Banksy to brytyjski artysta uliczny, który zyskał międzynarodową sławę dzięki swoim prowokacyjnym i często politycznie zaangażowanym dziełom. Jego prace, wykonane głównie w technice szablonowej, można znaleźć na ulicach miast na całym świecie. Banksy jest znany z tego, że pozostaje anonimowy, a jego tożsamość do dziś jest przedmiotem spekulacji. Jego sztuka często zawiera humorystyczne grafiki i symbole, które są połączone ze sloganami. Ogólny przekaz jego dzieł jest antywojenny, antykapitalistyczny i pacyfistyczny. Wśród jego najbardziej znanych prac znajdują się "Dziewczynka z balonikiem", "Bomb Hugger", "Police Kids", "Pulp Fiction" oraz "Flower Thrower".

W 2018 roku, po zakończeniu licytacji jednej z prac w domu aukcyjnym Sotheby’s, obraz “Dziewczynka z balonikiem” został częściowo zniszczony przez ukryty w ramie mechanizm niszczący, co Banksy potwierdził jako zaplanowaną akcję artystyczną. Dzieło po zniszczeniu otrzymało nową nazwę "Miłość jest w śmietniku".

“Dziewczynka z balonikiem” to dzieło, które przekracza granice sztuki ulicznej i staje się ikoną kultury masowej, będąc jednocześnie prostym, ale potężnym przekazem emocjonalnym, który rezonuje z szeroką publicznością na całym świecie.

Banksy kontynuuje swoją działalność, pozostając jednym z najbardziej wpływowych i tajemniczych artystów współczesnych, a jego prace są nie tylko dziełami sztuki, ale także mocnymi komentarzami społecznymi i politycznymi.

Agnieszka Tyczkowska

Kreatorka Home Art Concept – kielecka artystka (ur. w 1978 r.).

Tworzy unikalne rękodzieło z żywicy epoksydowej i naturalnych elementów.

W centrum jej twórczości znajdują się zegary - symbol ulotności chwili i pięknych wspomnień, które warto pielęgnować.

Każda praca to spotkanie pasji, natury i emocji - chwila, która dzięki sztuce może trwać wiecznie.

W żywicy epoksydowej stara się zachować to, co nietrwałe - delikatność płatków, strukturę

drewna, blask kamienia i światło, które ożywia materię. Łączy organiczność natury z precyzją

rzemiosła, tworząc przedmioty o niepowtarzalnym charakterze.

Każdy zegar powstaje według autorskiego projektu, z dbałością o najmniejszy detal - tak, by stać się nie tylko funkcjonalnym przedmiotem, lecz także wyjątkową opowieścią zamkniętą w formie.

WYSTAWY/WYDARZENIA:

· Partner Kongresu Hotel Management we Wrocławiu, wystawa indywidualna, 2025

· „Sztuka to tylko pretekst” – Hotel Mercure Warszawa Centrum, wystawa indywidualna, 2025

· „Kobieta Hotelarz” – Polskie Hotele Niezależne, wystawa indywidualna, 2025

· „Kwiat Dojrzałości” - Hotel Arche Krakowska, wystawa indywidualna, Warszawa, 2024

· „Różowy Październik”- Hotel Arche Krakowska, wystawa indywidualna, Warszawa, 2024

MaNa Art – warszawska malarka (ur. w 1980 r. w Kielcach).

Pasją MaNa Art jest malarstwo abstrakcyjne, pełne ekspresji i harmonii kolorów. Sięga po strukturalne, trójwymiarowe kompozycje, które wydają się unosić z płaszczyzny. Wykorzystuje również płynne akryle, osiągając efekt przenikania się barw i dynamiczne formy.

Tworzy od 2021 r., jednak głębokie oddanie swojej pasji sprawiło, że jest autorką kilkuset dzieł. Jej prace zyskały uznanie międzynarodowych galerii, przedsiębiorców i osób prywatnych.

Jest także kreatorką i producentką limitowanej kolekcji ubrań MaNa Art WEAR, z nadrukami autorskich obrazów, pod hasłem “noszę- wspieram”.

Główną motywacją artystki jest wspieranie finansowe sztuką osób i instytucji pomagających chorym dzieciom. Współpracuje z fundacjami, przekazuje obrazy na cele charytatywne (już ponad 300 prac), a część dochodu z całej jej działalności wspiera Warszawskie Hospicjum dla Dzieci.


WYSTAWY/WYDARZENIA:

· Kampania Plogix Gallery na Times Square, Nowy Jork, USA

· Wystawa “Avan’t Garde”, Galeria Van Gogh’a, Madryt, Hiszpania - wystawa grupowa

· Międzynarodowe Targi Sztuki Współczesnej, Paryż, Francja - wystawa grupowa

· „Emocje”– projekt „Artyści i AI dla Warszawskiego Hospicjum dla Dzieci” - indywidualna wystawa w Hotelu Ibis Styles Warszawa Centrum

· Wystawa na Kongres Hotel Management 2025 – wystawa indywidualna

· „Sztuka to tylko pretekst” – Hotel Mercure Warszawa Centrum, wystawa indywidualna

· „Tam gdzie kolor spotyka serce” - Hotel Mercure Warszawa Grand, wystawa indywidualna

