Wystawiany:
"Zasięg", Bartosz Kokosiński, Galeria Artinfo, 07.2026


W twórczości Bartosza Kokosińskiego obraz przestaje być wyłącznie płaską powierzchnią, stając się obiektem o niemal cielesnym charakterze. Artysta eksperymentuje z materią malarską, wykorzystując m.in. zaschniętą farbę, żywicę epoksydową i reliefowe struktury, które przywodzą na myśl blizny, ślady erozji czy fragmenty organicznej tkanki.

W „bM4yD6" z 2023 roku gęsta, nieregularna materia stopniowo ustępuje gładkiej powierzchni płótna. Charakterystyczne dla Kokosińskiego nawarstwienia i ślady ingerencji w strukturę obrazu budują napięcie pomiędzy tym, co materialne i fizyczne, a tym, co pozostaje ukryte. Dzieło wpisuje się w prowadzone przez artystę poszukiwania dotyczące cielesności, kruchości i przemian materii, a sam proces powstawania obrazu staje się równie istotny jak jego ostateczna forma.

Bartosz Kokosiński (ur. 1984) – malarz i twórca instalacji oraz wideo. Absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie, gdzie w 2009 roku uzyskał dyplom w pracowni prof. Andrzeja Bednarczyka i prof. Witolda Stelmachniewicza. Czterokrotnie triumfował w finale „Kompasu Młodej Sztuki" - rankingu młodych polskich artystów.

Proweniencja:
Aukcja "Czuła Rewolucja" 15.03.2023 Fundacji Razem Pamoja


Obraz pochodzi z wczesnego, malarskiego okresu twórczości Cezarego Poniatowskiego, poprzedzającego jego zwrot ku reliefom, rzeźbie i instalacjom. Już w dziełach z tego czasu widoczne są jednak zainteresowania, które w kolejnych latach stały się kluczowe dla jego praktyki: niejednoznaczność formy, napięcie pomiędzy tym, co organiczne i mechaniczne, oraz szczególna rola czerni i ograniczonej gamy barwnej. Poniatowski nie traktował malarstwa ilustracyjnie. Jak sam wspomina, obrazy powstawały częściowo na podstawie szkiców i szybkich zapisów, ale ich ostateczna forma kształtowała się również bezpośrednio podczas pracy na płótnie. Ważniejszy od jednoznacznego przedstawienia pozostawał dla niego nastrój budowany przez dzieło.

W pracy z 2015 roku formy balansują na granicy rozpoznawalności i abstrakcji. Można dostrzec w nich echa biomorficznych struktur, zdeformowanych postaci czy urządzeń o trudnej do określenia funkcji. Ta niepewność interpretacyjna zapowiada późniejsze obiekty artysty konstruowane z fragmentów mebli, dywanów i materiałów przemysłowych, przypominające tajemnicze przedmioty lub maszyny, których pierwotnego przeznaczenia nie sposób już odtworzyć.
Sam Poniatowski podkreśla dziś, że choć porzucił tradycyjne malarstwo, jego późniejsza praktyka w prostej linii wynika z wcześniejszych obrazów i nadal pozostaje pod wieloma względami malarska. Dzięki temu prace z połowy poprzedniej dekady można postrzegać jako istotny etap kształtowania języka artysty, który następnie rozwinął w charakterystycznych reliefach i realizacjach przestrzennych.

Cezary Poniatowski (ur. 1987) – polski artysta wizualny, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, zajmujący się malarstwem, tworzeniem reliefów, rzeźb i instalacji. W 2013 roku otrzymał Grand Prix XI Konkursu im. Eugeniusza Gepperta. Jego twórczość jest regularnie prezentowana w Polsce i za granicą. W ostatnich latach miał wystawy indywidualne m.in. w Wschód w Nowym Jorku (2024), GOODBANK we Frankfurcie (2025), Wschód w Warszawie (2025) oraz MeetFactory w Pradze (2026). Uczestniczył również w wystawach w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie (2024, 2025), National Gallery Prague w ramach Matter of Art Biennial (2026), a także w prezentacjach w Paryżu, Berlinie, Wiedniu, Atenach, Szanghaju i Bazylei. Jego prace znajdują się również na stałej ekspozycji kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi.

Wystawiany:
"Longue durée / Nelly Agassi & Nicolas Grospierre", Pola Magnetyczne, Warszawa, 09-11. 2019

Bibliografia:
Przekrój https://przekroj.org/sztuka-opowiesci/heliografie/.  Data publikacji: 03.10.2019


„Heliografie" należą do najbardziej charakterystycznych eksperymentalnych realizacji Nicolasa Grospierre'a, w których artysta rezygnuje z aparatu fotograficznego, powierzając proces powstawania obrazu bezpośrednio światłu słonecznemu. Punktem wyjścia jest heliografia – jedna z najwcześniejszych technik fotograficznych, której nazwa pochodzi od greckiego helios, oznaczającego słońce. Grospierre interpretuje jednak historyczną metodę na własny sposób: zamiast tradycyjnego materiału światłoczułego wykorzystuje barwny aksamit, poddawany długotrwałemu działaniu promieni słonecznych.

Proces powstawania pracy może trwać kilka miesięcy. Artysta częściowo przesłania powierzchnię tkaniny, podczas gdy odsłonięte fragmenty stopniowo blakną pod wpływem słońca. Światło staje się więc jednocześnie narzędziem i tworzywem: zapisuje upływ czasu, tworząc płynne przejścia tonalne i abstrakcyjne formy. Efekt nie poddaje się całkowitej kontroli – zależy od intensywności i czasu ekspozycji, a każda heliografia pozostaje niepowtarzalnym zapisem działania natury.

Kompozycja z 2019 roku zbudowana z głębokiej czerwieni i rozświetlonej centralnej formy, dobrze pokazuje charakter tego cyklu. Minimalistyczny, niemal geometryczny układ zostaje zmiękczony przez subtelne gradacje barw powstałych w wyniku działania światła. Praca sytuuje się na pograniczu fotografii, abstrakcji i eksperymentu z materią, a jednocześnie podejmuje istotne dla twórczości Grospierre'a zagadnienia czasu, światła i procesu widzenia.

Cykl „Heliografii" został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie „Longue durée" w warszawskiej galerii Pola Magnetyczne. Jedna z prac z 2020 roku znajduje się również w kolekcji Fundacji Sztuki Polskiej ING.

