A/A - to skrót oznaczający, że wydruk jest „kopią autorska” i
pochodzi z edycji artysty. To jest niewielką liczbą wydruków, które artysta zachowuje do użytku osobistego lub do rozdania.
Wydruki A/A nie są częścią głównej numerowanej edycji i nie są ograniczone pod względem liczby.

Dwa obrazy „Adam i Ewa” powstały w 1507 roku i obecnie znajdują się w Museo del Prado w Madrycie. Każdy obraz ma około 209 cm wysokości i 81 cm szerokości, co czyni postacie przedstawionymi w naturalnej wielkości. Były to jedne z pierwszych aktów w naturalnej wielkości w malarstwie niemieckim. Postacie charakteryzują się klasycznymi proporcjami, inspirowanymi antycznymi rzeźbami, co odzwierciedla zainteresowanie Dürera humanistycznymi ideałami piękna. Adam przypomina Apolla Belwederskiego, a Ewa Wenus. Adam przedstawiony jest stojący frontalnie, z ciężarem ciała opartym na jednej nodze (kontrapost). Jego genitalia zakrywa gałązka, symbolizująca Drzewo Życia. Ewa również stoi frontalnie, w podobnej pozie kontraposta. W jednej ręce trzyma gałązkę figową , symbolizującą Drzewo Poznania Dobra i Zła. Wąż podaje jej zakazany owoc, a Ona go przyjmuje, nie patrząc nawet w stronę Węża.

Dzieło jest bogate w symboliczne elementy związane z grzechem pierworodnym:Drzewo poznania dobra i zła- wokół pnia drzewa owija się wąż, trzymający w pysku owoc. Ewa wyciąga rękę, by go wziąć, a Adam stoi obok, pozornie nieświadomy.

Na gałązce trzymanej przez Ewę w obrazie z 1507 roku rzeczywiście wisi tabliczka, na której znajduje się sygnatura Albrechta Dürera oraz data "1507". To ważny element tych obrazów, charakterystyczny dla wielu dzieł Dürera. Umieszczenie sygnatury w tak widocznym miejscu podkreślało jego status artysty i świadomość własnej wartości.


Obrazy olejne „Adam” i „Ewa” z 1507 roku to monumentalne i znaczące dzieła Albrechta Dürera, które demonstrują jego mistrzostwo w malarstwie, jego zainteresowanie teorią proporcji i jego interpretację biblijnego motywu grzechu pierworodnego pod wpływem renesansu włoskiego. Dzieło Dürera było bardzo często kopiowane i naśladowane, co świadczy o jego ogromnej popularności i znaczeniu dla ówczesnych artystów i odbiorców. Było uważane za wzorcowe przedstawienie biblijnej pary i dowód mistrzostwa artysty w oddawaniu idealnych proporcji a idealizowane przedstawienie ludzkiego ciała stało się ważnym punktem odniesienia w historii sztuki.

Obrazy należały do królowej Szwecji Krystyny, która podarowała je królowi Hiszpanii Filipowi IV. Do Prado trafiły w 1827 roku.

Jan Wysocki to utalentowany malarz, który łączy w swoich pracach style abstrakcyjne i figuralne. Jest znany ze swojego unikalnego podejścia do malarstwa, wykorzystującego różnorodne techniki, aby ożywić swoją wizję. Sztuka Wysockiego jest inspirowana naturą, rustykalnymi motywami i charakteryzuje się wyjątkowym naciskiem na fakturę. W swoim procesie twórczym artysta czerpie tematy z otaczającego nas kosmicznego świata, nasycając swoje dzieła energią i światłem Zaangażowanie Wysockiego w swoje rzemiosło i jego niezachwiana pasja do malarstwa sprawiły, że wyróżnia się na tle innych artystów.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Jan Wysocki to utalentowany malarz, który łączy w swoich pracach style abstrakcyjne i figuralne. Jest znany ze swojego unikalnego podejścia do malarstwa, wykorzystującego różnorodne techniki, aby ożywić swoją wizję. Sztuka Wysockiego jest inspirowana naturą, rustykalnymi motywami i charakteryzuje się wyjątkowym naciskiem na fakturę. W swoim procesie twórczym artysta czerpie tematy z otaczającego nas kosmicznego świata, nasycając swoje dzieła energią i światłem Zaangażowanie Wysockiego w swoje rzemiosło i jego niezachwiana pasja do malarstwa sprawiły, że wyróżnia się na tle innych artystów.

