Na kartuszu herb własny magnackiego rodu kniaziów Massalskich oraz monogram FM wskazujący na Fiedora Massalskiego. W okresie XV-XVI w. było trzech kniaziów o tym imieniu. Polskie rycerskie pieczęcie XV-XVI w. posiadały tylko tarcze herbowe i monogramy. Dużym atutem tej pieczęci jest jej czas powstania - okres panowania Jagiellonów oraz że należała do członka magnackiej rodziny Wielkiego Księstwa Litewskiego.

Załączony XVIII-wieczny rękopis dwukartkowy z notatkami genealogicznymi rodu Massalskich.

Lustro toaletowe, o podstawie na planie owalu, z figurą półsiedzącej, zwróconej w bok, półnagiej młodej kobiety, z włosami przewiązanymi opaską; jej prawa ręka spoczywa na leżącym obok tamburynie, a u jej stóp widoczne są reliefowe motywy roślinne - stylizowane kiście winogron i liście; z tyłu podstawy dwa pionowe filary ozdobione od frontu girlandami roślinnymi, spięte u góry ażurowym zwieńczeniem skomponowanym z bujnych liści akantu, w którym osadzone owalne lustro.

Dzban z owoidalnym brzuścem ze szkła opalizującego, w odcieniu fioletu, opasanego nieregularną siatką ciemnych nici; oprawa z kompozycji metali: ażurowa podstawa na 4 nóżkach, szyjka, ażurowe ujęcie wylewu z szerokim dziobkiem oraz ażurowe ucho z motywem wijącej się gałązki roślinnej i postaci kobiety.

Reliefowe przedstawienie młodej kobiety ujętej w profilu, stojącej na tle pejzażu przed sztalugą, z pędzlem w dłoni uniesionym w kierunku płótna; płaskorzeźba zamknięta w ornamentalnej, ażurowej ramie o płynnych, organicznych liniach; dolna partia ramy przechodzi w dekoracyjne nóżki z motywem wici roślinnych; prawą oraz lewą krawędź plakiety asymetrycznie oplatają plastyczne, reliefowe pędy kwiatów wraz z liśćmi, wychodzące poza geometryczny obrys głównej konstrukcji.

Podstawę lampy stanowi okrągła fakturowana plinta, z dwoma stojącymi psami myśliwskimi, z wyciągniętymi sylwetkami, skupionym wzrokiem i uniesionymi ogonami, badających otoczenie; trzon w formie stylizowanego konaru drzewa z widocznymi sękami, zakończony okrągłą, metalową obręczą, z osadzonym na niej szklanym kloszem, o kształcie kopuły, z matowionego, lekko przydymionego szkła. Lampa elektryczna, z jedną żarówką.

Karafka w formie owoidalnej butelki z trzema wklęsłymi bokami, w metalowym, ażurowym okuciu z motywami morskimi, z walcowatą szyjką i korkiem zakończonym sterczyną w formie szpiczastego pąka kwiatowego.

Wazony na planie koła, z silnie wywiniętymi, asymetrycznymi falistymi wylewami; korpusy walcowate, z boku dekorowane pełnoplastycznymi okrągłymi owocami.

Podpórki złożone z dwóch prostopadłych drewnianych płaszczyzn w kształcie litery „L”; podstawy w formie zamkniętej księgi, na każdej - figurka siedzącej na otwartej, mniejszej księdze sowy.

1.Stanisław BARABASZ (1857-1949) - projekt
Szkatuła zakopiańska z wizerunkiem Sabały
drewno; 5 x 21,5 x 12,5 cm.
Zakopane, lata 20.-30. XX w.

2. Stanisław SOLARSKI (1909-1975)
Szkatuła z malowanym wiekiem: Harnaś z dziewczyną przy księżycu
drewno, barwnie malowane; 10,5 x 27 x 17,5 cm;
na spodzie nalepka z napisem: Ręcznie malował / art. mal. S. Solarski / Naśladown. zastrzeżone;
stan zachowania: brak kluczyka.

