Atelier Girs- Barcz, założone w 193 roku przez dwóch grafików Anatola Girsa i Bolesława Barcza. Początkowo siedziba atelier mieściła się przy ulicy Marszałkowskiej 151. Później zaś, głównie ze względów ekonomicznych, atelier przeniesiono na ulice Smolną 40, gdzie wcześniej swoją pracownię malarską posiadał Franciszek Żmurko.

W „Atelier Girs i Barcz” poza kompleksowym opracowywaniem graficznym albumów, wydawnictwami luksusowymi, oprawami i okładkami książek, artyści zajmowali się również projektowaniem plakatów reklamowych, ekslibrysów, katalogów, prospektów, etykiet reklamowych czy firmowych blankietów listowych. Dzięki umiejętnościom Bolesława Barcza w atelier wykonywano również na specjalne zamówienia portrety, specjalne fotomontaże jak również monumentalne rzeźby czy dekoracje wnętrz.

Początkowo powstające prace, choć niejednokrotnie były indywidualnym dziełem każdego z nich, artyści sygnowali wspólnie. Większość portretów w akwaforcie czy litografii czy serigrafii wykonywał Bolesław Barcz, sam natomiast projekty układów graficznych, czy też całość ważniejszych publikacji albumowych, podobnie jak negocjacje z klientami, należały do zadań Anatola Girsa.

W 1938 roku wspomniani graficy otworzyli przy ul Miodowej 23 Oficynę Warszawską. Niestety ambitne plany nowej placówki, propagującej bibliofilskie druki, brutalnie przerwała wojna. Ostatnią wydaną przez atelier pracą była książeczka J.Stępkowskiego pt. „Modlitwa do Ducha Świętego o siłę zwycięską na polskim morzu”, odbita opracowana przez nich czcionką „Militari” i ręcznie wykonaną przez Barcza akwafortą.

Teka wydana została w 1934 roku w Krakowie przez Sekcję Plastyków Legionistów i towarzyszyła Historycznej Wystawie Legionów Polskich w Muzeum Narodowym w Krakowie. Wystawa pokazywana była później również w innych miastach, w tym we Lwowie. Na wystawie obecne były również prace Ignacego Pinkasa o tematyce legionowej, których większość zaginęła niestety podczas II wojny światowej. Część znana jest z fotografii, a te, które przetrwały, jak portret artylerzysty Tadeusza Mullera, znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie. Teka zawiera 15 litografii 10 artystów, w tym Ignacego Pinkasa. Są to prace Stanisława Dąbrowskiego, Kazimierza Dzielińskiego, Stanisława Janowskiego, Franciszka Jaźwieckiego, Stanisława Kamockiego, Tadeusza Korpala, Tadeusza Seweryna, Wincentego Wodzinowskiego i Leona Wyczółkowskiego. Prace ukazują portrety żołnierzy, walkę i życie w okopach, cmentarze wojenne i sceny symboliczne. Większość sygnowana jest ołówkiem przez autorów. Wszystkie prace powstały specjalnie na przedmiotową wystawę.Stanisław Józef Juliusz Kamocki, ps. „Stefan Kozłowski” (ur. 18 listopada 1875 w Warszawie, zm. 10 lipca 1944 w Zakopanem) – malarz i grafik, młodopolski pejzażysta.Studiował w latach 1891 – 1900 pod okiem Leona Wyczółkowskiego, Jacka Malczewskiego i Jana Stanisławskiego w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, a w 1901 i 1902 roku w Paryżu. W trakcie I wojny światowej służył w I Brygadzie Legionów Polskich. Mieszkał w Krakowie i Zakopanem, gdzie posiadał własną pracownię. Od roku 1919 kierował katedrą pejzażu w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1937 roku został mianowany profesorem zwyczajnym. Od roku 1942 uczył malarstwa w zakopiańskiej Państwowej Szkole Góralskiej Sztuki Ludowej. Był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich Sztuka (od 1906 roku), Wiedeńskiej Secesji (1911 – 1918), warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i Towarzystwa Sztuka Podhalańska. Został pochowany na starym cmentarzu w Zakopanem (kw. P-I-27). Uchodził za jednego z najzdolniejszych uczniów Stanisławskiego, za jednego z najwierniejszych kontynuatorów malarstwa pejzażowego. Początkowo tworzył wielkoformatowe obrazy na płótnie, w latach dwudziestych XX wieku niemal wyłącznie na tekturze. Malował w plenerze, utrwalał widoki Wołynia, Podola, okolic Krakowa i Tatr, niekiedy przedstawiał dekoracyjne martwe natury.Autolitografia – litografia, stworzona przez autora – artystę grafika wprost na kamieniu litograficznym. W XIX wieku istniało wiele zakładów litograficznych, w których rysunki stworzone przez artystów były przenoszone ręcznie przez rzemieślników-litografów (w odbiciu zwierciadlanym) na kamienie litograficzne. Takie litografie zatracały ważną cechę dzieła artysty – ślad ręki twórcy. Dlatego w końcu XIX wieku artyści-graficy (w Polsce m.in. Witold Wojtkiewicz, Leon Wyczółkowski i Kazimierz Sichulski) zaczęli tworzyć autolitografie, nanosząc obraz tuszem litograficznym lub tłustą kredką wprost na kamieniu. Musieli przy tym pamiętać, że – podobnie jak w przypadku np. drzeworytu – obraz na kamieniu, także ewent. napisy, ukaże się na wydruku w odbiciu lustrzanym.

Autolitografia – litografia, stworzona przez autora – artystę grafika wprost na kamieniu litograficznym.

Janusz Wiktor Kotarbiński (ur. 30 lipca 1890 w Gołonogu, zm. 13 stycznia 1940 w Zakopanem) – polski malarz, plastyk i literat.Urodził się 30 lipca 1890 we wsi Gołonóg (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej), w rodzinie Apoloniusza Eustachego i Matyldy z Mętrackich. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.W 1919 zamieszkał w Zakopanem, gdzie zaangażował się w badania jaskiń i tworzenie kolekcji etnograficznej. Kolekcję tą złożoną z przedmiotów użytkowych i ozdób kobiecych przekazał w 1923 do Muzeum Tatrzańskiego, w tym samym roku napisał i opublikował własnoręcznie ilustrowane Nowele tatrzańskie. W 1924 napisał opowiadanie o rycerzach śpiących w Dolinie Kościeliskiej, równolegle malował obrazy o tematyce górskiej, ludowej i zakopiańskie pejzaże. Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. z krakowskim Towarzystwem Przyjaciół Sztuk Pięknych. Organizował wystawy malarskie w Bazarze Polskim, w 1925 wszedł do zarządu Towarzystwa „Sztuka Podhalańska”.Dziełem, które przyniosło mu największy rozgłos, ale i przyczyniło się do zakończenia kariery malarskiej jest polichromia i witraże w kościele pw. św. Rodziny na zakopiańskich Krupówkach. Realizacja spotkała się z ostracyzmem środowiska plastyków w Zakopanem, co spowodowało wyizolowanie się twórcy. Od 1934 do śmierci w 1940 nie utrzymywał żadnych kontaktów z zakopiańskimi twórcami.