· „Kobieta Hotelarz 2025” – Polskie Hotele Niezależne - wystawa indywidualna

· „Różowy Październik” oraz „Kwiat Dojrzałości” – wystawy indywidualne w Hotel Arche Krakowska w Warszawie

· Pałac Kultury i Nauki, Warszawa – wystawa indywidualna

· Filharmonia Świętokrzyska im. O. Kolberga, Kielce – wystawa indywidualna (100 obrazów)


OBRAZY WSPARŁY m.in.:

· Fundację Rodziny de Lubicz Szeliskich

· Fundację Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi

· Business Centre Club – Kolacja Dobra 2026

· Fundację „Akogo?” oraz Kliniki Budzik Pani Ewy Błaszczyk - gala, promująca książkę "50 Osobistości Biznesu"

· Fundację Rak'n'Roll Wygraj Życie

· Fundację "Pomóż Im" Hospicjum dla Dzieci

· Fundację Warszawskie Hospicjum dla Dzieci


· Biznes Boxing Polska – Gala Charytatywna

Obraz wykonany na desce typu American box, łączący surową materię z precyzyjnym detalem figuratywnym.
Dynamiczna scena ukazuje rowerzystę MTB w momencie ryzykownego skoku nad urwiskiem. Monumentalna, strukturalna forma skalna – budowana grubą, ekspresyjną fakturą – kontrastuje z minimalistyczną, jasną przestrzenią tła. Ten dialog materii i pustki potęguje wrażenie napięcia, odwagi i przekraczania granic.

Precyzyjnie opracowana sylwetka kolarza, zawieszona w powietrzu, wprowadza do kompozycji ruch i energię, podczas gdy ciężar i surowość reliefowej powierzchni podkreślają dramatyzm chwili.

To praca o sile decyzji, balansie i determinacji.
Mały format – mocny przekaz.
Idealna propozycja dla kolekcjonerów sztuki współczesnej oraz pasjonatów sportu i symboliki wyzwania.

Renata Masłyk

Artystka wizualna, malarka, twórczyni autorskich obiektów malarskich. Jej droga do sztuki nie była oczywista ani liniowa — przez wiele lat funkcjonowała w świecie zarządzania, projektów i komunikacji. Doświadczenie pracy menedżerskiej oraz analityczne wykształcenie wpłynęły na jej twórczość, widoczne dziś w dyscyplinie formy, konsekwencji w budowaniu cykli oraz świadomym operowaniu materią i strukturą obrazu.

Jest absolwentką Politechniki Rzeszowskiej (informatyka) oraz Uniwersytetu Rzeszowskiego, gdzie uzyskała tytuł magistra sztuki w zakresie malarstwa i rysunku. Jej dyplom malarski, zrealizowany pod kierunkiem prof. zw. Tadeusza Boruty, został wyróżniony, co potwierdziło jej dojrzałość artystyczną i wyrazisty język twórczy.

Jej prace prezentowane były na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce oraz za granicą, w galeriach BWA, na wystawach konkursowych i wydarzeniach o charakterze międzynarodowym. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) i aktywnie uczestniczy w życiu artystycznym, współpracując m.in. z Galerią r_z w Rzeszowie.

Jest również prezesem Fundacji Luminarte, działającej na rzecz sztuki współczesnej, edukacji artystycznej i wspierania twórców.


Język malarski i obszary twórczości

Twórczość Renaty Masłyk koncentruje się wokół zagadnień materii, pamięci i przemijania. Artystka pracuje na surowych, często nietypowych podłożach — jutowych workach, starych tkaninach i materiałach noszących ślady wcześniejszego istnienia. Traktuje je jako pełnoprawny element narracji obrazu, budując dialog z historią, zużyciem i czasem.

Jej malarstwo oscyluje pomiędzy abstrakcją a fizycznością materii, operując czernią, bielą i strukturą, przełamywanymi kontrolowanymi akcentami koloru — szczególnie błękitu i złota. Charakterystyczna jest dla niej równowaga między surowością a delikatnością, ciszą a intensywnością emocjonalną.


Autorskie cykle

Renata Masłyk rozwija równolegle kilka rozpoznawalnych serii:

Color Box – kameralne, zwarte kompozycje malarskie budowane jako niemal obiektowe formy. To prace o skoncentrowanej energii koloru i struktury, zamknięte w precyzyjnie zdefiniowanej przestrzeni.
Golden Box – cykl wykorzystujący złoto jako element symboliczny i formalny. Złoto nie pełni funkcji dekoracyjnej, lecz staje się nośnikiem sacrum, pamięci i wewnętrznego światła obrazu.
Równolegle artystka tworzy figuratywne obrazy w małych formatach typu American Box, które sama projektuje i produkuje. Te nowoczesne, zamalowane obiekty łączą malarstwo z przestrzenną formą, stanowiąc autorskie połączenie klasycznego warsztatu z estetyką współczesnego designu.

Obok malarstwa rozwija także abstrakcyjne kompozycje oraz minimalistyczne grafiki i rysunki, traktując je jako równorzędne pole wypowiedzi artystycznej.


Twórczość Renaty Masłyk jest konsekwentnie rozwijaną, przemyślaną narracją. Każda praca funkcjonuje jako autonomiczny obiekt, ale jednocześnie stanowi część większego, spójnego projektu artystycznego. Jej działalność cechuje intensywność, systematyczność i wyraźna obecność na współczesnym rynku sztuki.