3. Album na zdjęcia z dekoracjami w stylu zakopiańskim na okładce
drewno, karton, bibuła; 34,5 x 24 cm.
Polska, 2 ćw. XX w.

Okładka albumu drewniana czerniona, z rzeźbionymi i barwnie malowanymi dekoracjami roślinnymi w stylu zakopiańskim; na pierwszej stronie odręczny napis: I Matura / Liceum Hotelarskiego / w Białym Klasztorze 1949; na dwóch kartach 9 fotografii portretowych z podpisami; pozostałe karty puste;

stan zachowania: przetarcia grzbietu, delikatne otarcia okładki.

4. Album na zdjęcia z motywem górala na okładce
drewno, karton, bibuła; 26,5 x 18,5 cm.
Polska, 2 ćw. XX w.

Wewnątrz albumu kilkanaście czarno-białych fotografii; karty z ukośnymi nacięciami do umieszczenia fotografii;

stan zachowania: poziome pęknięcie po środku okładki albumu.

5. Ramka drewniana
drewno, szkło; 27 x 27 cm.
Polska, 2 ćw. XX w.

Ramka w kształcie rombu, z wpisanym w środek prostokątnym miejscem na fotografię okolonym geometrycznym fryzem z drobnych, nacinanych trójkątów; szerokie listwy ramy ozdobione reliefem o motywach roślinno-ornamentalnych w stylu zakopiańskim.

Scena środkowa rozbudowana z wyobrażeniem Anastasis - Zstąpienia Chrystusa do Otchłani i Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. W górnej strefie Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, postać Zbawiciela w mandorli, unosząca się nad pustym grobem; po lewej Święty Piotr i Aniołowie oraz rzymscy żołnierze, po prawej Anioł Pański, który ukazał się przy Grobie; Anioł prezentuje kobietom nietknięte płótna grzebalne, które są symbolicznym znakiem Zmartwychwstania. Trzy kobiety przy grobie to Maria Magdalena, Maria Jakubowa i Salome.

W dolnej strefie scena Zstąpienia Jezusa Chrystusa do otchłani. Zbawiciel w mandorli podaje rękę Adamowi, wyprowadzając wszystkich sprawiedliwych z otchłani - symbolizowanej przez paszczę potwora. Sprawiedliwi szerokim rzędem idą do góry, w kierunku bramy raju strzeżonej przez Cherubina, gdzie przedstawione jest "łono Abrahama" i dobry łotr z Krzyżem. Na dole, po prawej stronie miejsce spotkania Chrystusa z Apostołami, łowiącymi ryby na Jeziorze Galilejskim.

Scena ta otoczona jest przez 12 kwater zewnętrznych ukazujących sceny głównych Świąt Kościoła Rosyjskiego Roku Liturgicznego: Narodzenie Najświętszej Marii Panny, Wprowadzenie Najświętszej Marii Panny do Świątyni, Zwiastowanie Najświętszej Marii Panny, Narodzenie Jezusa Chrystusa, Ofiarowanie Jezusa Chrystusa w Świątyni, Chrzest Jezusa Chrystusa, Wjazd Jezusa Chrystusa do Jerozolimy, Przemienienie na Górze Tabor, Wniebowstąpienie Jezusa Chrystusa, Święta Trójca Starego Testamentu, Podwyższenie Krzyża Pańskiego, Zaśnięcie Najświętszej Marii Panny.

Bordiura, tło oraz pasy dzielące kwatery złocone, w obramieniach znajdują się napisy objaśniające cyrylicą poszczególne sceny oraz sześć klejm z wyobrażeniami Świętych; na pasie pola centralnego Święty Jan Chrzciciel i wybrany Święty, na zewnętrznym pasie Święci Piotr, Paweł, Filip i Andrzej. Bordiura ujęta zielonym i brązowym pasem.