Szczególne znaczenie heliografie zyskały w najnowszym projekcie artysty „Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła" w Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Grospierre został zaproszony do stworzenia współczesnej artystycznej odpowiedzi na puste miejsca po monumentalnych obrazach Marcella Bacciarellego, zniszczonych podczas II wojny światowej. Przygotowane do tej przestrzeni heliogramy powstawały przez około cztery miesiące w ogrodach Łazienek, wystawione na bezpośrednie działanie słońca. W historycznym wnętrzu prace stają się medytacją nad obecnością i nieobecnością, trwałością i przemijaniem oraz pamięcią miejsca. Wystawa pozostaje dostępna do 31 stycznia 2027 roku.

Proweniencja:
Desa Unicum, Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989, 2 czerwca 2022

Wystawiany:
Basia Bańda, „Morze i góry", Galeria Monopol, Warszawa, 29.11.2018–30.01.2019


„Noc mija" pochodzi z okresu, w którym w twórczości Basi Bańdy coraz wyraźniej pojawiały się formy abstrakcyjne inspirowane naturą. Organiczne, miękkie plamy artystka zestawia z bardziej geometrycznymi elementami, wykorzystując charakterystyczną dla siebie subtelną gamę barwną. Obserwacja przyrody staje się tu punktem wyjścia do zapisu emocji, nastroju i zapamiętanych wrażeń. Obraz był prezentowany na indywidualnej wystawie artystki „Morze i góry" w Galerii Monopol w Warszawie (2018–2019).

Basia Bańda (ur. 1980 w Zielonej Górze) – malarka i artystka wizualna, absolwentka ASP w Poznaniu. Jej twórczość łączy zainteresowanie cielesnością, emocjami i intymnością z motywami natury oraz eksperymentem z materią i kolorem. Prace artystki znajdują się w ważnych polskich kolekcjach instytucjonalnych.

Chore / I stanie się tak, że nadmiar i nadprodukcja zgniotą resztki niezjedzonej ziemi, aż choroba przyjdzie na wszystko to, co pozostanie. Chore zwierzęta zjadać będą chore plony wzrosłe na chorej glebie, a chore delfiny skakać przez chore wody. Samochody dotknięte chorobą położą się na plecach i już nie wstaną na koła. Konie kichać poczną.
 
„Chore" należy do apokaliptycznego cyklu Ani Grzymały, w którym artystka tworzy wizję świata dotkniętego skutkami nadmiaru, konsumpcji i eksploatacji środowiska. Rozbudowany tytuł przyjmuje formę przepowiedni: choroba obejmuje ziemię, rośliny i zwierzęta, a w końcu także przedmioty stworzone przez człowieka „samochody dotknięte chorobą położą się na plecach i już nie wstaną na koła".
Ten fragment narracji Grzymała przekłada na pozornie pogodną, niemal baśniową scenę. Na intensywnie zielonym polu spoczywają białe owce, pomiędzy którymi leżą przewrócone na dach samochody. Absurdalność przedstawienia sprawia, że katastrofa nie przybiera dramatycznej formy – staje się czymś dziwnie zwyczajnym. Właśnie to napięcie pomiędzy łagodnym językiem wizualnym a niepokojącą treścią jest charakterystyczne dla malarstwa artystki.
Literackie tytuły stanowią ważną część praktyki Grzymały. Jej obrazy funkcjonują jako fragmenty większych opowieści – fikcyjnych światów, za pomocą których komentuje rzeczywiste problemy społeczne i środowiskowe. W „Chorych" groteska i czarny humor spotykają się z wizją ekologicznej katastrofy, której źródłem nie jest nagłe wydarzenie, lecz stopniowe wyczerpywanie świata przez nadprodukcję i nadmiar.

Ania Grzymała (ur. 1997) jest absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
W 2026 roku miała indywidualną wystawę „Raport z Krainy Szczęśliwości” w Galerii Artinfo w Warszawie w ramach cyklu #Odkrycia (kurator: Idalia Sarzyńska). Następnie w ramach programu Project Room w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski zaprezentowała indywidualną wystawę „Białe nieba, białe światy”, poświęconą m.in. mechanizmom wykluczenia i normalizacji radykalnych postaw. We wrześniu 2026 jej prace, tworzone wspólnie z Julią Woronowicz jako duet Dwie Osoby, pokazano na wystawie „W połowie drogi” w Galerii Przeciąg w Warszawie.
Grzymała jest finalistką Artystycznej Podróży Hestii i Biennale Malarstwa Bielska Jesień 2025 oraz laureatką i zdobywczynią wyróżnień w konkursie Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie. Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku i CSW Znaki Czasu w Toruniu.

„Światłoczułość" dobrze wpisuje się w charakterystyczne dla Gabrieli Michalczuk zainteresowanie człowiekiem uchwyconym w prywatnej, pozornie zwyczajnej sytuacji. Artystkę interesują momenty zawieszenia i wycofania – chwile, w których codzienna bliskość zaczyna łączyć się z poczuciem osobności i subtelnego niepokoju. Sama określa swoje malarstwo jako poszukiwanie „emocjonalnego pęknięcia" ukrytego pod powierzchnią normalności.
W obrazie kluczową rolę odgrywa światło. Intensywnie pomarańczowa, niemal jarząca się forma staje się centrum kompozycji i kontrastuje z chłodnym błękitem tła oraz spokojną pozą modelki. Tytułowa „światłoczułość" może odnosić się więc zarówno do malarskiego zainteresowania światłem, jak i do szczególnej wrażliwości bohaterki – jej skupienia na własnym, niedostępnym dla widza doświadczeniu.

Gabriela Michalczuk (ur. 2001 w Białymstoku) jest absolwentką Wydziału Malarstwa ASP w Gdańsku; dyplom uzyskała w 2026 roku w pracowni prof. Macieja Świeszewskiego. Jej realistyczne malarstwo wyróżniają gładko opracowana powierzchnia, precyzyjny detal i świadome wykorzystanie światła do budowania psychologicznego napięcia. W 2026 roku jej twórczość została zaprezentowana na indywidualnej wystawie z cyklu „#Odkrycia" w Galerii Artinfo.

„Toaleta Wenus" odwołuje się do klasycznego motywu Wenus z lustrem, wielokrotnie podejmowanego w malarstwie europejskim. Drozdowski wykorzystuje historyczną ikonografię, aby skonfrontować utrwalone wzorce piękna i idealizacji z właściwymi jego twórczości groteską, humorem i swojskością. Barokowy rodowód przedstawienia zostaje pozbawiony dawnego patosu, a klasyczny temat staje się punktem wyjścia do współczesnej gry z konwencją.