Jan Wysocki to utalentowany malarz, który łączy w swoich pracach style abstrakcyjne i figuralne. Jest znany ze swojego unikalnego podejścia do malarstwa, wykorzystującego różnorodne techniki, aby ożywić swoją wizję. Sztuka Wysockiego jest inspirowana naturą, rustykalnymi motywami i charakteryzuje się wyjątkowym naciskiem na fakturę. W swoim procesie twórczym artysta czerpie tematy z otaczającego nas kosmicznego świata, nasycając swoje dzieła energią i światłem Zaangażowanie Wysockiego w swoje rzemiosło i jego niezachwiana pasja do malarstwa sprawiły, że wyróżnia się na tle innych artystów.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

(Leonor Fini była mistrzynią detalu. Collotyp pozwalał idealnie oddać jej bardzo cienką, "drgającą" linię, którą widać na pasiastej sukni kotki czy na pióropuszach Arlekina. Każdy kolor był nakładany osobno, co wymagało ogromnej precyzji przy pasowaniu arkusza, nakłady były ograniczone do małych serii – matryce bardzo szybko się zużywały)

Leonor Fini– jedna z najbardziej niezależnych i charyzmatycznych artystek XX wieku, kojarzonej z nurtem surrealizmu, choć ona sama zawsze odżegnywała się od formalnego przynależenia do jakiejkolwiek grupy.
Leonor Fini była artystką totalną: malarką, projektantką kostiumów teatralnych, ilustratorką i pisarką. Urodziła się w Argentynie, wychowała we Włoszech, a większość życia spędziła w Paryżu.
Królowa autokreacji: Słynęła z ekstrawaganckiego stylu życia, oraz noszenia masek i skomplikowanych kostiumów na paryskich balach. Twórczość Leonor Fini jest nierozerwalnie związana z postaciami kotów. Nie były one dla niej jedynie zwierzętami domowymi – w pewnym momencie życia dzieliła swój paryski apartament z aż 23 kotami – ale stały się potężnymi symbolami, alter ego, niezależności i kobiecej siły i przewodnikami po świecie wyobraźni.

Cykl „Le Chats” to jedna z najbardziej ikonicznych publikacji w dorobku Leonor Fini. To właśnie te prace ugruntowały jej wizerunek jako „Kociej Damy Surrealizmu”.

Fini nie chciała tworzyć zwykłych portretów zwierząt. W tym cyklu koty stają się postaciami teatralnymi. Artystka nadała im cechy antropomorficzne – ich ciała mają ludzkie proporcje, dłonie i stopy, ale głowy pozostają kocie, zachowując przy tym dzikość spojrzenia. Stroje nawiązują do baroku, rokokowej mody dworskiej oraz kostiumów z Commedia dell'arte. To świadomy zabieg: dla Fini kot był istotą z natury dumną, tajemniczą i "nieludzką", dlatego ubiór wicehrabiów czy arlekinów idealnie do nich pasował.

W momencie wydania cykl został przyjęty z ogromnym entuzjazmem, zwłaszcza we Francji i we Włoszech. Prace te natychmiast stały się "obiektem pożądania", ponieważ łączyły w sobie dwie największe pasje Fini: miłość do kotów i zamiłowanie do teatru/maskarady. Podkreślano, że Fini udało się uniknąć pułapki "słodkich obrazków z kotkami". Jej koty są niepokojące, niemal demoniczne w swojej elegancji. Krytycy widzieli w nich wyraz jej własnej osobowości – niezależnej, drapieżnej i niezwykle stylowej.


Obecnie cykl Les Chats uznaje się za absolutny kanon grafiki surrealistycznej XX wieku.