W centrum kompozycji znajduje się wizerunek Matki Boskiej Tychwińskiej ujęty w kanonicznym typie Hodegetrii (Przewodniczki). Bogurodzica przedstawiona jest w półpostaci, z głową delikatnie pochyloną w stronę Dzieciątka. Prawą dłonią wskazuje na Chrystusa gestem prezentacji, podczas gdy na Jej lewym ramieniu spoczywa mały Jezus. Chrystus Emmanuel, ukazany w jasnoróżowej, ugrowej tunice, unosi prawą dłoń w geście błogosławieństwa, a w lewej trzyma zwój pisma. Charakterystyczną cechą wariantu tychwińskiego jest ułożenie nóg Dzieciątka - lewa noga jest założona na prawą w taki sposób, że podeszwa prawej stopy jest bezpośrednio zwrócona w stronę widza.

Na polach bocznych rozmieszczone są symetrycznie cztery postacie stojących, wybranych świętych. Po lewej stronie: u góry - Anioł Stróż, u dołu - prawdopodobnie Święty Nikita Męczennik (Nikita Gotycki). Po prawej stronie: u góry - Święty Symeon (Starzec Symeon) , u dołu święty mnich (Święty Mnich Ewdochym lub Święty Onufry?).

Ikona należąca do ikon Maryjnych typu Hodegetria - Matka Boża, która wskazuje gestem ręki na Jezusa Chrystusa jako na Drogę do Ojca. Jednak w ikonie Matki Bożej Kazańskiej Maryja ukazana jest w półpostaci, bez rąk, z ujętą w lekkim profilu i nieco pochyloną ku Dziecięciu głową. W ikonie tej ujęty frontalnie Zbawiciel nie zasiada na ręce Matki, ale stoi niejako na Jej kolanach. Prawa ręka Dziecięcia unosi się w geście błogosławieństwa.

Ikonę zdobi koszulka mosiężna, tłoczona, srebrzona (przetarcia), którą otacza bordiura dekorowana motywem kwiatów. Nimb mosiężny złocony, z ażurową krawędzią, kameryzowany okazałymi, oprawionymi szklanymi imitacjami kamieni szlachetnych o różnej barwie.

Ikona przedstawia Świętych w całej postaci, powyżej w obłokach ukazany jest Jezus Chrystus z rozłożonymi dłońmi w geście błogosławieństwa.

W centrum Święty Bazyli (Wasilij) - żył w XI wieku, był mnichem z Kijowsko-Peczerskiej Ławry, który wyróżniał się wielką mądrością duchową i empatią wobec współbraci. Święty odziany w ciemne szaty zakonne, prawa ręką błogosławi w lewej trzyma tradycyjny sznur modlitewny - czotki.

Po lewej ukazana Święta męczennica Elżbieta, po prawej Święta męczennica Tatiana. Przy nimbach Świętych, w wydzielonych polach napisy objaśniające cyrylicą (przetarcia).

W centrum kompozycji ukazany Archanioł Michał jako wojownik - żołnierz odziany w krótką tunikę okrytą zbroją, w czerwonym płaszczu i z mieczem w dłoni. Po jego lewej stronie wizerunki Świętej Anny i Świętego Piotra, a po prawej - Świętej Natalii i Świętej Pelagii. U góry, w narożach: po lewej Święta Paraskiewa, po prawej Święta Barbara.

Nad wizerunkiem Archanioła Michała ukazano Mandylion - obraz Zbawiciela nie stworzony ręką ludzką, przedstawiający oblicze Chrystusa na tle udrapowanej chusty. Na nimbach Świętych widnieją napisy objaśniające pisane cyrylicą.

W centrum kompozycji Matka Boża ukazana jest po lewej stronie, w czerwonym płaszczu, z dłonią skierowana ku Świętemu Sergiuszowi w geście błogosławieństwa, który ma złożone ręce na piersi w geście modlitwy i pokory. Za Bogarodzicą, po lewej stronie przedstawieni zostali apostołowie Piotr i Jan, po prawej za Świętym Sergiuszem stoi jego uczeń i następca, Święty Micheasz, który zasłania twarz rąbkiem szat przed blaskiem cudownego ukazania się Świętemu. U góry w obłokach przedstawiona jest Trójca Święta w typie Nowego Testamentu - Bóg Ojciec, Syn Boży oraz Duch Święty pod postacią Gołębicy. Scena przedstawiona wewnątrz klasztornej celi.

