1984, 1985, w RFN w 1984 i w 1990 roku. Prace jej były wystawiane w ambasadach Polski w Grecji w 1985 i Holandii 1995 roku.
Udział w wystawach tkanin drukowanych w Łodzi i Poznaniu w latach 1970-1990.
Prace w Zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Urodził się 19 I 1930 r. w Rędocinie, w dawnym woj. radomskim i tam mieszkał. Pochodził ze znanej rodziny garncarskiej. Jego ojciec, Andrzej Rokita, odziedziczył garncarnię po Janie Krawczyńskim, który przeniósłszy się pod koniec XIX stulecia z Ćmielowa założył w Rędocinie pierwszy warsztat garncarski. Garncarzem był także starszy brat - Wacław. Po jego śmierci pracownię garncarską przejął syn Stanisław, bratanek Henryka. Oprócz rodu Rokitów w Rędocinie garncarstwem zajmowali się: Stefan Kwapisz, Marian Seweryński, Antoni Szubartowski, Jarosław Rodak i lepiąca w glinie figurki Krystyna Mołdawa. Niemal wszyscy garncarze, w tym i Henryk Rokita, są członkami Spółdzielni Cepeliowskiej „Chałupnik” w Iłży, wykonywali dla niej różnego rodzaju naczynia użytkowe i dekoracyjne oraz lepiąc figurki i zabawki.
Był zdobywcą wielu nagród, wyróżnień, dyplomów. Jego prace znajdują się we wszystkich ważniejszych muzeach etnograficznych i w muzeach typu skansenowskiego w Polsce: Radom, Kielce, Lublin, Warszawa, Toruń, Kraków, itp. Trafiły także do zbiorów i kolekcji zagranicznych. H. Rokita był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki, Cepelii i Muzeów. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Ukończyła trzy klasy szkoły podstawowej. Od dziecka razem z ciotką robiła kwiaty z bibuły, wycinanki oraz ozdobne pająki. Jako dwudziestolatka wyszła za mąż. Wraz z mężem Stanisławem utrzymywała się wyłącznie z garncarstwa. Rzeźbą w glinie zajmowała się od 1932 roku. Obok pojedynczych figurek i wielopostaciowych kompozycji ilustrujących wiejskie sceny rodzajowe lepiła ptaszki i kropielniczki. Jej prace są w zbiorach Muzeów Etnograficznych w Warszawie, Krakowie, Łodzi oraz Muzeum Narodowego w Kielcach. (MN w Kielcach)

Urodził się 24 VI 1903 r. w Rędocinie, od 1950 r. mieszkał w pobliskim Odrowążu. Naukę garncarstwa rozpoczął jako siedmiolatek w warsztacie Jana Krawczyńskiego, który około 1893 r. wyjechawszy z Ćmielowa założył nową osadę garncarską - Rędocin. Wkrótce dołączyli tu inni garncarze: Jan Kwapisz, Jan Szubartowski, Tomasz Wroński, Andrzej Rokita. Po śmierci Krawczyńskiego warsztat przejął A. Rokita, który ożenił się z siostrą Seweryńskiego. Przez kilka lat A. Rokita i S. Seweryński pracowali razem. W 1950 r. S. Seweryński zamieszkał w Odrowążu i tam założył własny warsztat stając się członkiem Cepeliowskiej Spółdzielni Garncarskiej „Chałupnik” z siedzibą w Iłży
Po raz pierwszy brał udział w wystawie ceramiki ludowej w Iłży w 1962 r. Później wielokrotnie uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej w Kielcach, a także konkursach i wystawach ogólnopolskich, jak np. ,,M. Kopernik” – Toruń 1973, „Wielcy Polacy” - Toruń 1975, „Wojsko Polskie” - Warszawa 1976, „Twórczość ludowa dla dziecka” – Toruń 1976, i in. zdobywając nagrody i wyróżnienia. Był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki; odznaczony wieloma dyplomami CPLiA i innych Stowarzyszeń i Instytucji Kulturalno-Oświatowych..
Prace S. Seweryńskiego gromadzone w zbiorach muzealnych (Warszawa, Kraków, Kielce, Toruń, Radom, Płock, Łódź i in.), często były eksponowane na wystawach stałych i czasowych.
Stanisław Seweryński zmarł w 1992 roku. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Zajmowała się tkactwem (tkaniny, gobeliny), malarstwem i rysunkiem. Urodziła się w 1926 r. w Jodownikach, zmarła w 2012 r. w Nowym Targu. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa w pracowni Czesława Rzeplińskiego oraz na Wydziale Tkaniny w pracowni Stefana Gałkowskiego. W latach 1952–1981 była kierownikiem artystycznym i projektantką ponad kilkuset kilimów, tkanin i haftów w Centrali Przemysłu Ludowego i Artystycznego (CPLiA) w Makowie Podhalańskim, a od 1956 r. w Nowym Targu. W latach 1978–1982 była członkinią i prezesem ZPAP w Zakopanem. Ulubionym motywem jej gobelinów był pejzaż i postaci ludzkie. W jej pracach bardzo ważną rolę odgrywały kolor i symbolika. Prace Teresy Zydroń były prezentowane na wystawach indywidualnych w wielu instytucjach m.in.: w Galerii BWA w Zakopanem (1962, 1978), Kordegardzie w Łazienkach Królewskich w Warszawie (1977), Miejskim Ośrodku Kultury w Nowym Targu (1979), Galerii Sztuki BWA „Jatki” w Nowym Targu (1994, 2003, 2014), Galerii Przyjaciół Sztuk Pięknych „Pałacyk” w Warszawie (1957), Follo Folkehogskole w Norwegii (1977), Ośrodku Kultury Polskiej w Lipsku (1988), galerii Cepelia w Krakowie (2004). Uczestniczyła także w wielu wystawach zbiorowych m.in.: okręgu ZPAP Zakopane (1960–1995) oraz z okazji 100-lecia ZPAP-u w Zakopanem (2011). Wystawiała swoje prace na II Targach Wzornictwa w Warszawie (1962), gdzie zdobyła nagrodę za kilim fakturalny, oraz za granicą: w Roverbelli we Włoszech (1991), Kieżmarku w Słowacji (1999), w Kanadzie i w Stanach Zjednoczonych. Uczestniczyła w wielu plenerach organizowanych przez Cepelię, m.in. w Zamościu, Rzeszowie, Kazimierzu nad Wisłą. Zdobywała wiele nagród m.in.: na II Targach Wzornictwa w Warszawie (1962), II nagrodę na pokonkursowej wystawie „Jeździec i koń” w Warszawie (1968), srebrny medal „Artyści z kręgu Cepelii” w Centralnym Biurze Wystaw Artystycznych „Zachęta” w Warszawie (1973). Jej prace znajdują się w zbiorach muzeów i kolekcjonerów prywatnych, w kraju i za granicą. W 2006 r. nowotarska Rada Miasta przyznała jej Medal za Szczególne Zasługi dla Miasta Nowego Targu. (Muzeum Nowy Targ)