Gustav Klimt zdobył klasyczne wykształcenie, jednak szukał swojego stylu, który wyszedłby poza obowiązujące schematy i artystyczne konwenanse. Surowy, akademicki styl nie odpowiadał mu, bowiem sztuka w mniemaniu Klimta winna być spostrzegana tylko w kategoriach estetycznych. Sztuka wiedeńskiego artysty odchodziła stopniowo od historii, wyznaczając tym samym nowy nurt modernizmu. Rewolucja dokonana przez Gustava Klimta spowodowała, że stał się największym spośród artystów austriackich. Tworząc obrazy, skupiał się na doznaniach estetycznych, przepełnionych dekoracyjnością oraz blaskiem.

Litografia „Dziewica” powstała na podstawie jednego z najbardziej fascynujących i barwnych dzieł Gustava Klimta – czołowego przedstawiciela wiedeńskiej secesji namalowanego w 1913 czyli w późniejszym okresie jego twórczości, kiedy to powoli odchodził od słynnego „złotego stylu” (znanego z „Pocałunku”) na rzecz bogatszej kolorystyki i motywów florystycznych.

Klimt był mistrzem symbolizmu i badaczem kobiecej psychiki. „Dziewica” to wizualna metafora przemiany dziewczynki w kobietę. Centralna postać- śpiąca młoda kobieta w radosnej, niemal ekstatycznej pozie. Jej sen jest symbolem niewinności, ale też budzącej się seksualności. Wokół niej kłębią się inne postacie kobiece w różnych pozach. Sugerują one różne etapy życia, nastroje i aspekty kobiecości – od melancholii po pożądanie. Charakterystyczne dla Klimta spirale, kwiaty i geometryczne wzory (tutaj głównie koła i owale) tworzą rodzaj „bezpiecznego kokonu” lub wyspy, na której dryfują postacie.

Artysta nigdy nie stworzył swego autoportretu. Fascynowały go kobiety i to im poświęcił większość swoich prac. Wiedeńska burżuazja nie akceptowała jego wizerunku kobiety: często nagiej i dominującej femme fatale. Prace artysty przepełnia zmysłowość i erotyzm. Malarz nigdy się nie ożenił, mimo to głębokie relacje łączyły go z wieloma, inspirującymi kobietami. Jak sam twierdził, bał się miłości i czuł przed nią respekt.


Oryginał Znajduje się w Galerii Narodowej w Pradze.