Sergiusz z Radoneża (1314-1392) - odnowiciel życia monastycznego średniowiecznych ziem ruskich, wyniszczonych przez najazdy mongolskie, Święty Kościoła prawosławnego i katolickiego. Czczony jest w Rosyjskim Kościele Prawosławnym jako opiekun tegoż Kościoła, zwany ihumenem ruskiej ziemi.

Ikona Maryjna typu Hodegetria - Matka Boża, wskazująca gestem ręki na Jezusa Chrystusa jako na Drogę do Ojca. Maryja ukazana w półpostaci, bez rąk, z ujętą w lekkim profilu i nieco pochyloną ku Dziecięciu głową. Ujęty frontalnie Zbawiciel nie zasiada na ręce Matki, ale stoi niejako na Jej kolanach. Prawa ręka Dziecięcia unosi się w geście błogosławieństwa.

Ikonę zdobi koszulka mosiężna, tłoczona, w górnych narożach dekorowana motywem roślinnym, nimb mosiężny, z ażurową krawędzią. U dołu w wydzielonym polu napis objaśniający cyrylicą

Jezus Chrystus w nimbie krzyżowym, na którym wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem". Zbawiciel z uniesioną prawą dłonią w geście błogosławieństwa.

Ikonę zdobi koszulka mosiężna, tłoczona, z bordiurą dekorowaną motywem geometrycznej plecionki, w niej u dołu w wydzielonym polu napisy objaśniającą cyrylicą.

Spód ikony obłożony spłowiałym pluszem w odcieniu ciemnego amarantu.

Krzyż o trzech belkach (tzw. „raspiatje"), stanowiący tło dla mniejszego, nałożonego nań właściwego krucyfiksu. Duży krzyż wraz z przedstawieniem słońca i księżyca na końcach poziomej drugiej belki i murami Jerozolimy na belce dolnej. Nad górną belką widnieje Mandylion, poniżej dwaj aniołowie z osłoniętymi dłońmi, trzymający szaty Chrystusa, w głębokim pokłonie adorują Chrystusa.

Ukrzyżowany Chrystus ukazany jako stojący na belce Bóg-Człowiek z rozwartymi w linii prostej ramionami.

Pod krzyżem Chrystusa czaszka Adama, symbolizująca zwycięstwo nad śmiercią. Wszystkie elementy dodatkowo objaśniają umieszczone na krzyżu napisy.

Tylna strona krzyża - z cyzelowanym motywem roślinnym.

W centrum wprawiony mosiężny krzyż o trzech belkach, stanowiący tło dla mniejszego, nałożonego nań właściwego krucyfiksu. W dużym krzyżu, w górnej belce przedstawiony Bóg Ojciec z rozłożonymi rękoma, poniżej Duch Święty pod postacią Gołębicy, po bokach którego dwaj aniołowie z osłoniętymi dłońmi, trzymający szaty Chrystusa, w głębokim pokłonie adorują Chrystusa. Na głównym krzyżu Jezus Chrystus Ukrzyżowany z rozwartymi w linii prostej ramionami.

Po lewej stronie Ukrzyżowanego dwie Marie: Matka Boża i Maria Magdalena, powyżej trzech wybranych Świętych.

Po prawej stronie Święty Jan Teolog (apostoł) i setnik Longinus, powyżej dwóch wybranych Świętych.

Nad mosiężnym krzyżem, w obłokach Bóg Ojciec w białych szatach z rozłożonymi rękoma

Przedstawienie należy do obszaru ikonografii staroobrzędowców, reprezentujące typ ikonograficzny określany jako stauroteka, relikwiarza Krzyża Świętego (tj. ikona z wprawionym mosiężnym krzyżem).