Janusz Wiktor Kotarbiński (ur. 30 lipca 1890 w Gołonogu, zm. 13 stycznia 1940 w Zakopanem) – polski malarz, plastyk i literat.Urodził się 30 lipca 1890 we wsi Gołonóg (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej), w rodzinie Apoloniusza Eustachego i Matyldy z Mętrackich. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.W 1919 zamieszkał w Zakopanem, gdzie zaangażował się w badania jaskiń i tworzenie kolekcji etnograficznej. Kolekcję tą złożoną z przedmiotów użytkowych i ozdób kobiecych przekazał w 1923 do Muzeum Tatrzańskiego, w tym samym roku napisał i opublikował własnoręcznie ilustrowane Nowele tatrzańskie. W 1924 napisał opowiadanie o rycerzach śpiących w Dolinie Kościeliskiej, równolegle malował obrazy o tematyce górskiej, ludowej i zakopiańskie pejzaże. Uczestniczył w wielu wystawach, m.in. z krakowskim Towarzystwem Przyjaciół Sztuk Pięknych. Organizował wystawy malarskie w Bazarze Polskim, w 1925 wszedł do zarządu Towarzystwa „Sztuka Podhalańska”.Dziełem, które przyniosło mu największy rozgłos, ale i przyczyniło się do zakończenia kariery malarskiej jest polichromia i witraże w kościele pw. św. Rodziny na zakopiańskich Krupówkach. Realizacja spotkała się z ostracyzmem środowiska plastyków w Zakopanem, co spowodowało wyizolowanie się twórcy. Od 1934 do śmierci w 1940 nie utrzymywał żadnych kontaktów z zakopiańskimi twórcami.

Franciszek Kostrzewski był polskim malarzem realistycznym i rodzajowy, ilustratorem, rysownikiem satyrycznym i karykaturzystą.Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.

Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844,18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.

W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu.Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki.

Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859.Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Cyklem prac Pablo Picassa zatytułowanym „Obiady na trawie” (oryg. „Le Déjeuner sur l’herbe”) jest obszerna seria wariacji, w której hiszpański mistrz w twórczy sposób zmierzył się z monumentalnym i kontrowersyjnym na tamte czasy, obrazem Édouarda Maneta o tym samym tytule, znanym w Polsce jako „Śniadanie na trawie”.

Cykl powstał głównie w latach 1959–1962 (choć bywają datowane nawet na 1954, gdy zaczął powstawać szkicownik, aż do 1964). Picasso stworzył: 27 obrazów olejnych, ponad 150 rysunków, szkiców , litografii i linorytów.

Picasso był zafascynowany obrazem Maneta, który w 1863 roku wywołał skandal w Paryżu, stanowiąc przełom w malarstwie nowoczesnym. Poprzez swoje wariacje, Picasso podjął dialog z Manetem i jego podejściem do tematu aktu i kompozycji, jednocześnie włączając te motywy w swój własny, unikalny język artystyczny.

Picasso w swojej seria prac poddaje oryginalne dzieło Maneta radykalnej transformacji, zgodnie z jego postkubistyczną estetyką: zachowuje główny schemat kompozycyjny Maneta: dwie ubrane postaci męskie i naga kobieta na pierwszym planie oraz kolejna postać kobieca w tle, kąpiąca się w strumieniu.

Manetowski realizm i sposób ujęcia światła zostają zastąpione przez kubistyczne, a czasem ekspresjonistyczne deformacje. Picasso stosuje intensywniejszą, często bardziej jaskrawą i uproszczoną paletę barw, odbiegającą od tonacji Maneta.

Unikalnym aspektem cyklu jest realizacja sceny Maneta w formie rzeźb plenerowych. Picasso stworzył makiety, które następnie zrealizował norweski artysta Carl Nesjar w wielkim formacie przy użyciu betonu i piaskowania (np. rzeźba w Moderna Museet w Sztokholmie).

Cykl „Obiady na trawie” jest świadectwem późnej, ale intensywnej twórczości Picassa, w której demonstrował swoją swobodę w czerpaniu z tradycji, jednocześnie ją dekonstruując i przekształcając.

Zdzisław Król - artysta grafik, redaktor graficzny. W 1940 student krakowskiej Prywatnej Szkoły Malarstwa prof. Alfreda Terleckiego, do 1942 krakowskiej Staatliche Handwerker und Kunstgewerbeschule (Państwowej Szkoły Rękodzieła i Rzemiosła Artystycznego). Uczestnik ruchu oporu w stopniu sierżanta podchorążego (ps. „Zielony”), dowódca patrolu dywersyjnego Okręgu Kraków Armii Krajowej. W 1944–1945 w Krakowie wolny słuchacz Wydziału Malarstwa u prof. Władysława Jarockiego, od 1945 do 1948 student Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Krakowie (później Akademia Sztuk Pięknych). Absolwent Wydziału Grafiki Użytkowej (Poligrafiki) tej uczelni. W Gdańsku od 1948, mieszkał początkowo w Oliwie, od 1951 we Wrzeszczu. Od 15 XI 1948 do 31 III 1981 redaktor graficzny Głosu Wybrzeża i Wieczoru Wybrzeża. Tworzył winiety i ilustracje, zwłaszcza do poezji i tekstów literackich w obu gazetach. Wykonywał opracowania graficzne, okładki i ilustracje do książek oraz cykle graficzna związane z Ziemią Gdańską.

Wassily Kandinsky po niezwykle wizualnej reakcji, jakiej doznał podczas wykonania kompozycji Wagnera Lohengrin w Teatrze Bolszoj, porzucił karierę prawniczą, aby studiować malarstwo w prestiżowej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Później opisał to zmieniające życie doświadczenie: „Widziałem wszystkie moje kolory w duchu, przed moimi oczami. Dzikie, niemal szalone linie były szkicowane przede mną”. Kandinsky wierzył, że kolory mają bezpośredni wpływ na ludzką duszę, a ich połączenia mogą wywoływać określone emocje. Dla Wassily’ego Kandinsky’ego muzyka i kolor były nierozerwalnie ze sobą powiązane. Ta relacja była tak wyraźna, że ​​Kandinsky skojarzył każdą nutę z konkretnym odcieniem. Kiedyś powiedział: „brzmienie kolorów jest tak wyraźne, że trudno byłoby znaleźć kogoś, kto wyraziłby jasnożółty tonami basowymi lub ciemne jezioro tonami wysokimi”.

Obraz " Róża" (" Rose") z 1927 roku, odzwierciedla w pełni dojrzały, abstrakcyjny styl Wassily’ego Kandinskiego. To dzieło, utrzymane w różowych i czerwonych tonacjach, jest przykładem jego eksperymentów z kolorem i formą, typowych dla okresu związanego z Bauhausem, gdzie Kandinsky pracował nad teorią kolorów i psychologicznym wpływem abstrakcji na odbiorcę.

