„Droga do Emaus” to ikona przedstawiająca scenę z dnia zmartwychwstania Jezusa. Dwaj uczniowie (Kleofas i drugi) idą do Emaus i rozmawiają o wydarzeniach w Jerozolimie – śmierci i pochówku Jezusa.
Dołącza do nich nieznany mężczyzna, który okazuje się zmartwychwstałym Jezusem, jednak uczniowie Go nie rozpoznają. Opowiadają Mu o tym, co się wydarzyło, i o swoich niespełnionych oczekiwaniach wobec Jezusa.
W odpowiedzi wyjaśnia im znaczenie tych wydarzeń, odwołując się do Pisma i wskazując, że cierpienie było częścią zapowiedzianego losu Mesjasza.
Na tej ikonie artystka stosuje różnorodne środki wizualne, takie jak ikonograficzna stylizacja postaci (płaskość, dwuwymiarowość, zasada nakładania warstw farby od ciemnych do jasnych w partiach ciała, stylizowane linią fałdy szat), jasne, fakturowane tło tworzące wrażenie lekkości i przestrzenności, a także elementy i symbole zapożyczone z map topograficznych, zorganizowane w formę symbolicznych map miast - Jerozolimy i Emaus - oraz otaczającego krajobrazu, obejmującego drogi, rzeki, jeziora i ukształtowanie terenu. Wśród tych elementów znajduje się góra Golgota, oznaczona czerwonym krzyżem.
Celem tego zabiegu jest oddanie symbolicznej przestrzeni charakterystycznej dla ikon oraz stworzenie swoistego ornamentu. Jednocześnie nawiązuje on do zasad perspektywy i kompozycji ikon, w których jedną scenę, przestrzeń, wydarzenie lub postać przedstawia się z różnych punktów widzenia. Kompozycja ma charakter minimalistyczny i przybiera formę mapy, na której umieszczone są postacie Chrystusa i Jego uczniów.
Kolorystyka ikony opiera się na barwach tęczy, które artystka wielokrotnie wykorzystuje w swojej twórczości, odwołując się do symboliki Boskiego światła. Wykorzystując zjawisko dyspersji światła, stosuje barwy spektralne, aby w sposób fizyczny oddać niestworzone, mistyczne światło, którego idea przenika istotę chrześcijaństwa wschodniego.
Khrystyna Kvyk jest ukraińską malarką mieszkającą i pracującą we Lwowie.
Jej praktyka artystyczna rozpoczęła się od głębokiego zainteresowania ikonografią chrześcijańską i jej symbolicznym językiem. Kształcona w klasycznej technice tempery jajowej na lewkasie, studiowała i reinterpretowała średniowieczne ikony ukraińskie zakorzenione w tradycji bizantyjskiej. W swojej praktyce dąży do zachowania i odnowy sztuki sakralnej, jednocześnie proponując współczesną perspektywę, która pozostaje bliska dzisiejszemu odbiorcy. Uważa, że sztuka sakralna powinna pozostawać aktualna, ewoluować wraz z czasem oraz angażować widza XXI wieku zarówno w przestrzeni sakralnej, jak i świeckiej.
Jej twórczość podejmuje refleksję nad tekstami biblijnymi oraz filozoficznymi aspektami chrześcijaństwa, analizując ich znaczenie we współczesnym świecie. Poprzez swoją praktykę artystyczną stara się wyrażać rzeczywistość transcendentalną i metafizyczną, podejmując tematykę wiary, duchowości i sacrum, aby skłaniać do refleksji nad tajemnicą istnienia.
W warstwie wizualnej jej prace czerpią z ikonografii bizantyjskiej i średniowiecznej sztuki ukraińskiej, jednocześnie włączając wpływy sztuki nowoczesnej. Jej praktyka kształtowana jest również przez twórczość takich artystów jak Mychajło Bojczuk i Jerzy Nowosielski. Łącząc tradycyjne malarstwo ikonowe ze stylizacją, fakturą i formą geometryczną, tworzy własny, rozpoznawalny język wizualny. Pracuje głównie na drewnie z użyciem lewkasu i farb akrylowych, nieustannie eksperymentując z materiałem, kolorem i kompozycją.