Krzyż - mosiądz odlew cyzelowany, dekorowany granatową emalią - miejscami przetartą na białą, wypełniającą tło, wprawiony w środek deski.

Malatura po renowacji.

Dywan o gęstym, regularnym splocie; w polu głównym, na ciemnym tle przedstawienie dynamicznej, wielofigurowej sceny polowania: postacie jeźdźców w tradycyjnych strojach perskich, dosiadających koni w galopie, polujących za pomocą łuków i włóczni na uciekające gazele, jelenie, a także walczące lwy i lamparty; całość przeplata motyw roślinny (drzewa życia, drobne kwiaty florystyczne; bordiura z czerwono-karminowym tłem, wypełnionym bogatym ornamentem roślinnym, palmetami oraz powtarzającymi się motywami kwiatowymi; na krótszych bokach frędzle.

Głownia stalowa, miernie krzywa, kuta w klin, zakończona tzw. „pandurspitzem”, z wyoblonym grzbietem i grawerunkami w partii zastawy na obu płazach - z motywem panopliów, półksiężyca i słońca. U góry pod jelcem grawerunek z głową Turka na tle namiotu.

Jelec krzyżowy, karabelowy, złocony, z buławkami na końcach ramion.

Rękojeść w okładzinach rogowych, pięciokrotnie nitowana; listwa kryjąca spojenia okładzin złocona, dekorowana motywem rombów. Głowica ptasia, z otworem - „okiem” na temblak.

Lit.: "Les sabres portes L’armee française", s. 60.

Podstawa i blat - kwadratowe; trzon w formie kanelowanej kolumny z toczoną, profilowaną bazą i akantową głowicą.

Siedzisko w formie ażurowego fotelika, utworzonego z poprzecznych listewek na dnie; boki i oparcie uformowane z giętych w łuki płaskich listewek; z przodu drewniany podnóżek w formie prostokątnej deseczki; rączki masywne, esowato wygięte, z możliwością regulacji; siedzisko wsparte na żelaznej ramie wyposażonej w system prymitywnego resorowania amortyzującego wstrząsy (skórzane pasy); pojazd z dwoma dużymi, ażurowymi kołami szprychowymi z metalowymi obręczami oraz dwoma małymi kółkami z tyłu.

Wózek typu „Sitzwagen” - poprzednik dzisiejszych wózków spacerowych, przeznaczony do przewożenia w pozycji siedzącej dzieci w wieku od około 6 miesięcy; można go zarówno pchać, jak i ciągnąć, trzymając za dwa wygięte uchwyty; przypomina swoim wyglądem riksze, powszechnie spotykane w Azji.

Wózek wykonany w technologii drewna giętego, w której specjalizowała się fabryka Thoneta czy manufaktura J&J Kohn.

Według przekazu, pierwotnie na spodzie wózka znajdowała się nalepka firmowa Br. Thonet, drukowana cyrylicą.

Konstrukcja oparta na planie koła; blat okrągły, z dopasowaną, przezroczystą szklaną szybą; pod nim: półokrągła szafka, zamykana parą dwuskrzydłowych drzwiczek z uchwytami - gałkami w pomarańczowo-czerwonym odcieniu oraz półokrągła- półka, z szybą; korpus osadzony na szerokiej, pierścieniowej platformie dolnej, powtarzającej obrys blatu; mebel wsparty na czterech szablastych, wygiętych nogach;

stan zachowania: na powierzchni pierwotna dobrej jakości dekoracja maserowana, imitująca usłojenie orzecha włoskiego; powierzchniowe zarysowania i niewielkie otarcia.

Konstrukcja nośna złożona z dwóch bocznych, szerokich paneli wspartych na nogach - płozach, z czarno lakierowanego drewna, o górnych krawędziach zawiniętych na kształt przypominający woluty, tworzących uchwyty ułatwiające przestawianie mebla; między podporami rozpięta główna skrzynia barku - przeszklona od frontu i z tyłu witrynka; front zamykany parą przesuwnych, szklanych szyb z wgłębieniami ułatwiającymi ich odsuwanie; wnętrze z lustrzaną taflą na dnie; na blacie gruba, przezroczysta szyba; pod witrynką wysuwana szuflada, podzielona wewnątrz na trzy części, z uchwytem z profilowanej, długiej listwy z czernionego drewna;

stan zachowania: po konserwacji, szyby szafki oryginalne, na blacie szyba współczesna, niewielkie powierzchniowe zarysowania i otarcia.

