Władysław Trebunia-Tutka urodził się w 1942 roku w Poroninie. Absolwent krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Studia rozpoczął na Wydziale Malarstwa w pracowni Hanny Rudzkiej-Cybisowej, a po trzecim roku przeniósł się na Wydział Tkaniny Artystycznej, gdzie uzyskał dyplom w 1968 roku. Uprawiał projektowanie tkanin, malarstwo ścienne, sztalugowe, witrażowe, malarstwo na szkle.

Stanisław PASTUSZKIEWICZ (1888-1962) - swoje pierwsze zaczął wykonywać w okresie szkolnym, chcąc naśladować praktykanta terminującego u jego ojca. Początkowo były to figurki zwierząt oraz zoomorficzne gwizdki. Po ukończeniu szkoł zaczął pomagać (jako czeladnik) ojcu w warsztacie, a w roku 1927 otrzymał dyplom mistrza garncarskiego. W 1932 został wybrany cechmistrzem cechu garncarskiego w Iłży. Jego prace były wielokrotnie wystawiane i nagradzane na krajowych i zagranicznych wystawach sztuki ludowej. Został pierwszym prezesem Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Iłży, a następnie jego prezesem honorowym. Trzykrotnie odznaczony został Krzyżami Zasługi (Brązowym, Srebrnym i Złotym).
Był ostatnim przewodniczącym cechu, czyli cechmistrzem, który istniał od XIV wieku do 1937 roku. Nazywano go nestorem garncarstwa iłżeckiego.

Adam SZUBSKI (1931-2008) - rzeźbiarz i metaloplastyk. Syn Stefana Szubskiego - uznanego polskiego złotnika, metaloplastyka oraz projektanta sztuki użytkowej. Adam Szubski zajmował sie kameralną i przestrzenną rzeźbą w metalu oraz sztuką użytkową o charakterze unikatowym. Od 1972 roku związany był z Mazurami. Z żoną Anną Sierpińską-Szubską założył Nasz Zgon, w którym aktywizował lokalną społeczność. Od lat 70-tych wystawiał we Frankfurcie, Monachium, Hamburgu (Niemcy), Palermo i Florencji (Włochy), Rotterdamie (Holandia). Sztokholmie i Goeteborgu (Szwecja), Wiedniu (Austria) i w Polsce. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Rzeźba doskonale zachowana o bogatej fakturze malarskiej utrzymana w kolorystyce i symbolice biskupich szat i emblematów z wyrzeźbionym pojedynczym równoramiennym, greckim krzyżem na froncie mitry. Rzeźba okryta jest polichromowaną - namalowaną czerwoną kapą biskupią oraz okryta polichromią przedstawiającą najprawdopodobniej omoforion z niebieskimi krzyżami. U dołu zacieki białej polichromii przypominające koronkowe wykończenie ornat na niebieskim tle sukni.

Karol Wójciak zwany Heródkiem (1892–1969)
Urodził się i zmarł w Lipnicy Wielkiej na Orawie. Był pastuchem, żył samotnie, mieszkał w stajni. Heródka poznali Jerzy Darowski i Irena Wrońska podczas etnograficznej wyprawy w teren (1959 r.). Kilka lat później o Heródku napisał w „Przekroju” Jan Bujak. Odtąd ten niepozorny lipniczanin zaczął przyciągać etnografów, kolekcjonerów, krytyków sztuki. Przypuszcza się, że Karol Wójciak stworzył kilkaset rzeźb. W kolekcjach muzealnych i prywatnych odnalazło się ich dotąd 154. (Muzeum Etnograficzna w Krakowie)

