Proweniencja:
Desa Unicum, Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989, 2021
Twórczość Bartosza Kokosińskiego opiera się na konsekwentnym przekraczaniu tradycyjnego rozumienia obrazu jako płaskiej powierzchni zamkniętej w ramach. Artysta traktuje malarstwo przestrzennie – płótno staje się w jego realizacjach zarówno nośnikiem kompozycji, jak i autonomicznym, materialnym obiektem. Deformowane, fałdowane czy rozwarstwiane powierzchnie wychodzą poza płaszczyznę blejtramu, zacierając granicę pomiędzy malarstwem a obiektem.
Charakterystyczne dla praktyki Kokosińskiego zainteresowanie fizycznością obrazu prowadzi do eksperymentów z jego konstrukcją, fakturą i materią. Artysta poddaje tradycyjną formę obrazu różnego rodzaju przekształceniom, wykorzystując napięcia pomiędzy iluzją malarską a rzeczywistą, trójwymiarową strukturą dzieła.
Przestrzenne dzieło z 2020 roku jest znakomitym przykładem tego sposobu myślenia o malarstwie. Na intensywnie czerwonym tle pojawiają się barwne, silnie uplastycznione formy przypominające swobodnie opadające fragmenty tkaniny. Ich pozorna miękkość i lekkość kontrastuje z materialnością obrazu, a wyrazista faktura prowokuje niemal dotykowy odbiór kompozycji. Dzieło funkcjonuje jednocześnie jako obraz i przestrzenny obiekt, angażując widza nie tylko kolorem i formą, lecz także swoją fizyczną obecnością.
technika własna, olej, spray, płótno,
59 x 54 x 15 cm,
sygn. i dat. na odwrociu: Bartosz Kokosiński | 2020 | olej na płótnie
Proweniencja:
Desa Unicum, Sztuka Współczesna. Nowe Pokolenie po 1989, 2021
Twórczość Bartosza Kokosińskiego opiera się na konsekwentnym przekraczaniu tradycyjnego rozumienia obrazu jako płaskiej powierzchni zamkniętej w ramach. Artysta traktuje malarstwo przestrzennie – płótno staje się w jego realizacjach zarówno nośnikiem kompozycji, jak i autonomicznym, materialnym obiektem. Deformowane, fałdowane czy rozwarstwiane powierzchnie wychodzą poza płaszczyznę blejtramu, zacierając granicę pomiędzy malarstwem a obiektem.
Charakterystyczne dla praktyki Kokosińskiego zainteresowanie fizycznością obrazu prowadzi do eksperymentów z jego konstrukcją, fakturą i materią. Artysta poddaje tradycyjną formę obrazu różnego rodzaju przekształceniom, wykorzystując napięcia pomiędzy iluzją malarską a rzeczywistą, trójwymiarową strukturą dzieła.
Przestrzenne dzieło z 2020 roku jest znakomitym przykładem tego sposobu myślenia o malarstwie. Na intensywnie czerwonym tle pojawiają się barwne, silnie uplastycznione formy przypominające swobodnie opadające fragmenty tkaniny. Ich pozorna miękkość i lekkość kontrastuje z materialnością obrazu, a wyrazista faktura prowokuje niemal dotykowy odbiór kompozycji. Dzieło funkcjonuje jednocześnie jako obraz i przestrzenny obiekt, angażując widza nie tylko kolorem i formą, lecz także swoją fizyczną obecnością.