Mateusz Drozdowski (ur. 2000) studiuje malarstwo na Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Jest laureatem 14. edycji konkursu „Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie", finalistą Nowej Fali Malarstwa oraz 47. Biennale Malarstwa Bielska Jesień. Jego prace prezentowano m.in. w MOCAK-u w Krakowie na wystawie „Dom dzienny, dom nocny. Prace z kolekcji Radosława Kotarskiego". W 2026 roku Galeria Artinfo zorganizowała jego indywidualną wystawę w ramach cyklu „#Odkrycia".

„Kładę kamień na niego" wyrasta z charakterystycznej dla Antka Lisowskiego metody budowania obrazu z rysunku automatycznego i intuicyjnego zapisu. Postaci, gesty i fragmenty przedmiotów nakładają się na siebie, tworząc gęstą kompozycję balansującą pomiędzy figuracją a abstrakcją. Intensywny kolor i swobodna, miejscami szkicowa kreska wzmacniają wrażenie wizualnego strumienia świadomości. Osobiste doświadczenia, pamięć i obserwacje codzienności zostają tu przetworzone w obraz rzeczywistości przepełnionej informacjami, bodźcami i nieustannie zmieniającymi się skojarzeniami.

Antek Lisowski (ur. 1996 w Poznaniu) – malarz, performer i edukator artystyczny. Absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie, gdzie w 2021 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem; jego praca została następnie pokazana na wystawie „Najlepsze Dyplomy ASP 2022". Studiował również antropologię i sztuki społeczne na Uniwersytecie Warszawskim oraz sztuki piękne na FaVU w Brnie. Współtworzy niezależną Galerię Pracownia Wschodnia w Warszawie.

„Edyp i Sfinks" nawiązuje do jednego z najbardziej utrwalonych tematów mitologicznych w historii sztuki – spotkania Edypa ze Sfinksem i zagadki, od której rozwiązania zależy los bohatera. Rostkowski podejmuje dialog z tradycją malarską tego motywu, szczególnie z neoklasycznymi przedstawieniami, takimi jak słynny „Edyp i Sfinks" Jean-Auguste'a-Dominique'a Ingresa.
Odwołanie do dawnego malarstwa jest charakterystyczne dla praktyki Rostkowskiego. Artysta swobodnie korzysta z historycznej ikonografii, nadając jej współczesny, niekiedy surrealizujący charakter. Mit staje się dla niego nie tyle tematem do odtworzenia, ile materiałem do budowania własnej, metafizycznej rzeczywistości – świata, w którym klasyczne symbole i archetypy zachowują swoją siłę, ale zostają poddane indywidualnej interpretacji. Zainteresowanie metafizyką i surrealizmem obecne było już w jego pracy dyplomowej; część teoretyczną poświęcił metafizycznym poszukiwaniom Salvadora Dalego.

Michał Rostkowski (ur. 1998) jest absolwentem Wydziału Malarstwa ASP w Gdańsku. W 2023 roku uczestniczył w wystawie „Pejzaż malarstwa polskiego" w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki. Jego obraz „Śmierć malarza" należał do kolekcji „m jak malarstwo" mBanku, przekazanej w 2025 roku Muzeum Narodowemu w Gdańsku.

Tytuł przywołuje mitologiczną Danae – bohaterkę wielokrotnie przedstawianą w historii sztuki, m.in. przez Tycjana, Rembrandta czy Klimta. Stiasny przenosi jednak klasyczny temat w radykalnie współczesne realia. Zamiast mitologicznej scenerii pojawia się wnętrze samochodu, a tradycyjny akt ustępuje wizerunkowi młodej kobiety funkcjonującej w świecie dzisiejszej kultury wizualnej.
Artystka chętnie sięga do utrwalonych sposobów przedstawiania kobiecego ciała, konfrontując je ze współczesnością. W „Danae" mitologiczne odniesienie spotyka się z estetyką codzienności i obrazami znanymi z fotografii oraz mediów społecznościowych. Delikatność akwareli i gwaszu kontrastuje z bezpośredniością sceny, a historyczny motyw zostaje potraktowany z dystansem i przewrotnością.

Helena Stiasny (ur. 1997 w Warszawie) – malarka i ilustratorka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Tworzy przede wszystkim prace figuratywne, podejmując tematy związane z kobiecością, cielesnością i współczesną kulturą wizualną. Chętnie wykorzystuje odniesienia do historii sztuki, zestawiając je z obrazami i doświadczeniami współczesności. Jej prace były prezentowane na wystawach w Polsce i za granicą oraz znajdują się m.in. w kolekcji Muzeum Narodowego w Gdańsku i kolekcjach prywatnych.

Proweniencja:
kolekcja prywatna, Warszawa,
kolekcja Krzysztofa Masiewicza

Wystawiany:
"Wielcy sarmaci tego kraju/Wielkie sarmatki tego kraju", Galeria BWA w Tarnowie, 2018

Bibliografia:
"Dresiarz Sarmata. Co nam zostało po szlacheckiej Polsce?" Anna Sańczuk 30.11.2018 Weekend.gazeta.plhttps://weekend.gazeta.pl/weekend/7,177344,24219666,dresiarz-sarmata-co-nam-zostalo-po-szlacheckiej-polsce.html


„Pańszczyzna II" należy do cyklu prac Mikołaja Sobczaka poświęconych przemilczanym i wypieranym wątkom historii społecznej. Akwarela została zaprezentowana na wystawie „Wielcy Sarmaci tego kraju / Wielkie Sarmatki tego kraju" w BWA Tarnów (2018–2019), której kuratorem był Marcin Różyc.
Punktem wyjścia ekspozycji była historyczna kolekcja sztuki i rzemiosła związana z kulturą szlachecką, zestawiona z pracami współczesnych artystów podejmujących krytyczny dialog z dziedzictwem sarmatyzmu i jego wpływem na współczesne wyobrażenia o polskości. Sobczak zwrócił uwagę na niemal nieobecny w tradycyjnej ikonografii sarmackiej temat pańszczyzny i doświadczenia chłopów Rzeczypospolitej. Artysta świadomie tworzy brakujące przedstawienia, posługując się postarzanym papierem i stylistyką sugerującą historyczny dokument. Jak wyjaśniał kurator wystawy, ważnym punktem odniesienia była twórczość amerykańskiej artystki Kary Walker i jej prace dotyczące historii niewolnictwa. W przeciwieństwie jednak do bogatej dokumentacji doświadczeń niewolników w Stanach Zjednoczonych, doświadczenie chłopów pańszczyźnianych pozostawiło po sobie niewiele świadectw wizualnych tworzonych z ich własnej perspektywy.