Stół z rozkładanymi klapami na obu końcach; na blacie w narożach oraz z boku podpór intarsje z motywem kwiatowym nogi w formie cęgowej ze stylizowaną palmetą spięte poziomym przęsłem tralkowym pośrodku; krzesła z tapicerką w tonacji oliwkowej, z wzorami w układzie pasów.

Z falistym frontem, prostymi bokami, gładkim blatem o profilowanej krawędzi, z zaokrąglonymi narożnikami, z czterema szufladami; szyldy zamków każdej z szuflad z dekoracyjnymi mosiężnymi okuciami z ruchomymi uchwytami. Mebel wsparty na czterech krótkich nogach, przednie - esowato wygięte;

stan zachowania: uszkodzenia po prawej stronie mebla - na górnej krawędzi ubytki oraz pionowe pęknięcie z boku, na całej długości; brak klucza.

Tapicerowane poduszki siedzeń w tonacji oliwkowej, z wzorami w układzie pasów (zaplamienia); oparcia ażurowe, lekko odchylone do tyłu; boczne ramiaki łukowate, przechodzące w ramę siedzenia; nogi szablaste.

Prostokątny, gładki blat, pod nim jedna szuflada; mebel z dwoma ażurowymi podporami po bokach w kształcie liry, rozwidlonych u dołu w faliste dwójnogi, spięte po środku tralką.

Stół z okrągłym blatem obwiedzionym taśmą dekorowaną motywem wici roślinno-akantowej, wsparty na trzech nogach w formie kariatyd, połączonych ze sobą w dolnej części trzema listwami.

Stolik z niewielkim blatem o falistym zarysie, ozdobionym wzorem z irysami i motylami intarsjowanym z różnych gatunków drewna; wsparty na esowatych nóżkach, lekko zbieżnych ku dołowi, spiętych u dołu półeczką.

Stolik w stylu secesyjnych mebli projektowanych przez Émile’a Gallé (1846-1904), francuskiego projektanta rzemiosła artystycznego, głównie szkieł, biżuterii i mebli, prowadzącego w Nancy m.in. warsztat stolarski wykonujący luksusowe i powtarzalne meble od 1884 roku. Meble wzorowane na modelach zapojektowanych przez Émile’a Gallé wykonywano także przez kilkadziesiąt lat po jego śmierci zarówno w Nancy, ale też poza Francją, a odznaczały się one mniejszą wartością artystyczną i były wykonywane seryjnie. Prezentowany stolik należy właśnie do takich wyrobów z 2 ćw. XX wieku.

Komoda o prostopadłościennym oskrzynieniu z 4 szufladami oraz wysuwanym pulpitem pod blatem z zaznaczonymi narożami w formie dekoracyjnych stóp i półwałków z rośliną wolutą; na blacie nastawka z 3 szufladkami oraz lustrem zamkniętym trójlistnym, profilowanym obramieniem, ujętym w dwie kanelowane kolumienki ze sterczynką zakończoną kulą.

Stan zachowania: brak okuć otworów zamków; w załączeniu klucz.

Skrzynia z trzema szufladami z wklęsłymi płycinami od frontu i dwoma dodatkowymi pulpitami wysuwany z krótszych boków, podobnie jak blat wyłożonych tworzywem. Dolna część nastawy zamykana żaluzjowo z czterema antytetycznie ułożonymi szufladami i szafeczką po środku, oraz schowkiem poniżej. Powyżej duża szuflada wewnątrz zawierająca dwie małe szufladki.

Stan zachowania: ślady użytkowania. Załączone 3 klucze do mebla.