Obraz jest pełen delikatnych, niemal geometrycznych kształtów, takich jak linie, okręgi i krzywe, które wydają się układać w rytmiczną, niemal muzyczną kompozycję. W twórczości Kandinskiego kolory i formy miały funkcjonować jak dźwięki w muzyce – zamiast przedstawiać konkretną rzeczywistość, miały budzić emocje i rezonować z wewnętrznymi przeżyciami widza. Róża, mimo że nie została przedstawiona w realistyczny sposób, jest obecna jako symbol – w samej kolorystyce oraz kształtach, które zdają się "rozkwitać" na płótnie.

Kandinsky wierzył, że kolory mają bezpośredni wpływ na ludzką duszę, a ich połączenia mogą wywoływać określone emocje. W "Róży" widzimy, jak artysta dąży do stworzenia harmonii między różnymi odcieniami różu co nadaje obrazowi elegancji i jednocześnie intensywności.

Na portrecie została uwieczniona Cecylia Gallerani, kochanka księcia Ludwika Sforzy. Historyk sztuki Antonina Vallentin, porównując uśmiech Cecylii z uśmiechem Lisy Gherardini na obrazie Mona Lisa stwierdziła, że Cecylia jest młodszą siostrą Lisy, która za wcześnie straciła dzieciństwo.Gronostaj zawiera liczne skojarzenia. Według tradycji gronostaj symbolizuje czystość i niewinność. Zwierzę to stanowi również aluzję do Ludwika Sforzy, który od 1488 roku nosił tytuł Gronostaja (L’Ermellino). Gronostaj ma na obrazie czujne oko a jego przednia łapa jest silnie umięśniona. Gronostaj znajdowało się również w godle Ludwika Sforzy. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX wieku została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Obecnie bywa używana w grafice artystycznej. Płyty otrzymane techniką heliograwiury można uzupełniać innymi metodami technik druku wklęsłego. Sporadycznie używa się tej techniki także przy reprodukcji dzieł sztuki, gdy trzeba stworzyć niewielką liczbę kopii o bardzo wysokiej jakości.

Giuseppe Arcimboldo był włoskim malarzem, najbardziej znanym z wyjątkowych portretów stworzonych z różnych owoców, warzyw, kwiatów, a także innych przedmiotów codziennego użytku. Jego prace są znane z niezwykłego połączenia realizmu i wyobraźni, tworząc efekty wizualne, które zaskakują i intrygują widzów.

Arcimboldo pracował głównie w stylu manierystycznym, który cechował się wysublimowanym pięknem, skomplikowanymi formami i fantazyjnymi przedstawieniami. Jego najbardziej znane dzieła przedstawiają portrety ludzkie skonstruowane z naturalnych elementów, takich jak owoce, warzywa, ryby i kwiaty. Dzięki temu uzyskiwał niezwykłe efekty wizualne, które angażowały widza na wielu poziomach.

Arcimboldo stworzył serię portretów, w których postacie były skomponowane z różnych elementów natury. Na przykład, jego dzieło *"Lato"* (Summer) przedstawia mężczyznę, którego głowa zbudowana jest z owoców, takich jak winogrona, arbuzy i inne letnie plony. Podobnie, w "Zimie"* (Winter) przedstawia postać utworzoną z takich elementów jak orzechy i suszone owoce czy prezentowana „Jesień” pełna dojrzałych owoców, grzybów, plonów lasów.

Giuseppe Arcimboldo pozostawił trwały ślad w historii sztuki, a jego prace zyskały nową popularność w XX wieku, zwłaszcza w kontekście surrealizmu i pop-artu. Jego unikalny styl i wyobraźnia wciąż inspirują współczesnych artystów, a jego obrazy są cenione w muzeach na całym świecie. Jego twórczość pokazuje, jak sztuka może łączyć różne dyscypliny i inspirować do refleksji nad naturą rzeczywistości.

Renoir, miłośnik muzyki, jak większość impresjonistów, często przedstawiał młode dziewczyny przy fortepianie. Tematyka ta wywodzi się z malowanych w XVII i XVIII w. zgromadzeń muzyków, być może także z twórczości jemu współczesnych: Paula Cézanne’a (1839-1906), Edouarda Maneta (1832-1883) czy Edgarda Degasa (1834-1917). Renoir podejmuje zatem tradycyjny temat, który łączy geometryczne linie pianina z falującymi ruchami młodych dziewcząt. Unika jednak umieszczania zbyt wielu szczegółów, aby skoncentrować się na dwóch postaciach kobiecych. Widziana z profilu młoda blondynka rozszyfrowuje partyturę, którą gra prawą ręką. U jego boku pochylona nad fortepianem młoda brunetka śledzi wzrokiem partyturę. Obraz mógł powstać w domu Renoira, który w 1890 roku podarował żonie fortepian. Istnieje co najmniej sześć innych wersji tego obrazu. Renoir niewątpliwie posłużył się tymi samymi modelami, co w „Portrecie dwóch małych dziewczynek” w Musée de l'Orangerie.

Jan Styka jako pierwszy z artystów polskich zilustrował pełny tekst Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a jego twórczość związana z tą powieścią była szczególnie obfita. W ciągu wielu lat pracy artysta wykonał ponad 200 rysunków i malowideł en grisaille (do wydawnictwa Flammariona) oraz kilkanaście barwnych obrazów olejnych. Do kręgu zbliżonych tematycznie przedstawień należy także jego panorama Męczeństwo chrześcijan w cyrku Nerona oraz ilustracje do noweli Pójdźmy za Nim ! Jan Styka (1858-1925) malował obrazy historyczne, religijne, portrety i sceny batalistyczne. Najbardziej znany był jako twórca ogromnych rozmiarów panoram historycznych i religijnych. Artysta urodził się we Lwowie. Od 1877 roku studiował w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych, a następnie (w latach 1882-1885) w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Charles Wittman (1876 - 1953) - francuski malarz,grafik,ilustrator, absolwent École des Beaux-Arts w Paryżu.

František Kupka był czeskim malarzem, który odegrał kluczową rolę w rozwoju sztuki abstrakcyjnej. Choć urodził się na terenie dzisiejszych Czech, większą część swojego artystycznego życia spędził we Francji, gdzie stał się jednym z pionierów malarstwa abstrakcyjnego, chociaż w swoim czasie nie zdobył aż tak dużej popularności jak niektórzy jego współcześni, np. Wassily Kandinsky czy Piet Mondrian. Jednak w miarę upływu lat, znaczenie jego twórczości zaczęło być coraz bardziej doceniane, a on sam stał się jedną z kluczowych postaci w historii sztuki nowoczesnej.

Jego abstrakcja nie była jednak jedynie grą form i barw – miała swoje źródła w filozofii, teorii muzyki oraz matematyce. Inspiracją dla Kupki były m.in. teorie o synestezji (połączeniu zmysłów) oraz próby oddania w malarstwie rytmu i harmonii znanej z muzyki.