Prezentowana praca to niezwykle urokliwa i emocjonalna interpretacja postaci Małego Księcia – symbolu wrażliwości, dziecięcej mądrości i czystości spojrzenia na świat. Artysta operuje świadomie uproszczoną, niemal ilustracyjną formą, która jednak niesie w sobie głębokie znaczenie i uniwersalny przekaz.

Centralna postać o dużych, refleksyjnych oczach została osadzona w wirującym, kosmicznym pejzażu. Dynamiczne pociągnięcia pędzla budują przestrzeń pełną ruchu – jakby wszechświat delikatnie otulał bohatera. Złociste włosy kontrastują z intensywnym błękitem tła, tworząc silne napięcie kolorystyczne i jednocześnie wprowadzając światło do kompozycji.

Szczególną rolę odgrywa tu szal unoszony przez wiatr, który nadaje pracy lekkości i narracyjnego charakteru – jakby bohater znajdował się pomiędzy światami, w drodze, w chwili zawieszenia. Całość przywołuje atmosferę snu, nostalgii i zadumy.

Format 30 × 30 cm w połączeniu z głębokim, 4-centymetrowym blejtramem nadaje pracy wyraźną, przestrzenną obecność na ścianie.

Zamalowane boki sprawiają, że obraz prezentuje się nowocześnie i elegancko – nie wymaga dodatkowej oprawy, zachowując czystą, galeryjną formę.

To propozycja dla kolekcjonerów ceniących sztukę o symbolicznym wymiarze, która łączy lekkość wizualną z emocjonalną głębią. Idealna zarówno do wnętrz prywatnych, jak i nowoczesnych przestrzeni – wnosi spokój, światło i subtelną refleksję.


Andżelika Kucharska to artystka wywodząca się z malowniczych Bieszczad — krainy ciszy, światła i mistyki, które stały się fundamentem jej rozpoznawalnego stylu malarskiego. Jej twórczość, inspirowana dziką naturą oraz kontemplacyjną obserwacją codzienności, przyciąga coraz szersze grono kolekcjonerów i odbiorców w mediach społecznościowych.

Artystka buduje silną obecność na Instagramie i Facebooku, gdzie jej prace osiągają wysokie zasięgi, a każda nowa publikacja spotyka się z żywą reakcją odbiorców. Jej obrazy cechuje subtelne połączenie impresjonistycznej wrażliwości z osobistą narracją emocjonalną. Lekka, dynamiczna plama barwna oraz umiejętna gra światła i cienia nadają kompozycjom ulotność i poetycką głębię.

W jej twórczości pojawiają się motywy zwierząt, pejzaży i scen codziennych — od spokojnie pasących się owiec po śpiącego lisa — które stają się metaforą harmonii pomiędzy człowiekiem a naturą. Stonowana paleta barw oraz wyczuwalna melancholia budują intymny, kontemplacyjny klimat, który sprawia, że obrazy Andżeliki Kucharskiej nie tylko się ogląda, ale się je przeżywa.

Jej prace regularnie pojawiają się na aukcjach największych polskich domów aukcyjnych, m.in. DESA Unicum. gdzie spotykają się z bardzo dużym zainteresowaniem licytujących. Ostatnia aukcja zakończyła się przebiciem ceny wywoławczej ponad dziesięciokrotnie, co potwierdza wysoką wartość rynkową oraz dynamicznie rosnący popyt na jej twórczość.


Twórczość artystki wyróżnia się wysoką wartością przebiciową, co czyni jej prace atrakcyjnym wyborem zarówno dla kolekcjonerów prywatnych, jak i inwestorów rynku sztuki. Połączenie autentyczności, rozpoznawalnego stylu oraz silnej obecności medialnej sprawia, że obrazy Andżeliki Kucharskiej konsekwentnie zyskują na znaczeniu w obiegu aukcyjnym i kolekcjonerskim.

Endangered Species” (Zagrożone gatunki) to jeden z kluczowych i najbardziej i rozpoznawalnych cykli graficznych Andy’ego Warhola. „Zagrożone gatunki” były pierwszym odejściem Warhola od wcześniej podejmowanych tematów i stanowiły punkt zwrotny w całej drodze artystycznej artysty. Często uważa się, że cykl ten powstał w szczytowym okresie jego twórczości, to jest w chwili, kiedy Warhol do perfekcji poznał techniczne właściwości serigrafii i przestał rozwijać swój niepowtarzalny styl.

Pomysł na stworzenie serii „Zagrożone gatunki” narodził się podczas rozmowy Warhola z jego przyjaciółmi, Ronniem i Giną Lombardo. Para ta była zaangażowana w działania na rzecz ochrony zwierząt i namówiła Warhola do zwrócenia uwagi na ten problem poprzez swoją sztukę. Warhol, który często inspirował się tematami z popkultury i współczesnych problemów społecznych, podjął ten temat, tworząc barwne, jaskrawe portrety zagrożonych zwierząt w swoim charakterystycznym stylu.

Serigrafia z cyklu odniosły znaczący sukces, właśnie głównie z racji odejścia od dotychczasowej tematyki Warhola opartej o tzw. kulturę masową.

