Edward MACHOWSKI - drzeworytnik warszawski, czynny w latach 1869-1874.

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.

Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844,18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.

W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki.

Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.

Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Jan Rosen jako dziecko pobierał lekcje rysunku - w Dreźnie u H Redlicha i w Warszawie u F. Kostrzewskiego. Następnie studiował w Monachium - w Akademii i w prywatnej pracowni J. Brandta - a także w Paryżu u I. Pilsa i J. L. Gerome'a. Wiele podróżował po Europie, mieszkał w Monachium, Paryżu i w Lozannie. Malował głównie obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.

Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Stefan Maciej Makarewicz (ur. 8 lipca 1912 w Krakowie, zm. 1 września 2009) – polski grafik, ilustrator, plakacista, pedagog ASP w Krakowie. Był synem lwowskiego malarza Juliusza Makarewicza. W latach 1931–1937 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Ignacego Pieńkowskiego, Karola Frycza i Wojciecha Weissa. Dyplom uzyskał w 1938. Po wojnie rozpoczął pracę pedagogiczną w ASP w Krakowie. W latach 1946–1949 asystent Zbigniewa Pronaszki. W latach 1968–1972 kierownik pracowni plakatu na Wydziale Grafiki, dziekan Wydziału Grafiki. Makarewicz posiadał tytuł docenta. Z przyczyn nie akceptacji wniosku o profesurę przez Komitecie Miejskim PZPR tytułu profesora nie otrzymał, mimo pełnej akceptacji wniosku przez Senat ASP. Był także kierownikiem artystycznym Polskich Wydawnictw Muzycznych w Krakowie. Tworzył na potrzeby Kościoła efektem jego działalności jest ponad sto realizacji witraży według jego projektu, kilkanaście dużych polichromii i fresków, liczne obrazy o tematyce religijnej i drogi krzyżowe.

Andrzej Jurkiewicz - grafik i rysownik; profesor ASP w Krakowie i Warszawie. Studiował na krakowskiej ASP u F. Pautscha i W. Weissa. Tworzył serie grafik - akwaforty przedstawiające scenki uliczne oraz grafiki o tematyce sportowej, utrzymane w oszczędnej stylistyce, projekty okładek, ilustracje, ekslibrisy; u schyłku życia zwrócił się ku abstrakcji. Był autorem podręcznika "Metody grafiki artystycznej".

Czartak to przysiółek Mucharza bezpośrednio graniczący ze Świnną Porębą. Nazwa Czartak pochodzi od stojących tu ruin karczmy (zajazdu) zwanej Czartakiem. Karczma stała na skrzyżowaniu głównej drogi ze ścieżką prowadzącą do nieistniejącej dziś stacji kolejowej Mucharz i do leśniczówki. Karczmę opisywał Emil Zegadłowicz w swoim utworze "Uśmiech".

Czartak - regionalistyczna grupa literatów i malarzy, którą w Wadowicach założył Emil Zegadłowicz, aktywna w latach 1922-1928. Nazwę zaczerpnięto z dialektu, oznacza lepiankę, strażnicę, budę z desek. Nazwą Czartak określano też budowlę znajdującą się w pobliżu wsi Mucharz. Do grupy należeli m.in.: Edward Kozikowski, Jan Nepomucen Miller, Tadeusz Szantroch, Janina Brzostowska, Zofia Kossak-Szczucka, Jan Wiktor oraz kilku wybitnych artystów-plastyków, jak Julian Fałat, Wojciech Weiss, Zbigniew Pronaszko, Jan Hrynkowski.

Autolitografia-litografia stworzona przez autora - artystę grafika wprost na kamieniu litograficznym.

Stanisław Raczyński (1903 - 1982) malarz, grafik, scenograf. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1926 roku. Naukę kontynuował na uczelniach w Paryżu i we Włoszech. Jego dorobek artystyczny, to głównie drzeworyt, jednak zajmował się także grafiką, plastyką reklamową, ilustratorstwem. Najczęściej podejmował tematykę figuralną i architektoniczną (liczne drzeworyty przedstawiające kościół Mariacki w Krakowie), którą poddawał dekoracyjnej stylizacji. W latach 1927-28 pracował jako scenograf w Teatrze Popularnym w Krakowie, a przez następne dwa lata w tym samym charakterze w Teatrze Wielkim w Poznaniu. W 1930 roku wyjechał na stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Paryża. Bibliografia: Indeks artystów plastyków absolwentów i pedagogów wyższych uczelni plastycznych oraz członków ZPAP działających w latach 1939-1992, Komitet Leksykonu Artystów Plastyków, Gdańsk-Kraków-Łodź-Poznań-Toruń-Warszawa-Wrocław, 1994.