W „Pańszczyźnie II" Sobczak buduje więc rodzaj alternatywnej ikonografii historycznej. Konfrontacja dwóch postaci - odzianego w strój szlachecki mężczyzny oraz nagiej, skulonej figury - staje się obrazem nierówności, podporządkowania i przemocy wpisanych w system pańszczyźniany. Intensywna, niemal baśniowa kolorystyka pozostaje w wyraźnym napięciu z ciężarem podejmowanego tematu. Charakterystyczne dla Sobczaka połączenie historii, fikcji i świadomej stylizacji pozwala artyście nie tyle rekonstruować przeszłość, ile pytać o sposób, w jaki jest ona przedstawiana, pamiętana i pomijana.

Mikołaj Sobczak (ur. 1989) – polski artysta wizualny, malarz, performer i twórca filmów. W swojej praktyce często sięga do historii, przywracając widoczność postaciom i doświadczeniom pozostającym poza dominującymi narracjami. Łączy fakty historyczne z fikcją, mitologią i odniesieniami do współczesności, tworząc własne, alternatywne obrazy przeszłości.

„Entropia" dobrze oddaje charakterystyczny dla malarstwa Natalii Borczi sposób budowania obrazu na granicy abstrakcji i sugestii form organicznych. Intensywne płaszczyzny żółci, błękitu i czerwieni zderzone z głęboką czernią tworzą dynamiczną kompozycję, w której można dopatrywać się kształtów biomorficznych, choć artystka świadomie unika jednoznacznego przedstawienia.

Borczi pracuje intuicyjnie, bez przygotowawczych szkiców. Obraz rozwija się od spontanicznego gestu, a jego ostateczna forma jest rezultatem kolejnych decyzji, nawarstwień i redukcji. Taki sposób pracy szczególnie ciekawie koresponduje z tytułem „Entropia" – pojęciem odnoszącym się do nieuporządkowania i przemiany. Pozornie swobodne, płynne formy zostają tu stopniowo podporządkowane malarskiej strukturze.

Istotną rolę odgrywa kolor, traktowany nie jako dopełnienie przedstawienia, lecz jako jeden z głównych nośników obrazu. Borczi chętnie posługuje się temperą jajową, która pozwala jej uzyskiwać intensywne, nasycone powierzchnie i wyraziste kontrasty. „Entropia" pozostaje kompozycją otwartą – balansując między spontanicznością gestu a kontrolą, abstrakcją a uruchamianymi przez widza skojarzeniami z naturą i cielesnością.

Natalia Borczi - urodzona w 1996 roku w Warszawie gdzie mieszka i pracuje. W 2022 roku ukończyła malarstwo na Warszawskiej ASP z dyplomem u prof. J. Modzelewskiego. Maluje temperą jajową na płótnie. Inspiracje czerpie ze wszystkiego co obłe, nieregularne i organiczne.
Oprócz malarstwa temperowego tworzy także używając technik gwaszu i sitodruku.
Stypendystka FPT ZAiKS-u na rok 2024. Finalistka Bielskiej Jesieni 2023, oraz Ogólnopolskiego Przeglądu Młodych Promocje 2023 gdzie zdobyła wyróżnienie Magazynu Szum, oraz Notesu na 6 Tygodni. W 2023 roku otrzymała również wyróżnienie w konkursie Nagroda Eibicha. W 2022 roku finalistka V Konkursu im. Leona Wyczółkowskiego oraz 47 Salonu Zimowego w Radomiu. Uczestniczka Pienkow Art Residency, a także Międzynarodowego Pleneru im. Valdisa Bušsa na Łotwie, oraz Pleneru im. M. K Čiurlionisa na Litwie.

Proweniencja:
Desa Unicum, Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989, 2021

Twórczość Bartosza Kokosińskiego opiera się na konsekwentnym przekraczaniu tradycyjnego rozumienia obrazu jako płaskiej powierzchni zamkniętej w ramach. Artysta traktuje malarstwo przestrzennie – płótno staje się w jego realizacjach zarówno nośnikiem kompozycji, jak i autonomicznym, materialnym obiektem. Deformowane, fałdowane czy rozwarstwiane powierzchnie wychodzą poza płaszczyznę blejtramu, zacierając granicę pomiędzy malarstwem a obiektem.
Charakterystyczne dla praktyki Kokosińskiego zainteresowanie fizycznością obrazu prowadzi do eksperymentów z jego konstrukcją, fakturą i materią. Artysta poddaje tradycyjną formę obrazu różnego rodzaju przekształceniom, wykorzystując napięcia pomiędzy iluzją malarską a rzeczywistą, trójwymiarową strukturą dzieła.

Przestrzenne dzieło z 2020 roku jest znakomitym przykładem tego sposobu myślenia o malarstwie. Na intensywnie czerwonym tle pojawiają się barwne, silnie uplastycznione formy przypominające swobodnie opadające fragmenty tkaniny. Ich pozorna miękkość i lekkość kontrastuje z materialnością obrazu, a wyrazista faktura prowokuje niemal dotykowy odbiór kompozycji. Dzieło funkcjonuje jednocześnie jako obraz i przestrzenny obiekt, angażując widza nie tylko kolorem i formą, lecz także swoją fizyczną obecnością.

Duża kompozycja abstrakcyjna, w której warstwowe, przenikające się plamy w kontrastowych, nasyconych barwach walczą o uwagę widza. Organiczne formy, bogata faktura i intensywna kolorystyka to efekt autorskiej metody łączącej różne techniki malarskie — artystka pozwala im z pozoru swobodnie rozpływać się na płótnie, choć za tą swobodą kryje się precyzyjnie skonstruowane napięcie. Tematem przewodnim malarstwa Ziółkowskiej-Hertzberg ma być pamięć — zarówno indywidualna, jak i zbiorowa. Społeczne i jednostkowe traumy manifestują się paradoksalnie: w intensywnych, wielobarwnych abstrakcjach, których biomorficzne formy czerpią z życia prywatnego, codzienności, polityki, historii oraz systemów filozoficzno-religijnych, w tym kabały. 

Artystka jest absolwentką Wydziału Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi oraz Wydziału Sztuki Mediów ASP w Warszawie, gdzie uzyskała doktorat pod opieką artystyczną prof. Leona Tarasewicza i prof. Krzysztofa Wodiczki. Dyplom z Wyróżnieniem Rektorskim obroniła w Pracowni Malarstwa prof. Leona Tarasewicza i dr hab. Pawła Susida.