W cyklu Warhol sportretował 10 zwierząt ujętych w Endangered Species Act – amerykańskiej ustawie o zagrożonych gatunkach z 1973. Komplet „Zagrożonych gatunków” to: Orangutan (Orangutan), Orzeł bielik (Bald Eagle), Tygrys syberyjski (Siberian Tiger), Nosorożec czarny (Black Rhinoceros), Słoń indyjski (Asian Elephant), Panda wielka (Giant Panda), Motyl (Pine Barrens Butterfly), Gepard (San Francisco Silverspot), Żółw skórzasty (Leatherback Turtle), Papuga Kakapo (Kakapo Parrot)

Każda z prac charakteryzuje się intensywną kolorystyką i wyraźnymi konturami, co jest typowe dla stylu Warhola. Artysta zastosował technikę sitodruku, którą często używał w swoich dziełach, pozwalającą na tworzenie wielu odbitek z jednego wzoru.

„Zagrożone gatunki” to nie tylko artystyczny wyraz, ale także forma aktywizmu. Warhol chciał zwrócić uwagę na problem wymierania zwierząt, podkreślając ich piękno i unikalność poprzez swoje kolorowe, żywe portrety. Cykl ten jest często postrzegany jako artystyczne przypomnienie o konieczności ochrony przyrody i dbania o zachowanie bioróżnorodności.

Cykl „Zagrożone gatunki” był wystawiany w różnych muzeach i galeriach na całym świecie, przyczyniając się do podniesienia świadomości na temat ochrony zwierząt. Prace Warhola z tej serii są cenione zarówno przez kolekcjonerów sztuki, jak i przez osoby zaangażowane w ekologię.

Adam Nowakowski - artysta, malarz, którego twórczość cieszy się międzynarodowym uznaniem.

Obrazy artysty znajdują się w prestiżowych kolekcjach, m.in. Jan Paweł II oraz Juan Carlos I.

Wśród kolekcjonerów jego prac znajdują się również wybitne osobistości świata sztuki, polityki i biznesu, takie jak Giorgio Armani oraz były prezydent Niemiec Richard von Weizsäcker.


Artysta obecnie prowadzi własną autorską galerię w malowniczym Portofino, gdzie prezentuje swoje najnowsze prace.

Wybrane wstawy indywidualne:

1980 - malarstwo olejne, akwarela - Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, Gdańsk
1981 - pejzaż miejski, techniki mieszane - Ratusz Gdański
1986 - przestrzeń i światło - Galeria ALKAMAR - Holandia
1988 - malarstwo olejne - Staedtische Galerie Idar Oberstein - Niemcy

Salvador Dalí był bezpośrednio zainspirowany marmurowym Mojżeszem Michała Anioła, stworzonym dla drugiego mauzoleum Juliusza II, znajdującego się w Rzymie w kościele San Pietro in Vincoli. Ta tablica przedstawia trzy rzeczy bardzo ważne dla Dalí: Freuda, Mojżesza i Michała Anioła.

Literatura:

-Katalog raisonné rzeźb „Le dur et le mou” (red. Eccart, R. Descharnes, 2004, s. 219, nr 562) i

-Katalog terenowy raisonné Field: 75-2. Wymiary: 69,5 x 54,5 cm oprawiona w ramę o wymiarach 96 x 69 cm.

Salvador Dalí, znany z surrealistycznych dzieł pełnych symboliki i niejednoznaczności, stworzył w latach 1968-1970 obraz zatytułowany "Mojżesz i Monoteizm," znany również jako "Mojżesz- promień energii". Ten obraz jest hołdem dla jednego z największych artystów renesansu, Michała Anioła, którego Dali był wielkim admiratorem.

Mojżesz ma rogi na głowie, co jest wynikiem błędnego tłumaczenia Biblii Hebrajskiej na jęz. łaciński. W języku hebrajskim słowo "karan" oznacza zarówno "róg", jak i "promień". Hieronim, tłumacząc Biblię na łacinę, użył słowa "cornuta", które oznacza "rogaty".

Dla Dalego monoteizm był jednym z najważniejszych osiągnięć w historii ludzkości. Uważał, że monoteizm jest fundamentem cywilizacji zachodniej. Monoteizm łączy w sobie trzy ważne dla Salvadora Dali postacie: Mojżesza i Michała Anioła i Freuda.

Dla Dalego Sigmund Freud nie był po prostu lekarzem czy naukowcem – był prorokiem, który dostarczył mu „klucze do królestwa” jego własnych lęków, snów i pragnień. To jedna z najbardziej obsesyjnych i fascynujących relacji w historii sztuki modernizmu.

Dali zaczął czytać Freuda jako dwudziestoparolatek w Madrycie. Objaśnianie marzeń sennych stało się dla niego najważniejszą książką życia. Wyznał później, że czytanie Freuda było jak odkrycie nowej mapy świata – tym razem mapy wnętrza ludzkiej głowy.

Przez lata Dali próbował spotkać się ze swoim idolem. Trzykrotnie jeździł do Wiednia, ale Freud go zbywał. Dopiero w 1938 roku w Londynie, dzięki pośrednictwu Stefana Zweiga, doszło do legendarnego spotkania. Dali miał wtedy 34 lata, Freud 82 i był śmiertelnie chory.