(Leonor Fini była mistrzynią detalu. Collotyp pozwalał idealnie oddać jej bardzo cienką, "drgającą" linię, którą widać na pasiastej sukni kotki czy na pióropuszach Arlekina. Każdy kolor był nakładany osobno, co wymagało ogromnej precyzji przy pasowaniu arkusza, nakłady były ograniczone do małych serii – matryce bardzo szybko się zużywały)

Leonor Fini– jedna z najbardziej niezależnych i charyzmatycznych artystek XX wieku, kojarzonej z nurtem surrealizmu, choć ona sama zawsze odżegnywała się od formalnego przynależenia do jakiejkolwiek grupy.
Leonor Fini była artystką totalną: malarką, projektantką kostiumów teatralnych, ilustratorką i pisarką. Urodziła się w Argentynie, wychowała we Włoszech, a większość życia spędziła w Paryżu.
Królowa autokreacji: Słynęła z ekstrawaganckiego stylu życia, oraz noszenia masek i skomplikowanych kostiumów na paryskich balach. Twórczość Leonor Fini jest nierozerwalnie związana z postaciami kotów. Nie były one dla niej jedynie zwierzętami domowymi – w pewnym momencie życia dzieliła swój paryski apartament z aż 23 kotami – ale stały się potężnymi symbolami, alter ego, niezależności i kobiecej siły i przewodnikami po świecie wyobraźni.

Cykl „Le Chats” to jedna z najbardziej ikonicznych publikacji w dorobku Leonor Fini. To właśnie te prace ugruntowały jej wizerunek jako „Kociej Damy Surrealizmu”.

Fini nie chciała tworzyć zwykłych portretów zwierząt. W tym cyklu koty stają się postaciami teatralnymi. Artystka nadała im cechy antropomorficzne – ich ciała mają ludzkie proporcje, dłonie i stopy, ale głowy pozostają kocie, zachowując przy tym dzikość spojrzenia. Stroje nawiązują do baroku, rokokowej mody dworskiej oraz kostiumów z Commedia dell'arte. To świadomy zabieg: dla Fini kot był istotą z natury dumną, tajemniczą i "nieludzką", dlatego ubiór wicehrabiów czy arlekinów idealnie do nich pasował.

W momencie wydania cykl został przyjęty z ogromnym entuzjazmem, zwłaszcza we Francji i we Włoszech. Prace te natychmiast stały się "obiektem pożądania", ponieważ łączyły w sobie dwie największe pasje Fini: miłość do kotów i zamiłowanie do teatru/maskarady. Podkreślano, że Fini udało się uniknąć pułapki "słodkich obrazków z kotkami". Jej koty są niepokojące, niemal demoniczne w swojej elegancji. Krytycy widzieli w nich wyraz jej własnej osobowości – niezależnej, drapieżnej i niezwykle stylowej.


Obecnie cykl Les Chats uznaje się za absolutny kanon grafiki surrealistycznej XX wieku.

Księżna de la Salle była przyjaciółką Tamary Łempickiej, polskiej malarki art déco. Łempicka namalowała jej portret w 1925 roku. Obraz przedstawia księżną stojącą na czerwonym dywanie w eleganckim stroju do jazdy konnej. De La Salle była uosobieniem „Garçonne” – chłopczycy lat 20., która nosiła męskie kroje ubrań, paliła cygara i emanowała pewnością siebie. Jest to Najsłynniejszy jej portret (z 1928 roku) i absolutne arcydzieło Art Déco. Tamara namalowała ją w męskim stroju do jazdy konnej, z batem w dłoni, na tle surowego, zgeometryzowanego miasta. Ten obraz to manifest kobiecej siły i niezależności.
Księżna de la Salle po rozwodzie z księciem otrzymała znaczne alimenty. Pieniądze te przeznaczyła m.in. na wspieranie artystów, w tym Tamary Łempickiej, zamawiając u niej swoje portrety oraz portret córki. Po utracie majątku w latach 30. XX wieku, księżna wraz z córką Romaną zamieszkała skromnie w małej alpejskiej wiosce.

Obraz "Portret księżnej de la Salle" z 1925 roku jest uważany za jedno z ważniejszych dzieł w twórczości Tamary Łempickiej, które wyznaczyło jej charakterystyczny styl art déco. Sama malarka ceniła ten obraz i trzymała go w swoim domu.


Tym większego znaczenia nabierają słowa Łempickiej: „Malowałam królów i prostytutki. Maluje tych, którzy są dla mnie inspirujący i powodują, że czuję wibracje.”

