Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Michał Elwiro Andriolli – najlepszy i najbardziej w świecie znany polski rysownik i ilustrator - przedstawiciel romantyzmu. Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.Teofil Konarzewski - warszawski drzeworytnik czynny w latach 1874-1888, związany z pracownią Bronisława Puca, współpracował z czasopismami Kłosy oraz Tygodnik Ilustrowany Lit.: SAP t. 4 s. 80

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.

Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.

Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Dzieła tego artysty zdobywały uznanie krytyków zarówno w kraju, jak i za granicą. I tak jego prace były w latach 20. XX wieku wystawiane między innymi w Londynie, Budapeszcie, Rzymie, Hamburgu i Zagrzebiu. Co ciekawe w 1928 roku Skoczylas został nawet uhonorowany medalem na wystawie zorganizowanej z okazji Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie. Artysta zmarł po długiej chorobie w 1934 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.

Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.

Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Dzieła tego artysty zdobywały uznanie krytyków zarówno w kraju, jak i za granicą. I tak jego prace były w latach 20. XX wieku wystawiane między innymi w Londynie, Budapeszcie, Rzymie, Hamburgu i Zagrzebiu. Co ciekawe w 1928 roku Skoczylas został nawet uhonorowany medalem na wystawie zorganizowanej z okazji Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie. Artysta zmarł po długiej chorobie w 1934 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.

Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.

Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Dzieła tego artysty zdobywały uznanie krytyków zarówno w kraju, jak i za granicą. I tak jego prace były w latach 20. XX wieku wystawiane między innymi w Londynie, Budapeszcie, Rzymie, Hamburgu i Zagrzebiu. Co ciekawe w 1928 roku Skoczylas został nawet uhonorowany medalem na wystawie zorganizowanej z okazji Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie.

Artysta zmarł po długiej chorobie w 1934 roku i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Władysław Skoczylas był jednym z najważniejszych artystów dwudziestolecia międzywojennego w Polsce.

Uzyskał szerokie wykształcenie artystyczne – początkowo nauki pobierał w Wiedniu, następnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dodatkową wiedzę zdobywał w Paryżu, gdzie zgłębiał tajniki rzeźbiarstwa, a także w Lipsku, gdzie zetknął się z drzeworytnictwem.

Skoczylas jest przez ekspertów uznawany za twórcę polskiej szkoły drzeworytu i właśnie z tego typu prac jest najbardziej znany.

Sporą część swoich drzeworytów wydał na początku lat 20. XX wieku w formie albumów o tytułach "Teka zbójnicka" i "Teka podhalańska". Ich tematyka skupiała się właśnie wokół górskiego folkloru, postaci Janosika i innych zbójców.

Po zakończeniu I wojny światowej osiadł w Warszawie, gdzie mieszkał aż do swojej śmierci w 1934 roku. Swoją pracownię miał przy Wybrzeżu Kościuszkowskim pod numerem 37 – obecnie znajduje się tam Wydział Rzeźby ASP. Skoczylas sam był zresztą związany z Akademią Sztuk Pięknych – w 1922 roku objął tamtejszą katedrę grafiki (wtedy jeszcze uczelnia nosiła nazwę Szkoła Sztuk Pięknych).

Atelier Girs- Barcz, założone w 193 roku przez dwóch grafików Anatola Girsa i Bolesława Barcza. Początkowo siedziba atelier mieściła się przy ulicy Marszałkowskiej 151. Później zaś, głównie ze względów ekonomicznych, atelier przeniesiono na ulice Smolną 40, gdzie wcześniej swoją pracownię malarską posiadał Franciszek Żmurko.

W „Atelier Girs i Barcz” poza kompleksowym opracowywaniem graficznym albumów, wydawnictwami luksusowymi, oprawami i okładkami książek, artyści zajmowali się również projektowaniem plakatów reklamowych, ekslibrysów, katalogów, prospektów, etykiet reklamowych czy firmowych blankietów listowych. Dzięki umiejętnościom Bolesława Barcza w atelier wykonywano również na specjalne zamówienia portrety, specjalne fotomontaże jak również monumentalne rzeźby czy dekoracje wnętrz.