"Wokół jednego punktu" (fr. "Autour d’un point") to seria prac stworzona przez Franciszka Kupkę. Powstała ona w latach 20. XX wieku i jest jednym z kluczowych przykładów jego badań nad geometrią i abstrakcją. W tej serii Kupka eksploruje zjawiska związane z ruchem, przestrzenią oraz relacją kształtów, koncentrując się na dynamice linii i formy wokół centralnego punktu.

Seria ta składa się z kilku obrazów, w których artysta analizuje rozwój linii i formy, krążących wokół jednego, centralnego punktu, co symbolizuje nie tylko ruch, ale i ideę nieskończoności. Geometria w tej serii odgrywa kluczową rolę, a abstrakcja staje się medium do zgłębiania nie tylko artystycznych, ale i filozoficznych koncepcji.

Kupka pozostawił po sobie bogaty dorobek, który w pełni doceniono dopiero po jego śmierci. Jego prace znajdują się obecnie w najważniejszych muzeach świata, takich jak Centre Pompidou w Paryżu czy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku.

Pocałunek został namalowany farbami olejnymi na płótnie w wymiarze 180x180 cm. Do stworzenia dzieła autor wykorzystał również płatki złota. Obraz przedstawia zatraconą w miłosnym objęciu parę kochanków na skarpie łąki kwiatowej. Kochankowie odziani w złote szaty zostali uchwyceni w pozie sugerującej zbliżający się pocałunek.

Na pierwszy rzut oka obraz tworzy mieniącą się kolorami złotą plamę. Dopiero po chwili wyłania się w górnej części omdlewająca z zachwytu kobieca twarz, jej nagie ramie wystaje z różnobarwnej obcisłej sukienki, a drobna dłoń spoczywa na męskim karku. Kobietę klęczącą na kwiecistym podłożu obejmuje postawny barczysty brunet o ciemnej karnacji. Widoczny jest tylko profil jego twarzy. Rękoma przytrzymuje głowę partnerki, by na jej policzku złożyć pocałunek.Kochankowie toną w swych stylizowanych w geometryczne wzory szatach. Jej żółtą sukienkę zdobią pęki czerwonych i granatowych kwiatów w kształcie kół, symbolu kobiecości. Jego złoty płaszcz – ciemnobrązowe i białe okolone brązem kanciaste prostokąty. Postać mężczyzny wydaje się chronić i osłaniać kobietę. Ona uosabia miękką delikatność, jest jednak równorzędnym partnerem. Żadna z postaci nie dominuje.

„Złoty okres” w którym powstało dzieło, to okres malarskiej fascynacji Klimta złotem. Wiele obrazów artysty powstałych w tym okresie, ma bogate zdobienia wykonane z płatków szczerego złota. Prawdopodobnie popularność Pocałunku wynika również z zastosowania tej techniki. Z jednej strony złoto w sztuce budzi przede wszystkim mistyczne i religijne skojarzenia, z drugiej posiada realną wartość utożsamianą z wysoką ceną. W tym okresie artysta tworzył pracę na skalę międzynarodową i awansował do elity najdroższych malarzy portretowych Europy.

W roku 1908 został zakupiony przez Österreichische Galerie Belvedere w Wiedniu i znajduje się w jej kolekcji do dziś.

Gustav Klimt – austriacki malarz i grafik, symbolista. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli secesji, przedstawiciel wiedeńskiego modernizmu. Od około 1890 roku Klimt zaczął coraz bardziej rozwijać swój niepowtarzalny, ekspresjonistyczny styl, który wyróżniają charakterystyczne, płaskie ornamenty. W 1890 roku wystąpił ze stowarzyszenia artystów Künstlerhaus i wspólnie z innymi twórcami założył Secesję Wiedeńską. Stowarzyszenie, które dokonało secesji, czyli odejścia, oddzielenia się od obowiązujących norm, zasad i tradycji w sztuce. W 1897 r. Gustav Klimt w jednej chwili staje w światłach jupiterów. Jako prezes Stowarzyszenia Artystów Austriackich jest wiodącą postacią wśród tzw. secesjonistów, dążących do odnowy w sztuce. Pawilon Secesji na wiedeńskim Placu Karola staje się budynkiem wystawowym nowego ruchu. Jest to okres największych jak do tej pory skandali artystycznych, których punkt szczytowy nastąpił w 1900 r., kiedy Gustav Klimt ukończył obrazy przedstawiające alegorie wydziałów Uniwersytetu Wiedeńskiego. W piśmie protestacyjnym w sprawie alegorii wydziałów, namalowanych przez Klimta dla Uniwersytetu Wiedeńskiego, napisano: „Nie walczymy przeciwko nagiej ani przeciwko wolnej sztuce, tylko przeciwko sztuce brzydkiej”. Na wystawie światowej w Paryżu Klimt otrzymuje Grand Prix za obraz "Filozofia" z cyklu alegorii wydziałów. Od tej chwili Gustav Klimt cieszy się sławą na skalę europejską.

Tom Wesselmann, obok takich twórców jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein, jest uważany za jednego z pionierów amerykańskiego pop-artu, znanym przede wszystkim z tworzenia śmiałych, kolorowych kompozycji, które często przedstawiały tematy związane z konsumpcją, reklamą i kulturą popularną. Jego sztuka, silnie inspirowana współczesnym światem mediów, reklam oraz komercji, różniła się jednak od wielu innych twórców pop-artu, takich jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein. Wesselmann starał się unikać nadmiernej ironii i dystansu, charakterystycznych dla niektórych twórców tego nurtu, kładąc większy nacisk na estetykę i klasyczne tematy, takie jak akt czy martwa natura.

Wesselmann nigdy nie dążył do skandalizowania – raczej do artystycznej analizy nagości jako motywu kulturowego

Jednym z ważniejszych dzieł Toma Wesselmanna jest jego seria aktów, w tym kompozycja „Nagość Cynthii” („Cynthia Nude”). W ramach tej serii Wesselmann eksplorował temat ciała kobiecego, które traktował zarówno jako klasyczny motyw malarski, jak i jako symbol nowoczesnej, zmysłowej konsumpcji w kulturze popularnej.

Prace Toma Wesselmanna cieszą się dużym uznaniem zarówno w środowisku artystycznym, jak i na rynku sztuki. Jako jeden z czołowych przedstawicieli pop-artu, Wesselmann zdobył światową sławę za życia, a jego twórczość wciąż jest ceniona, kolekcjonowana i wystawiana w prestiżowych muzeach i galeriach. Jego dzieła regularnie pojawiają się na aukcjach i osiągają bardzo wysokie ceny, co świadczy o ich popularności i wartości rynkowej.

Frantisek Kupka był czeskim malarzem, który odegrał kluczową rolę w rozwoju sztuki abstrakcyjnej. Większą część swojego artystycznego życia spędził we Francji, gdzie stał się jednym z pionierów malarstwa abstrakcyjnego, chociaż w swoim czasie nie zdobył aż tak dużej popularności jak niektórzy jego współcześni, np. Wassily Kandinsky czy Piet Mondrian. Jednak w miarę upływu lat, znaczenie jego twórczości zaczęło być coraz bardziej doceniane, a on sam stał się jedną z kluczowych postaci w historii sztuki nowoczesnej.