Jej sztuka odzwierciedla nieustanną drogę duchową i intelektualną, w której światopogląd i praktyka artystyczna pozostają w ciągłym dialogu. Artystka nieustannie podejmuje refleksję nad kwestiami egzystencjalnymi i duchowymi, a także nad rolą wiary i filozofii chrześcijańskiej we współczesnym świecie.
W 2020 roku uzyskała tytuł magistra na Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych, specjalizując się w sztuce sakralnej. Jej praca dyplomowa została zrealizowana pod kierunkiem Kostyantyna Markovycha (część praktyczna) oraz Roksolyany Kosiv (część teoretyczna).
Aktywnie uczestniczy w wystawach zbiorowych i wydarzeniach artystycznych, głównie w Ukrainie i Polsce. W latach 2016–2020 była uczestniczką międzynarodowych plenerów ikonopisarskich w Nowicy oraz Zamłynniu.
W 2018 roku zdobyła I nagrodę w konkursie „Nowa Epifania Piękna”, organizowanym przez Muzeum Ikon w Supraślu, a w 2019 roku otrzymała II nagrodę w tym samym konkursie. Jej prace zostały włączone do kolekcji muzeum.
W 2021 roku zaprezentowała swoją debiutancką wystawę indywidualną „Gratia Plena”, zrealizowaną we współpracy z galerią „Art of the Icon” w Muzeum Diecezjalnym w Kielcach.
W 2023 roku była stypendystką programu „Gaude Polonia”, przyznawanego przez Ministra Kultury Polski. W ramach stypendium realizowała projekt „Liturgia” pod opieką prof. Waldemara Kuczmy z Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.
Wybrane wystawy i wydarzenia artystyczne:
„Ziemia ukraińska”, Łuck (2026)
„Droga do Emaus”, Łuck (2026)
„Światła na skraju ciemności”, Finlandia (2025-2026)
Seminarium teologiczno-artystyczne „Język teologii i sztuk wizualnych: interpretacja Księgi Objawienia”, wydarzenie online (2025)
„Chwalcie Łąki”, Wrocław (2024)
Rezydencja artystyczna w Domu Ukraińskim, Przemyśl (2024)
„Miłość Ojca”, OKSSa, Poznań (2023)
„Kosmogonia zmysłów”, Łuck (2023)
Wystawa ikon „Emocje” Niemcy (2022)
„Gratia Plena” -debiutancka wystawa indywidualna, galeria „Art of the Icon”, Muzeum Diecezjalne w Kielcach (2021)
VII Biennale Sztuki Sakralnej, Wielkie Tyrnowo (2021)
Międzynarodowe Sympozjum Współczesnego Malarstwa Ikonowego, Kreta (2019)
Międzynarodowy konkurs „Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa”, Ateny (2019)
I Ogólnoukraińskie Biennale Lewkasu, Kijów (2019)
Prace artystki znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce, Ukrainie, Niemczech, USA, Włoszech, Anglii i Grecji, a także w zbiorach publicznych, w tym Muzeum Ikon w Supraślu, Międzyparlamentarnego Zgromadzenia Prawosławia w Atenach oraz Muzeum Sztuki Współczesnej Korsaków w Łucku.
Jej prace realizowane są również w przestrzeni publicznej. W 2018 roku opracowała kompleksową koncepcję dekoracji malarskiej strefy podkopułowej oraz kopuły cerkwi św. Pantelejmona we Lwowie, gdzie wykonała m.in. scenę „Zstąpienie do piekieł” w przestrzeni podkopułowej oraz część kompozycji „Komunia Apostołów” w prezbiterium. W 2025 roku zrealizowała również cykl ikon dla jednego z lokali sieci restauracji „Tutti Santi” w Częstochowie.