Początkowo powstające prace, choć niejednokrotnie były indywidualnym dziełem każdego z nich, artyści sygnowali wspólnie. Większość portretów w akwaforcie czy litografii czy serigrafii wykonywał Bolesław Barcz sam natomiast projekty układów graficznych, czy też całość ważniejszych publikacji albumowych, podobnie jak negocjacje z klientami, należały do zadań Anatola Girsa.

W 1938 roku wspomniani graficy otworzyli przy ul Miodowej 23 Oficynę Warszawską. Niestety ambitne plany nowej placówki, propagującej bibliofilskie druki, brutalnie przerwała wojna. Ostatnią wydaną przez atelier pracą była książeczka J.Stępkowskiego pt. „Modlitwa do Ducha Świętego o siłę zwycięską na polskim morzu”, odbita opracowana przez nich czcionką „Militari” i ręcznie wykonaną przez Barcza akwafortą.

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Elwiro Andriolli – metrykalnie Elwiro Michał Andriolli (ur. 14 listopada 1836 roku w Wilnie, zm. 23 sierpnia 1893 roku w Nałęczowie) – polski rysownik, ilustrator i malarz, przedstawiciel romantyzmu.

Andriolli specjalizował się w malarstwie oraz grafice. Posługiwał się głównie ołówkiem, tuszem oraz gwaszem. Współpracował m.in. z polskimi czasopismami ilustrowanymi: „Tygodnik Illustrowany”, „Kłosy”, „Tygodnik Powszechny”, „Biesiada Literacka”, „Wieniec”, dla których wykonał wiele ilustracji przedstawiających obiekty zbudowane na ziemiach Rzeczypospolitej (znajdujących się na obecnych terytoriach Polski, Litwy, Ukrainy i Białorusi) – wielu już dziś nieistniejących.

Był wziętym ilustratorem książkowym, który współpracował z warszawskimi, paryskimi i londyńskimi wydawcami. Spośród najbardziej znanych utworów literatury polskiej i obcej ilustrowanych przez Andriollego, należy wymienić takie jak: Stara baśń J.I. Kraszewskiego, Lilla Weneda J. Słowackiego, Meir Ezofowicz E. Orzeszkowej, Urodzony Jan Dęboróg W. Syrokomli, Pamiętniki kwestarza I. Chodźki, Marya A. Malczewskiego oraz Ostatni z Mohikanów J.F. Coopera, Legenda wieków W. Hugo czy Romeo i Julia W. Szekspira. Artysta intensywnie pracował nad obrazami do dzieł Adama Mickiewicza, będąc autorem m.in. najbardziej znanych i dotąd najpopularniejszych ilustracji do Pana Tadeusza.

Andrzej Zajkowski (ur. 1851 w Warszawie, zm. 28 listopada 1914 tamże) – wybitny drzeworytnik warszawski, jeden z czołowych przedstawicieli polskiej ksylografii, znakomity odtwórca rysunków Michała Andriollego.

Czynny w latach 1865–1889, wcześnie zdobył uznacie w środowisku artystycznym. Jego prace zaczęły się ukazywać w „Kłosach” gdy miał niespełna 15 lat, mając lat 20 rytował rysunki Andriollego, z którym współpracował najdłużej (jedna z ostatnich prac Zajkowskiego pt. Koncert nad koncertami, była wg Andriollego). W 1881 roku powierzono mu wykonanie drzeworytów wg rysunków Andriollego do Pana Tadeusza Adama Mickiewicza (wyd. we Lwowie w 1882). Poza Andriollim, Zajkowski rytował dzieła innych znakomitych malarzy i rysowników (m.in. Józefa Chełmońskirgo, Józefa Buchbindera, Wojciecha Gersona, Juliana Fałata, Apoloniusza Kędzierskiego, Juliusza Kossaka, Franciszka Kostrzewskiego, Jana Matejki, Józefa Pankiewicza, Henryk Pillatiego, Władysława Szernera, Leona Wyczółkowskiego i wielu innych). W 1876 roku założył z Janem Styfim krótko działającą drzeworytnię. Za swoje osiągnięcia artystyczne był wielokrotnie nagradzany, m.in. na Wystawach Ornamentacyjnych w Warszawie w latach 1886–1888 oraz Wystawie Sztuki Drukarskiej w Petersburgu w 1895 roku.