Wystawiany:
Instrukcja obsługi nonsensu. Grupa The Krasnals,  Galeria Artinfo | 2 - 17 października 2025


Obraz „Girl smoking (Anka)” to jedno z najbardziej wyrazistych i rozpoznawalnych dzieł z prowokacyjnego cyklu „Tanie Sasnale z Chin”, stworzonego przez anonimową grupę artystyczną The Krasnals. Kompozycja przedstawia palącą dziewczynę i stanowi bezpośrednie przetworzenie oraz ironiczny pastisz słynnego, ikonicznego obrazu Wilhelma Sasnala z 2001 roku, portretującego żonę artysty. Wersja The Krasnals brutalnie odziera ten motyw z aury wyjątkowości i elitarności. Poprzez celowo uproszczony warsztat i seryjny charakter całego cyklu, twórcy imitują masową, tanią produkcję fabryczną, sugerując z przekąsem, że najgorętsze nazwiska współczesnego art worldu można dziś „sprowadzać kontenerami z Chin”. W ten sposób praca staje się bezkompromisowym manifestem wymierzonym w komercjalizację sztuki i mechanizmy rynkowego hype’u, obnażając rzeczywistość, w której wykreowana marka artysty okazuje się ważniejsza niż unikalność samego dzieła.

The Krasnals to założona w 2008 roku anonimowa grupa artystyczna, która wpisuje się w nurt polskiej sztuki krytycznej i tradycję instytucjonalnej krytyki. Poprzez malarstwo, prowokacje medialne oraz happeningi, formacja podejmuje bezkompromisowy dyskurs z mechanizmami rynkowymi sztuki współczesnej, demaskując procesy komercjalizacji, fetyszyzacji nazwisk oraz kreowania hierarchii artystycznych. Działalność grupy, manifestująca się m.in. udziałem w alternatywnych wydarzeniach międzynarodowych (jak własne Biennale w Wenecji w 2011 roku) czy interwencją w Tate Modern, stanowi istotny, ironiczny komentarz do przemian socjologicznych i kulturowych zachodzących w polu sztuki XXI wieku.

Praca prezentowana na wystawie "Y", w TPSP Pałac Sztuki, Kraków, 2025.

Bibliografia:
„Beethoven Magazine", numer 40/41, 2026, s. 39


„Lux Perpetua” to obraz olejny z 2025 roku przedstawiający żyrandol, ukazany w aurze własnego, intensywnego światła. Kompozycja balansuje pomiędzy realizmem a wizją niematerialnej energii. Tytuł stanowi łacińska fraza oznaczająca „nieustające światło”. Żyrandol - symbol dekoracyjności i statusu dawnych wnętrz - zostaje wyniesiony do rangi relikwii, przywołując symbolikę pamięci i trwania poza czasem. Jest jednocześnie śladem minionej świetności, jak i również symbolem magicznego totemu reprezentującego niegasnące światło, rozpraszające mrok.”

Patrycja Piętka (ur. 1998 w Katowicach) to ceniona polska malarka, scenografka i twórczyni instalacji, zaliczana do grona najbardziej wyrazistych artystek młodego pokolenia. Jest absolwentką krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych i obecną asystentką na Wydziale Malarstwa, która w swoich pracach porusza intrygujące motywy pamięci, folkloru, psychologii oraz egzystencjalnego niepokoju, czerpiąc silne inspiracje z kina i estetyki snu. Jej twórczość prezentowana jest w czołowych instytucjach w kraju. Jest autorką plakatu jubileuszowego 30. Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena.

Wystawiany:
„Adsorpcja – Synchronia – Struktura", 2015, Galeria XS, Kielce „Artificial Life – Obrazowanie rzeczywistości", 2016, Galeria Szeroko Otwarta, Gdańsk

Zestawione w dyptyk prace należą do cyklu „Adsorpcja – Synchronia – Struktura", powstałego w ramach projektu badawczego i pracy doktorskiej Przemysława Suligi. Punktem wyjścia dla artysty były obserwacje zachowań grupowych występujących w naturze – ławic ryb, stad ptaków czy rojów owadów analizowanych następnie za pomocą komputerowych symulatorów sztucznego życia (Artificial Life). Wygenerowane cyfrowo układy Suliga przekładał na tradycyjny język malarski, tworząc kolekcję 40 obrazów w kilku formatach.

Tytułowe pojęcia określają trzy zasady organizujące cykl. „Adsorpcja" opisuje łączenie pojedynczych elementów w większe skupiska, „synchronia" – ich równoczesny, płynny ruch, natomiast „struktura" odnosi się do rozmieszczenia elementów i powstającego między nimi systemu zależności. Podstawową jednostką wizualną staje się niewielki kwadrat – znak pojedynczego organizmu, który dopiero w relacji z innymi tworzy bardziej złożoną formę.

Zestawienie obu obrazów w dyptyk szczególnie dobrze ujawnia tę zasadę. W jednej kompozycji regularna, niemal matematyczna siatka zaczyna się rozpadać, a pojedyncze elementy wydostają się poza uporządkowaną strukturę; w drugiej rozproszone kwadraty spontanicznie łączą się w skupiska i przypominające stado układy. Pojedynczy żółty element przełamuje monochromatyczną kompozycję, zwracając uwagę na jednostkę funkcjonującą wewnątrz zbiorowości. Suliga świadomie łączy tu cyfrową genezę obrazu z analogowym procesem malarskim. Jak opisuje własną metodę, tam, gdzie symulowane struktury zagęszczały się w sposób przypadkowy, pozostawiał miejsce dla intuicyjnej decyzji artystycznej, natomiast pozostałe partie podporządkowywał matematycznym regułom. Powstałe kompozycje sytuują się tym samym pomiędzy porządkiem i przypadkiem, algorytmem i gestem, zachowaniem jednostki i dynamiką zbiorowości.

Formalnie cykl nawiązuje do tradycji abstrakcji geometrycznej i sztuki systemowej. Sam artysta wskazuje jako ważne punkty odniesienia m.in. Ryszarda Winiarskiego, wykorzystującego kwadrat, przypadek i matematyczne reguły konstruowania obrazu, a także Sola LeWitta i François Morelleta. Suliga przenosi jednak podobne strategie w obszar współczesnych badań nad Artificial Life – matematyczny system nie jest tu celem samym w sobie, lecz narzędziem służącym do modelowania zachowań żywych organizmów.