Ikona Droga do Emaus,
30x30 cm, deska, lewkas (grunt), akryl
„Droga do Emaus” to ikona przedstawiająca scenę z dnia zmartwychwstania Jezusa. Dwaj uczniowie (Kleofas i drugi) idą do Emaus i rozmawiają o wydarzeniach w Jerozolimie – śmierci i pochówku Jezusa.
Dołącza do nich nieznany mężczyzna, który okazuje się zmartwychwstałym Jezusem, jednak uczniowie Go nie rozpoznają. Opowiadają Mu o tym, co się wydarzyło, i o swoich niespełnionych oczekiwaniach wobec Jezusa.
W odpowiedzi wyjaśnia im znaczenie tych wydarzeń, odwołując się do Pisma i wskazując, że cierpienie było częścią zapowiedzianego losu Mesjasza.
Na tej ikonie artystka stosuje różnorodne środki wizualne, takie jak ikonograficzna stylizacja postaci (płaskość, dwuwymiarowość, zasada nakładania warstw farby od ciemnych do jasnych w partiach ciała, stylizowane linią fałdy szat), jasne, fakturowane tło tworzące wrażenie lekkości i przestrzenności, a także elementy i symbole zapożyczone z map topograficznych, zorganizowane w formę symbolicznych map miast - Jerozolimy i Emaus - oraz otaczającego krajobrazu, obejmującego drogi, rzeki, jeziora i ukształtowanie terenu. Wśród tych elementów znajduje się góra Golgota, oznaczona czerwonym krzyżem.
Celem tego zabiegu jest oddanie symbolicznej przestrzeni charakterystycznej dla ikon oraz stworzenie swoistego ornamentu. Jednocześnie nawiązuje on do zasad perspektywy i kompozycji ikon, w których jedną scenę, przestrzeń, wydarzenie lub postać przedstawia się z różnych punktów widzenia. Kompozycja ma charakter minimalistyczny i przybiera formę mapy, na której umieszczone są postacie Chrystusa i Jego uczniów.
Kolorystyka ikony opiera się na barwach tęczy, które artystka wielokrotnie wykorzystuje w swojej twórczości, odwołując się do symboliki Boskiego światła. Wykorzystując zjawisko dyspersji światła, stosuje barwy spektralne, aby w sposób fizyczny oddać niestworzone, mistyczne światło, którego idea przenika istotę chrześcijaństwa wschodniego.
Khrystyna Kvyk jest ukraińską malarką mieszkającą i pracującą we Lwowie.
Jej praktyka artystyczna rozpoczęła się od głębokiego zainteresowania ikonografią chrześcijańską i jej symbolicznym językiem. Kształcona w klasycznej technice tempery jajowej na lewkasie, studiowała i reinterpretowała średniowieczne ikony ukraińskie zakorzenione w tradycji bizantyjskiej. W swojej praktyce dąży do zachowania i odnowy sztuki sakralnej, jednocześnie proponując współczesną perspektywę, która pozostaje bliska dzisiejszemu odbiorcy. Uważa, że sztuka sakralna powinna pozostawać aktualna, ewoluować wraz z czasem oraz angażować widza XXI wieku zarówno w przestrzeni sakralnej, jak i świeckiej.
Jej twórczość podejmuje refleksję nad tekstami biblijnymi oraz filozoficznymi aspektami chrześcijaństwa, analizując ich znaczenie we współczesnym świecie. Poprzez swoją praktykę artystyczną stara się wyrażać rzeczywistość transcendentalną i metafizyczną, podejmując tematykę wiary, duchowości i sacrum, aby skłaniać do refleksji nad tajemnicą istnienia.
W warstwie wizualnej jej prace czerpią z ikonografii bizantyjskiej i średniowiecznej sztuki ukraińskiej, jednocześnie włączając wpływy sztuki nowoczesnej. Jej praktyka kształtowana jest również przez twórczość takich artystów jak Mychajło Bojczuk i Jerzy Nowosielski. Łącząc tradycyjne malarstwo ikonowe ze stylizacją, fakturą i formą geometryczną, tworzy własny, rozpoznawalny język wizualny. Pracuje głównie na drewnie z użyciem lewkasu i farb akrylowych, nieustannie eksperymentując z materiałem, kolorem i kompozycją.