Adam Kilian (1923–2016) – wybitny polski scenograf, grafik, ilustrator i twórca filmów animowanych.
W latach 1944-1948 studiował na wydziale architektury w College of Arts and Crafts w Nottingham w Wielkiej Brytanii. Po powrocie do kraju, od 1948 do 1951 roku, był dyrektorem i scenografem teatru Niebieskie Migdały, sceny lalkowej, którą jeszcze w 1944 roku w Samarkandzie założyła jego matka Janina Kilian-Stanisławska. Teatr ten w 1951 roku został przemianowany na Teatr Lalka. Z warszawską sceną Kilian związany był przez ponad półwiecze. Pracował tam od 1951 roku jako scenograf i kierownik plastyczny, od 1988 roku był konsultantem plastycznym. Poza tym współpracował z wieloma scenami lalkowymi, dramatycznymi i operowymi.
Kilian zajmował się także scenografią telewizyjną, projektował plakaty i pocztówki. Jest twórcą projektów filmów animowanych rysunkowych i lalkowych.
Fascynował go folklor: "Sztuka naiwna i sztuka dziecka stały się nieustającym źródłem mojej roboty graficznej i teatralnej. Właśnie matka i ciotka ocaliły od zapomnienia wartości dzieciństwa. Nauczyły mnie spraw w sztuce najważniejszych (...): bezpośredniości, radości i decyzji wyboru." (źródło: culture.pl)

Jadwiga Kosiarska urodziła się w 1924 r. w Iłży i tamże mieszkała. Jest córką Stanisława Kosiarskiego, jednego z najwybitniejszych garncarzy ośrodka iłżeckiego w okresie międzywojennym, zdobywcy Złotego Medalu na Międzynarodowej Wystawie w Berlinie w 1937 r. rozstrzelanego przez Niemców w 1939 r.
Jadwiga Kosiarska zaczęła lepić figurki jeszcze przed wojną jako mała dziewczynka naśladując prace ojca. W czasie wojny wywieziona na przymusowe roboty do Niemiec, wraca do Iłży w 1945 r. i od razu podejmuje pracę w pozostawionym przez ojca warsztacie garncarskim.
Uczestniczyła w pierwszym konkursie i wystawie sztuki ludowej regionu świętokrzyskiego w Kielcach w 1948 r. Od tego czasu brała udział niemal we wszystkich konkursach i wystawach sztuki ludowej uwzględniających rzeźbę ceramiczną. Po przystąpieniu do Spółdzielni CPLiA „Chałupnik” w Iłży stała się jedną ze stałych reprezentantek ośrodka rzeźby ceramicznej w Iłży w wystawach krajowych i zagranicznych organizowanych przez CPLiA i muzea.
Wielokrotnie nagradzana pierwszymi nagrodami, uhonorowana odznakami: ,,Srebrnym Krzyżem Zasługi”, „Za Zasługi dla Kielecczyzny”. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Członek STL. Rzeźby ceramiczne J. Kosiarskiej posiadają liczne Muzea: Kielce, Radom, Kraków, Lublin, Warszawa, Płock, Toruń i in. Znajdują się też w kolekcjach zagranicznych. (nagroda im. Oskara Kolberga)

Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi.
Dyplom z malarstwa i tkaniny w 1970 roku w pracowni prof. Mariana Jaeschke. Tematami jej twórczych zainteresowań jest malarstwo i tkanina.
Od 1978 roku CPLiA oraz ARS POLONA.
Udział w licznych wystawach poplenerowych branży lniarskiej, w wystawach tkanin artystycznych w: Kanadzie w latach 1983, 1984, 1985 i w Szwajcarii w latach 1983, 1984, 1985, w RFN w 1984 i w 1990 roku. Prace jej były wystawiane w ambasadach Polski w Grecji w 1985 i Holandii 1995 roku.
Udział w wystawach tkanin drukowanych w Łodzi i Poznaniu w latach 1970-1990.
Prace w Zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Stanisław PASTUSZKIEWICZ (1888-1962) - swoje pierwsze zaczął wykonywać w okresie szkolnym, chcąc naśladować praktykanta terminującego u jego ojca. Początkowo były to figurki zwierząt oraz zoomorficzne gwizdki. Po ukończeniu szkoł zaczął pomagać (jako czeladnik) ojcu w warsztacie, a w roku 1927 otrzymał dyplom mistrza garncarskiego. W 1932 został wybrany cechmistrzem cechu garncarskiego w Iłży. Jego prace były wielokrotnie wystawiane i nagradzane na krajowych i zagranicznych wystawach sztuki ludowej. Został pierwszym prezesem Spółdzielni Przemysłu Ludowego i Artystycznego w Iłży, a następnie jego prezesem honorowym. Trzykrotnie odznaczony został Krzyżami Zasługi (Brązowym, Srebrnym i Złotym).
Był ostatnim przewodniczącym cechu, czyli cechmistrzem, który istniał od XIV wieku do 1937 roku. Nazywano go nestorem garncarstwa iłżeckiego.