Wilhem von Kalisz to postać, która w ostatnich latach stała się prawdziwym fenomenem na współczesnym rynku sztuki. Choć jego nazwisko brzmi klasycznie, niemal arystokratycznie, mamy do czynienia z twórcą na wskroś nowoczesnym, który w brawurowy sposób łączy techniki dawnych mistrzów z estetyką współczesną. Von Kalisz nie kopiuje klasyki – on ją dekonstruuje. Jego prace to często dialog z Rubensem, Rembrandtem czy Caravaggiem. Artysta bierze na warsztat barokową dynamikę, światłocień (chiaroscuro) oraz monumentalne kompozycje, a następnie "rozbija" je nowoczesnymi akcentami.
W świecie zdominowanym przez sztukę konceptualną i instalacje, von Kalisz stawia na fizyczność malarstwa. Jego płótna są ciężkie od farby i emocji.

Wilhelm von Kalisz doskonale rozumie realia współczesnego świata sztuki. Jego sukces opiera się na dwóch filarach: niezaprzeczalna biegłość techniczna, która budzi szacunek tradycjonalistów oraz emocjonalność: jego obrazy są "fotogeniczne" i silnie oddziałują na emocje, co sprawia, że idealnie wpisują się w trend powrotu do malarstwa figuratywnego.

Fenomen Wilhelma von Kalisza to dowód na to, że klasyczne piękno wciąż ma ogromną siłę rażenia, pod warunkiem, że zostanie podane w sposób świeży, odważny i dopasowany do wrażliwości człowieka XXI wieku. To artysta, który udowadnia, że "stare" malarstwo może być najbardziej ekscytującym elementem nowoczesnej kolekcji.

Prace artysty zostały dostrzeżone i docenione przez prestiżową Galerię Sztuki Saatchi i stały się częścią ich ekskluzywnej kolekcji tworzonej przez główną kuratorkę Rebeccę Wilson.


"Moje malarstwo to nie tylko obraz, to proces poszukiwania tożsamości w świecie, który o tradycji zapomniał, ale wciąż za nią tęskni." – to podejście Artysty najlepiej oddaje ducha jego prac.

Le Begonia jest częścią cyklu FlorDali składającego się z 10 prac Dalego (Rose Papillon – Lys musical - Marguerites - Passion flower - Cobea - Begonia - Arbre lunes - Pensée -Dahlia - Arbre soleil).


Litografie w pierwotnym założeniu miały stanowić podarunek dla gości wystawy gwaszy Salvadora Dali w Hotelu Le Meurice w Paryżu. Z nieznanego powodu nie zostały podarowane i przez ponad pól wieku znajdowały się w zasobach Hotelu Le Meurice w Paryżu.
Ekskluzywny Hotel Le Meurice był ulubionym miejscem pobytu wielkich artystów i myślicieli oraz stanowił centrum wystaw światowych. W nim Pablo Picasso zorganizował swoje przyjęcie weselne, a Salvadore Dali spędzał w nim miesiąc każdego roku przez 30 lat w starym Apartamencie Królewskim (obejmującym pokoje 106 i 108), z którego korzystał król Alfons XIII . Inni to bracia Wright, Giorgio de Chirico, Rudyard Kipling, Edmond Rostand, Gabriele Annunzio, Paul Morand, Walter Lippmann, Yehudi Menuhin, Seiji Ozawa, Anne-Sophie Mutter i Plácido Domingo.
Flordali „to fantazyjne, zantropomorfizowane rośliny niosące ze sobą między innymi treści o charakterze humorystycznym i erotycznym. W całej serii są również obecne charakterystyczne elementy malarstwa Salvadora Dalego, takie jak motyw oka, kurze nogi czy postać nasuwająca skojarzenia z Don Kichotem. Dalemu udaje się zmienić znaczenie obrazów, ich wzajemne powiązania i zasadniczo tworzy nową koncepcję i „sposób widzenia” w swoim własnym, surrealistycznym, niepowtarzalnym stylu.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

„Mały Książę” należy do klasyki światowej literatury. Wydana w 1943 roku powiastka filozoficzna autorstwa Antoine’a de Saint-Exupéry’ego została przetłumaczona na ponad 300 języków i dialektów, kradnąc serca czytelników z różnych zakątków świata. Ci do dziś kupują tę książkę na potęgę – w sumie sprzedano aż 140 milionów egzemplarzy, co czyni ten utwór jednym z największych bestsellerów w dziejach.