Jej sztuka odzwierciedla nieustanną drogę duchową i intelektualną, w której światopogląd i praktyka artystyczna pozostają w ciągłym dialogu. Artystka nieustannie podejmuje refleksję nad kwestiami egzystencjalnymi i duchowymi, a także nad rolą wiary i filozofii chrześcijańskiej we współczesnym świecie.
W 2020 roku uzyskała tytuł magistra na Lwowskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych, specjalizując się w sztuce sakralnej. Jej praca dyplomowa została zrealizowana pod kierunkiem Kostyantyna Markovycha (część praktyczna) oraz Roksolyany Kosiv (część teoretyczna).
Aktywnie uczestniczy w wystawach zbiorowych i wydarzeniach artystycznych, głównie w Ukrainie i Polsce. W latach 2016–2020 była uczestniczką międzynarodowych plenerów ikonopisarskich w Nowicy oraz Zamłynniu.
W 2018 roku zdobyła I nagrodę w konkursie „Nowa Epifania Piękna”, organizowanym przez Muzeum Ikon w Supraślu, a w 2019 roku otrzymała II nagrodę w tym samym konkursie. Jej prace zostały włączone do kolekcji muzeum.
W 2021 roku zaprezentowała swoją debiutancką wystawę indywidualną „Gratia Plena”, zrealizowaną we współpracy z galerią „Art of the Icon” w Muzeum Diecezjalnym w Kielcach.
W 2023 roku była stypendystką programu „Gaude Polonia”, przyznawanego przez Ministra Kultury Polski. W ramach stypendium realizowała projekt „Liturgia” pod opieką prof. Waldemara Kuczmy z Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu.
Wybrane wystawy i wydarzenia artystyczne:
„Ziemia ukraińska”, Łuck (2026)
„Droga do Emaus”, Łuck (2026)
„Światła na skraju ciemności”, Finlandia (2025-2026)
Seminarium teologiczno-artystyczne „Język teologii i sztuk wizualnych: interpretacja Księgi Objawienia”, wydarzenie online (2025)
„Chwalcie Łąki”, Wrocław (2024)
Rezydencja artystyczna w Domu Ukraińskim, Przemyśl (2024)
„Miłość Ojca”, OKSSa, Poznań (2023)
„Kosmogonia zmysłów”, Łuck (2023)
Wystawa ikon „Emocje” Niemcy (2022)
„Gratia Plena” -debiutancka wystawa indywidualna, galeria „Art of the Icon”, Muzeum Diecezjalne w Kielcach (2021)
VII Biennale Sztuki Sakralnej, Wielkie Tyrnowo (2021)
Międzynarodowe Sympozjum Współczesnego Malarstwa Ikonowego, Kreta (2019)
Międzynarodowy konkurs „Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa”, Ateny (2019)
I Ogólnoukraińskie Biennale Lewkasu, Kijów (2019)
Prace artystki znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce, Ukrainie, Niemczech, USA, Włoszech, Anglii i Grecji, a także w zbiorach publicznych, w tym Muzeum Ikon w Supraślu, Międzyparlamentarnego Zgromadzenia Prawosławia w Atenach oraz Muzeum Sztuki Współczesnej Korsaków w Łucku.
Jej prace realizowane są również w przestrzeni publicznej. W 2018 roku opracowała kompleksową koncepcję dekoracji malarskiej strefy podkopułowej oraz kopuły cerkwi św. Pantelejmona we Lwowie, gdzie wykonała m.in. scenę „Zstąpienie do piekieł” w przestrzeni podkopułowej oraz część kompozycji „Komunia Apostołów” w prezbiterium. W 2025 roku zrealizowała również cykl ikon dla jednego z lokali sieci restauracji „Tutti Santi” w Częstochowie.