Wystawiany:
"Longue durée / Nelly Agassi & Nicolas Grospierre", Pola Magnetyczne, Warszawa, 09-11. 2019
Bibliografia:
Przekrój https://przekroj.org/sztuka-opowiesci/heliografie/. Data publikacji: 03.10.2019
„Heliografie" należą do najbardziej charakterystycznych eksperymentalnych realizacji Nicolasa Grospierre'a, w których artysta rezygnuje z aparatu fotograficznego, powierzając proces powstawania obrazu bezpośrednio światłu słonecznemu. Punktem wyjścia jest heliografia – jedna z najwcześniejszych technik fotograficznych, której nazwa pochodzi od greckiego helios, oznaczającego słońce. Grospierre interpretuje jednak historyczną metodę na własny sposób: zamiast tradycyjnego materiału światłoczułego wykorzystuje barwny aksamit, poddawany długotrwałemu działaniu promieni słonecznych.
Proces powstawania pracy może trwać kilka miesięcy. Artysta częściowo przesłania powierzchnię tkaniny, podczas gdy odsłonięte fragmenty stopniowo blakną pod wpływem słońca. Światło staje się więc jednocześnie narzędziem i tworzywem: zapisuje upływ czasu, tworząc płynne przejścia tonalne i abstrakcyjne formy. Efekt nie poddaje się całkowitej kontroli – zależy od intensywności i czasu ekspozycji, a każda heliografia pozostaje niepowtarzalnym zapisem działania natury.
Kompozycja z 2019 roku zbudowana z głębokiej czerwieni i rozświetlonej centralnej formy, dobrze pokazuje charakter tego cyklu. Minimalistyczny, niemal geometryczny układ zostaje zmiękczony przez subtelne gradacje barw powstałych w wyniku działania światła. Praca sytuuje się na pograniczu fotografii, abstrakcji i eksperymentu z materią, a jednocześnie podejmuje istotne dla twórczości Grospierre'a zagadnienia czasu, światła i procesu widzenia.
Cykl „Heliografii" został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie „Longue durée" w warszawskiej galerii Pola Magnetyczne. Jedna z prac z 2020 roku znajduje się również w kolekcji Fundacji Sztuki Polskiej ING.
Szczególne znaczenie heliografie zyskały w najnowszym projekcie artysty „Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła" w Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Grospierre został zaproszony do stworzenia współczesnej artystycznej odpowiedzi na puste miejsca po monumentalnych obrazach Marcella Bacciarellego, zniszczonych podczas II wojny światowej. Przygotowane do tej przestrzeni heliogramy powstawały przez około cztery miesiące w ogrodach Łazienek, wystawione na bezpośrednie działanie słońca. W historycznym wnętrzu prace stają się medytacją nad obecnością i nieobecnością, trwałością i przemijaniem oraz pamięcią miejsca. Wystawa pozostaje dostępna do 31 stycznia 2027 roku.
heliografia, aksamit, deska, oprawa drewniana,
100 x 90 x 7 cm
Wystawiany:
"Longue durée / Nelly Agassi & Nicolas Grospierre", Pola Magnetyczne, Warszawa, 09-11. 2019
Bibliografia:
Przekrój https://przekroj.org/sztuka-opowiesci/heliografie/. Data publikacji: 03.10.2019
„Heliografie" należą do najbardziej charakterystycznych eksperymentalnych realizacji Nicolasa Grospierre'a, w których artysta rezygnuje z aparatu fotograficznego, powierzając proces powstawania obrazu bezpośrednio światłu słonecznemu. Punktem wyjścia jest heliografia – jedna z najwcześniejszych technik fotograficznych, której nazwa pochodzi od greckiego helios, oznaczającego słońce. Grospierre interpretuje jednak historyczną metodę na własny sposób: zamiast tradycyjnego materiału światłoczułego wykorzystuje barwny aksamit, poddawany długotrwałemu działaniu promieni słonecznych.
Proces powstawania pracy może trwać kilka miesięcy. Artysta częściowo przesłania powierzchnię tkaniny, podczas gdy odsłonięte fragmenty stopniowo blakną pod wpływem słońca. Światło staje się więc jednocześnie narzędziem i tworzywem: zapisuje upływ czasu, tworząc płynne przejścia tonalne i abstrakcyjne formy. Efekt nie poddaje się całkowitej kontroli – zależy od intensywności i czasu ekspozycji, a każda heliografia pozostaje niepowtarzalnym zapisem działania natury.
Kompozycja z 2019 roku zbudowana z głębokiej czerwieni i rozświetlonej centralnej formy, dobrze pokazuje charakter tego cyklu. Minimalistyczny, niemal geometryczny układ zostaje zmiękczony przez subtelne gradacje barw powstałych w wyniku działania światła. Praca sytuuje się na pograniczu fotografii, abstrakcji i eksperymentu z materią, a jednocześnie podejmuje istotne dla twórczości Grospierre'a zagadnienia czasu, światła i procesu widzenia.
Cykl „Heliografii" został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie „Longue durée" w warszawskiej galerii Pola Magnetyczne. Jedna z prac z 2020 roku znajduje się również w kolekcji Fundacji Sztuki Polskiej ING.
Szczególne znaczenie heliografie zyskały w najnowszym projekcie artysty „Heliogramy w Sali Salomona. W poszukiwaniu światła" w Pałacu na Wyspie w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie. Grospierre został zaproszony do stworzenia współczesnej artystycznej odpowiedzi na puste miejsca po monumentalnych obrazach Marcella Bacciarellego, zniszczonych podczas II wojny światowej. Przygotowane do tej przestrzeni heliogramy powstawały przez około cztery miesiące w ogrodach Łazienek, wystawione na bezpośrednie działanie słońca. W historycznym wnętrzu prace stają się medytacją nad obecnością i nieobecnością, trwałością i przemijaniem oraz pamięcią miejsca. Wystawa pozostaje dostępna do 31 stycznia 2027 roku.