František Kupka zafascynowany filozofią, nauką, muzyką i ezoteryką, Kupka uważał, że malarstwo może być medium wyrażającym uniwersalne zasady istnienia, podobnie jak muzyka jest sztuką wyrażającą emocje bez potrzeby odwoływania się do form przedstawieniowych.

Kształt niebieskiego to obraz, który ilustruje jego zainteresowanie czystą geometrią i badaniem koloru. Głównym elementem kompozycji jest dominujący niebieski kolor, który stanowi bazę do zbudowania relacji pomiędzy kształtami na płótnie. Formy na obrazie są dynamiczne, ale zarazem wyważone, tworząc wrażenie harmonii i porządku.

Nie ma tu odniesień do rzeczywistego świata – obraz jest całkowicie abstrakcyjny. Kolor niebieski, który jest kluczowy dla tej kompozycji, ma symboliczne znaczenie w sztuce.

Kształt niebieskiego należy do serii prac, które František Kupka stworzył, badając związki między kolorem a muzyką, ruch i czas w przestrzeni. Uważał, że sztuka, podobnie jak muzyka, może wywoływać emocje jedynie za pomocą barw i form.

Twórczość Frantiska Kupka stała się przedmiotem licznych analiz i badań naukowych, a także retrospektyw. W XX wieku jego pozycja w kanonie historii sztuki została wyraźnie umocniona, a badacze podkreślają jego wkład w rozwój abstrakcji i teoretyczne podejście do sztuki. Prace Františka Kupki są cenione nie tylko przez krytyków sztuki i historyków, ale także przez kolekcjonerów, co potwierdzają zarówno wysokie notowania na aukcjach, jak i znaczenie jego dzieł w kolekcjach muzealnych na całym świecie.

Tom Wesselmann, obok takich twórców jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein, jest uważany za jednego z pionierów amerykańskiego pop-artu, znanym przede wszystkim z tworzenia śmiałych, kolorowych kompozycji, które często przedstawiały tematy związane z konsumpcją, reklamą i kulturą popularną. Jego sztuka, silnie inspirowana współczesnym światem mediów, reklam oraz komercji, różniła się jednak od wielu innych twórców pop-artu, takich jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein. Wesselmann starał się unikać nadmiernej ironii i dystansu, charakterystycznych dla niektórych twórców tego nurtu, kładąc większy nacisk na estetykę i klasyczne tematy, takie jak akt czy martwa natura.

Wesselmann nigdy nie dążył do skandalizowania – raczej do artystycznej analizy nagości jako motywu kulturowego.

Tom Wesselmann, obok takich twórców jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein, jest uważany za jednego z pionierów amerykańskiego pop-artu, znanym przede wszystkim z tworzenia śmiałych, kolorowych kompozycji, które często przedstawiały tematy związane z konsumpcją, reklamą i kulturą popularną. Jego sztuka, silnie inspirowana współczesnym światem mediów, reklam oraz komercji, różniła się jednak od wielu innych twórców pop-artu, takich jak Andy Warhol czy Roy Lichtenstein. Wesselmann starał się unikać nadmiernej ironii i dystansu, charakterystycznych dla niektórych twórców tego nurtu, kładąc większy nacisk na estetykę i klasyczne tematy, takie jak akt czy martwa natura.

Wesselmann nigdy nie dążył do skandalizowania – raczej do artystycznej analizy nagości jako motywu kulturowego

Jednym z ważniejszych dzieł Toma Wesselmanna jest jego seria aktów, w tym kompozycja z serii ‘Bedroom”. W ramach tej serii Wesselmann eksplorował temat ciała kobiecego, które traktował zarówno jako klasyczny motyw malarski, jak i jako symbol nowoczesnej, zmysłowej konsumpcji w kulturze popularnej.

Prace Toma Wesselmanna cieszą się dużym uznaniem zarówno w środowisku artystycznym, jak i na rynku sztuki. Jako jeden z czołowych przedstawicieli pop-artu, Wesselmann zdobył światową sławę za życia, a jego twórczość wciąż jest ceniona, kolekcjonowana i wystawiana w prestiżowych muzeach i galeriach. Jego dzieła regularnie pojawiają się na aukcjach i osiągają bardzo wysokie ceny, co świadczy o ich popularności i wartości rynkowej.

Seria "Cowboys and Indians" Andy'ego Warhola, stworzona w 1986 roku, jest jedną z jego ostatnich serii, w której artysta eksploruje amerykańskie motywy i ikony. Składa się z 10 serigrafii, które przedstawiają zarówno słynne postaci historyczne, jak i stereotypowe wyobrażenia o Dzikim Zachodzie.

Warhol w serii "Cowboys and Indians" łączy postacie historyczne i legendarne z motywami kulturowymi, które kształtowały amerykańską tożsamość. Prace te prezentują takie postacie jak: „Geronimo** – słynny wódz Apaczów, który walczył o prawa swojego ludu, „Buffalo Bill” – ikona amerykańskiego Dzikiego Zachodu, znany z organizacji widowisk przedstawiających życie na pograniczu, „Sitting Bull** – wódz Siuksów, znany z udziału w bitwie nad Little Bighorn, oraz legendarnych bohaterów westernów, symbole amerykańskiego ducha.

Seria "Cowboys and Indians" zachowuje charakterystyczny dla Warhola styl – wykorzystuje intensywne, kontrastowe kolory i technikę sitodruku. Artysta łączy fotografie i tradycyjne obrazy z elementami graficznymi, nadając im nowoczesny wygląd. Warhol często stosuje efekt nakładania kolorów, co dodaje pracom dynamiki i wrażenia ruchu.

Warhol dorastał w epoce zachodnich gwiazd, takich jak Lone Ranger, Roy Rogers, Hopalong Cassidy i John Wayne. W młodości fascynowała go romantyka Zachodu kreowana przez filmy; w wieku dorosłym pozostawał zaintrygowany tym gatunkiem, a zachodnia estetyka wywarła wpływ na większość jego dzieł sztuki. Seria ta jest ważnym elementem dorobku Warhola, ponieważ pokazuje jego umiejętność łączenia kulturowych ikon z krytycznym spojrzeniem na amerykańską historię i tożsamość. Prace z "Cowboys and Indians" są cenione nie tylko za swoją estetykę, ale również za głębsze przesłanie, które skłania do refleksji nad mitami i rzeczywistością amerykańskiego Dzikiego Zachodu. Prace z serii "Cowboys and Indians" były wystawiane w wielu prestiżowych galeriach i muzeach na całym świecie, przyciągając uwagę zarówno krytyków, jak i publiczności. Kolekcje te znajdują się w wielu prywatnych i publicznych zbiorach, stanowiąc ważny element dziedzictwa artystycznego Andy'ego Warhola.

Seria "Cowboys and Indians" Andy'ego Warhola, stworzona w 1986 roku, jest jedną z jego ostatnich serii, w której artysta eksploruje amerykańskie motywy i ikony. Składa się z 10 serigrafii, które przedstawiają zarówno słynne postaci historyczne, jak i stereotypowe wyobrażenia o Dzikim Zachodzie.