Władysława Prucnal (ur. w 1935 r.) wychowała się w rodzinie garncarskiej. Jej dziadek i ojciec byli garncarzami, także bracia zajmowali się garncarstwem. Ukończyła 7-klasową szkołę podstawową. Już w szkole lepiła ptaszki i zwierzęta. Ojciec Jan Prucnal, wystawiając swoje prace na wystawie ceramiki ludowej w Rzeszowie w 1950 r., zaprezentował także gliniane figurki 15-letniej wówczas córki.
Prace jej spotkały się z zainteresowaniem Muzeów i CPLiA. Nawiązano współpracę z młodą rzeźbiarką, która wkrótce przystąpiła do Spółdzielni Garncarskiej i rozpoczęła tam produkcję figurek glinianych.
Prace Władysławy Prucnal posiadają liczne muzea: Rzeszów, Lublin, Kraków, Warszawa, Poznań, Łódź, Szydłowiec, Rabka, Jasło, Radom, Kolbuszowa, Toruń, Płock i in. Trafiły też do zbiorów Muzeum Zabawek w Norymberdze i do Muzeum Etnograficznego w Berlinie oraz do licznych kolekcji prywatnych. Na szczególne wyróżnienie zasługuje kolekcja jej rzeźb ceramicznych zgromadzona w Pieckach k/Mrągowa przez Walentynę i Marię Dermackie, w której znajduje się kilkaset figurek z różnych okresów twórczości.
Twórczyni od 1972 roku należy do STL. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki, wielokrotnie odznaczana medalami i nagrodami. (Stowarzyszenie Twórcow Ludowych)

Urodził się 24 VI 1903 r. w Rędocinie, od 1950 r. mieszkał w pobliskim Odrowążu. Naukę garncarstwa rozpoczął jako siedmiolatek w warsztacie Jana Krawczyńskiego, który około 1893 r. wyjechawszy z Ćmielowa założył nową osadę garncarską - Rędocin. Wkrótce dołączyli tu inni garncarze: Jan Kwapisz, Jan Szubartowski, Tomasz Wroński, Andrzej Rokita. Po śmierci Krawczyńskiego warsztat przejął A. Rokita, który ożenił się z siostrą Seweryńskiego. Przez kilka lat A. Rokita i S. Seweryński pracowali razem. W 1950 r. S. Seweryński zamieszkał w Odrowążu i tam założył własny warsztat stając się członkiem Cepeliowskiej Spółdzielni Garncarskiej „Chałupnik” z siedzibą w Iłży
Po raz pierwszy brał udział w wystawie ceramiki ludowej w Iłży w 1962 r. Później wielokrotnie uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej w Kielcach, a także konkursach i wystawach ogólnopolskich, jak np. ,,M. Kopernik” – Toruń 1973, „Wielcy Polacy” - Toruń 1975, „Wojsko Polskie” - Warszawa 1976, „Twórczość ludowa dla dziecka” – Toruń 1976, i in. zdobywając nagrody i wyróżnienia. Był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki; odznaczony wieloma dyplomami CPLiA i innych Stowarzyszeń i Instytucji Kulturalno-Oświatowych..
Prace S. Seweryńskiego gromadzone w zbiorach muzealnych (Warszawa, Kraków, Kielce, Toruń, Radom, Płock, Łódź i in.), często były eksponowane na wystawach stałych i czasowych.
Stanisław Seweryński zmarł w 1992 roku. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Barbara Batugowska (ur. 18 listopada 1932 r. w Denkowie) wywodzi się z rodziny garncarskiej. Jest córką Stanisława i Heleny Kaczmarskich, najzdolniejszych ceramików z Denkowa (miejscowości znajdującej się w okolicach Ostrowca Świętokrzyskiego).
Barbara, podobnie jak jej siostry Janina i Natalia oraz brat Stanisław junior, garncarskiego rzemiosła nauczyła się od matki. Rzeźbą ceramiczną zajmuje się od 1952 roku. Modeluje w glinie figurki o tematyce sakralnej i świeckiej.
Barbara Batugowska została przyjęta do STL w 1973 r.
Jej rzeźby znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Kielcach, Muzeum Wsi Kieleckiej oraz Izby Regionalnej WDK.

