Opis dzieła
Prezentowana praca przenosi widza w sam środek malowniczego, śródziemnomorskiego miasteczka, gdzie czas płynie wolniej, a każdy detal codzienności staje się małym dziełem sztuki. Kompozycja ukazuje urokliwy fragment zabudowy – bieloną fasadę domu, przełamaną intensywnymi akcentami kolorystycznymi: turkusem drzwi i okiennic oraz bogactwem kwitnącej roślinności.

Największą siłę obrazu stanowi jego żywa, nasycona paleta barw – kontrast czystego błękitu nieba z soczystą zielenią i intensywnym różem bugenwilli tworzy kompozycję pełną światła i energii. Artysta z niezwykłą precyzją oddaje zarówno strukturę murów i dachówek, jak i miękkość światła południa, które subtelnie modeluje formy i buduje atmosferę ciepłego dnia.

Na pierwszy plan wysuwa się kameralny, niemal intymny charakter sceny – donice z kwiatami, kaktusy, ręcznie malowane detale architektoniczne – wszystko to tworzy wrażenie autentyczności i zaprasza widza do wejścia w tę przestrzeń. To obraz, który nie tylko przedstawia miejsce, ale przede wszystkim buduje nastrój – spokoju, harmonii i prostego piękna codzienności.


Walory kolekcjonerskie

Efektowna, dekoracyjna kompozycja – idealna do nowoczesnych i klasycznych wnętrz

Ponadczasowa tematyka śródziemnomorska, ceniona przez kolekcjonerów i miłośników podróży

Dopracowanie detalu i światła, świadczące o wysokim warsztacie malarskim


Praca o silnym potencjale ekspozycyjnym – przyciąga uwagę i buduje klimat przestrzeni

Katarzyna Wilga

Urodziła się w 1977 roku w Warszawie, gdzie obecnie mieszka. Z wykształcenia jest mgr inż. budownictwa. Ukończyła Politechnikę Warszawską w 2002 r. Jej świat to solidne wartości i bogaci wewnętrznie ludzie.

Malarstwem zajmuje się od wielu lat. Od 2014 jest członkiem Warszawskiego Stowarzyszenia Twórców Kultury i tam doskonali swój warsztat malarski. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych w tym w kilku o randze międzynarodowej.

Uprawia malarstwo sztalugowe. Posługuje się technikami mieszanymi, głównie akryl

i olej. Dobrze sobie radzi z oddawaniem realistycznej formy podejmowanych tematów.

Abstrakcjonizm bierze górę nad realizmem w preferowanej przez autorkę tematyce. W swojej twórczości porusza tematy nawiązujące do tajemnicy życia, przy czym nie ma tu strachu charakterystycznego dla tego, co nieznane. Jest zagadka przełamana ambiwalentnymi emocjami, jakie oddaje misterna gra barw i świateł. Tajemnica zyskuje nowe znaczenie.


Wybrane wystawy i wydarzenia zbiorowe:

2021-„KIODYGRESY III” Międzynarodowy Przegląd Sztuki Nowoczesnej, Gdańsk

2021 – „3×50” Międzynarodowy Przegląd Sztuki Nowoczesnej, Olsztyn, Bisztynek, Warszawa

2020 – IX Międzynarodowy Przegląd „Alternatywy33″, Ostrów Wlkp.

2019 –„SPOD POWIEK”, Warszawa

2019 – „OTWARTA PRZESTRZEŃ”, Białystok

2019 – Wystawa malarstwa Katarzyna Kania – przegląd, Warszawa

2019 – Wystawa malarstwa „ WYOBRAŹNIA W PRZESTRZENI”, Warszawa

2019 – VIII Międzynarodowy Przegląd „Alternatywy33″, Ostrów Wlkp.

2018 – Wystawa malarstwa „PRZESTRZEŃ”, Michałowice

2018 – VII Międzynarodowy Przegląd „Alternatywy33″, Ostrów Wlkp.

2018- „ZAPACH”, Warszawa

2017 – VI Międzynarodowy Przegląd „Alternatywy33″, Ostrów Wlkp.

2016 – V Międzynarodowy Przegląd „Alternatywy33″, Ostrów Wlkp.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Renata Masłyk – „Ważka” / Kompozycja monumentalna (dyptyk rozszerzony – 6 modułów)

Prezentowana realizacja to monumentalne dzieło malarskie Renaty Masłyk, zbudowane z 6 niezależnych płócien, które razem tworzą jedną, spójną,
spektakularną kompozycję o wyjątkowej sile oddziaływania.


Format i układ (modułowy – elastyczny!)

Całość: ok. 350 cm szerokości

• 6szt elementów (modułów):

2 × 100 × 150 cm (lewa część – dominująca, monumentalna struktura skrzydła)

3 × 50 × 80 cm (górna prawa część – rytm, powtarzalność, struktura)

1 × 100 × 70 cm (dolny prawy moduł – zamknięcie kompozycji)


Możliwość dowolnej aranżacji – układ może być zachowany lub reinterpretowany pod konkretną przestrzeń (galeria / biuro / prywatna kolekcja).


Renata Masłyk – artystka wizualna, malarka, twórczyni autorskich obiektów malarskich. Jej droga do sztuki nie była oczywista ani liniowa — przez wiele lat funkcjonowała w świecie zarządzania, projektów i komunikacji. Doświadczenie pracy menedżerskiej oraz analityczne wykształcenie wpłynęły na jej twórczość, widoczne dziś w dyscyplinie formy, konsekwencji w budowaniu cykli oraz świadomym operowaniu materią i strukturą obrazu.
Jest absolwentką Politechniki Rzeszowskiej (informatyka) oraz Uniwersytetu Rzeszowskiego, gdzie uzyskała tytuł magistra sztuki w zakresie malarstwa i rysunku. Jej dyplom malarski, zrealizowany pod kierunkiem prof. zw. Tadeusza Boruty, został wyróżniony, co potwierdziło jej dojrzałość artystyczną i wyrazisty język twórczy.