Stefan Maciej Makarewicz (ur. 8 lipca 1912 w Krakowie, zm. 1 września 2009) – polski grafik, ilustrator, plakacista, pedagog ASP w Krakowie. Był synem lwowskiego malarza Juliusza Makarewicza. W latach 1931–1937 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Ignacego Pieńkowskiego, Karola Frycza i Wojciecha Weissa. Dyplom uzyskał w 1938. Po wojnie rozpoczął pracę pedagogiczną w ASP w Krakowie. W latach 1946–1949 asystent Zbigniewa Pronaszki. W latach 1968–1972 kierownik pracowni plakatu na Wydziale Grafiki, dziekan Wydziału Grafiki. Makarewicz posiadał tytuł docenta. Z przyczyn nie akceptacji wniosku o profesurę przez Komitecie Miejskim PZPR tytułu profesora nie otrzymał, mimo pełnej akceptacji wniosku przez Senat ASP. Był także kierownikiem artystycznym Polskich Wydawnictw Muzycznych w Krakowie. Tworzył na potrzeby Kościoła efektem jego działalności jest ponad sto realizacji witraży według jego projektu, kilkanaście dużych polichromii i fresków, liczne obrazy o tematyce religijnej i drogi krzyżowe.

Wacław Michał Hieronim Ichnowski (ur. 27 września 1857 w Radomiu[1], zm. 1915 w Krakowie) – polski malarz i rzeźbiarz.Syn Franciszka — urzędnika skarbowego i Pauliny Schmidt. Ukończył gimnazjum miejskie w Radomiu, a w 1878 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, za znakomite wyniki w nauce w 1881 przyznano mu stypendium im. Henryka Siemiradzkiego, które umożliwiło mu wyjazd do Wiednia na kontynuację nauki. Z Wiednia przeniósł się do Monachium, a następnie powrócił do Krakowa, gdzie po ukończeniu nauki osiadł na stałe. Od 1883 do 1901 wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, ponownie wystawił z tym Towarzystwem w 1910. Pewną część dzieł sygnował swoim pseudonimem artystycznym Michał Domrad.Był twórcą malarstwa portretowego, malował również pejzaże, alegorie oraz obrazy o treści sakralnej. Stosując pastel był twórcą wielu obrazów przedstawiających kobiety, ilustrował książki i był autorem pocztówek. Poza malarstwem zajmował się również rzeźbą, tworzył w terakocie i gipsie. Pod koniec życia zarabiał projektując kartki pocztowe. Zmarł w nędzy, latem 1915 roku. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Feliks Szynalewski (11.05.1825 Kraków - 12.03.1892 Kraków) malarz, także rysownik i grafik. W latach 1841-1843 uczył się w Szkole Rysunku i Malarstwa (SRiM) na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (kontynuując ją w latach 1845-1850) i zarabiając na życie litografią, w 1844 wyjechał do Warszawy, gdzie podjął pracę w zakładzie litograficznym Franciszka Szustra. Od 1845 w Krakowie ucząc rysunku i jednocześnie wykonując liczne prace rysunkowe, litografie oraz obrazy olejne. W latach 1852-1854 studiował w akademii wiedeńskiej. Od 1854 wystawiał obrazy religijne w TPSP w Krakowie, zaś w 1857 został asystentem w SRiM, także pracował w tym charakterze po jej przekształceniu w Szkołę Sztuk Pięknych (SSP) w 1873 aż do 1890, dalej tworzył litografie w tym o tematyce numizmatycznej swego zbioru w tej dziedzinie. W twórczości malarskiej także portrety (także w rysunku), akwarele w tym miniatury; zob. Polski słownik biograficzny (PSB) t. 50 ss. 311-312.

Piotr Stachiewicz (ur. 29 października 1858 w Nowosiółkach Gościnnych, zm. 14 kwietnia 1938 w Krakowie) – polski malarz i ilustrator.