Ukończyła trzy klasy szkoły podstawowej. Od dziecka razem z ciotką robiła kwiaty z bibuły, wycinanki oraz ozdobne pająki. Jako dwudziestolatka wyszła za mąż. Wraz z mężem Stanisławem utrzymywała się wyłącznie z garncarstwa. Rzeźbą w glinie zajmowała się od 1932 roku. Obok pojedynczych figurek i wielopostaciowych kompozycji ilustrujących wiejskie sceny rodzajowe, lepiła ptaszki i kropielniczki. Jej prace są w zbiorach Muzeów Etnograficznych w Warszawie, Krakowie, Łodzi oraz Muzeum Narodowego w Kielcach. (MN w Kielcach)

Piotr Grabowski – z wyróżnieniem ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1957 r. Od tego samego roku jest członkiem ZPAP. W latach 1957–1973 pracował w Państwowym Ognisku Kultury Plastycznej w Opolu jako pedagog, a od 1959 r. współpracował z CEPLiĄ, początkowo w Spółdzielni WANDA w Krakowie a następnie w Spółdzielni w Opolu. Brał udział w wielu wystawach zbiorowych. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, głównie w dziedzinie tkaniny artystycznej. Wykonał projekty wielu monumentalnych gobelinów na zamówienie instytucji publicznych, zarówno krajowych jak i zagranicznych, które były realizowane w cepeliowskiej spółdzielni. (Irena i Piotr Grabowscy. Malarstwo, tkanina, ceramika. Centralne Muzeum Włókiennictwa)

„Kształtowała swoje otoczenie, promieniowała szeroko”. Tak wspominała Krystynę Szczepanowską-Miklaszewską Magdalena Abakanowicz. Choć pomiędzy tymi artystkami było niemal 20 lat różnicy wieku, studiowały razem w warszawskiej ASP.

Krystyna Szczepanowska urodziła się w Borysławiu. Dzieciństwo i młodość spędziła we Lwowie. Pierwszymi nauczycielkami tkactwa były dla niej jej ciotki: Eleonora Plutyńska i Wanda Szczepanowska. Następnie Krystyna studiowała na Politechnice Lwowskiej i w Instytucie Sztuk Pięknych we Lwowie (1934–1939). Ukończyła też warszawską Akademię Sztuk Pięknych (1961), kiedy niezbędnym okazał się dla niej dyplom uzyskany w PRL.
Wywodząca się z patriotycznej rodziny o artystycznych i naukowych tradycjach, to właśnie Krystyna Szczepanowska uratowała przed wojennym zniszczeniem liczne cenne rodzinne pamiątki, w tym dzieła sztuki. To ona bowiem ostatnia opiekowała się domem Szczepanowskich we Lwowie, a gdy ten został zajęty przez sztab Armii Czerwonej, przeprowadziła jego ewakuację.