Jej prace prezentowane były na wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce oraz za granicą, w galeriach BWA, na wystawach konkursowych i wydarzeniach o charakterze międzynarodowym. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków (ZPAP) i aktywnie uczestniczy w życiu artystycznym, współpracując m.in. z Galerią r_z w Rzeszowie.


Artystka jest również prezesem Fundacji Luminarte, działającej na rzecz sztuki współczesnej, edukacji artystycznej i wspierania twórców.

Prezentowana praca Moniki Libeluli to subtelna, a zarazem niezwykle sugestywna opowieść o sile wspólnoty i prostych, uniwersalnych emocjach, które rodzą się w ruchu i we wspólnym przeżywaniu chwili.

Kompozycja obrazu zbudowana jest z setek drobnych, syntetycznych sylwetek ludzkich, które układają się w wyraźny, niemal organiczny krąg. Ten zamknięty układ przywodzi na myśl przestrzeń wspólnoty – coś na kształt spontanicznego boiska, które nie ma wyznaczonych linii, a mimo to istnieje i żyje dzięki obecności ludzi.

W centrum tej formy rozgrywa się scena wyjątkowo bliska i czytelna – grupa postaci gra w piłkę nożną. To nie jest jednak profesjonalny mecz, lecz raczej spontaniczna gra, taka jaką pamiętamy z dzieciństwa: pełna swobody, ruchu i czystej radości. Wokół nich gromadzą się inni – obserwujący, spacerujący, rozmawiający, zatrzymujący się na chwilę. Jedni są widzami, inni uczestnikami, ale wszyscy współtworzą tę samą energię miejsca.

Postacie ukazane są w ruchu – lekkie, dynamiczne, uchwycone w ulotnych gestach. Każda z nich to osobna historia, pojedynczy moment życia, który razem z innymi buduje większą narrację. Artystka operuje minimalizmem formy, ale maksymalizmem emocji – kilka pociągnięć wystarcza, by oddać dynamikę biegu, napięcie gry czy skupienie obserwatora.

Ogromna, jasna przestrzeń wokół sceny działa jak świadomy kontrast. To nie pustka, lecz oddech – miejsce na ciszę, refleksję i wybrzmienie tej codziennej, a jednak niezwykłej sytuacji. Dzięki temu kompozycja zyskuje lekkość i ponadczasowy charakter.

Obraz można odczytywać jako metaforę powrotu do prostych przyjemności – do ruchu, kontaktu i bycia razem. Piłka nożna staje się tu symbolem czegoś więcej niż gry – jest pretekstem do spotkania, do budowania relacji, do bycia częścią wspólnoty.

Styl Moniki Libeluli – oszczędny, precyzyjny i niezwykle świadomy – sprawia, że mimo minimalistycznego języka obraz pulsuje życiem. To sztuka, która nie narzuca, lecz zaprasza – do zatrzymania się i odnalezienia w niej własnych wspomnień.

Walory kolekcjonerskie i inwestycyjne

uniwersalny, ponadczasowy temat wspólnoty i ruchu
silny ładunek emocjonalny przy zachowaniu minimalistycznej formy
wyjątkowa lekkość i dekoracyjność kompozycji
motyw sportu jako symbolu relacji i integracji społecznej
Podsumowanie
To obraz, który przypomina o czymś bardzo prostym i jednocześnie najważniejszym:
wyjdź, rusz się, zagraj, spotkaj się — bądź częścią gry, która dzieje się naprawdę.
„Wylogowani” to malarskie zaproszenie:

wyjdź, odłóż telefon, spotkaj się, zatańcz, pobaw się.

Monika Libelula – artystka malarstwa współczesnego. Należy do grona współczesnych polskich artystek, których twórczość wyrasta z głębokiej, rodzinnej tradycji sztuki. Jej droga artystyczna nie jest przypadkiem – sztuka towarzyszyła jej od najmłodszych lat, a w rodzinie obecne były wybitne osobowości związane z malarstwem i konserwacją dzieł sztuki.

Jedna z jej ciotek uczestniczyła w pracach konserwatorskich przy renowacji fresków w Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie, miejscu uznawanym za jedno z najważniejszych arcydzieł światowego malarstwa. Druga z krewnych artystki zdobyła pierwszą nagrodę w europejskim konkursie malarstwa portretowego w czasach PRL, co w tamtym okresie stanowiło ogromne wyróżnienie i potwierdzenie wysokiego poziomu artystycznego.

Dorastanie w tak silnym środowisku artystycznym miało ogromny wpływ na rozwój Moniki Libeluli. Jej twórczość charakteryzuje się wrażliwością na kolor, subtelną narracją oraz umiejętnością budowania atmosfery obrazu. Artystka chętnie sięga po motywy zaczerpnięte z natury, codzienności oraz emocjonalnych obserwacji świata, tworząc kompozycje o poetyckim i refleksyjnym charakterze.

W swoich pracach Libelula posługuje się przede wszystkim techniką malarstwa akrylowego i akwareli, często budując obraz warstwowo, z dużą dbałością o detal i światło. Jej obrazy pojawiają się na aukcjach sztuki współczesnej oraz w sprzedaży galeryjnej, gdzie przyciągają uwagę kolekcjonerów poszukujących autentycznej, osobistej wypowiedzi malarskiej.

Twórczość Moniki Libeluli jest przykładem harmonijnego połączenia tradycji artystycznej przekazywanej w rodzinie z indywidualnym, współczesnym językiem malarskim, dzięki czemu jej prace zyskują rozpoznawalny charakter i coraz większe zainteresowanie odbiorców.

Ten niezwykle nasycony symboliką obraz łączy w sobie surowe piękno portretu z głębią tradycji ludowej.
Tytułowe „wiano” nie odnosi się tu jedynie do dóbr materialnych, ale do ciężaru tradycji i momentu przejścia w życiu.
Obraz nie przedstawia statycznego portretu, lecz moment zawieszenia między starym, a nowym etapem.