Fascynacja Freudem doprowadziła Dalego do sformułowania jego własnej metody twórczej. Dali nie chciał po prostu malować snów (jak inni surrealiści). On chciał aktywnie wywoływać stan paranoi, a potem „krytycznie” go analizować i odtwarzać.

Jeśli Freud był dla Dalego "ojcem duchowym" w sferze intelektu, to Michał Anioł był dla niego Bogiem w sferze formy. Dali uważał się za bezpośredniego spadkobiercę renesansowych mistrzów, a Michała Anioła stawiał na absolutnym szczycie hierarchii artystycznej. W latach 50. i 60. Dali popadł w niemal mistyczną obsesję na punkcie jego rzeźb. Wielokrotnie reinterpretował jego najsłynniejsze dzieła. Mojżesz to była jedna z jego ulubionych rzeźb. Dali widział w niej siłę i gniew, które utożsamiał z potęgą twórczą.

Rama jest charakterystyczna dla tzw. "museum framing"), stosowana do luksusowych obiektów wydawanych w Honolulu. Oryginalny certyfikat amerykański.

Wydawca: Center Art Galleries, Honolulu, Hawaje, USA (we współpracy z wydawnictwem Levine & Levine – Nowy Jork.

Referencje: Robert Descharnes, Nicolas Descharnes: "Salvador Dalí: The Hard and the Soft" (2004)

Proweniencja:
- Center Art Galleries
- dom aukcyjny w Houston
- kolekcja prywatna, Polska


Literatura: Katalog wystawy „Dali 100 Years”; Salvador Dali Archives – Frank Hunter; Brana Fine Art., California 2004; (reprodukcja i opis) str.270

Płaskorzeźba powstała na podstawie oryginalnego modelu z gipsu wykonanego przez Dalego. Artysta stworzył postać Mojżesza jako dominującą nad górą Synaj, co ma symbolizować potęgę prawa boskiego. Praca przedstawia Mojżesza w kluczowym momencie otrzymania Dekalogu. Postać proroka jest ukazana w charakterystycznym dla Dalego, „płynnym” stylu. Nad Mojżeszem widoczne są geometryczne linie symbolizujące boskie światło. Na tablicach widoczne są prawdziwe litery hebrajskie, co nawiązuje do fascynacji Dalego mistycyzmem, religią i historią narodu żydowskiego (szczególnie intensywnej w latach 60. i 70., kiedy stworzył m.in. cykl Aliyah).

Pablo Picasso namalował Nature morte au chandelier w 1937 roku, burzliwym roku w jego życiu, zarówno na poziomie osobistym, jak i historycznym. Był to okres, w którym coraz bardziej angażował się w współpracę z fotografką Dorą Maar; w tym samym czasie hiszpańska wojna domowa rozdzierała jego ojczyznę, co w rzeczywistości stało się jego wygnaniem we Francji. W ciągu 1937 roku Picasso namalował wiele kompozycji martwej natury, które były przesiąknięte zamkniętą, nocną atmosferą.

Pablo Picasso często malował nagie kobiety, a ten temat stanowił jedno z centralnych zagadnień w jego twórczości. Akt kobiecy przewija się przez wiele różnych okresów jego kariery, od wczesnych lat, przez fazę kubizmu, aż po późniejsze, bardziej ekspresjonistyczne i surrealistyczne prace.

Obraz „Nagie kobiety” (znany też jako „Dwie kobiety”) Pabla Picassa jest przykładem jego zainteresowania ludzką formą i złożonością ciała, charakterystycznym dla okresu, w którym eksperymentował z formą i treścią, często przedstawiając nagie kobiety w sposób zniekształcony i pełen dramatyzmu. Jego obrazy z tego okresu odzwierciedlają jego zainteresowanie podświadomością, erotyką i złożonością relacji międzyludzkich. oraz różnymi formami abstrakcji.

Kolorystyka obrazu jest utrzymana w tonacji brązowej i beżowej, co nadaje dziełu ciepły, ziemisty charakter. Takie barwy podkreślają fizyczność przedstawionych postaci, a także dodają obrazowi pewnej surowości. Obie kobiety są ukazane w skomplikowanej, splątanej pozycji, co może symbolizować zarówno intymność, jak i napięcie między nimi.


Picasso malował nagie kobiety nie tylko jako obiekty estetyczne, ale także jako medium do eksploracji emocji, relacji i psychologii. Kobiety w jego obrazach często symbolizują różnorodne aspekty życia – od miłości i pożądania po konflikt i cierpienie. Jego podejście do tego tematu było innowacyjne i ewoluowało w czasie, co czyni je jednym z najbardziej fascynujących elementów jego twórczości.

Każdy z medali średnicy 5 cm z różnymi reliefowo przedstawionymi scenami zarówno na awersie, jak i rewersie, z sygnaturą Salvador Dali oraz cechą probierczą 999.9.

Najwyższa jakość, mnogość detali i kunszt wykonania widoczne dopiero pod lupą ! Waga łączna srebra 495 gram !

Całość zamknięta w dwóch dedykowanych, transparentnych kasetach wykonanych z grubego pleksi przypomina dwie przestrzenne rzeźby.

Kasety o wymiarach 18 x 13 x 4,5 cm.