Ludwik Tyrowicz (ur. 15 lipca 1901 we Lwowie, zm.17 lutego 1958 w Łodzi) – polski grafik, pedagog, twórca ekslibrisów.Studiował malarstwo dekoracyjne w Wolnej Akademii Sztuk Pięknych we Lwowie u Kazimierza Sichulskiego, następnie w latach 1923–1926 w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem Władysława Skoczylasa, Miłosza Kotarbińskiego i Wojciecha Jastrzębowskiego. W 1930 wrócił do Lwowa, gdzie w latach 1930–1939 był profesorem grafiki na Politechnice Lwowskiej oraz wykładał w Instytucie Sztuk Graficznych.W okresie międzywojennym był członkiem Stowarzyszenia Polskich Artystów Grafików „Ryt” (skupiającego głównie grafików uprawiających drzeworyt), lwowskiego awangardowego Zrzeszenia Artystów Plastyków „Artes” (opowiadającego się za szeroko pojmowaną sztuką nowoczesną); był współzałożycielem lwowskiego Związku Lwowskich Artystów Grafików.Od 1945 w Łodzi, gdzie prowadził Wydział Grafiki Państwowej Szkoły Sztuk Plastycznych oraz uczył w Szkole Drukarstwa Artystycznego.Uprawiał różne rodzaje grafiki warsztatowej, zebrane w teki tematyczne (m.in. Piękny Lwów, Italia, Teka karpacka). Zajmował się grafiką użytkową, był autorem kilkuset ekslibrisów.

Wacław Wąsowicz (ur. 25 sierpnia 1891 w Warszawie, zm. 6 października 1942 w Wilanowie) – polski malarz, grafik.Studiował w warszawskiej Szkole Rysunkowej im. Wojciecha Gersona (1909–1910), a następnie w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych (1911–1914) u Ignacego Pieńkowskiego. Był także w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych uczniem Jacka Malczewskiego (1914).Uprawiał malarstwo sztalugowe, grafikę (drzeworyt), akwarele, malował na tkaninach i ceramice, zajmował się też projektowaniem wnętrz. Pełnił wiele funkcji społecznych.Był członkiem grup artystycznych: Formistów, Rytmu i Rytu.W maju 1939 r. wystawił trzy swoje obrazy w łódzkiej galerii Instytutu Propagandy Sztuki: „Dwie dziewczyny” (obraz zakupiony przez Fundację Kultury Narodowej), „Malarz i modelki” (własność Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego) i „Droga ze wsi” (obraz nagrodzony w Paryżu.

Aureliusz Pruszyński (9.09.1847 Kasinka Mała pow. Limanowa - 22.04.1904 Kraków) krakowski litograf, właściciel cenionego Zakładu Litografii Artystycznej Aureliusza Pruszyńskiego w Krakowie założonego w 1873 roku na ul. Pijarskiej 17, od ca 1902 właścicielem zakładu był jego syn Zenon Pruszyński (zob. SAP t. 8 ss. 92-93). W zakładzie A. Pruszyńskiego od końca XIX w. czołowi krakowscy artyści odbijali swoje prace graficzne w technice litografii (w tym plakaty) m.in. słynną "Tekę Melpomeny".

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Michał Stachowicz - polski malarz i grafik epoki romantyzmu. Ojciec Michała Stachowicza był znanym krakowskim drukarzem, księgarzem i introligatorem. W 1782 rozpoczął naukę rysunku w cechu malarzy, początkowo u Franciszka Ignacego Molitora, a następnie u Kazimierza Mołodzińskiego. W 1787 wyzwolił się na malarza cechowego i stał się członkiem tego cechu. Od roku 1817 do śmierci uczył rysunku w liceum św. Barbary. Był członkiem Komitetu Budowy Kopca Kościuszki i Towarzystwa Naukowego Krakowskiego.Malował obrazy przedstawiające wydarzenia historyczne jak Przysięga Kościuszki na rynku w Krakowie, Wjazd księcia Józefa Poniatowskiego do Krakowa w roku 1809, sceny rodzajowe, portrety, obrazy religijne.