Postać stoi na progu wielkiej zmiany, opuszczenia domu rodzinnego i wejścia w nową, często nieznaną rolę społeczną.
W jej spojrzeniu maluje się niepewność jutra przemieszana z determinacją.
Zmiana ta jest nieuchronna, tak jak cykle natury symbolizowane przez bazie i dojrzałe owoce.


Najbardziej uderzający element – wieńcowy czepiec

Najbardziej uderzającym elementem obrazu jest wieńcowy czepiec.
W tradycji ludowej bogato zdobione nakrycie głowy było częścią odświętnego stroju weselnego.

Wiano to nie tylko gotówka czy ziemia, ale cała „wyprawa” – biżuteria, stroje i przedmioty, które kobieta wnosi do nowego domu.

Precyzja, z jaką namalowano koraliki czy haft, podkreśla materialną wartość wiana.
Jednocześnie monumentalność tego nakrycia głowy zdaje się niemal przytłaczać postać, sugerując, że wiano to również obowiązek i oczekiwania społeczne, które młoda kobieta musi udźwignąć.


Symbolika roślin

Wieniec zawiera elementy roślinne, które mają konkretne znaczenie w symbolice tego dzieła.

Bazie, umieszczone w górnych partiach wieńca, reprezentują wiosnę życia.
Jako jedne z pierwszych zwiastunów odrodzenia po zimie, symbolizują dzieciństwo i wczesną młodość.

Ich miękka, „futerkowa” tekstura kojarzy się z czasem, w którym dziewczyna jest jeszcze chroniona przez dom rodzinny.
W kontekście wiana, bazie to symbol czystego potencjału – etap, w którym życie jest jeszcze obietnicą, a osobowość młodej kobiety dopiero się kształtuje.

Są one ulotne, tak jak krótki jest czas panieństwa w tradycyjnej kulturze ludowej.


Innym ważnym symbolem w koronie wiana są owoce jarzębiny.
Dojrzałe, czerwone, oznaczające czas zbiorów i nadchodzącej odpowiedzialności.

Intensywny szkarłat jarzębiny to symbol w pełni ukształtowanej kobiecości, gotowości do macierzyństwa i pełni sił życiowych.

W tradycji ludowej jarzębina miała również moc ochronną, co w kontekście wiana sugeruje budowanie tarczy wokół nowego ogniska domowego.

Owoc jarzębiny jest piękny, ale cierpki – symbolizuje to słodko-gorzki charakter dojrzałości.
Przejście w stan zamężny, opłacone wianem, wiąże się z końcem beztroski i przyjęciem na siebie trudów życia i poświęcenia.

Te dwa motywy roślinne działają jak klamra spinająca przeszłość z nadchodzącą przyszłością.


Moment przejścia

Tradycyjnie dwa warkocze były atrybutem panieńskim.
Moment zamążpójścia wiązał się z obrzędem oczepin, ucięcia warkoczy i nałożenia czepca.

Obraz zdaje się chwytać moment pomiędzy tymi wydarzeniami – dziewczyna ma jeszcze warkocze, ale jej głowę zdobi już potężna konstrukcja godna mężatki.


Twarz i emocje

Twarz modelki jest kolejnym kluczem do interpretacji obrazu.
Jej spojrzenie nie promienieje radością – jest poważne, pełne napięcia, wynikającego z niepewności jutra, ale i determinacji w dążeniu do osiągnięcia celów.

Powaga dziewczyny może sugerować świadomość tego, że wiano jest ceną za jej wolność lub symbolem wkroczenia w świat surowych zasad społecznych.

Mimo młodego wieku, emanuje ona siłą.
Wiano w tym ujęciu to jej tarcza i zbroja – reprezentuje jej wartość i pozycję w nowej wspólnocie.

Światło skupione na jej twarzy podkreśla, że pod warstwami kosztowności kryje się żywa istota, dla której wiano jest losem przypisanym – lecz ona jest gotowa stanąć mu naprzeciw.


Paweł Kardis

Malarz | Ilustrator | Grafik | Pedagog

Paweł Kardis to artysta łączący klasyczny warsztat malarski z wieloletnią praktyką ilustratorską oraz działalnością edukacyjną. Absolwent Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Zielonogórskiego na kierunku Grafika, od lat konsekwentnie rozwija zarówno własną twórczość malarską, jak i działalność dydaktyczną.

Jego malarstwo powstaje w oparciu o tradycyjne, profesjonalne techniki warsztatowe. Każda praca to proces trwający często 100 godzin i więcej, rozpoczynający się od precyzyjnego szkicu, poprzez budowę kompozycji, pracę w podmalówce, laserunki oraz wielowarstwowe opracowanie detalu. To świadome, klasyczne malarstwo budowane etapami — w duchu dawnych mistrzów, z pełnym poszanowaniem technologii malarskiej.

Równolegle artysta od wielu lat zajmuje się profesjonalną nauką rysunku i malarstwa, kształcąc nowe pokolenia twórców. Jest autorem podręczników i książek edukacyjnych, które w przystępny sposób wprowadzają młodych artystów w świat rysunku, kompozycji i malarstwa. Prowadzi warsztaty i zajęcia artystyczne, przekazując nie tylko technikę, ale również świadomość budowania obrazu.

Na co dzień pracuje jako ilustrator. Jest autorem licznych ilustracji, okładek książek i płyt oraz komiksów. Jego doświadczenie ilustratorskie przekłada się na doskonałą narracyjność i czytelność kompozycji w malarstwie.


Twórczość Pawła Kardisa to połączenie rzetelnego warsztatu, wielogodzinnej pracy i autentycznej pasji do klasycznego malarstwa.

OPIS PRACY

‼️ PRACA DOSTĘPNA JEST RÓWNIEŻ W FORMACIE DYPYTYKU ‼️

NA OSTATNIM SLAJDZIE ZAPREZENTOWANO MOŻLIWOŚĆ STWORZENIA PEŁNEGO DYPYTYKU – DRUGI, BLIŹNIACZY OBRAZ DOSTĘPNY JEST W GALERII.
OBIE PRACE TWORZĄ IDEALNIE DOPASOWANY ZESTAW O ŁĄCZNYM EFEKTOWNYM WYMIARZE OKOŁO 240 × 100 CM.
Takie zestawienie buduje dużą, niemal muzealną kompozycję ścienną, która szczególnie efektownie prezentuje się nad sofą, w przestronnych salonach oraz nowoczesnych wnętrzach.