Praca Salvadora Dali 'Madonna Triumfująca" jest bezpośrednio oparta na oleju na płótnie Salvadora Dalego z 1951 roku pod tytułem: "Sainte Anne et la Vierge" (Święta Anna i Dziewica). W tamtym czasie Dalí namalował kilka wersji tego tematu, a ta praca jest jedną z reinterpretacji przygotowaną specjalnie przez Salvadora Dali do cyklu Retrospective (znanej też jako The Retrospective Suite) w 1978 roku, którego oficjalnym wydawcą była firma Levine & Levine (New York). Było to ogromne przedsięwzięcie komercyjne, które miało przybliżyć najważniejsze motywy z malarstwa Dalego gronu kolekcjonerów w formie luksusowych grafik.

Prace wydane przez Levine & Levine są dobrze opisane w katalogach raisonné (najważniejszych spisach dzieł Dalego), m.in. przez Alberta Fielda.

Dzieło to łączy w sobie obsesję artysty na punkcie klasycznego malarstwa z jego fascynacją fizyką atomową i boską geometrią. Postać rozpada się (lub składa) z brył geometrycznych przypominających rogi nosorożca – dla Dalego był to symbol logarytmicznej doskonałości i czystości. To klasyczny "wybuchowy" styl Dalego, gdzie sacrum miesza się z nauką. Tytuł pracy odnosi się do majestatu i potęgi tej postaci. W ikonografii Dalego takie „rozbicie" postaci nie oznacza zniszczenia, ale właśnie triumf ducha nad materią. Widać to w promienistym świetle (eksplozji), które bije z centrum postaci. Postać nie rozpada się pod wpływem wybuchu, lecz wyłania się z niego w akcie stworzenia.

Litografia powstała na podstawie monumentalnego dzieła Salvadora Dalí pt. „Sobór Ekumeniczny" (The Ecumenical Council), namalowanego oryginalnie w 1960 roku. Oryginał to ogromne płótno o wymiarach około 3 na 2,5 metra, które obecnie znajduje się w Muzeum Salvadora Dalí w St. Petersburgu na Florydzie.
Bezpośrednim impulsem był wybór papieża Jana XXIII w 1958 roku i jego ogłoszenie zwołania Soboru Ekumenicznego. Dalí, który w tym czasie mocno zwrócił się ku katolicyzmowi (choć w swoim ekscentrycznym stylu), widział w tym szansę na duchowe odrodzenie świata po II wojnie światowej. Praca nad obrazem trwała dwa lata (1958–1960). Dalí wykonał do niego wiele szkiców przygotowawczych.

Na samej górze widzimy Święta trójcę :postać Boga Ojca (młodzieńcza postać z zasłoniętą twarzą), obok Chrystusa trzymającego krzyż oraz Ducha Świętego pod postacią gołębicy unoszącej się nad bezosobową postacią. Dalí przedstawił ich w sposób niemal eteryczny, co ma podkreślać ich boską naturę. Żona malarza, Gala, została tu przedstawiona jako św. Helena – cesarzowa, która według tradycji odnalazła Prawdziwy Krzyż. Trzyma ona krzyż i księgę, co symbolizuje jej rolę jako muzy i przewodniczki duchowej artysty. Dalí namalował samego siebie przy sztalugach, patrzącego w stronę widza. To nawiązanie do „Panien dworskich" Velázqueza – artysta staje się „rejestratorem" wielkiego historycznego i duchowego wydarzenia. W centralnej części oraz w prawym górnym rogu widać sceny koronacji papieża Jana XXIII. Obraz powstał w odpowiedzi na zwołanie przez niego II Soboru Watykańskiego, co dla Dalego było symbolem nadziei na jedność chrześcijaństwa. Na dole widać skaliste wybrzeże w pobliżu domu artysty Cap de Creus Skały te nawiązują do „opoki", na której zbudowany jest Kościół (św. Piotr).

Sobór Ekumeniczny" to jedno z najważniejszych dzieł z okresu tzw. mistycyzmu nuklearnego Dalego, w którym artysta łączył głęboką religijność z fascynacją fizyką atomową i nauką.

Literatura:

Cataloque Michler Ralf Löpsinger Lutz W.; s. 1117.

Proweniencja: kolekcja prywatna Paryż

Jedna z najsłynniejszych litografii Salvadora Dalego z cyklu "Don Quijote de la Mancha" z 1957 roku, do której stworzenia Dalí użył rzeźby rogu nosorożca napełnionego atramentem, którą następnie rzucał na kamień litograficzny. Praca łączy w sobie klasyczną fascynację Dalego postacią Don Kichota z techniką tachizmu (ekspresyjne, niemal przypadkowe pociągnięcia pędzlem tworzące znak "X"). Duża, czarna forma w kształcie litery „X" to dekonstrukcja lub abstrakcyjna forma wielkiej postaci, która może symbolizować wiatrak lub olbrzyma, z którym walczy Don Kichot. Ten motyw chaosu i destrukcji doskonale oddaje paranoiczno-krytyczną metodę Dalego, jednocześnie nawiązując do szaleństwa i idealizmu bohatera Cervantesa.
Widzimy sylwetkę, która zdaje się uwalniać z pancerza lub kokonu. U dołu i na szczycie kostura pojawia się motyl – dla Dalego symbol duszy, metamorfozy i ulotności. W tle majaczy surowy, kataloński pejzaż (okolice Port Lligat), który jest znakiem rozpoznawczym artysty.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

„Droga do Emaus” to ikona przedstawiająca scenę z dnia zmartwychwstania Jezusa. Dwaj uczniowie (Kleofas i drugi) idą do Emaus i rozmawiają o wydarzeniach w Jerozolimie – śmierci i pochówku Jezusa.