Cykl był prezentowany m.in. podczas obrony doktorskiej artysty w Galerii XS w Kielcach w 2015 roku, a jego rozwinięcia na wystawach „Artificial Life – Obrazowanie rzeczywistości" w Galerii Szeroko Otwartej w Gdańsku i Filharmonii Świętokrzyskiej (2016), Galerii Mistrzów w Kielcach (2017) oraz Galerii Strefa Inspiracji w Gdańsku (2018).

Przemysław Suliga – artysta wizualny związany z malarstwem geometrycznym i sztuką systemową. W swojej praktyce łączy tradycyjne medium malarskie z inspiracjami zaczerpniętymi z matematyki, algorytmów, symulacji komputerowych oraz badań nad sztucznym życiem. Projekt „Adsorpcja – Synchronia – Struktura" stanowił podstawę jego pracy doktorskiej.

Tryptyk stworzony z trzech prac z serii „Joa';s Activity": Mix V/II - 08.01.2013 -Time 08

Obrazy z serii „Joa's Activity" składają się z dziewięciu kwadratowych modułów, z których osiem odpowiada poszczególnym pomieszczeniom: salonowi, balkonowi, gabinetowi, przedpokojowi, pokojowi dziecięcemu, łazience, toalecie i kuchni. Dziewiąty moduł reprezentuje świat zewnętrzny.
Poszczególnym dniom przypisane są kolory – czerwony, zielony, niebieski lub czarny – a linie stanowią zapis codziennego ruchu. Trzy zestawione prace tworzą wizualną mapę codzienności. Joa Zak rejestruje sposób, w jaki człowiek przemieszcza się i funkcjonuje w przestrzeni prywatnej i publicznej, a zgromadzone informacje przekłada na język abstrakcji geometrycznej. Punkty, linie, okręgi i siatki odpowiadają konkretnym danym, relacjom oraz śladom aktywności. W kolejnych kompozycjach czytelne jest przejście od konkretnej przestrzeni do coraz bardziej złożonego diagramu. Nazwy pomieszczeń i zapis poruszania się pomiędzy nimi ustępują rozbudowanym układom przecinających się linii i punktów, przypominającym mapy przepływów, sieci relacji czy wizualizacje danych.

Codzienne, powtarzalne czynności zostają w ten sposób przekształcone w autonomiczną strukturę malarską. Joa Zak traktuje obraz jako rodzaj bazy danych o codzienności. Jej metoda łączy malarstwo, mapowanie i wizualizację danych, wykorzystując język geometrii do opisu zachowań człowieka i jego relacji z otoczeniem.

Joa Zak (Joanna Łuczaj, ur. 1979) – artystka i doktor sztuki, związana z nurtem Geometrii Dyskursywnej. Od 2013 roku współtworzy międzynarodowe środowisko Discursive Geometry. Jej prace prezentowano na ponad 60 wystawach w Polsce i za granicą, m.in. w Vasarely Museum w Budapeszcie, Abstract Project w Paryżu, Venice Exhibition Gallery w Wenecji, Böblinger Kunstverein w Niemczech oraz Muzeum Narodowym w Lublinie.

Katarzyna Kukuła (ur. 1987 w Katowicach) – polska malarka i artystka wizualna. W 2012 roku ukończyła z wyróżnieniem Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni prof. Leszka Misiaka. Za pracę dyplomową otrzymała Nagrodę Rektorów na wystawie Najlepsze Dyplomy ASP w Gdańsku.
W swojej twórczości łączy malarstwo, rysunek, tkaninę i obiekt. Jej charakterystyczny język wizualny koncentruje się wokół natury, cielesności, erotyki, duchowości i doświadczenia kobiecości. Motywy roślinne i przedstawienia ciała tworzą zmysłowe, często surrealistyczne kompozycje, w których piękno i dekoracyjność spotykają się z tematami przemijania, śmierci i niepokoju.
Prace Kukuły prezentowano m.in. na wystawie „Farba znaczy krew" w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a także w Muzeum Narodowym w Gdańsku, MCSW Elektrownia w Radomiu, Gdańskiej Galerii Miejskiej oraz na wystawach zagranicznych. W 2019 roku otrzymała Nagrodę im. Marii Anto i Elsy von Freytag-Loringhoven dla młodej polskiej artystki za odwagę i przekraczanie granic.

Ivo Nikić (ur. 1974 w Prisztinie) – artysta wizualny, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uzyskał dyplom w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego. Od 2001 roku współtworzy grupę artystyczną szu szu. Posługuje się malarstwem, fotografią, wideo i instalacją, swobodnie łącząc odniesienia do street artu, kultury popularnej i historii sztuki. Charakterystyczne dla jego prac są estetyczne zgrzyty, humor oraz metoda przypominająca sampling – zestawianie motywów pochodzących z różnych porządków wizualnych.
Prace Nikicia prezentowano m.in. w CSW Zamek Ujazdowski, Galerii Studio i Galerii Arsenał w Poznaniu, a także na wystawach zagranicznych. W 2023 roku uczestniczył w Autostrada Biennale w Kosowie, a w ostatnich latach jego twórczość pokazywano również m.in. w Berlinie, Stuttgarcie, Nowym Jorku i Karlsruhe.

Proweniencja:
Rotary, Charytatywna Aukcja Dzieł Sztuki, 2013

Proweniencja:
Desa Unicum, Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989, 2 czerwca 2022

Praca należy do cyklu „Irrevisible", w którym Bartek Otocki rozwija charakterystyczne dla swojej twórczości zainteresowanie relacją pomiędzy widzeniem, pamięcią a niepewnością obrazu. Punktem wyjścia pozostaje rzeczywistość fotograficzna, poddawana malarskiemu przetworzeniu – zatarciu, deformacji i fragmentaryzacji. Rozpoznawalne elementy tracą swoją jednoznaczność, a obraz balansuje pomiędzy przedstawieniem a abstrakcją.

Cykl wpisuje się w szerszą praktykę Otockiego, w której fotografia nie służy prostemu odwzorowaniu rzeczywistości, lecz staje się materiałem do badania zawodności percepcji i sposobów konstruowania obrazu. Prace z tego zespołu były prezentowane w obiegu wystawienniczym; obraz z tego samego cyklu i roku pokazywano m.in. na wystawie „Co sobie kto na swój temat wymyśli" w TRAFO Trafostacji Sztuki w Szczecinie w 2021 roku

Bartek Otocki (ur. 1978 w Łodzi) – malarz, fotograf, kurator i wykładowca akademicki. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi, doktorat uzyskał na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, a habilitację na ASP w Gdańsku. Obecnie związany jest z Akademią Sztuki w Szczecinie.
W swojej twórczości bada relacje pomiędzy obrazem, pamięcią i percepcją, wykorzystując przede wszystkim malarstwo i fotografię. Jest autorem licznych cykli malarskich, m.in. „Yang!", „Portrety pamięciowe", „Alchemia Iluzji", „Saudade" i „Interregnum". Jego prace prezentowano na ponad stu wystawach w Polsce i za granicą oraz znajdują się w kolekcjach instytucjonalnych. W 2026 roku Muzeum Narodowe w Szczecinie prezentuje dużą indywidualną wystawę artysty „Pod wspólnym niebem".