Charakter pracy

Prezentowana praca Andrejusza Kovelinsa to dynamiczna kompozycja figuratywna, w której artysta w charakterystyczny dla siebie sposób łączy czysty, intensywny kolor z precyzyjnym rysunkiem postaci.

Układ kilku splecionych sylwetek buduje rytmiczną, niemal choreograficzną strukturę obrazu, przywodzącą na myśl ruch sceniczny, taniec lub teatralną kompozycję gestów. Postacie układają się w dynamiczny rytm form prowadzący wzrok widza przez całą powierzchnię płótna.

Siła koloru

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów twórczości artysty jest odważna i intensywna kolorystyka.

Kontrastowe barwy oraz syntetyczne podziały kolorystyczne ciał nadają kompozycji nowoczesny, dekoracyjny i niezwykle wyrazisty charakter.

Obraz wyróżnia się:

• żywą, energetyczną paletą barw
• harmonijną, dynamiczną kompozycją
• dekoracyjną siłą koloru
• charakterystycznym stylem malarskim Andrejusa Kovelinsa
Monumentalny format

Format 120 × 100 cm sprawia, że obraz posiada monumentalny charakter i staje się mocnym akcentem wizualnym we wnętrzu.

Dzięki swojej kolorystyce oraz ekspresyjnej kompozycji praca doskonale odnajduje się zarówno w nowoczesnych, jak i klasycznych przestrzeniach, wprowadzając do wnętrza energię, dynamikę i wyrafinowaną dekoracyjność.


Wyrazista kolorystyka, dopracowana forma oraz charakterystyczny styl Andrejusa Kovelinsa czynią tę pracę reprezentatywnym przykładem jego twórczości i doskonałą propozycją kolekcjonerską.

To wyjątkowa, poetycka kompozycja, w której realizm spotyka się z oniryczną wizją świata wyobraźni.

Obraz Kamili Kowalik przenosi widza w przestrzeń pomiędzy snem a jawą – tam, gdzie granice rzeczywistości przestają istnieć.

Już na pierwszy rzut oka uwagę przyciąga niezwykła scena: postać spoczywająca na półksiężycu unoszonym nad oceanem przez majestatycznego wieloryba. To obraz pełen symboliki, lekkości i emocji – wizualna opowieść o ucieczce w świat fantazji.

Idea i znaczenie

Fantazja w tej pracy staje się czymś więcej niż tylko wyobrażeniem – jest:

– przestrzenią wolności
– narzędziem radzenia sobie z rzeczywistością
– źródłem nadziei i wewnętrznej siły
To właśnie ona pozwala myśleć o tym, co nierealne, i daje możliwość realizowania niespełnionych marzeń – choćby tylko w wyobraźni.

Artystka pokazuje, że fantazja to cudowny mechanizm obronny, który pomaga oswoić trudne emocje i doświadczenia, przekształcając je w coś pięknego i lekkiego.

Opis Obrazu
Już wiem, kim jestem. Szłam przez świat … sama. Szukałam dłoni, która nie cofnie się w pół gestu. Ramion, które nie zadrżą. Bliskości, która nie będzie miała w sobie lęku.— Parzysz.— Au.— Kujesz.— To boli.— Odejdź. Uciekali. Wszyscy. Każdy dotyk kończył się odruchem obronnym, jakbym była błędem natury, pomyłką stworzenia. Ile można iść przez życie z sercem wyciągniętym jak prośba? Ile jeszcze wiary, że tym razem wytrzyma?Zmęczona sobą i poszukiwaniami poddałam się. Postanowiłam zamilknąć i oddać się wodzie. Skoczyłam. Lecz …Ocean nie odsunął się. Nie krzyknął. Nie uciekł. Porwał mnie w ramiona z czułością. Otulił. Uniósł. Rozkołysał. Moje parzydełka przestały być bronią. Stały się tańcem. A moje ciało światłem w głębinie. Krzyknęłam. Nie z bólu, lecz z zachwytu. Falowałam swobodnie i bez obaw. Już nie musiałam przepraszać. Odnalazłam swoje wody. Swój bezkres. Swój dom. I ocean, który nie boi się mojego dotyku.


MONIKA BARTKOWIAK-ZAWADZKA

Artystka, której znakiem rozpoznawczym jest intensywność koloru oraz siła emocjonalnego przekazu. Jej twórczość stanowi harmonijne połączenie wrażliwości na piękno natury z elementami tajemnicy, symboliki i subtelnego surrealizmu. Obrazy Bartkowiak-Zawadzkiej wyróżniają się bogactwem barw, ekspresją oraz wyrazistą strukturą materii malarskiej, tworząc rozpoznawalny i konsekwentnie rozwijany język artystyczny.

Artystka nieustannie się kształci, poszukując nowych środków wyrazu oraz eksperymentując z różnorodnymi technikami malarskimi i struturą powierzchni płótna. Praca z warstwą, fakturą oraz światłem sprawia, że jej kompozycje zyskują głębię i wielowymiarowość, a każda realizacja stanowi indywidualne studium emocji i koloru. To właśnie ciągły rozwój warsztatu i otwartość na nowe rozwiązania formalne powodują, że jej twórczość pozostaje dynamiczna, świeża i coraz bardziej ceniona przez odbiorców.

Zainteresowanie sztuką odkryła w bardzo młodym wieku — pierwszą wystawę indywidualną zorganizowała już jako piętnastolatka, zdobywając uznanie dla rodzącego się talentu. Przez lata jej droga zawodowa związana była z biznesem, jednak w dojrzałym okresie życia powróciła do sztuki, odkrywając swój potencjał twórczy na nowo. Sama określa się jako artystka będąca „na początku nowej drogi”, z dużym apetytem twórczym i świadomością własnego rozwoju.