Michał Stachowicz był również litografem i ilustratorem między innymi do Monumenta regum Poloniae Cracoviensia, zajmował się także akwafortą. Mieszkał i zmarł w domu przy ulicy Grodzkiej 15 w Krakowie, co upamiętnia tablica autorstwa Karola Hukana (z roku 1939).

Loeffler uprawiał malarstwo rodzajowe i historyczne. Mimo wielokrotnego pobytu za granicą sięgał w swych obrazach do tematów z przeszłości Polski. Jego obrazy były bardzo popularne w drugiej połowie XIX wieku, wielokrotnie reprodukowane w czasopismach, kilkakrotnie zaś – jako odbitki litograficzne – były rozdawane członkom krakowskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.

Do bardziej znanych jego dzieł należą: „Cesarz Rudolf I w bitwie na Morawskim Polu” (wykonany na zamówienie arcyksięcia Rudolfa), „Walka Greków o niepodległość” oraz „Śmierć Czarnieckiego”. Do innych obrazów o tematyce historycznej należy zaliczyć: „Powrót rycerza z wyprawy wiedeńskiej 1683”, „Powrót z jasyru” (drugi egzemplarz tego dzieła wykonał dla cesarza Franciszka Józefa), „Po napadzie Tatarów”, „Ślub tajemny z XVII w.” oraz „Powrót syna marnotrawnego”. Inne sceny rodzajowe – to: „Lekcja”, „Dwaj kwestarze”, „Przerwane zaręczyny”, „Imieniny babuni”, „Stary kawaler”, „Zapomniana oracja”, „a także sceny z życia ludu polskiego: „Zrękowiny”, „Przekupka z Radymna”.

Tworzył na ogół obrazy olejne, rzadziej akwarele (np.: „Para kochanków u wróżki”, „Nieproszeni goście”). Niejednokrotnie sygnował swe obrazy „Loeffler – Radymno” (np.: „Dzieci w ogrodzie”), „L.L. – Radymno” lub „L.L. z Radymna” dla podkreślenia swego polskiego pochodzenia. Wystawiał swe prace w Krakowie, a także za granicą, przede wszystkim w Austrii, Niemczech i Francji (w tym na Wystawie Światowej w 1867 w Paryżu).

Atelier Girs-Barcz, założone w 193 roku przez dwóch grafików Anatola Girsa i Bolesława Barcza. Początkowo siedziba atelier mieściła się przy ulicy Marszałkowskiej 151. Później zaś, głównie ze względów ekonomicznych, atelier przeniesiono na ulice Smolną 40, gdzie wcześniej swoją pracownię malarską posiadał Franciszek Żmurko.

W „Atelier Girs i Barcz” poza kompleksowym opracowywaniem graficznym albumów, wydawnictwami luksusowymi, oprawami i okładkami książek, artyści zajmowali się również projektowaniem plakatów reklamowych, ekslibrysów, katalogów, prospektów, etykiet reklamowych czy firmowych blankietów listowych. Dzięki umiejętnościom Bolesława Barcza w atelier wykonywano również na specjalne zamówienia portrety, specjalne fotomontaże jak również monumentalne rzeźby czy dekoracje wnętrz.

Początkowo powstające prace, choć niejednokrotnie były indywidualnym dziełem każdego z nich, artyści sygnowali wspólnie. Większość portretów w akwaforcie czy litografii, czy serigrafii wykonywał Bolesław Barcz sam natomiast projekty układów graficznych, czy też całość ważniejszych publikacji albumowych, podobnie jak negocjacje z klientami, należały do zadań Anatola Girsa.

W 1938 roku wspomniani graficy otworzyli przy ul Miodowej 23 Oficynę Warszawską. Niestety ambitne plany nowej placówki, propagującej bibliofilskie druki, brutalnie przerwała wojna. Ostatnią wydaną przez atelier pracą była książeczka J.Stępkowskiego pt. „Modlitwa do Ducha Świętego o siłę zwycięską na polskim morzu”, odbita opracowana przez nich czcionką „Militari” i ręcznie wykonaną przez Barcza akwafortą.

Simargł to bóg z mitologi słowiańskiej, którego domeną przypuszczalnie jest dom, ochrona i zboża. Istnieje wersja w której mamy do czynienia z dwoma bogami - Sim (bóg domu) oraz Rgiełc (bóg zbóż). Niektórzy uważają go za opiekuna roślin.

Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita.

Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187). Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

Wełes- bóg słowiański. Podziemny bóg magii, przysiąg, sztuki, rzemiosła, kupców, a przede wszystkim bogactwa. Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita.

Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187). Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

Perepłut- zagadkowa postać z wierzeń Słowian wschodnich, bóstwo lub demon o niejasnej funkcji. Pojawia się w spisie bogów i demonów XII-wiecznej ruskiej interpolacji Słowa św. Grigorija (sam rękopis pochodzi z XV wieku), a także w Słowie św. Jana Złotoustego. Arkona - miasto i centrum religijne Słowian Bałtyckich, położone na wyspie Rugia, zniszczone przez Duńczyków w 1169 r. Było ośrodkiem religijnym, zrzeszającym wiele plemion słowiańskich. Rządził nim arcykapłan boga Światowita. Stanisław JAKUBOWSKI (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w ASP w Krakowie u Teodora Axentowicza, Stanisława Dębickiego i Leona Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną. Mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej (zob.: „Słownik artystów polskich …”, t. 3, ss. 185-187). Literatura: Maria Grońska, Grafika w książce, tece i albumie. Polskie wydawnictwa artystyczne i bibliofilskie, Wrocław-Warszawa-Kraków 1994, s. 241, poz. 282.

Stanisław Jakubowski (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną, mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej; zob. SAP t. 3 ss. 185-187

Literatura: Grońska 1994 poz. 282

Stanisław Jakubowski (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną, mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej; zob. SAP t. 3 ss. 185-187

Literatura: Grońska 1994 poz. 282

Stanisław Jakubowski (14.04.1885 Kosów - 9.06.1964 Kraków) grafik i malarz. Początkowo uczył się w Szkole Przemysłu Drzewnego w Stanisławowie (dział rzeźby), a w latach 1907-1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych (ASP) w Krakowie u T. Axentowicza, S. Dębickiego i L. Wyczółkowskiego, od 1912 nauczyciel w szkolnictwie średnim, od 1946 wykładowca, potem docent w ASP w Krakowie. Od ok. 1914 zajął się głównie grafiką artystyczną, mistrz drzeworytu, uprawiał także techniki metalowe, autor ok. tysiąca rycin, nadto płodny grafik użytkowy, znawca ornamentu i tematyki słowiańskiej; zob. SAP t. 3 ss. 185-187

Literatura: Grońska 1994 poz. 282

Władysław SKOCZYLAS (1883-1934) - malarz, grafik, rzeźbiarz, pedagog i krytyk artystyczny. Od roku 1901 studiował rzeźbę w Kunstgewerbeschule w Wiedniu, następnie rzeźbę i malarstwo w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Axentowicza i Wyczółkowskiego (1904-1906), rzeźbę u E.-A.Bourdella w Paryżu (1910) i grafikę w Lipsku (1913). Od 1908 przez kilka lat mieszkał w Zakopanem, gdzie uczył rysunku w Szkole Przemysłu Drzewnego, był współzałożycielem Towarzystwa Sztuka Podhalańska i warsztatów tkackich „Kilim”. Od roku 1918 stale mieszkał w Warszawie - uczył na Wydziale Architektury Politechniki i prowadził katedrę Grafiki Artystycznej w Szkole, a później Akademii Sztuk Pięknych. Wiele wystawiał, m.in. z grupą Formistów. Był współzałożycielem grup „Rytm” i towarzystwa grafików „Ryt” i brał udział w wystawach tych ugrupowań. Był wybitnym grafikiem, twórcą polskiej szkoły drzeworytu. Malował stosunkowo niewiele, tworząc pejzaże, portrety i sceny rodzajowe.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.

W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.

W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.

Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.

W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.

W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.

Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.

W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.

W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.

Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.

W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.

W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.

Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Henryk Barwiński, właśc. Henryk Teodor Hertz, ps. Kirkor, Zwidlicz (ur. 23 kwietnia 1877 w Warszawie, zm. 8 grudnia 1970 tamże)-polski aktor, reżyser, rysownik.