Dołącza do nich nieznany mężczyzna, który okazuje się zmartwychwstałym Jezusem, jednak uczniowie Go nie rozpoznają. Opowiadają Mu o tym, co się wydarzyło, i o swoich niespełnionych oczekiwaniach wobec Jezusa.

W odpowiedzi wyjaśnia im znaczenie tych wydarzeń, odwołując się do Pisma i wskazując, że cierpienie było częścią zapowiedzianego losu Mesjasza.

Na tej ikonie artystka stosuje różnorodne środki wizualne, takie jak ikonograficzna stylizacja postaci (płaskość, dwuwymiarowość, zasada nakładania warstw farby od ciemnych do jasnych w partiach ciała, stylizowane linią fałdy szat), jasne, fakturowane tło tworzące wrażenie lekkości i przestrzenności, a także elementy i symbole zapożyczone z map topograficznych, zorganizowane w formę symbolicznych map miast - Jerozolimy i Emaus - oraz otaczającego krajobrazu, obejmującego drogi, rzeki, jeziora i ukształtowanie terenu. Wśród tych elementów znajduje się góra Golgota, oznaczona czerwonym krzyżem.

Celem tego zabiegu jest oddanie symbolicznej przestrzeni charakterystycznej dla ikon oraz stworzenie swoistego ornamentu. Jednocześnie nawiązuje on do zasad perspektywy i kompozycji ikon, w których jedną scenę, przestrzeń, wydarzenie lub postać przedstawia się z różnych punktów widzenia. Kompozycja ma charakter minimalistyczny i przybiera formę mapy, na której umieszczone są postacie Chrystusa i Jego uczniów.


Kolorystyka ikony opiera się na barwach tęczy, które artystka wielokrotnie wykorzystuje w swojej twórczości, odwołując się do symboliki Boskiego światła. Wykorzystując zjawisko dyspersji światła, stosuje barwy spektralne, aby w sposób fizyczny oddać niestworzone, mistyczne światło, którego idea przenika istotę chrześcijaństwa wschodniego.

Khrystyna Kvyk jest ukraińską malarką mieszkającą i pracującą we Lwowie.

Jej praktyka artystyczna rozpoczęła się od głębokiego zainteresowania ikonografią chrześcijańską i jej symbolicznym językiem. Kształcona w klasycznej technice tempery jajowej na lewkasie, studiowała i reinterpretowała średniowieczne ikony ukraińskie zakorzenione w tradycji bizantyjskiej. W swojej praktyce dąży do zachowania i odnowy sztuki sakralnej, jednocześnie proponując współczesną perspektywę, która pozostaje bliska dzisiejszemu odbiorcy. Uważa, że sztuka sakralna powinna pozostawać aktualna, ewoluować wraz z czasem oraz angażować widza XXI wieku zarówno w przestrzeni sakralnej, jak i świeckiej.

Jej twórczość podejmuje refleksję nad tekstami biblijnymi oraz filozoficznymi aspektami chrześcijaństwa, analizując ich znaczenie we współczesnym świecie. Poprzez swoją praktykę artystyczną stara się wyrażać rzeczywistość transcendentalną i metafizyczną, podejmując tematykę wiary, duchowości i sacrum, aby skłaniać do refleksji nad tajemnicą istnienia.

W warstwie wizualnej jej prace czerpią z ikonografii bizantyjskiej i średniowiecznej sztuki ukraińskiej, jednocześnie włączając wpływy sztuki nowoczesnej. Jej praktyka kształtowana jest również przez twórczość takich artystów jak Mychajło Bojczuk i Jerzy Nowosielski. Łącząc tradycyjne malarstwo ikonowe ze stylizacją, fakturą i formą geometryczną, tworzy własny, rozpoznawalny język wizualny. Pracuje głównie na drewnie z użyciem lewkasu i farb akrylowych, nieustannie eksperymentując z materiałem, kolorem i kompozycją.

Jej sztuka odzwierciedla nieustanną drogę duchową i intelektualną, w której światopogląd i praktyka artystyczna pozostają w ciągłym dialogu. Artystka nieustannie podejmuje refleksję nad kwestiami egzystencjalnymi i duchowymi, a także nad rolą wiary i filozofii chrześcijańskiej we współczesnym świecie.

W 2020 roku uzyskała tytuł magistra na Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych, specjalizując się w sztuce sakralnej. Jej praca dyplomowa została zrealizowana pod kierunkiem Kostyantyna Markovycha (część praktyczna) oraz Roksolyany Kosiv (część teoretyczna).

Aktywnie uczestniczy w wystawach zbiorowych i wydarzeniach artystycznych, głównie w Ukrainie i Polsce. W latach 2016–2020 była uczestniczką międzynarodowych plenerów ikonopisarskich w Nowicy oraz Zamłynniu.