Mały Książe to uniwersalna historia o przyjaźni, dorastaniu, współodpowiedzialności i przywiązaniu. Jest skierowana nie tylko do najmłodszych, ponieważ dotyka najbardziej czułych strun duszy czytelniczek i czytelników. O takim przeznaczeniu utworu świadczy również fakt, że autor zadedykował Małego Księcia dorosłemu, swojemu bliskiemu przyjacielowi Léonowi Werthowi — francuskiemu pisarzowi, eseiście i dziennikarzowi.

Po raz pierwszy książka została wydana w 1943 roku w Nowym Jorku. Narratorem jej jest pilot, którego można utożsamić z autorem — Antoine de Saint-Exupéry sam był doświadczonym lotnikiem. Również opis wyglądu Małego Księcia nawiązuje do pisarza z lat dziecięcych, kiedy to rodzina nazywała go „słonecznym królem” z powodu jego jasnych kręconych włosów. Symboliczne jest również umiejscowienie spotkania Małego Księcia i pilota na Saharze — w 1935 roku autor przeżył wypadek samolotowy, lecąc z Paryża do Sajgonu, w trakcie próby pobicia rekordu prędkości, a maszyna rozbiła się na pustyni.

Na maleńkiej asteroidzie B 612 mieszka Mały Książę. Większość czasu spędza na czyszczeniu wulkanów i plewieniu chwastów. Pewnego dnia odkrywa, że na jego planecie wyrosła róża. Chłopiec otacza ją troską — regularnie podlewa i osłania przed wiatrem. Niestety kwiat nie docenia jego starań. Zniechęcony zachowaniem róży, Mały Książę postanawia wyruszyć w podróż na inne planety. Na każdej z nich główny bohater poznaje różne postaci, zarówno rzeczywiste, jak i fantastyczne, które skłaniają go do refleksji nad światem i życiem. Mieszkaniec asteroidy B 612 trafia również na Ziemię…


Antoine Marie Jean-Baptiste Roger de Saint-Exupéry - francuski lotnik, pisarz i poeta. Na "lotniczym szlaku" - nad Saharą, Andami i Atlantykiem powstały wszystkie jego książki.
Był również korespondentem prasy francuskiej podczas wojny domowej w Hiszpanii. Zadebiutował "Pocztą na południe", sławę przyniósł mu "Nocny lot" a w 1939 roku napisał są największą książkę"Ziemia, planeta ludzi". W swojej prozie głosił braterstwo wszystkich ludzi, potrzebę odwagi, prawości i moralnego obowiązku. Podczas wojny brał udział w lotach zwiadowczych nad Francją i w jednej z takich misji zginął. Przedtem napisał piękną opowieść poetycką Mały Książę (1943) oraz rozpoczął pracę nad dziełem życia, traktatem Twierdza. Tej książki nie zdążył dokończyć, ukazała się pośmiertnie w 1948 roku.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1901 rozpoczynająs swój okres „błękitny” (1901-1904) . Oryginał w oleju znajduje się w Muzeum im.Puszkina w Moskwie.

Postać na obrazie: Portret przedstawia Jaume (Jaime) Sabartésa – hiszpańskiego poetę, rzeźbiarza i bliskiego przyjaciela Picassa, który w późniejszym życiu został jego osobistym sekretarzem i kustoszem pamięci.Kompozycja: Sabartés siedzi sam przy kawiarnianym stoliku, opierając podbródek na dłoni, z wzrokiem utkwionym w przestrzeń, co wyraża głębokie odosobnienie i melancholię. Przed nim stoi duży kufel piwa (le bock).