Fascynacja kolorem stała się dla niej narzędziem opowiadania historii i budowania emocjonalnej narracji obrazu. Artystka umiejętnie łączy odważne, nasycone barwy z tonami wyciszonymi, osiągając efekt głębi oraz napięcia pomiędzy ekspresją a kontemplacją. Każde pociągnięcie pędzla jest przemyślane, a kolory wchodzą ze sobą w dialog, zapraszając widza do osobistego odczytania kompozycji.

Szczególną uwagę poświęca detalowi, strukturze oraz wielowarstwowości, co nadaje jej pracom charakter zarówno realistyczny, jak i symboliczny. Obrazy artystki funkcjonują jako autonomiczne światy emocji, w których widz odnajduje zarówno dynamikę, jak i wewnętrzne wyciszenie.

Jej twórczość była prezentowana na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce oraz za granicą, gdzie spotyka się z rosnącym zainteresowaniem kolekcjonerów i środowiska artystycznego. Prace Moniki Bartkowiak-Zawadzkiej znajdują się w prywatnych kolekcjach krajowych i międzynarodowych. Dynamiczny rozwój artystyczny oraz konsekwentnie budowana rozpoznawalność sprawiają, że jej twórczość postrzegana jest jako obiecujący kierunek inwestycyjny.


WYBRANE WYSTAWY:


• „W galopie” – wystawa zbiorowa, Tor Służewiec, Warszawa, wrzesień 2025
• Forum Inteligentnego Rozwoju – wystawa autorska, Uniejów, czerwiec 2025
• „WOMAN’S ESSENCE 2025 LONDON” – wystawa zbiorowa, WAA Woman Art Award, Londyn, maj 2025
• CAVALIADA, Poznań, listopad 2024
• „DZIKA” – wystawa autorska, Hampton by Hilton, Poznań, listopad 2024
• „DZIKA” – wystawa autorska, Palmiarnia Poznańska, październik 2024
• „70-lecie lotnictwa wojskowego” – wystawa zbiorowa, 31. Baza Lotnictwa Taktycznego w Krzesinach, wrzesień 2024
• „W galopie” – wystawa zbiorowa, Tor Służewiec, Warszawa, wrzesień 2024
• „W galopie” – wystawa zbiorowa, Tor Służewiec, Warszawa, wrzesień 2023
• „Szeroko na wąskiej” – Mosina, sierpień 2023

Prezentowana praca Wojciecha Brewki to charakterystyczny dla artysty portret ptaka, w którym kolor, ekspresyjna kreska i lekko ironiczna narracja tworzą niezwykle sugestywną kompozycję.

Centralną postacią obrazu jest pelikan o wydłużonym, niemal rzeźbiarskim dziobie, ukazany w sposób stylizowany i pełen charakteru. Artysta operuje ciepłą, kontrastową paletą barw – dominują tu odcienie ochry, bursztynowego złota, brązów oraz akcenty turkusu i pomarańczy. Dzięki temu kompozycja jest żywa, energetyczna i natychmiast przyciąga wzrok.

Tło utrzymane w jasnej, lekko surowej tonacji z dynamicznymi plamami i śladami gestu malarskiego podkreśla street-artową energię twórczości Brewki, jednocześnie nadając pracy lekkość i współczesny charakter.

Na szczególną uwagę zasługuje starannie dobrana oprawa – szeroka, drewniana rama o ciepłej kolorystyce z wewnętrznym srebrzystym profilem. Oprawa idealnie współgra z paletą obrazu, optycznie go powiększa i nadaje całości elegancki, kolekcjonerski charakter.

To, co szczególnie istotne dla kolekcjonerów:

JEST TO JEDEN Z CZTERECH OBRAZÓW TWORZĄCYCH SPÓJNĄ SERIĘ WOJCIECHA BREWKI.
POZOSTAŁE TRZY PRACE MOŻNA ZAKUPIĆ W GALERII, TWORZĄC PEŁNY KOMPLET – KWARTET / CYKL CZTERECH OBRAZÓW, KTÓRE DOSKONALE ZE SOBĄ WSPÓŁGRAJĄ I TWORZĄ WYJĄTKOWĄ KOMPOZYCJĘ NA ŚCIANIE.
Dzięki temu obraz może funkcjonować zarówno jako samodzielna, wyrazista praca, jak i część większej, kolekcjonerskiej całości, która w zestawie czterech obrazów tworzy efektowną, spójną narrację wizualną.

Twórczość Brewki słynie z odważnej kolorystyki, charakterystycznych form i lekkiego dystansu do rzeczywistości – i właśnie te elementy sprawiają, że jego prace świetnie odnajdują się we współczesnych wnętrzach, dodając im energii i charakteru.

Wojciech Brewka – kolor, który gra pierwsze skrzypce

Wojciech Brewka to artysta, którego twórczość trudno pomylić z kimkolwiek innym. Jego największym znakiem rozpoznawczym jest kolor – intensywny, kontrastowy, energetyczny. To właśnie poprzez barwę buduje emocje, napięcie i charakter swoich prac.

Malarz kolorysta, artysta street artu, twórca wielkoformatowych murali, współwłaściciel galerii Officyna Art & Design oraz inicjator festiwalu Przenikania. Od lat aktywnie działa na warszawskiej scenie artystycznej – zarówno jako twórca, jak i animator kultury.

Na rynku sztuki pojawił się z dużą dynamiką – w 2013 roku przebojem wkroczył na aukcje młodej polskiej sztuki, gdzie jego wyrazista stylistyka szybko zwróciła uwagę kolekcjonerów.

W swojej twórczości Brewka swobodnie dekonstruuje klasyczne gatunki malarstwa – portret, alegorię czy animalistykę – umieszczając je na intensywnych, kontrastowych tłach. W jego obrazach często pojawiają się zwierzęta lub postaci w przewrotnym, ironicznym, a czasem społecznym kontekście.