W 1904 otrzymał powołanie do wojska na front rosyjsko-japoński, aby tego uniknąć przeniósł się do Krakowa i tam kontynuował grę aktorską. Równolegle studiował rzeźbiarstwo (od 1906, krakowska ASP, u Konstantego Laszczki). W 1913 został członkiem zarządu Związku Artystów i Artystek Teatrów Polskich w Galicji.

W dniu 4 sierpnia 1914 we Lwowie zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Zorganizował teatr legionowy, zaprojektował medal uświetniający imieniny Józefa Piłsudskiego; w 1917 odmówił złożenia przysięgi na wierność cesarzowi i jesienią powrócił do Lwowa, gdzie wstąpił go zespołu tamtejszego Teatru Miejskiego. W 1920 walczył w obronie Lwowa, do rezerwy przeszedł w stopniu kapitana. Za bohaterski udział w walkach dwukrotnie otrzymał Krzyż Walecznych.

Jan Skotnicki (ur. 29 sierpnia 1876 w Bobrownikach, zm. 14 stycznia 1968 w Podkowie Leśnej) - polski malarz, artysta plastyk, działacz polityczny, inspektor szkolnictwa artystyczno-zawodowego Wydziału II malarstwa, rzeźby i sztuk zdobniczych w Ministerstwie Sztuki i Kultury w 1919. Studiował: 1898-1898 w akademii petersburskiej (u Jana Ciąglińskiego i Léona Baksta), następnie w krakowskiej ASP (u Jacka Malczewskiego, Teodora Axentowicza, Leona Wyczółkowskiego i Józefa Mehoffera), 1904-1905 w Paryżu w Académie de la Grande Chaumiere.

Jan Rosen jako dziecko pobierał lekcje rysunku - w Dreźnie u H Redlicha i w Warszawie u F. Kostrzewskiego. Następnie studiował w Monachium - w Akademii i w prywatnej pracowni J. Brandta - a także w Paryżu u I. Pilsa i J. L. Gerome'a. Wiele podróżował po Europie, mieszkał w Monachium, Paryżu i w Lozannie. Malował głównie obrazy o tematyce wojskowej, sceny batalistyczne z czasów napoleońskich i powstania listopadowego oraz obrazy rodzajowe z ulubionym motywem jeźdźców i koni.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną..

Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Georg Meisenbach był niemieckim rytownikiem i wynalazcą autotypu. W 1883 Meisenbach & Co. połączyło się z Heinrich Riffarth & Co. i założyło Meisenbach Riffarth & Company, dobrze znaną europejską firmą graficzną.

Heliograwiura (gr.helio + grawiura) - rodzaj graficznej techniki druku wklęsłego, zbliżony do akwatinty, polegający na fotograficznym przenoszeniu obrazu na płytę metalową (najczęściej miedzianą) i wytrawienie za pomocą emulsji światłoczułej w ten sposób by miejsca najjaśniejsze stworzyły najpłytsze zagłębienia. Wynaleziona w 1879r.Druk odbywa się w specjalnej prasie ręcznej. Heliograwiura rozpowszechniona w XIX w. została wyparta później przez rotograwiurę, gdyż heliograwiura jest metodą drogą i bardzo czasochłonną. Heliograwiurę stosuje się tylko wtedy, gdy trzeba stworzyć niewielką ilość kopii o bardzo wysokiej jakości.

Józef Feliks Męcina-Krzesz (ur. 2 stycznia 1860 w Krakowie, zm. 2 grudnia 1934 w Poznaniu) – polski malarz. Malował obrazy o treści religijnej, historycznej oraz portrety.Ukończył szkołę realną. Następnie w latach 1877–1884 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Władysława Łuszczkiewicza i Floriana Cynka. W latach 1882–1884 był uczniem Jana Matejki.W roku 1884 uzyskał stypendium Wydziału Krajowego i 1886 wyjechał na dalsze studia do Paryża, gdzie kształcił się w szkole Jean-Paula Laurensa. Współpracował jako ilustrator z czasopismami „L’Illustration” i „Figaro Illustré”. W roku 1888 ożenił się z malarką francuską Ludwiką Marią Barat. Był od roku 1894 członkiem zarządu Powszechnego Stowarzyszenia Artystów Polskich oraz od roku 1913 Union Internationale des Beaux-Arts et des Lettres w Paryżu.