Warhol w serii "Cowboys and Indians" łączy postacie historyczne i legendarne z motywami kulturowymi, które kształtowały amerykańską tożsamość. Prace te prezentują takie postacie jak: „Geronimo** – słynny wódz Apaczów, który walczył o prawa swojego ludu, „Buffalo Bill” – ikona amerykańskiego Dzikiego Zachodu, znany z organizacji widowisk przedstawiających życie na pograniczu, „Sitting Bull** – wódz Siuksów, znany z udziału w bitwie nad Little Bighorn, oraz legendarnych bohaterów westernow, symbole amerykańskiego ducha.

Seria "Cowboys and Indians" zachowuje charakterystyczny dla Warhola styl – wykorzystuje intensywne, kontrastowe kolory i technikę sitodruku. Artysta łączy fotografie i tradycyjne obrazy z elementami graficznymi, nadając im nowoczesny wygląd. Warhol często stosuje efekt nakładania kolorów, co dodaje pracom dynamiki i wrażenia ruchu.

Warhol dorastał w epoce zachodnich gwiazd, takich jak Lone Ranger, Roy Rogers, Hopalong Cassidy i John Wayne. W młodości fascynowała go romantyka Zachodu kreowana przez filmy; w wieku dorosłym pozostawał zaintrygowany tym gatunkiem, a zachodnia estetyka wywarła wpływ na większość jego dzieł sztuki. Seria ta jest ważnym elementem dorobku Warhola, ponieważ pokazuje jego umiejętność łączenia kulturowych ikon z krytycznym spojrzeniem na amerykańską historię i tożsamość. Prace z "Cowboys and Indians" są cenione nie tylko za swoją estetykę, ale również za głębsze przesłanie, które skłania do refleksji nad mitami i rzeczywistością amerykańskiego Dzikiego Zachodu. Prace z serii "Cowboys and Indians" były wystawiane w wielu prestiżowych galeriach i muzeach na całym świecie, przyciągając uwagę zarówno krytyków, jak i publiczności. Kolekcje te znajdują się w wielu prywatnych i publicznych zbiorach, stanowiąc ważny element dziedzictwa artystycznego Andy'ego Warhola.

Alfons Mucha był jedną z najbardziej fascynujących artystów przełomu XIX i XX wieku. Jego twórczość nierozerwalnie wiąże się ze stylem, którego nazwa – Art Nouveau .Był nie tylko malarzem i grafikiem, ale interesował się także rzeźbą, biżuterią, dekoracją wnętrz i sztuką użytkową, Jednak jego prawdziwy talent ujawnił się w grafikach. Stała się ona podstawą jego ogromnej sławy, która trwa dzisiaj.

Dzieła Alfonsa Muchy są bardzo cenione na rynku sztuki a jego prace, szczególnie plakaty, ilustracje i dekoracyjne kompozycje, osiągają wysokie ceny na aukcjach oraz w galeriach sztuki. Jego unikalny styl, łączący eleganckie linie, ornamenty roślinne i eteryczne postacie, stał się ikoną tego nurtu, co zwiększa wartość jego twórczości. Popyt na dzieła Muchy utrzymywał się dzięki wyjątkowości i atrakcyjności jego rozpoznawalnego na pierwszy rzut oka stylu – le style Mucha – który stał się wizytówką francuskiej secesji. Figurą centralną twórczości artysty jest kobieta – anielsko piękna, zmysłowa, długowłosa, wyidealizowana wpisana jest w kompozycje płynnych miękkich linii, symboli, znaków, roślinnych ornamentów. Niezwykłe jest jej spojrzenie: nieco zamglone, zupełnie jakby właśnie wracała do świadomości, tak jak to się dzieje w momencie przebudzenia, na granicy światów…

„Zodiak” (fr. Zodiac) to jeden z najsłynniejszych cykli plakatów autorstwa Alfonsa Muchy. Ten cykl, wydany w 1896 roku, miał początkowo charakter komercyjny, ale szybko zyskał ogromną popularność i uznanie jako dzieło sztuki dekoracyjnej. Powstał jako plakat promocyjny dla paryskiej drukarni Champenois, z którą Mucha współpracował przez wiele lat. Został zamówiony jako kalendarz firmowy na rok 1897, co tłumaczy jego związek z tematyką astrologiczną i układem znaków zodiaku. Plakat szybko zyskał popularność poza pierwotnym zastosowaniem reklamowym i stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych przykładów stylu Art Nouveau.

Dzieła Muchy są pożądane nie tylko przez kolekcjonerów, ale również przez instytucje muzealne. Wystawy poświęcone jego twórczości organizowane są w najważniejszych muzeach na całym świecie, co tylko zwiększa jego wartość rynkową i prestiż.

Z uwagi na nieprzemijającą popularność secesji i unikalność stylu Muchy, można oczekiwać, że jego dzieła będą nadal utrzymywać wysoką wartość na rynku sztuki. Jego wpływ na estetykę współczesną jest nadal zauważalny, a rosnące zainteresowanie kolekcjonerów historycznymi dziełami graficznymi zapewnia, że ceny jego prac będą rosły w miarę upływu czasu.

Jean-Claude Quilici to francuski malarz urodzony w Marsylii w 1941 roku. Od bardzo młodego wieku studiował sztuki piękne i uczestniczył w wielu wystawach jeszcze przed ukończeniem dwudziestego roku życia. W latach 60. zdobył liczne nagrody malarskie.

Jego twórczość estetycznie przypomina prace artystów prowansalskich. Jednak Quilici nie tylko przedstawia Prowansję, ale wszystkie krajobrazy, które podziwia i które go inspirują, często związane z jego podróżami do USA, Hiszpanii czy Maroka. Jego styl charakteryzuje się wykorzystaniem światła i koloru, z paletą bluesów, szarości i ochry, tworząc "święto", "krzyk radości" w swoich obrazach. Nazywany jest malarzem światła.

Jean-Claude Quilici po raz pierwszy wystawił swoje prace w 1958 roku i zdobył międzynarodową sławę, wystawiając w USA i Japonii. Otrzymał kilka nagród, w tym "la mention spéciale" od Jury Grand Prix na Festiwalu w Awinionie. Realizował również zamówienia publiczne dla Uniwersytetu w Corte i metra w Marsylii. W 1997 roku stworzył scenografię operową do "Mireille" Gounoda dla koprodukcji oper w Marsylii i Bordeaux.

Paul Delvaux belgijski malarz, surrealista tworzący wcześniej w nurcie neoimpresjonizmu i ekspresjonizmu. Dla twórczości Delvaux charakterystyczne są nagłe zwroty, podyktowane emocjonalnie przemiany i radykalne zmiany kierunku.