Jednak to właśnie kolor jest prawdziwym bohaterem jego malarstwa. Nasycone barwy, mocne zestawienia i odważna paleta sprawiają, że obrazy Brewki działają natychmiast – przyciągają wzrok i nadają przestrzeni wyjątkowy charakter.

Artysta chętnie angażuje się również w działania społeczne, edukacyjne i charytatywne, a swoją przestrzeń twórczą udostępnia młodym artystom, studentom oraz niezależnym inicjatywom artystycznym.


Twórczość Wojciecha Brewki to malarstwo pełne energii – odważne kolorystycznie, z dystansem i charakterem.
To sztuka, która ożywia wnętrze i zostaje w pamięci.

Prezentowany zestaw trzech prac Krzysztofa Jarockiego to wyjątkowo spójna i świadomie skomponowana realizacja, ukazująca esencję wyścigów konnych – moment napięcia, prędkości i absolutnego skupienia, uchwycony w syntetycznej, szkicowej formie.

Są to prace na papierze o wymiarach 21 × 30 cm każda, wykonane w technice rysunku – ołówkiem z lawowaniem, gdzie dynamiczna kreska spotyka się z subtelną plamą barwną. Artysta operuje skrótem, gestem i energią linii, budując formę koni i jeźdźców niemal jednym ruchem ręki. To właśnie ta pozorna niedokończoność nadaje pracom niezwykłej autentyczności i świeżości.

Trzy kompozycje zostały starannie wybrane z większego cyklu i zestawione w jeden układ, który tworzy pełną narrację wyścigu konnego:

po lewej – moment zawiązania rywalizacji, gdzie sylwetki jeszcze „zbierają się” do biegu,
w centrum – kulminacja, samotny koń i jeździec pędzący na prowadzeniu, skupiony, niemal odcięty od reszty,
po prawej – zwarta grupa rywalizujących, gdzie tempo, napięcie i walka osiągają najwyższy poziom.
To nie jest przypadkowe zestawienie – to opowieść o ruchu, rozpisana na trzy akty.

Jarocki, znany z mistrzowskiego uchwycenia koni w ruchu, tutaj rezygnuje z ciężaru malarskiej materii na rzecz czystej energii rysunku. Każda linia drży, przyspiesza, urywa się – dokładnie tak, jak ruch galopujących zwierząt. Lawowanie wprowadza subtelne akcenty kolorystyczne, podkreślając dynamikę i kierunek ruchu, bez zbędnego obciążania kompozycji.

Konie – centralny motyw twórczości artysty – są tu pokazane w najbardziej pierwotnej formie: jako czysta siła, rytm i instynkt. Nie są statycznym przedstawieniem, lecz wydarzeniem – ruchem zatrzymanym w ułamku sekundy.

Całość została oprawiona w elegancką, klasyczną ramę z ciemnym, materiałowym tłem, które wydobywa lekkość papieru i podkreśla szkicowy charakter prac. Jasne passe-partout nadaje każdej kompozycji przestrzeń i pozwala jej „oddychać”, a całość tworzy bardzo wyrafinowany, galeryjny efekt.

Walory kolekcjonerskie i inwestycyjne

trzy autorskie prace na papierze tworzące jedną, przemyślaną narrację
rzadsza w dorobku artysty forma – szkic ołówkiem z lawowaniem zamiast klasycznego malarstwa olejnego
motyw koni – najbardziej rozpoznawalny i poszukiwany w twórczości Jarockiego
gotowa, wysokiej klasy oprawa nadająca pracy charakter kolekcjonerski
Podsumowanie
To nie jest tylko zestaw rysunków – to wizualny zapis ruchu i emocji wyścigu.
Trzy kadry, jeden rytm, jedna energia.
Prezentowana praca jest unikatem i nie była jeszcze wystawiana, figuratywna i monumentalna kompozycja przedstawiająca majestatycznego konia arabskiego – symbol siły, szlachetności i harmonii na specjalistycznym kartonie.
Dzieło utrzymane jest w ciepłej, delikatnej tonacji barwnej, z subtelnie zbudowanym tłem w kolorze szarym który , które wydobywa elegancję sylwetki zwierzęcia i nadaje całości szlachetny, niemal portretowy charakter. To przykład dojrzałego stylu artysty, łączącego realizm z malarską ekspresją.
Obraz w formacie 50x50 cm należy do wyjątkowej rzadkości spotykanych realizacji artysty i stanowi wyjątkową propozycję kolekcjonerską dla miłośników jego twórczości.

Prawdziwa gratka dla kolekcjonerów malarstwa Krzysztofa Jarockiego oraz miłośników sztuki figuratywnej.
Krzysztof Jarocki — malarz koni, dynamiki i „oddechu” natury

Polski malarz, rysownik i rzeźbiarz, rozpoznawalny przede wszystkim jako twórca konsekwentnie rozwijający animalistykę z dominującym motywem konia. Jego prace budują napięcie pomiędzy realizmem anatomii a malarską syntezą – koń u Jarockiego nie jest „portretem zwierzęcia”, lecz nośnikiem energii, rytmu i wolności, uchwyconym w ułamku sekundy.

Korzenie i droga twórcza

Artysta urodził się w Białymstoku, wychowywał się w podlaskich Bokinach; studiował w SGGW w Warszawie (1979–1985). W jego biografii mocno wybrzmiewa podlaska wrażliwość na pejzaż, światło i zwierzę – co przekłada się na naturalność, z jaką buduje ruch i napięcie mięśni konia.

Temat przewodni: koń — ruch, lekkość, majestat

W opisach aukcyjnych i galeryjnych Jarocki jest konsekwentnie przedstawiany jako artysta, którego fascynuje ruch, a jego prace łączą dynamikę i lekkość. To właśnie ta „sprzeczność” (masa i pęd kontra elegancja) jest jednym z najbardziej charakterystycznych podpisów malarskich Jarockiego.