Przedostała się do Warszawy, gdzie wstąpiła do konspiracji, następnie jako „Klementyna” walczyła w powstaniu warszawskim (bez broni, co zawsze podkreślała). Po powstaniu została uwięziona w obozie Lamsdorf, a potem w Zeithain i tam, pomimo bardzo trudnych warunków, organizowała dla współwięźniarek wykłady z historii sztuki i literatury. Po wyzwoleniu obozu powróciła do Warszawy. Była związana z tym miastem do końca swojego życia, dzieląc czas pomiędzy stolicę i Zakopane, gdzie pracowała jako kierowniczka artystyczna najpierw w Spółdzielni Samopomocy Chłopskiej, późniejszych Zakopiańskich Warsztatach Wzorcowych Cepelii. Do jej obowiązków należało projektowanie i nadzorowanie produkcji tkanin. Studiowała wówczas tradycyjne motywy ludowe z Podhala i adaptowała je przy realizacji współczesnych tkanin dekoracyjnych. Kiedy w 1950 roku wróciła do Warszawy, kierownictwo ZWW objęła Maria Bujakowa, z którą Szczepanowska znała się jeszcze z czasów lwowskich. Zainteresowanie sztuką Podhala rozwijała, współpracując z Wandą Telakowską w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego (1950-1957).

Szczepanowska-Miklaszewska była także pedagożką. Nauczała w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Zakopanem (późniejszym Technikum Tkactwa Artystycznego im. H. Modrzejewskiej) i była autorką programu szkolnego dla techników tkackich, opracowała również teoretyczne podstawy do tworzenia kilimów w Cepelii.

Jednocześnie artystka przez całe życie zawodowe projektowała autorskie tkaniny unikatowe. Transponując motywy ludowe, głównie podhalańskie, tworzyła abstrakcyjne lub wręcz metaforyczne formy tkackie. Jej prace były prezentowane na licznych wystawach w Polsce i zagranicą. Wielokrotnie je nagradzano. ( tekst przewodni do wystawy monograficznej w Fundacji Arton)

Maria Janowska (ur. Warszawa 1929). W latach 1947-1951 studiowała na ASP w Warszawie (Wydział tkaniny - prof.. Eleonora Plutyńska, Mieczysław Szymański), w 1953 dyplom. Twórczość w dziedzinie tkaniny (kilim, gobelin). W latach 1951-1967 projektantka w IWP, w latach 1967-1977 projektantka w CBWPL. Od 1953 współpracuje z Cepelią.
Wystawy indywidualne:
1964 Galeria Kordegarda CBWA Warszawa (wspólnie z Wojciechem Sadleyem, Zofią Butrymowicz, Danutą Eysmont-Szarras),
1975 "Konfrontacje" Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Salon BWA Koszalin,
1975 Stara Kordegarda TPSP Warszawa.
Otrzymała liczne nagrody w konkursach-przeglądach Cepelii na tkaniny artystyczne. Złoty Medal na Targach w Monachium (1962), złoty medal na wystawie "Artyści plastycy w kręgu Cepelii" w Warszawie (1973).

Barbara Batugowska (ur. 18 listopada 1932 r. w Denkowie) wywodzi się z rodziny garncarskiej. Jest córką Stanisława i Heleny Kaczmarskich, najzdolniejszych ceramików z Denkowa (miejscowości znajdującej się w okolicach Ostrowca Świętokrzyskiego).
Barbara, podobnie jak jej siostry Janina i Natalia oraz brat Stanisław junior, garncarskiego rzemiosła nauczyła się od matki. Rzeźbą ceramiczną zajmuje się od 1952 roku. Modeluje w glinie figurki o tematyce sakralnej i świeckiej.
Jej rzeźby znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Kielcach, Muzeum Wsi Kieleckiej oraz Izby Regionalnej WDK.