Wśród pierwszych obrazów z jego drugiego pobytu w Paryżu, ten obraz ukazuje odejście od rozproszonego rysunku pędzla, typowego dla jego wcześniejszych prac, na rzecz zdecydowanej redukcji obrazu do dwuwymiarowości. Od tematów typowego życia ludowego, tłumów w wielobarwnych miejscach, Picasso przechodzi do samotnych postaci, par i postaci z „półświata”, zgrupowanych w oszczędnej, pozornie płaskiej ikonie, wyrzeźbionej niczym wzorcowy odcisk, wyrażającej rzeczywistość i emocje w samych liniach i kolorach. Jego anonimowe życie w slumsach Montmartre, podobnie jak życie jego przyjaciela, poety Sabartèsa, który opisał ten okres w książce „Picasso, portrety i wspomnienia”, samotność i nocna bezwładność kawiarni znajdują w jakiś sposób odzwierciedlenie w tej syntezie koloru i formy. Picasso również zdecydowanie rezygnuje z charakteryzacji modela. Zanurzona w monochromatycznej, niebieskiej tonacji, raz wyblakłej, raz przyciemnionej, postać staje się bezosobowa, by zamiast tego zdefiniować ideę zamyślonego i melancholijnego śladu człowieka.

Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie. Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci.


Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.

Wydawnictwo Editions du Griffon (z siedzibą w Neuchâtel w Szwajcarii), założone przez Marcela Joraya, było w latach 70. głównym i oficjalnym wydawcą Vasarely’ego. Ich relacja nie była czysto biznesowa – Joray i Vasarely byli bliskimi przyjaciółmi, a artysta osobiście nadzorował proces druku, dobór papieru i kolorystykę.

W świecie sztuki te prace są uznawane za „official editions” (edycje oficjalne). Nie są to współczesne reprodukcje czy plakaty z drukarni, lecz dzieła powstałe za życia artysty, przy jego aktywnej współpracy.

Praca „Torony” (co po węgiersku oznacza po prostu „Wieża”) to podręcznikowy przykład tego, jak za pomocą czystej geometrii można „zhakować” ludzki mózg.

Vasarely wykorzystał tutaj perspektywę aksonometryczną. Dzięki precyzyjnemu ułożeniu rombów i kwadratów, płaska powierzchnia serigrafii zamienia się w skomplikowaną, wielowymiarową strukturę. Wzrok nieustannie „skacze” między różnymi poziomami głębi – raz widzimy wypukłe bloki, by za chwilę dostrzec wklęsłe korytarze. To wizualny labirynt, który nigdy się nie kończy. To dzieło bazuje na autorskiej koncepcji artysty zwanej alfabetem plastycznym. Vasarely wierzył, że kolor i forma są nierozłączne. W „Torony” każda komórka ma przypisany konkretny odcień, który współgra z sąsiadami, tworząc wrażenie wewnętrznego światła.

Lata 70. to czas, w którym Vasarely dążył do demokratyzacji sztuki. Chciał, aby jego prace nie były tylko unikalnymi obiektami dla elit, ale by ich czysta, geometryczna forma mogła współgrać z nowoczesną architekturą i designem. „Torony” idealnie wpisuje się w tę estetykę – jest techniczna, sterylna, a jednocześnie niezwykle emocjonalna poprzez swoją intensywność.

To dzieło to nie tylko obraz – to maszyna do generowania wrażeń wzrokowych stworzona do obcowania z nią na żywo, bo Op-art najlepiej „działa”, gdy można zmieniać kąt patrzenia, poruszając się przed pracą.

Cykl Dalinian Horses jest wymieniony w oficjalnym katalogu dzieł graficznych Salvadora Dali wyd. Albert Fields.

Cykl ta obejmuje 18 litografii, których motywem przewodnim jest koń. Są to następujące prace: Neptune (Neptun); Pégase (Pegaz); Le Cheval de Troie (Koń trojański); Bucéphale (Bucefał); Le Chevalier Romain (Kawalerzysta rzymski); Le Centurion (Centurion); Le Cheval de Caligula (Koń Kaliguli); Le Cheval de Triomphe (Koń triumfu); Saint Georges (Święty Jerzy); La Licorne (Jednorożec); Le Chevalier Chrétien (Rycerz chrześcijaństwa); Lady Godiva; Le Cheval de Course (Koń wyścigowy); Le Cheval de Labeur (Koń pracy); Le Picador (Pikador); Don Quichotte ou l’Éloge de la Folie (Don Kichot - pochwała szaleństwa);Le Cheval de la Mort (Koń śmierci); Le Cheval de Printemps (Koń wiosny).

Cykl prac Salvadora Dalego znany jako "Dalinian Horses" jest kwintesencją fascynacji Dalego symboliką konia. Konie były jednym z motywów często wykorzystywanych przez Dalego w różnych dziełach, ponieważ reprezentowały dla niego siłę, wolność, elegancję i duchowy wymiar człowieka.