W 1925 poznał Magritte'a i de Chirico, którzy wywarli istotny wpływ na ukształtowanie się jego osobistego stylu, a w 1930 dołączył do ugrupowania L'Art Vivant[a]. Styl artysty zwrócił się ku sztuce metafizycznej przy fascynacji malarstwem de Chirico, z którym zacieśnił łączące ich więzi i o którym mówił: „Z nim zrealizuję wszystko, co jest tylko możliwe – przemysłowe miasta z cichymi ulicami, zapełnione ludzkimi cieniami, których nie widać. „Nigdy nie zastanawiałem się, czy to jest surrealizm, czy nie”.

W nurcie surrealistycznym rozwijał konsekwentnie swą stylistykę w sposób niezależny, dochodząc do tego, co określane jest mianem „realizmu magicznego”. W kompozycjach kojarzących się ze scenami z sennych marzeń powielane są postacie sztywnych, melancholijnych kobiet na tle kolumnad, ogrodów, opustoszałych ulic, dworców kolejowych, nierzadkim elementem są ludzkie szkielety i czaszki. Te przesycone chłodnym erotyzmem wyobrażenia emanują nastrojem zagadkowości, tajemniczości i niepokoju

Każde dzieło Delvaux jest jak otwarta księga do interpretacji, pełna symboli i metafor.

Obraz "Tunel" autorstwa Paula Delvaux jest dziełem, które odzwierciedla jego unikalny styl i fascynację surrealistycznymi motywami, głębokie emocje i psychikę artysty. Symbolika w "Tunelu" może być wielowymiarowa, ale często odnosi się do tematów takich jak Eros i Thanatos — seks i śmierć. Delvaux miał obsesję na punkcie pociągów, a tunel w jego twórczości mógłby symbolizować podróż, przejście lub transformację.

Najbogatszy zbiór pac Paula Delvaux posiada Muzeum Sztuki Nowoczesnej MoMA w Nowym Jorku.

W 2015 r. w Muzeum Thyssen-Bornemisza w Madrycie zorganizowano wystawę poświęconą Delvauxowi, zatytułowaną "Paul Delvaux: A Walk with Love and Death" (Spacer z miłością i śmiercią). Na wystawie prezentowano prace tego belgijskiego malarza, w tym obraz "Tunel" (The Viaduct). Prace Delvaux były również wystawiane w innych instytucjach sztuki na całym świecie.

Andy Warhol, znany ze swoich portretów ikon kultury, stworzył także serię prac poświęconych szwedzkiej aktorce Ingrid Bergman. Te portrety, powstałe w 1983 roku, są przykładem fascynacji Warhola gwiazdami Hollywood i ich wizerunkami w kulturze masowej. Warhol wykorzystał trzy różne wizerunki Bergman: jeden z jej roli w filmie „Casablanca” (1942), drugi portret studyjny, i trzeci z jej roli w filmie „Gaslight” (1944). Każdy z tych obrazów został przekształcony przez Warhola w ikonę pop-artu poprzez uproszczenie i intensyfikację kolorów.

„Trwałość pamięci” (hiszp. „La persistencia de la memoria”) jest najsłynniejszym obrazem Salvadora Dalego. Świat zna go również pod nazwą „Uporczywość pamięci”, lub „Miękkie zegary”. Powstał on w 1931 r. jako olej na płótnie o wymiarach 24×33 cm. Początkowo „Trwałość pamięci” była wystawiana w galerii Pierre Colle w Paryżu, a od 1934 r. można ją podziwiać w nowojorskim Museum of Modern Art.

Obraz ten stanowi jeden z najbardziej znanych symboli surrealizmu oraz popkultury. Kompozycja „Trwałości pamięci” jest mieszana, w której artysta wykorzystał nadrealność, zaskakujące zestawienia, oniryzm, a także światłocień. Kolorystyka obrazu jest stonowana oraz spokojna. Przeważają tu brązy, błękity, biele i czerń.

„Trwałość pamięci” S. Dalego łączy w sobie elementy realności oraz fantazji. Obraz ten przedstawia trzy zdeformowane i roztapiające się tarcze zegarów kieszonkowych, na których tle widać nadmorski krajobraz. Czwarty zegar w kolorze starego złota, zjadany przez mrówki, pozostał zamknięty. Malarz umieścił go w lewym dolnym rogu swojego dzieła. Na środku obrazu, tuż pod rozpuszczającą się tarczą jednego z zegarów można rozpoznać ludzką głowę, która najprawdopodobniej stanowi autoportret hiszpańskiego artysty.

Dali stworzył swój obraz w sposób bardzo zaskakujący i swobodnie połączył ze sobą różne przedmioty. Elementy na płótnie „Trwałości pamięci” zostały tak rozmieszczone, iż mamy wrażenie dużej przestrzeni oraz pustki. Dzięki swojej bujnej wyobraźni Dali podzielił wszystkie detale na „miękkie” (zegary) i „twarde” (skały wybrzeża).

Miękkie zegary są wiotkie i rozpuszczają się jak przejrzały ser camembert, który malarz spożył tego samego wieczora, rozmyślając o filozofii i o problemach „supermiękkości” („paranoiczno-krytyczny camembert”). Tajemniczy krajobraz w tle tarcz zegarów to Port Lligat u wybrzeży Katalonii, w którym on i jego ukochana Gala najczęściej spędzali wakacje. Mrówki to powtarzający się motyw w obrazach Dalego. Symbolizują one rozkład i atakują mechanizm czasu, czyli złoty zegarek kieszonkowy, będący metaforą przemijania ludzkiej egzystencji.

Interpretacji tytułu tego dzieła S. Dalego jest wiele. Jedna z nich mówi, iż ma on odzwierciedlać najczęstsze wrażenie, jakie czyni on na swoim odbiorcy, czyli pozostawia trwały ślad w jego pamięci.

Dufy wykonał tą kompozycję dla swojej przyjaciółki Marcelle Oury.

Marcelle OURY (1894-1980) – dziennikarka i krytyk sztuki, przyjaciółka Dufy’ego.

Litografia pochodzi z teki wydanej przez Libraire Academique Perrin w Paryżu pt.”Hołd dla

Raoul Dufy” i wykonanej przez Atelier Mourlot.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w

portach i na morzu.

Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są

przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe,

nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem

linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska

często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie

spontaniczności i dynamiki. Dufy zwykł o malarstwie mówić tak: ”widz, gdy tylko staje przed

obrazem, otwiera usta, zanim jeszcze otworzy oczy.”

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu.

Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w

portach i na morzu.

Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są

przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe,

nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem

linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska

często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie

spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z

najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w

portach i na morzu.

Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są

przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe,

nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem

linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska

często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie

spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z

najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Książę Joinville (François d'Orléans, 1818-1900) był znanym francuskim admirałem i członkiem rodziny królewskiej (synem Ludwika Filipa I). Był postacią związaną z morzem i dyplomacją. Jego powitanie na pokładzie "Britanica" (lub "Britannia") – angielskiej fregaty – to wydarzenie, które mogło mieć miejsce w ramach relacji dyplomatycznych między Francją a Wielką Brytanią. Tego typu ceremonie były często wystawne i pełne splendoru.

