Urodził się 19 I 1930 r. w Rędocinie, w dawnym woj. radomskim i tam mieszkał. Pochodził ze znanej rodziny garncarskiej. Jego ojciec, Andrzej Rokita, odziedziczył garncarnię po Janie Krawczyńskim, który przeniósłszy się pod koniec XIX stulecia z Ćmielowa założył w Rędocinie pierwszy warsztat garncarski. Garncarzem był także starszy brat - Wacław. Po jego śmierci pracownię garncarską przejął syn Stanisław, bratanek Henryka. Oprócz rodu Rokitów w Rędocinie garncarstwem zajmowali się: Stefan Kwapisz, Marian Seweryński, Antoni Szubartowski, Jarosław Rodak i lepiąca w glinie figurki Krystyna Mołdawa. Niemal wszyscy garncarze, w tym i Henryk Rokita, są członkami Spółdzielni Cepeliowskiej „Chałupnik” w Iłży, wykonywali dla niej różnego rodzaju naczynia użytkowe i dekoracyjne oraz lepiąc figurki i zabawki.
Garncarz znany był z wielu konkursów, wystaw i kiermaszy sztuki ludowej. Uczestniczył w nich od początku współpracy ze Spółdzielnią ,,Chałupnik”, czyli od 1953 r.
Był zdobywcą wielu nagród, wyróżnień, dyplomów. Jego prace znajdują się we wszystkich ważniejszych muzeach etnograficznych i w muzeach typu skansenowskiego w Polsce: Radom, Kielce, Lublin, Warszawa, Toruń, Kraków, itp. Trafiły także do zbiorów i kolekcji zagranicznych. H. Rokita był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki, Cepelii i Muzeów.

Urodził się 24 VI 1903 r. w Rędocinie, od 1950 r. mieszkał w pobliskim Odrowążu. Naukę garncarstwa rozpoczął jako siedmiolatek w warsztacie Jana Krawczyńskiego, który około 1893 r. wyjechawszy z Ćmielowa założył nową osadę garncarską - Rędocin. Wkrótce dołączyli tu inni garncarze: Jan Kwapisz, Jan Szubartowski, Tomasz Wroński, Andrzej Rokita. Po śmierci Krawczyńskiego warsztat przejął A. Rokita, który ożenił się z siostrą Seweryńskiego. Przez kilka lat A. Rokita i S. Seweryński pracowali razem. W 1950 r. S. Seweryński zamieszkał w Odrowążu i tam założył własny warsztat stając się członkiem Cepeliowskiej Spółdzielni Garncarskiej „Chałupnik” z siedzibą w Iłży
Po raz pierwszy brał udział w wystawie ceramiki ludowej w Iłży w 1962 r. Później wielokrotnie uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej w Kielcach, a także konkursach i wystawach ogólnopolskich, jak np. ,,M. Kopernik” – Toruń 1973, „Wielcy Polacy” - Toruń 1975, „Wojsko Polskie” - Warszawa 1976, „Twórczość ludowa dla dziecka” – Toruń 1976, i in. zdobywając nagrody i wyróżnienia. Był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki; odznaczony wieloma dyplomami CPLiA i innych Stowarzyszeń i Instytucji Kulturalno-Oświatowych..
Prace S. Seweryńskiego gromadzone w zbiorach muzealnych (Warszawa, Kraków, Kielce, Toruń, Radom, Płock, Łódź i in.), często były eksponowane na wystawach stałych i czasowych.
Stanisław Seweryński zmarł w 1992 roku. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Adam SZUBSKI (1931-2008) - rzeźbiarz i metaloplastyk. Syn Stefana Szubskiego - uznanego polskiego złotnika, metaloplastyka oraz projektanta sztuki użytkowej. Adam Szubski zajmował sie kameralną i przestrzenną rzeźbą w metalu oraz sztuką użytkową o charakterze unikatowym. Od 1972 roku związany był z Mazurami. Z żoną Anną Sierpińską-Szubską założył Nasz Zgon, w którym aktywizował lokalną społeczność. Od lat 70-tych wystawiał we Frankfurcie, Monachium, Hamburgu (Niemcy), Palermo i Florencji (Włochy), Rotterdamie (Holandia). Sztokholmie i Goeteborgu (Szwecja), Wiedniu (Austria) i w Polsce. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Czesław Seweryński (ur. 1949 r.) był kontynuatorem rodzinnych tradycji garncarskich, których korzenie wywodzą się z Rędocina, miejscowości słynącej z tej dziedziny twórczości. Umiejętności przejął od ojca Stanisława.
Był laureatem wielu prestiżowych nagród na sztukę ludową a jego prace znajdują się na stałych ekspozycjach największych polskich muzeów oraz w prywatnych kolekcjach w kraju i za granicą.
Zwieńczeniem jego zasług w dziedzinie twórczości ludowej była przyznana w 2012 roku Nagroda im. Oskara Kolberga.