Proweniencja:
Galeria Obserwacja Waldemara Zdrojewskiego, 2018


„Klatka Dead Sea" pochodzi z fotograficznych poszukiwań Waldemara Zdrojewskiego związanych z Morzem Martwym – miejscem, które artysta traktuje nie tylko jako krajobraz, lecz także jako przestrzeń o silnym znaczeniu symbolicznym.
Tryptyk został zbudowany z przesuniętych względem siebie ujęć tej samej metalowej konstrukcji. Fragmentacja fotografii zaburza ciągłość przestrzeni: prosta bariera zaczyna przypominać niemożliwą figurę geometryczną, tytułową klatkę pozbawioną jednoznacznego wnętrza i zewnętrza. Ascetyczny, niemal monochromatyczny pejzaż Morza Martwego wzmacnia wrażenie pustki i zawieszenia. Dokumentalny zapis konkretnego miejsca zostaje w ten sposób przekształcony w obraz bardziej abstrakcyjny – dotyczący granicy, izolacji i sposobu postrzegania przestrzeni.
Waldemar Zdrojewski (ur. 1963 w Łodzi) – fotograf, kurator i animator życia artystycznego. Autor licznych cykli fotograficznych, m.in. „Dead Sea. Opowieść o pozorności śmierci", „Dichotomy. Morze Martwe", „RealUnreal" i „JapanUrban". Założyciel Warszawskiej Galerii Obserwacja i Fundacji Obserwacja; przez wiele lat wykładał fotografię na Uniwersytecie Warszawskim.

„Calmed self-portrait II" należy do wczesnych autoportretów Magdaleny Hueckel, w których artystka bada relację pomiędzy własnym ciałem, emocją i otaczającą przestrzenią. Odwrócona od widza postać pozbawia autoportret jego najbardziej oczywistego elementu – twarzy – przenosząc uwagę z rozpoznania osoby na jej obecność i stan emocjonalny. Tytułowe „calmed" można odczytać jako moment uspokojenia, odosobnienia i skupienia na własnym doświadczeniu – temat, który powraca także w późniejszej twórczości Hueckel, zainteresowanej cielesnością, pamięcią i relacją człowieka z naturą.

Magdalena Hueckel – artystka wizualna, fotografka i autorka filmów, absolwentka ASP w Gdańsku. Jej fotografie prezentowano na ponad stu wystawach w Polsce i za granicą, a prace znajdują się m.in. w kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu i Kolekcji Wrzesińskiej.

Proweniencja:
Instytut Sztuki Wyspa, Aukcja charytatywna - Kup sobie Wyspę!, 2011

Monumentalna, mierząca dwa metry wysokości fotografia przedstawia artystkę przyjmującą jedną z asan jogi. Pozornie prosty wizerunek opiera się na napięciu pomiędzy obrazem a tytułem: poza kojarzona z równowagą, koncentracją i kontrolą zostaje zestawiona z deklaracją „Trudno mi ustać".
Oszczędność kompozycji – czarna sylwetka na niemal całkowicie białym tle – potęguje wrażenie izolacji postaci. Tytuł można przy tym rozumieć zarówno dosłownie, jako odniesienie do wymagającej pozycji ciała, jak i szerzej – jako komentarz do kruchości równowagi, zmęczenia czy trudności w utrzymaniu kontroli. Witkowska pozostawia tę dwuznaczność nierozstrzygniętą, nadając pracy subtelnie ironiczny charakter.

Anna Witkowska (ur. 1978) – artystka wizualna i graficzka, absolwentka ASP w Gdańsku. Tworzy fotografie, wideo, instalacje i obiekty, samodzielnie oraz w duecie z Adamem Witkowskim. Często czerpie z najbliższego otoczenia i kultury popularnej, wykorzystując cytat, prosty komunikat i grę między obrazem a językiem. Jej prace prezentowano m.in. w CSW Zamek Ujazdowski oraz Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, gdzie w 2011 roku uczestniczyła w wystawie konkursowej „Spojrzenia".

Serigrafia powstała w kontekście filmu dokumentalnego „Ile za sztukę?", którego Paweł Kowalewski był jednym z bohaterów. Poszczególne odbitki z edycji artysta ręcznie sygnował i opatrywał różnymi tytułami, nadając każdej z nich indywidualny charakter.
„<,br>To naprawdę nie jest wszystko" w bezpośredni sposób zestawia dwa pojęcia – pieniądz i wartość. Na niemal pustej powierzchni Kowalewski umieszcza szkic banknotu oraz odręczny tytuł, podważając możliwość sprowadzenia wartości dzieła do jego ceny czy wyniku aukcji. Praca celnie koresponduje z tematyką filmu, poświęconego mechanizmom polskiego rynku sztuki, kolekcjonowaniu oraz relacji pomiędzy artystyczną i ekonomiczną wartością dzieła.

Lakoniczny komunikat jest charakterystyczny dla praktyki Pawła Kowalewskiego – współzałożyciela Gruppy, który od lat wykorzystuje tekst, hasło, ironię i paradoks jako narzędzia komentowania rzeczywistości. Tutaj prosty wizerunek banknotu staje się punktem wyjścia do pytania o różnicę pomiędzy ceną dzieła a jego wartością – artystyczną, symboliczną i osobistą.

Paweł Kowalewski (ur. 1958) – malarz, twórca instalacji i prac konceptualnych, współzałożyciel Gruppy, jednej z najważniejszych formacji polskiej sztuki lat 80. W swojej twórczości łączy malarstwo, tekst i działania konceptualne, często wykorzystując ironię oraz język zaczerpnięty z codzienności.

„Za ile sztuka – autoportret" Moniki Misztal powstał w 2023 roku w bezpośrednim kontekście filmu dokumentalnego „Ile za sztukę?", którego artystka była jedną z bohaterek. Film podejmuje temat funkcjonowania polskiego rynku sztuki, sytuacji artystów oraz relacji pomiędzy artystyczną i ekonomiczną wartością dzieła. Serigrafia została wykonana w edycji 25 egzemplarzy; oferowana praca należy do tej numerowanej edycji.