Dufy'ego fascynowały sceny publiczne, uroczystości, życie towarzyskie elit, ale także życie w portach i na morzu. Ten temat idealnie łączy te zainteresowania.

Obrazy Dufy'ego zawsze emanują światłem i radością. Nawet oficjalne sceny są przedstawiane z pewną beztroską i optymizmem. W jego pracach dominują jaskrawe, nasycone kolory– błękit nieba i morza, biel żagli, czerwień i złoto flag. Dufy był mistrzem linii. Kontury postaci, statków i detali są rysowane szybko i pewnie, ale z lekkością. Kreska często nie zamyka formy idealnie, a kolor może "wychodzić" poza nią, co tworzy wrażenie spontaniczności i dynamiki. Jego wszechstronność i unikalny styl sprawiły, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów XX wieku.

Georges Braque (ur. 13 maja 1882 w Argenteuil, zm. 31 sierpnia 1963 w Paryżu) – francuski malarz, grafik i rzeźbiarz, wraz z Pablem Picassem był twórcą kubizmu.

Kształcił się na malarza pokojowego, jednak równolegle studiował wieczorowo na École des Beaux-Arts, a później w innych szkołach artystycznych w Paryżu. Na Académie Humbert, gdzie uczył się w latach 1902–04, spotkał Francisa Picabię. Początkowo tworzył pod wpływem impresjonizmu, następnie fowizmu i sztuki Cézanne’a, we współpracy z Picassem stworzył teorię kubizmu i wprowadził ją do swojego malarstwa. Eliminował przestrzeń i rozkładał przedmiot, ukazując go na płaszczyźnie płótna równocześnie ze wszystkich stron, przez co zbliżał się do abstrakcji.

Jednym z charakterystycznych motywów malarstwa Braqua były ptaki podczas lotu.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ” Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szekspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996.pgs. 64-65. no. 71-1F.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ” Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szekspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996.pgs. 68-7 C.

Dali w latach 1946 – 1968 wykonał ponad dwieście kompozycji do różnych dzieł Szekspira, m.in. Makbet, Romeo i Julia, Jak wam się podoba, Henryk IV, Henryk V, Henryk VI, Henryk VIII, Poskromienie złośnicy, Wesołe kumoszki z Windsoru, Stracone zachody miłości, Dwaj panowie z Werony, Ryszard II, Ryszard III, Wszystko dobre, co się dobrze kończy. 31 sztuk z nich, w metalowej technice suchej igły, zostały wydane w dwóch tomach (1968,1971) pod tytułem ” Much Ado About Shakespeare” (Wiele hałasu o Szekspira), który jest parafrazą sztuki Szkspira „Much Ado About Nothing” (Wiele hałasu o nic).

Referencje:

Field, A. The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dalí. The Salvador Dalí Archives, 1996.pgs. 64-65. no. 71-1F.

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu.Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala. Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu.

Lewental w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj Rejtana, Iwana Groźnego oraz Wieszczby Lirnika, odtworzonych najwierniej przez Panów Maszyńskiego i Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]

Salomon (Franciszek Salezy) Lewental (1841-1902), wydawca i księgarz warszawski, założyciel tygodnika „Kłosy”.

Obraz przedstawia wydarzenie, które miało miejsce w 1574 na Wawelu w Krakowie. Podczas turnieju rycerskiego uświetniającego uroczystości koronacyjne Henryka Walezego, kopię zatkniętą przez Samuela Zborowskiego podjął dworzanin kasztelana wojnickiego, Jana Tęczyńskiego. Zborowski pochodzący z wysokiego rodu, uznał to za obrazę tak dużą, że zaatakował kasztelana Tęczyńskiego śmiertelnie raniąc czekanem podkomorzego sanockiego Andrzeja Wapowskiego usiłującego zapobiec burdzie. Malarz przedstawił moment, w którym śmiertelnie rannego Wapowskiego przyniesiono do komnaty przed oblicze króla. Na pierwszym planie widać grupę z rannym (lub martwym już) Wapowskim, w centrum stoi Jan Tęczyński wskazujący prawą dłonią na zwłoki podkomorzego i proszący króla o sprawiedliwy wyrok, a po prawej stoi sprawca Samuel Zborowski z czekanem w lewej dłoni. Zakłopotanie Henryka Walezego wskazuje, że słaby, uwikłany w elekcyjne komeraże ze Zborowskimi, król nie będzie w stanie prawa wyegzekwować, gdy dotyka ono przedstawiciela możnego rodu.

Zabicie Wapowskiego w czasie koronacji Henryka Walezego w 1862 został zakupiony przez prezesa Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych księcia Władysława Hieronima Sanguszkę za kwotę 800 florenów. Publiczności prezentowany był w 1883 na Wawelu, na wystawie jubileuszowej dzieł Matejki, następnie w 1894 we Lwowie w Pawilonie Jana Matejki podczas Powszechnej Wystawy Krajowej, gdzie szeroka publiczność widziała go po raz ostatni. Przez ponad 100 lat uznawany za zaginiony, odnalazł się w prywatnej kolekcji w Ameryce Południowej. W czerwcu 2017 został sprzedany na aukcji za 3 miliony 200 tysięcy złotych.

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala, który w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich, [….] utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , itp. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , itp. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].

Grafika pochodzi z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez S. Lewentala, który w słowie końcowym pisał: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich, [….] utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […]

Kompozycja przedstawia Wita Stwosza prowadzonego przez swoją wnuczkę po wnętrzu kościoła. Na policzku oślepłego rzeźbiarza widnieje piętno, związane z udziałem w aferze fałszerstwa weksli. Artysta w obszernym futrzanym okryciu wyciąga rękę do stóp Ukrzyżowanego Chrystusa i kamiennej kropielnicy. Wnuczka, w której twarzy można dostrzec rysy młodej żony Matejki, Teodory, jedną ręką ujmuje dłoń dziadka. W drugiej ręce trzyma książeczkę do nabożeństwa oraz palemkę. Z lewej strony, za filarem występuje postać mężczyzny przyglądająca się scenie.

Rysunki na płytach drzeworytniczych osobiście wykonał Jan Matejko, rytowali najwybitniejsi drzeworytnicy tamtego okresu. Grafiki pochodzą z „Albumu Jana Matejki” wydanego w 1876 r. przez Samuela Lewentala, który w słowie końcowym pisze m.in. tak: „W skład albumu weszły najcelniejsze obrazy mistrza, wykonane w czasach ostatnich; z wyjątkiem reprodukcyj „Rejtana”, „Iwana Groźnego” oraz „Wieszczby Lirnika”, odtworzonych najwierniej przez Panów [Juliana] Maszyńskiego i [Stanisława] Witkiewicza, podług fotografij zdjętych z oryginałów, wszystkie inne utwory były przez samego Matejkę rysowane na drzewie „ […] wykonanie każdego z takich drzeworytów, jak np. Stefan Batory, Sejm w Lublinie , i.t.p. wymagało po sześć miesięcy czasu, nie licząc użytego do narysowania onych na drzewie […].