Urodził się 24 VI 1903 r. w Rędocinie, od 1950 r. mieszkał w pobliskim Odrowążu. Naukę garncarstwa rozpoczął jako siedmiolatek w warsztacie Jana Krawczyńskiego, który około 1893 r. wyjechawszy z Ćmielowa założył nową osadę garncarską - Rędocin. Wkrótce dołączyli tu inni garncarze: Jan Kwapisz, Jan Szubartowski, Tomasz Wroński, Andrzej Rokita. Po śmierci Krawczyńskiego warsztat przejął A. Rokita, który ożenił się z siostrą Seweryńskiego. Przez kilka lat A. Rokita i S. Seweryński pracowali razem. W 1950 r. S. Seweryński zamieszkał w Odrowążu i tam założył własny warsztat stając się członkiem Cepeliowskiej Spółdzielni Garncarskiej „Chałupnik” z siedzibą w Iłży
Po raz pierwszy brał udział w wystawie ceramiki ludowej w Iłży w 1962 r. Później wielokrotnie uczestniczył w konkursach i wystawach sztuki ludowej w Kielcach, a także konkursach i wystawach ogólnopolskich, jak np. ,,M. Kopernik” – Toruń 1973, „Wielcy Polacy” - Toruń 1975, „Wojsko Polskie” - Warszawa 1976, „Twórczość ludowa dla dziecka” – Toruń 1976, i in. zdobywając nagrody i wyróżnienia. Był członkiem STL, stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki; odznaczony wieloma dyplomami CPLiA i innych Stowarzyszeń i Instytucji Kulturalno-Oświatowych..
Prace S. Seweryńskiego gromadzone w zbiorach muzealnych (Warszawa, Kraków, Kielce, Toruń, Radom, Płock, Łódź i in.), często były eksponowane na wystawach stałych i czasowych.
Stanisław Seweryński zmarł w 1992 roku. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Maria Janowska (ur. Warszawa 1929). W latach 1947-1951 studiowała na ASP w Warszawie (Wydział tkaniny - prof.. Eleonora Plutyńska, Mieczysław Szymański), w 1953 dyplom. Twórczość w dziedzinie tkaniny (kilim, gobelin). W latach 1951-1967 projektantka w IWP, w latach 1967-1977 projektantka w CBWPL. Od 1953 współpracuje z Cepelią.
Wystawy indywidualne:
1964 Galeria Kordegarda CBWA Warszawa (wspólnie z Wojciechem Sadleyem, Zofią Butrymowicz, Danutą Eysmont-Szarras),
1975 "Konfrontacje" Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Salon BWA Koszalin,
1975 Stara Kordegarda TPSP Warszawa.
Otrzymała liczne nagrody w konkursach-przeglądach Cepelii na tkaniny artystyczne. Złoty Medal na Targach w Monachium (1962), złoty medal na wystawie "Artyści plastycy w kręgu Cepelii" w Warszawie (1973).

Por. Aleksander Jackowski, O rzeźbach i rzeźbiarzach, wyd. Krupski i S-ka, seria: Polska Sztuka Ludowa, 1997
Według przekazu: prezentowana podczas wystawy w Muzeum Etnograficznym w Sierpcu w 1979 roku.
Ostatnie zdjęcie: Archiwum działu etnografii Muzeum Mazowieckiego w Płocku.


Helena Szczypawka-Ptaszyńska (1897-1978) nazywana jest kobiecym Nikiforem. Urodziła się w Mościskach, w powiecie sierpeckim. Całe życie pracowała w gospodarstwie. Pochowała czterech mężów. Gdy została sama, pocieszała się rzeźbieniem. Do wykonywania swoich rzeźb używała siekiery, potem wykańczała je smołą i brązową farbą. Tak jak opowiadała Jackowi Olędzkiemu, rzeźbiła głównie figury cielaczków, świnek, koników z jeźdźcami i drobnych ptaszków. Jej rzeźby uczestniczyły w wielu wystawach sztuki ludowej. Rzeźby artystki posiadają: Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie, Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu, Muzeum Mazowieckie w Płocku, Muzeum Etnograficzne im. Marii Znamierowskiej-Prüfferowej w Toruniu. Znaczną liczbę rzeźb twórczyni zgromadzili kolekcjonerzy prywatni.