Styl i technika (dlaczego te obrazy są „natychmiast rozpoznawalne”)

Jarocki pracuje zarówno w oleju na płótnie, jak i w technikach mieszanych; często operuje zdecydowanym skrótem, szkicem, nerwową kreską i plamą, które następnie „domyka” światłem. Efekt to obraz żywy, „oddychający”, w którym tło bywa mgłą, powietrzem lub ruchem – a koń wyłania się z niej jak z kadru filmowego.

Wystawy i środowisko jeździeckie

W materiałach źródłowych podkreśla się, że artysta organizuje wystawy na Torach Wyścigów Konnych podczas ważnych wydarzeń sezonu oraz w Janowie Podlaskim przy okazji aukcji koni arabskich; znany jest również z pokazów malowania na żywo.

„Rodzina Jarockich” – kontekst kolekcjonerski

W Twoich wcześniejszych zapytaniach przewijał się temat „pokolenia artystycznego” Jarockich – i rzeczywiście, w dostępnych opisach pojawia się wątek wspólnych prezentacji rodzinnych: „Jaroccy – Malarstwo i Rzeźba” (z braćmi rzeźbiarzami oraz synem Jędrzejem) pokazywano m.in. w Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa w Łazienkach Królewskich w Warszawie.
Dodatkowo odnotowuje się m.in. współorganizację wystawy „Konie narowiste” (Galeria ZUM, Elbląg) oraz indywidualną wystawę w Marbelli (Excellence Art Gallery).
Obecność rynkowa (aukcje i kolekcje)


Prace Jarockiego regularnie pojawiają się w obiegu aukcyjnym (np. serwisy agregujące aukcje) oraz w ofercie galerii. Przykładowo, archiwalne notowanie Sopockiego Domu Aukcyjnego pokazuje sprzedaż pracy „Koń” (pastel, 1998) za 400 zł (aukcja 2015).
To ważny kontekst: artysta funkcjonuje równolegle w kanale galeryjnym i aukcyjnym, co ułatwia budowanie wiarygodnej historii proweniencji dla kolekcjonera.

OPIS DZIEŁA „Światło” – ikona współczesna o głębokim wymiarze duchowym i historycznym.

Prezentowana praca to wyjątkowa, unikatowa kompozycja sakralna, która w niezwykle sugestywny sposób łączy duchowość ikony z materią czasu. To nie jest tylko obraz – to świadectwo, fragment historii i emocji zamknięty w strukturze.

WYJĄTKOWA OKAZJA KOLEKCJONERSKA

IKONA - subtelna, symboliczna kompozycja inspirowana estetyką współczesnej ikony. Uproszczone sylwetki anielskie o wyraźnie zaznaczonych, złoconych nimbach wyłaniają się z wielowarstwowej materii malarskiej, budując nastrój skupienia i duchowej kontemplacji.

Praca reprezentuje nurt nowoczesnej ikony typu „cienie” – formy niezwykle rzadkiej i wyjątkowej na rynku sztuki sakralnej.

Ikona powstaje na płótnie, w które wklejane są autentyczne fragmenty dawnych płócien pochodzących z renowacji historycznych kościołów i cerkwi. Autorka, będąca doktorem konserwacji zabytków, pozyskuje je za zgodą i z błogosławieństwem osób duchownych, z poszanowaniem ich pierwotnego, sakralnego przeznaczenia. Nadaje to dziełu szczególny duchowy wymiar „obrazu z duszą” – już wcześniej obecnego w przestrzeni modlitwy i liturgii, a więc symbolicznie „obmodlonego”.
Całość została oprawiona w unikatowe, welurowe, pozłacane passe-partout oraz klasyczną złotą ramę, które harmonijnie podkreślają sakralny charakter kompozycji oraz jej trójwymiarową, reliefową strukturę.
Dochód z zakupu obrazu przeznaczony jest na renowację cerkwi w Baligrodzie – artystka aktywnie wspiera prace konserwatorskie, przekazując środki ze sprzedaży swoich dzieł na ten cel.

Małgorzata Dawidiuk (ur. 1967)

Prezentowane dzieło autorstwa Małgorzaty Dawidiuk – jednej z najbardziej cenionych współczesnych ikonopisarek w Polsce – stanowi wyjątkowe połączenie tradycji ikony bizantyjskiej z autorską, nowoczesną interpretacją malarską.

Artystka urodziła się w 1967 roku w Wisznicach na Podlasiu. W 1994 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. I. E. Repina w Petersburgu, na Wydziale Malarstwa i Konserwacji, w specjalizacji ikona – jednej z najbardziej wymagających i prestiżowych ścieżek artystycznych. Jest założycielką i prowadzącą pracownię konserwatorsko-artystyczną „IKOS”.

Małgorzata Dawidiuk jest autorką licznych realizacji sakralnych: ikon, ikonostasów i polichromii, m.in. w Chołowicach k. Krasiczyna, Koszalinie, Krynicy, Olsztynie, Zamienicach k. Legnicy oraz w Niagou na Słowacji. Jest także współautorką malowideł ściennych w Kaplicy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach.

Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce oraz za granicą.

Twórczość artystki wyrasta z dwóch źródeł:

wieloletniej praktyki konserwatora dzieł sztuki sakralnej,
głębokiego zakorzenienia w kanonie ikony.
Początkowo artystka tworzyła wierne kopie i trawestacje dawnych ikon, zachowując ścisłe zasady „pisania” świętych wizerunków – wraz z duchowym przygotowaniem i poszanowaniem tradycji teologicznej. Z czasem kanon stał się dla niej punktem wyjścia, a nie ograniczeniem – ustępując miejsca autorskiej inwencji i współczesnej formie wyrazu.

Szczególne miejsce w jej dorobku zajmują ikony-cienie oraz późniejsze realizacje na płótnie, w których fragmenty oryginalnych, starych płócien – odnajdywane podczas prac konserwatorskich w cerkwiach – zostają naklejone na nowy blejtram. Są to autentyczne relikty dawnych świątyń, niosące w sobie pamięć miejsca, modlitwy i historii. Z pojedynczych postaci wyłaniają się tu wielowątkowe sceny figuralne, budujące narrację na pograniczu sacrum i współczesnej wrażliwości.