W latach 1877–1883 kształcił się w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Jana Matejki, Władysława Łuszczkiewicza oraz Floriana Cynka. Studia w latach 1882–1885 kontynuował w Monachium.Od 1885 mieszkał w Krakowie, tworzył obrazy religijne, historyczne, rodzajowe oraz portrety. Znane są zwłaszcza portrety kobiety w stroju krakowskim do których pozowała mu „Piękna Zośka” – Zofia Paluchowa. Stachiewicz jest autorem dekoracji mozaikowej kościoła OO Jezuitów. Popularność przyniósł mu m.in. cykl obrazów „Królowa Niebios. Legendy o Matce Boskiej” z 1893, z którego wykonał też grafiki, sprzedawane później w dużych ilościach[4]. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w latach 1900–1913 pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. W latach 1912–1918 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego (jednocześnie był kierownikiem i opiekunem wydziału artystycznego).

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.

Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844,18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.

W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki.

Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Andrzej Zajkowski (ur. 1851 w Warszawie, zm. 28 listopada 1914 tamże) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.

Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in. Józefa Chełmońskirgo, Józefa Buchbindera, Wojciecha Gersona, Juliana Fałata, Apoloniusza Kędzierskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki, Józefa Pankiewicza, Henryk Pillatiego, Władysława Szernera, Leona Wyczółkowskiego i wielu innych). W 1876 roku założył z Janem Styfim krótko działającą drzeworytnię. Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany, m.in. na Wystawach Ornamentacyjnych w Warszawie w latach 1886–1888 oraz Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu w 1895 roku.

Grafika pochodzi ze zbioru „Album malarzy polskich w sztychach” wydany w 1884 roku. Było to pionierskie wydawnictwo na ziemiach polskich o ogromnym znaczeniu dla upowszechniania twórczości współczesnych polskich artystów, szczególnie w czasie trwania zaborów.

Victor Angerer (1839 – 1894) jeden z najbardziej wszechstronnych fotografów wiedeńskich XIX wieku, właściciel wydawnictwa i firmy litograficznej. Fotografował rodzinę cesarską, arystokrację wiedeńską oraz znane postacie ze środowisk artystycznych, a także widoki Wiednia, architekturę i wnętrza. W swojej epoce znany i ceniony na całym świecie, uczestnik wystawy w Paryżu w 1878 r. oraz w Wiedniu w 1873r.

Maurycy Robitschek (Robiczek) – księgarz, w 1872 roku wspólnie z Hermanem Altenbergiem założyli własną księgarnię i skład obrazów przy Krakowskim Przedmieściu 38, pod nazwą Altenberg i Robitschek. Pod koniec 1879 r. księgarnia przeszła na własność Maurycego Robitschka, który zaczął wówczas posługiwać się spolszczoną wersją nazwiska: Robiczek.

Franciszek Kostrzewski - malarz realista, twórca scen rodzajowych, ilustrator, rysownik satyryczny, karykaturzysta. Był synem rządcy jednego ze szlacheckich pałaców w Warszawie.Po powstaniu listopadowym rodzina przeniosła się do wiejskiej posiadłości w województwie sandomierskim zaś Franciszek wrócił do Warszawy aby kontynuować naukę. Po ukończeniu 5 klas gimnazjum stracił jednak zainteresowanie nauką, od najmłodszych lat ponad wszystko pasjonował go rysunek i studium natury. Jego planom związanym ze sztuką, sprzeciwiał się ojciec, jednak w 1844, 18-letni Kostrzewski zapisał się do nowej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studiował pod kierunkiem m.in. Jana Feliksa Piwarskiego, Chrystiana Breslauera oraz Aleksandra Kokulara. W czasie studiów podróżował po kraju malując pejzaże oraz sceny rodzajowe dokumentując życie małych miast tamtych czasów.W 1856 roku kilka miesięcy przebywał w Paryżu. Po powrocie do Polski w 1856 roku rozpoczął działalność ilustratorską. Jego ilustracje ukazywały się w czasopismach warszawskich, Ilustrował także książki. Franciszek Kostrzewski jest autorem jednego z najstarszych polskich komiksów. Była to „Historya Jedynaczka w 32 obrazkach”, której pierwszy odcinek ukazał się w trzecim numerze „Tygodnika Ilustrowanego” z dnia 3.X.1859. Kostrzewskiego uważa się za prekursora polskiego komiksu.