W 2018 roku zdobyła I nagrodę w konkursie „Nowa Epifania Piękna”, organizowanym przez Muzeum Ikon w Supraślu, a w 2019 roku otrzymała II nagrodę w tym samym konkursie. Jej prace zostały włączone do kolekcji muzeum.

W 2021 roku zaprezentowała swoją debiutancką wystawę indywidualną „Gratia Plena”, zrealizowaną we współpracy z galerią „Art of the Icon” w Muzeum Diecezjalnym w Kielcach.

W 2023 roku była stypendystką programu „Gaude Polonia”, przyznawanego przez Ministra Kultury Polski. W ramach stypendium realizowała projekt „Liturgia” pod opieką prof. Waldemara Kuczmy z Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.

Wybrane wystawy i wydarzenia artystyczne:

„Ziemia ukraińska”, Łuck (2026)

„Droga do Emaus”, Łuck (2026)

„Światła na skraju ciemności”, Finlandia (2025-2026)

Seminarium teologiczno-artystyczne „Język teologii i sztuk wizualnych: interpretacja Księgi Objawienia”, wydarzenie online (2025)

„Chwalcie Łąki”, Wrocław (2024)

Rezydencja artystyczna w Domu Ukraińskim, Przemyśl (2024)

„Miłość Ojca”, OKSSa, Poznań (2023)

„Kosmogonia zmysłów”, Łuck (2023)

Wystawa ikon „Emocje” Niemcy (2022)

„Gratia Plena” -debiutancka wystawa indywidualna, galeria „Art of the Icon”, Muzeum Diecezjalne w Kielcach (2021)

VII Biennale Sztuki Sakralnej, Wielkie Tyrnowo (2021)

Międzynarodowe Sympozjum Współczesnego Malarstwa Ikonowego, Kreta (2019)

Międzynarodowy konkurs „Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa”, Ateny (2019)

I Ogólnoukraińskie Biennale Lewkasu, Kijów (2019)

Prace artystki znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce, Ukrainie, Niemczech, USA, Włoszech, Anglii i Grecji, a także w zbiorach publicznych, w tym Muzeum Ikon w Supraślu, Międzyparlamentarnego Zgromadzenia Prawosławia w Atenach oraz Muzeum Sztuki Współczesnej Korsaków w Łucku.


Jej prace realizowane są również w przestrzeni publicznej. W 2018 roku opracowała kompleksową koncepcję dekoracji malarskiej strefy podkopułowej oraz kopuły cerkwi św. Pantelejmona we Lwowie, gdzie wykonała m.in. scenę „Zstąpienie do piekieł” w przestrzeni podkopułowej oraz część kompozycji „Komunia Apostołów” w prezbiterium. W 2025 roku zrealizowała również cykl ikon dla jednego z lokali sieci restauracji „Tutti Santi” w Częstochowie.

Cykl Dalinian Horses jest wymieniony w oficjalnym katalogu dzieł graficznych Salvadora Dali wyd. Albert Fields.


Dalinian Horses.
Seria Dalinian Horses. obejmuje 18 litografii, których motywem przewodnim jest koń. Są to następujące prace: Neptune (Neptun); Pégase (Pegaz); Le Cheval de Troie (Koń trojański); Bucéphale (Bucefał); Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski); Le Centurion (Centurion); Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli); Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu); Saint Georges (Święty Jerzy); La Licorne (Jednorożec); Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa); Lady Godiva; Le Cheval de Course (Koń wyścigowy); Le Cheval de Labeur (Koń pracy); Le Picador (Pikador); Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa);Le Cheval de la Mort (Koń śmierci); Le Cheval de Printemps (Koń wiosny).

Cykl prac Salvadora Dalego znany jako Dalinian Horses jest kwintesencją fascynacji Dalego symboliką konia. Konie były jednym z motywów często wykorzystywanych przez Dalego w różnych dziełach, ponieważ reprezentowały dla niego siłę, wolność, elegancję i duchowy wymiar człowieka.
Dali często odwoływał się do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej, takich jak Pegaz czy konie Heliosa ciągnące rydwan Słońca. Symbolika konia była dla niego uniwersalna i wielowymiarowa. W Dalinian Horses; widoczne są także nawiązania do średniowiecznej sztuki i hiszpańskiego dziedzictwa, z którego się wywodził.

Dali jako jeden z czołowych surrealistów, przekształcał znane motywy w niezwykłe, często dziwaczne formy. W Dalinian Horses; konie są przedstawione w sposób nierealistyczny – ich sylwetki wydłużają się, zacierając granice między rzeczywistością a snem. W ten sposób Dali badał granice wyobraźni i podświadomości.

Cykl Dalinian Horses został wykonany w różnych technikach, w tym litografii i grafiki, co pozwoliło artyście eksperymentować z różnymi stylami i efektami. Dzięki temu mógł w pełni ukazać dynamiczność i dramatyczność
postaci konia. W cyklu Dalego konie nie są zwykłymi zwierzętami – często unoszą się nad ziemią, nawiązując do transcendencji i duchowego wymiaru życia. Ich sylwetki bywają przesycone niepokojem, jednocześnie pozostając majestatyczne. U Dalego koń jest symbolem siły, lecz także ambiwalentnych emocji: wolności i dzikości, a jednocześnie ujarzmienia i opresji.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.