Dali często odwoływał się do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej, takich jak Pegaz czy konie Heliosa ciągnące rydwan Słońca. Symbolika konia była dla niego uniwersalna i wielowymiarowa. W "Dalinian Horses" widoczne są także nawiązania do średniowiecznej sztuki i hiszpańskiego dziedzictwa, z którego się wywodził.

Dali jako jeden z czołowych surrealistów, przekształcał znane motywy w niezwykłe, często dziwaczne formy. W "Dalinian Horses" konie są przedstawione w sposób nierealistyczny – ich sylwetki wydłużają się, zacierając granice między rzeczywistością a snem. W ten sposób Dali badał granice wyobraźni i podświadomości.

Cykl "Dalinian Horses" został wykonany w różnych technikach, w tym litografii, co pozwoliło artyście eksperymentować z różnymi stylami i efektami. Dzięki temu mógł w pełni ukazać dynamiczność i dramatyczność postaci konia. W cyklu Dalego konie nie są zwykłymi zwierzętami – często unoszą się nad ziemią, nawiązując do transcendencji i duchowego wymiaru życia. Ich sylwetki bywają przesycone niepokojem, jednocześnie pozostając majestatyczne. U Dalego koń jest symbolem siły, lecz także ambiwalentnych emocji: wolności i dzikości, a jednocześnie ujarzmienia i opresji.


Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

EGI specjalizowało się w litografiach typu Grand Jésus i nietypowych nakładów 295 egzemplarzy nadzorowanych osobiście przez Dalego w latach 1974–1980. Złoty podpis „Salvador Dali” został osobiście zaprojektowany przez artystę i naniesiony na kamień litograficzny metodą gorącego tłoczenia folią. Złoty podpis na płycie był zabiegiem celowym – Dalí w tamtym okresie (faza Mistycyzmu Nuklearnego i fascynacji złotem) bardzo lubił efekty, które nawiązywały do bizantyjskich ikon i rosyjskich korzeni Gali.

Jest to jedna z najpiękniejszych kompozycji Dalego. Złoty podpis idealnie koresponduje ze złotymi kopułami cerkwi i ciepłym światłem zachodzącego słońca nad zamkiem Púbol. W 1968 roku Dalí kupił dla Gali średniowieczny zamek w małej miejscowości Púbol w Hiszpanii. Obiecał jej wtedy, że nie będzie jej tam odwiedzał bez jej pisemnego zaproszenia. Zamek ten stał się dla Gali prywatnym sanktuarium, a dla Dalego – symbolem jej niedostępności i boskości.

Kompozycja jest pełna charakterystycznych dla Dalego motywów surrealistycznych: Złote kopuły przypominające architekturę Kremla to bezpośrednie nawiązanie do pochodzenia Gali (urodziła się w Rosji jako Helena Diakonowa).

To jej „duchowy zamek” unoszący się w chmurach. Po lewej stronie eteryczna, niemal przezroczysta postać w białych szatach. Dalí często przedstawiał swoją żonę jako postać sakralną, łącząc miłość ziemską z religijną mistyką.

Siedząca kobieta (lewy dolny róg) to klasyczny motyw Dalego – postać patrząca w głąb obrazu, często utożsamiana z samą Galą. Wprowadza widza w świat marzenia sennego. Biały koń i anielska postać (po prawej) symbolizują czystość, szlachetność oraz przejście między światem realnym a metafizycznym.

Prezentowana na wystawie pod tytułem „Oleje lekkie, akwarele i rysunki” w galerii Berggruen w 1975 roku.

Joseph Fernand Henri Léger (ur. 4 lutego 1881 w Argentan, zm. 17 sierpnia 1955 w Gif-sur-Yvette) – francuski malarz związany z kubizmem, grafik, rzeźbiarz, artysta ceramik i reżyser filmowy.