Grafika pochodzi ze zbioru „Album malarzy polskich w sztychach” wydany w 1884 roku. Było to pionierskie wydawnictwo na ziemiach polskich o ogromnym znaczeniu dla upowszechniania twórczości współczesnych polskich artystów, szczególnie w czasie trwania zaborów.

Grafika pochodzi ze zbioru „Album malarzy polskich w sztychach” wydany w 1884 roku. Było to pionierskie wydawnictwo na ziemiach polskich o ogromnym znaczeniu dla upowszechniania twórczości współczesnych polskich artystów, szczególnie w czasie trwania zaborów.

Jan Rosen jako dziecko pobierał lekcje rysunku - w Dreźnie u H Redlicha i w Warszawie u F. Kostrzewskiego. Następnie studiował w Monachium - w Akademii i w prywatnej pracowni J. Brandta - a także w Paryżu u I. Pilsa i J. L. Gerome'a. Wiele podróżował po Europie, mieszkał w Monachium, Paryżu i w Lozannie. Malował głównie obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.

Aureliusz Pruszyński (9.09.1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 22.04.1904 Kraków) krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny"

Teodor Axentowicz litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872-1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni i zakładu litografii artstycznej w Krakowie w latach 1901-1906.

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”

Jan August Kisielewski litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Władysław Orkan litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Konstanty Laszczka litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni i zakładu litografii artstycznej w Krakowie w latach 1901 – 1906.

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”

Jan Stanisławski litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Feliks Jasieński litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Floryan Cynk litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Kazimierz Kamiński litografia wykonana w Krakowie w roku 1904 przez Władysława Teodorczuka (1872 – 1913), projektanta plakatów, okładek książek, ilustracji, exlibrisów, redaktora miesięcznika Poradnik Graficzny, właściciela drukarni w latach 1901 – 1906;

Lit.: Danuta Muszanka, Karykatury Kazimierza Sichulskiego, Ossolineum, 1970, str. 34 „XXX karykatur”.

Bitwa pod Raszynem – stoczona została w czasie wojny z Austrią (podczas wojen napoleońskich) w dniu 19 kwietnia 1809 na terenie dzisiejszej gminy Raszyn przez wojska polskie i saskie, dowodzone przez księcia Józefa Poniatowskiego, z korpusem wojsk austriackich, pod dowództwem arcyksięcia Ferdynanda Karola d'Este. W jej wyniku obie strony podpisały konwencję, na mocy której lewobrzeżna Warszawa została oddana Austriakom, ale na korzystnych dla strony polskiej warunkach. Bitwa pozostała taktycznie nierozstrzygnięta, jednak ze strategicznego punktu widzenia okazała się sukcesem Polaków, ponieważ zapoczątkowała kampanię, której efektem było między innymi dwukrotne powiększenie obszaru Księstwa Warszawskiego i zwiększenie polskiej siły zbrojnej z 14 tys. do 60 tys. w niecałe trzy miesiące.

Michał Bylina (ur. 5 stycznia?/18 stycznia 1904 w Worsówce koło Kijowa, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski malarz, grafik, ilustrator, uczestnik wojny obronnej 1939 i powstania warszawskiego, profesor Akademii Sztuk Pięknych.

Od 1956 był profesorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako twórca malował głównie sceny batalistyczne sławiące dzieje oręża polskiego i historyczne. Zajmował się również ilustrowaniem książek. Jego grafiki zawiera polskie opracowanie Kalevali dla dzieci autorstwa Janiny Porazińskiej.

Michał Bylina (ur. 5 stycznia?/18 stycznia 1904 w Worsówce koło Kijowa, zm. 5 sierpnia 1982 w Warszawie) – polski malarz, grafik, ilustrator, uczestnik wojny obronnej 1939 i powstania warszawskiego, profesor Akademii Sztuk Pięknych.

Od 1956 był profesorem warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jako twórca malował głównie sceny batalistyczne sławiące dzieje oręża polskiego i historyczne. Zajmował się również ilustrowaniem książek. Jego grafiki zawiera polskie opracowanie Kalevali dla dzieci autorstwa Janiny Porazińskiej.