Misztal odpowiada na tytułowe pytanie filmu w sposób osobisty – jego przedmiotem czyni własny wizerunek. Ekspresyjny autoportret, z twarzą częściowo przesłoniętą dłonią, wprowadza do dyskusji o cenach i mechanizmach rynku perspektywę samej artystki. Pytanie „za ile sztuka?" zaczyna tym samym dotyczyć nie tylko wartości dzieła jako przedmiotu, ale również pracy i pozycji osoby, która za nim stoi.

Autoportret dobrze wpisuje się w jeden z istotnych wątków filmu: napięcie pomiędzy wartością artystyczną, osobistym wymiarem twórczości a jej funkcjonowaniem w obiegu rynkowym.

Monika Misztal (ur. 1976) – malarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej twórczości koncentruje się przede wszystkim na figuracji i portrecie, podejmując tematy tożsamości, cielesności i emocji. Jej prace były prezentowane na wystawach w Polsce i za granicą. W 2023 roku była jedną z bohaterek filmu dokumentalnego „Ile za sztukę?" w reżyserii Andrzeja Miękusa, poświęconego współczesnemu polskiemu rynkowi sztuki.

Limitowana edycja grafiki Przemysława Mateckiego jest bezpośrednio związana z filmem dokumentalnym „Ile za sztukę?" w reżyserii Andrzeja Miękusa, poświęconemu polskiemu rynkowi sztuki, kolekcjonowaniu oraz relacji pomiędzy artystyczną i ekonomiczną wartością dzieła. Matecki jest jednym z bohaterów filmu, a kompozycja jego pracy stała się głównym motywem oficjalnego plakatu produkcji. Trzy zawieszone na czarnym tle twarze-maski zostały zbudowane z fragmentów fotograficznych wizerunków zestawionych z płaskimi, malarskimi płaszczyznami.
Br>To charakterystyczna dla Mateckiego metoda pracy: artysta wykorzystuje obrazy zaczerpnięte z otaczającej kultury wizualnej, wycina je z pierwotnego kontekstu, deformuje i łączy w nowe, niejednoznaczne kompozycje. Historia wyboru tej pracy na plakat koresponduje przy tym z jednym z wątków samego filmu. Jak wspominali jego twórcy, jeden z bohaterów dokumentu mówił, że kolekcjoner, wybierając dzieło, po prostu rozpoznaje, że „to jest to".

Podobnie twórcy filmu opisali swoje spotkanie z pracą Mateckiego – od początku widząc w niej właściwy obraz dla „Ile za sztukę?". Praca wydana w formie serigrafii; kompozycja reprodukowana na oficjalnym plakacie filmu dokumentalnego „Ile za sztukę?", 2023.

Wydawca: MOREpublishers. Serigrafia Bicephalic to limitowany druk artystyczny stworzony przez międzynarodowy kolektyw Slavs and Tatars, znany z pracy z językiem, symbolami i historią Eurazji. Praca łączy prostą formę graficzną z głębszymi znaczeniami: tytuł odnosi się do „dwugłowości" pomysłu na jednoczesne patrzenie w różnych kierunkach i łączenie przeciwieństw. Poprzez zabawę obrazem i językiem, artyści konfrontują tradycyjne symbole z nowymi sposobami ich odczytywania, zachęcając widza do własnych refleksji nad tożsamością i złożonością współczesnego świata.

Edycja Bicephalic ukazała się w krótkim, numerowanym nakładzie jako część publicznego programu posterowego i jest przykładem typowego dla Slavs and Tatars łączenia humoru z krytycznym komentarzem kulturowym.

Kolektyw Slavs and Tatars to międzynarodowa grupa artystów działających, jak sami twierdzą w "regionie znanym jako Eurasia, znajdującym się na wschód od Muru Berlińskiego i na zachód od chińskiego Wielkiego Muru". Tworzy go międzynarodowe grono artystów zainteresowanych wnikliwą analizą współczesnego świata, który dziś można postrzegać jako efekt niejednoznacznych związków politycznych, społecznych, ekonomicznych i kulturowych. Mówi się, że prowadzą oni swoistą "archeologię codzienności". Rzeczywiście, z precyzją godną badaczy piramid, ale także z ogromnym poczuciem humoru, Slavs and Tatars przyglądają się rzeczywistości czasów globalizacji. Wzorem klasyków współczesnego humanizmu koncentrują się na analizie języka. Interesuje ich genealogia poszczególnych słów i znaków, ale także funkcjonowanie ich we współczesnej strukturze medialnej. Posługując się klasyczną techniką ironii oddają marzenia i obawy związane z tak zwanym dyskursem uniwersalistycznym. Realizują projekty o charakterze badawczym, wystawiają w galeriach oraz prowadzą działalność wydawniczą.

Proweniencja:
POLSWISS ART, 2 Aukcja Supermłoda, 2013

Erwin Wyjadłowski (ur. 1980 w Proszowicach) – polski malarz, absolwent Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom uzyskał w 2012 roku w pracowni prof. Leszka Misiaka, a w 2020 roku otrzymał stopień doktora sztuki pod kierunkiem dr. hab. Rafała Borcza.
Tworzy przede wszystkim malarstwo olejne, często wykorzystując jako materiał wyjściowy fotografie dokumentalne i kadry filmowe. Interesuje go człowiek funkcjonujący w zbiorowości oraz mechanizmy dyscypliny, masowości i podporządkowania. W jego obrazach powracają tłumy, pochody, defilady, wydarzenia sportowe oraz motywy związane z wojną i propagandą. Często ograniczona gama barwna i odwołania do archiwalnych przedstawień nadają scenom pozór historyczności, choć artysta wykorzystuje je do stawiania pytań o zjawiska pozostające aktualne.
Do jego wystaw indywidualnych należą m.in. „Przed upadkiem" w Galerii Łącznik w Krakowie (2012), „Zasady dynamiki tłumu" w Fundacji 4 Style (2017), „Emisja d(b)ubli" w Galerii Dystans (2018), „...moja jest tylko racja..." w Galerii Stalowa w Warszawie (2019) oraz „Czysta formalność (?)" w Galerii Dystans w Krakowie (2022). Był finalistą Biennale Sztuki Młodych „Rybie Oko", Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego im. Leona Wyczółkowskiego, Triennale Małych Form Malarskich oraz IV Piotrkowskiego Biennale Sztuki.