Do Polski technika tkania dwuosnowowegot trafiła w połowie XVIII wieku i początkowo służyła do produkcji tkanin na potrzeby dworów oraz kościołów. W XIX wieku zakorzeniła się na dobre na wsiach północno-wschodniej Polski, stając się m.in. kluczowym elementem wiana młodej mężatki.Wielki renesans techniki nastąpił w okresie międzywojennym i powojennym, m.in. dzięki działalności prof. Eleonory Plutyńskiej, która zachęcała tkaczki do porzucenia sztywnych, fabrycznych wzorów na rzecz własnej inwencji twórczej.Dziś tkanina dwuosnowowa przeżywa swój ponowny rozkwit . Sztukę tę kontynuuje wąskie grono utytułowanych mistrzyń tradycji z Podlasia (m.in. Bernarda Rość, Teresa Pryzmont czy Helena Pryzmont).