Stefania Dretler-Flin – polska artystka plastyk. Specjalizowała się w grafice (linorycie i drzeworycie) oraz po roku 1960 w ceramice i rzeźbie figuralnej. Po studiach artystycznych w Krakowie kształciła się w paryskiej Académie Colarossi. Debiutowała w roku 1933. Była członkiem Grupy Dziewięciu Grafików. W okresie wojny przebywała we Lwowie i w Warszawie. Uczestniczyła w powstaniu warszawskim. Jej małżonek, Zygmunt Flin (1909–1993), absolwent Wydziału Architektury Politechniki Lwowskiej, również uprawiał rzeźbę ceramiczną. Należała go GRUPY DZIEWIĘCIU GRAFIKÓW zrzeszających najwybitniejszych przedstawicieli polskiego drzeworytu w powojennej Polsce.

Franciszek Burkiewicz - grafik, malarz i rysownik.Studiował w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu, gdzie uzyskał absolutorium na Wydziale Grafiki u prof. J. Wronieckiego w 1935 r. W 1936 przeniósł się na studia w ASP w Warszawie, gdzie uzyskał absolutorium pod kierunkiem Stanisława Ostoi-Chrostowskiego w 1939 dyplom na Wydziale Grafiki tej uczelni uzupełnił w 1947. Po wojnie podjął pracę pedagogiczną w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie wykładał w latach 1945-1952 i 1958-1959. Uczył też w Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie pełnił funkcję dyrektora w latach 1963-1965. W 1975 przeszedł na emeryturę. Uczestniczył w 377 wystawach na całym świecie, w tym 45 indywidualnych, otrzymał 40 nagród i wyróżnień, m.in.: Nagroda Prezydenta Miasta Poznania w 1980 r. oraz wielu odznaczeń za działalność artystyczną, pedagogiczną i społeczną, m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Jego dorobek obejmuje blisko 300 grafik (głównie w technice drzeworytu).

Mieczysław Jurgielewicz - Malarz i grafik. Studiował malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie u Ferdynanda Ruszczyca (1923) oraz w warszawskiej ASP u Mieczysława Kotarbińskiego i Władysława Skoczylasa (1924-1928). W latach 1931-1939 i 1947-1952 był pedagogiem tej uczelni. Otrzymał srebrny medal na Międzynarodowej Wystawie Sztuka i technika w Paryżu (1937), a także wyróżnienie na III Festiwalu Sztuk Pięknych w Warszawie (1970). Należał do Stowarzyszenia Grafików Ryt (1937-1939), Związku Polskich Artystów Grafików, Bloku Zawodowych Artystów Plastyków i grupy Kardasz (1957-1963). Był członkiem honorowym Akademii Sztuk Pięknych we Florencji (od 1965 roku).

Ksawery Franciszek Pillati (ur. 1843 w Warszawie, zm. 31 stycznia 1902 w Zakopanem) – polski malarz, rysownik oraz ilustrator książkowy. Żonaty (1869) z Marią Bagniewską, z którą miał dwóch synów: Stefana (rzeźbiarza) i Gustawa (malarza, rysownika i pedagoga). Studiował w Warszawie w Szkole Sztuk Pięknych, następnie odbywał studia w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium u Hermana Anschütza i Alexandra Wagnera (w końcu października 1868 r. zgłosił się do Antikenklasse: immatrykulacja 18 XI 1868 r.)[3]. Należał do tamtejszego zrzeszenia artystów („Münchner Kunstverein”). Po powrocie do Warszawy, jako współpracownik miejscowych czasopism, należał obok Michała Elwiro Andriolliego do najpłodniejszych i najbardziej cenionych ilustratorów.Był malarzem scen rodzajowych, portretów i obrazów religijnych. Najbardziej jednak znany jest jako ilustrator książek i czasopism. Pracował m.in. dla „Tygodnika Ilustrowanego” i tygodnika „Kłosy”. Spośród ważniejszych edycji ilustrował Encyklopedię powszechną, wydaną w latach 1898–1903 przez Samuela Orgelbranda, i Wizerunki książąt i królów polskich (1888) z tekstem Józefa Ignacego Kraszewskiego.

Urbain Huchet to francuski artysta znany z modernistycznego malarstwa marynistycznego, pejzażowego, figuralnego i rodzajowego. Jego charakterystyczne użycie koloru i formy wywodzi się z francuskiego impresjonizmu. Huchet podąża śladami Gauguina i Émile’a Bernarda, którzy wywarli na niego ogromny wpływ. Wiele jego obrazów inspirowanych jest targowiskami, ludźmi i krajobrazami, które stały się bardzo znane na całym świecie.