Artystka łączy mistrzostwo warsztatowe, doświadczenie konserwatorskie i zaplecze akademickie – po studiach w Petersburgu uzyskała stopień doktora sztuki na Uniwersytecie Technologiczno-Humanistycznym w Radomiu, co potwierdza jej wysoką pozycję zarówno jako twórcy, jak i badacza ikonografii.


Wartość kolekcjonerska i społeczna
Zakup prezentowanego obrazu lub certyfikowanego Art Printu to nie tylko inwestycja w dzieło uznanej artystki, ale również realne wsparcie dla dziedzictwa kulturowego.

Prezentowane dzieło to monumentalna, kolekcjonerska realizacja o wyjątkowej skali – 212 × 115 cm, która już samym formatem wykracza poza standardy rynku i lokuje się w obszarze prac muzealnych i ekspozycyjnych najwyższej klasy. To jedyny dostępny w Polsce egzemplarz w tej wielkości oraz jedyna realizacja tego projektu w tak imponującym formacie, co czyni go absolutnie unikatową propozycją dla świadomego kolekcjonera.

Obraz stanowi trzecią odsłonę cyklu poświęconego szarży husarii pod Wiedniem (1683) – jednemu z najbardziej spektakularnych i symbolicznych momentów w historii Europy. Kozik nie tworzy jednak rekonstrukcji historycznej – jego praca to dynamiczna, niemal filmowa interpretacja mitu husarii, w której historia zostaje przetworzona przez współczesną wrażliwość malarską.

To, co natychmiast przyciąga uwagę, to fenomenalna precyzja detalu i skala narracji. Każda postać, każdy element uzbrojenia, każdy koń został opracowany z niezwykłą dbałością o szczegół, a jednocześnie wpisany w spójną, pulsującą energią kompozycję. Artysta operuje światłem, kolorem i ruchem w sposób, który nadaje scenie intensywność niemal fizycznie odczuwalną – widz nie obserwuje, lecz zostaje wciągnięty w sam środek szarży.

Istotnym aspektem tej realizacji jest również proces twórczy – dzieło powstało na bazie autorskiego projektu graficznego, który następnie został przeniesiony i rozwinięty w materii malarskiej na płótnie. Dzięki temu obraz łączy w sobie precyzję kompozycyjną współczesnych narzędzi z głębią i fizycznością klasycznego malarstwa, co przekłada się na jego wyjątkową siłę oddziaływania.

Kolorystyka – zdominowana przez złoto, czerwień, zgaszone zielenie i dramatyczne kontrasty światła – buduje atmosferę napięcia i triumfu. To nie tylko scena batalistyczna – to symbol zwycięstwa, siły i momentu przełomowego, zapisany w formie malarskiej z rozmachem rzadko spotykanym we współczesnej sztuce.


Najważniejsze atuty dzieła:

UNIKAT NA RYNKU POLSKIM – jedyny egzemplarz w tym formacie dostępny w kraju

MONUMENTALNY FORMAT 212 × 115 cm – skala muzealna, idealna do dużych przestrzeni reprezentacyjnych

CZĘŚĆ AUTORSKIEGO CYKLU – „Szarża pod Wiedniem” (trzecia odsłona)

POŁĄCZENIE GRAFIKI I MALARSTWA – autorski projekt rozwinięty w pełnoprawne dzieło malarskie

EKSTREMALNA PRECYZJA DETALU I DYNAMIKA KOMPOZYCJI

SILNY ŁADUNEK HISTORYCZNY I SYMBOLICZNY


„Viena 1683” Mariusza Kozika to praca, która posiada wszystkie cechy dzieła o wysokim potencjale kolekcjonerskim: unikatowość, skalę, rozpoznawalny temat historyczny oraz mistrzowskie wykonanie. To obraz, który nie tylko zdobi przestrzeń – on ją definiuje.

Adam Nowakowski - artysta, malarz, którego twórczość cieszy się międzynarodowym uznaniem.

Obrazy artysty znajdują się w prestiżowych kolekcjach, m.in. Jan Paweł II oraz Juan Carlos I.

Wśród kolekcjonerów jego prac znajdują się również wybitne osobistości świata sztuki, polityki i biznesu, takie jak Giorgio Armani oraz były prezydent Niemiec Richard von Weizsäcker.

Artysta obecnie prowadzi własną autorską galerię w malowniczym Portofino, gdzie prezentuje swoje najnowsze prace.

Wybrane wstawy indywidualne:

1980 - malarstwo olejne, akwarela - Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, Gdańsk
1981 - pejzaż miejski, techniki mieszane - Ratusz Gdański
1986 - przestrzeń i światło - Galeria ALKAMAR - Holandia
1988 - malarstwo olejne - Staedtische Galerie Idar Oberstein - Niemcy

Dzieło „Kraków" to nie tylko portret metropolii – to kamień milowy i oficjalne otwarcie nowego kierunku w sztuce: Kubizmu Miejskiego KLUZY. Artysta świadomie odcina się od dotychczasowych, anegdotycznych tradycji weduty, proponując malarstwo oparte na bezlitosnym rygorze geometrycznym i rzeźbiarskiej potędze materii.

Córka poety Jana Brzechwy. Studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie u prof. Eugeniusza Eibischa, w 1955 roku otrzymała dyplom. W 1955 roku została członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.
W 1970 roku otrzymała nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki. W 1980 roku została odznaczona Złotą Odznaką ZPAP. Jej prace znajdują się w zbiorach muzealnych w kraju (m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum w Kielcach, Muzeum w Radomiu, Muzeum Kopernika w Toruniu, w zbiorach Biblioteki Narodowej w Warszawie, Ministerstwa Kultury i Sztuki, w BWA w Białymstoku, w BWA w Radomiu oraz w BWA w Warszawie) i za granicą (zbiory Columbia University w Nowym Jorku, Clark University of Worcester, Massachusetts) oraz w kolekcjach w Holandii, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Austrii, USA, Danii, Izraelu, Szwecji, Kanadzie i we Francji.