Léger nie był artystą "nawiedzonym". Kochał miasto, maszyny, fabryki i zwykłych ludzi. Nazywano go "tubistą" (od francuskiego tubisme), bo zamiast malować realistyczne postacie, budował je z form przypominających rury, cylindry i części maszyn. Léger był tak zafascynowany maszynami, że kiedyś powiedział, iż "skład lokomotywy jest piękniejszy niż naga kobieta w muzeum". Od około 1910 roku tworzył w charakterystycznym stylu, komponując abstrakcyjne i półabstrakcyjne prace z formami cylindrycznymi. Postać człowieka ograniczał do czystego kształtu. Formy mechaniczne w jego pracach są stałymi elementami, np. w projektach dla Baletu Szwedzkiego (1921–1922), freskach (takich jak polichromia stadionu w Brukseli, 1935), a także w abstrakcyjnym filmie Ballet mécanique 1924 z muzyką George’a Antheila.

Muzykanci (Les Musiciens) to jeden z jego ukochanych tematów, muzyka to dla niego matematyka i porządek, czyli to, co w sztuce cenił najbardziej. Akordeonista i kontrabasista to postacie wyjęte prosto z paryskich ulic lub robotniczych barów.


Jego uczennicą, od 1948 roku asystentką, a od 1952 roku żoną była Nadia Léger (1904–1982, wcześniej pod nazwiskiem Wanda Chodasiewicz-Grabowska)

Gustav Klimt zdobył klasyczne wykształcenie, jednak szukał swojego stylu, który wyszedłby poza obowiązujące schematy i artystyczne konwenanse. Surowy, akademicki styl nie odpowiadał mu, bowiem sztuka w mniemaniu Klimta winna być spostrzegana tylko w kategoriach estetycznych. Sztuka wiedeńskiego artysty odchodziła stopniowo od historii, wyznaczając tym samym nowy nurt modernizmu. Rewolucja dokonana przez Gustava Klimta spowodowała, że stał się największym spośród artystów austriackich. Tworząc obrazy, skupiał się na doznaniach estetycznych, przepełnionych dekoracyjnością oraz blaskiem.

Litografia „Dziewica” powstała na podstawie jednego z najbardziej fascynujących i barwnych dzieł Gustava Klimta – czołowego przedstawiciela wiedeńskiej secesji namalowanego w 1913 czyli w późniejszym okresie jego twórczości, kiedy to powoli odchodził od słynnego „złotego stylu” (znanego z „Pocałunku”) na rzecz bogatszej kolorystyki i motywów florystycznych.

Klimt był mistrzem symbolizmu i badaczem kobiecej psychiki. „Dziewica” to wizualna metafora przemiany dziewczynki w kobietę. Centralna postać- śpiąca młoda kobieta w radosnej, niemal ekstatycznej pozie. Jej sen jest symbolem niewinności, ale też budzącej się seksualności. Wokół niej kłębią się inne postacie kobiece w różnych pozach. Sugerują one różne etapy życia, nastroje i aspekty kobiecości – od melancholii po pożądanie. Charakterystyczne dla Klimta spirale, kwiaty i geometryczne wzory (tutaj głównie koła i owale) tworzą rodzaj „bezpiecznego kokonu” lub wyspy, na której dryfują postacie.

Artysta nigdy nie stworzył swego autoportretu. Fascynowały go kobiety i to im poświęcił większość swoich prac. Wiedeńska burżuazja nie akceptowała jego wizerunku kobiety: często nagiej i dominującej femme fatale. Prace artysty przepełnia zmysłowość i erotyzm. Malarz nigdy się nie ożenił, mimo to głębokie relacje łączyły go z wieloma, inspirującymi kobietami. Jak sam twierdził, bał się miłości i czuł przed nią respekt.


Oryginał Znajduje się w Galerii Narodowej w Pradze.

Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963.

Sześciotomowe wydanie Boskiej Komedii ze stu ilustracjami Salvadora Dalí zostało wydrukowane w nakładzie 3044 egzemplarzy. Pod kierownictwem typografa Maestro Giovanniego Mardersteiga, czterdzieści cztery egzemplarze zostały wytłoczone w Officina Bodoni w Weronie na papierze czerpanym „Kaji Torinoko” a trzy tysiące egzemplarzy zostało wytłoczonych w Stamperia Valdonega w Weronie na papierze czerpanym przez braci Magnani z Pesci. Ryciny i tablice zostały wykonane w Paryżu pod kierunkiem Maestro Raymonda Jacqueta na papierze Rives. Za pakowanie odpowiadała Legatoria Torriani w Mediolanie.
Grudzień 1963."