Urbain Huchet to francuski artysta znany z modernistycznego malarstwa marynistycznego, pejzażowego, figuralnego i rodzajowego. Jego charakterystyczne użycie koloru i formy wywodzi się z francuskiego impresjonizmu. Huchet podąża śladami Gauguina i Émile’a Bernarda, którzy wywarli na niego ogromny wpływ. Wiele jego obrazów inspirowanych jest targowiskami, ludźmi i krajobrazami, które stały się bardzo znane na całym świecie.

Ricardo de los Ríos (1846, Valladolid - maj 1929, Madryt) był hiszpańskim malarzem, rytownikiem, rytownikiem i ilustratorem. Studiował malarstwo u Isidore Pilsa w École des Beaux-Arts de Paris. Jego początkowe prace obejmowały sceny batalistyczne, portrety, martwe natury i wnętrza, a także kopie mistrzów. Jego pierwsza wystawa pojawiła się na Salonie w 1867 roku. Większość jego twórczości to ryciny. Wiadomo, że był związany z grupą rytowników, na której czele stał Alfred Cadart, założyciel Société des Aquafortistes.Został członkiem stowarzyszonym Société des Artistes Français i wystawiał w ich salonie do 1899 roku; a także z Société Nationale des Beaux-Arts od 1890 do 1894. Był znany przede wszystkim ze swoich grafik ilustrujących dzieła pisarzy klasycznych; Cervantesa, Victora Hugo, Balzaca i innych. Wykonywał także grawerowane portrety znanych osobistości, takich jak Garibaldi i Pasteur, a także innych hiszpańskich artystów.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem. Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany. Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Dzieła tego artysty zdobywały uznanie krytyków zarówno w kraju, jak i za granicą. I tak jego prace były w latach 20. XX wieku wystawiane między innymi w Londynie, Budapeszcie, Rzymie, Hamburgu i Zagrzebiu. Co ciekawe w 1928 roku Skoczylas został nawet uhonorowany medalem na wystawie zorganizowanej z okazji Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie.

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Władysław SKOCZYLAS (1883-1934) - malarz, grafik, rzeźbiarz, pedagog i krytyk artystyczny. Od roku 1901 studiował rzeźbę w Kunstgewerbeschule w Wiedniu, następnie rzeźbę i malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Axentowicza i Wyczółkowskiego (1904-1906), rzeźbę u E.-A.Bourdella w Paryżu (1910) i grafikę w Lipsku (1913). Od 1908 przez kilka lat mieszkał w Zakopanem, gdzie uczył rysunku w Szkole Przemysłu Drzewnego, był współzałożycielem Towarzystwa Sztuka Podhalańska i warsztatów tkackich „Kilim”. Od roku 1918 stale mieszkał w Warszawie - uczył na Wydziale Architektury Politechniki i prowadził katedrę Grafiki Artystycznej w Szkole, a później Akademii Sztuk Pięknych. Wiele wystawiał, m.in. z grupą Formistów. Był współzałożycielem grup „Rytm” i towarzystwa grafików „Ryt” i brał udział w wystawach tych ugrupowań. Był wybitnym grafikiem, twórcą polskiej szkoły drzeworytu. Malował stosunkowo niewiele, tworząc pejzaże, portrety i sceny rodzajowe.

Aleksander Sołtan - studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1937 roku uzyskał dyplom. Był członkiem ZAIKS. Zajmował się rysunkiem i grafiką warsztatową i użytkową. Swoje prace prezentował w regularnie od 1935 w warszawskiej Zachęcie. Laureat licznych nagród jak: Medal Srebrny na Salonie Jubileuszowym TZSP (1935): III nagroda na Wystawie Plastycy w walce o pokój, wyróżnienie konkursowe na Wystawie Grafiki Marynistycznej.

Autolitografia – litografia narysowana przez autora – artystę bezpośrednio na kamieniu litograficznym.

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.

Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.

Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Dzieła tego artysty zdobywały uznanie krytyków zarówno w kraju, jak i za granicą. I tak jego prace były w latach 20. XX wieku wystawiane między innymi w Londynie, Budapeszcie, Rzymie, Hamburgu i Zagrzebiu. Co ciekawe w 1928 roku Skoczylas został nawet uhonorowany medalem na wystawie zorganizowanej z okazji Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie.