Wazon dekoracyjny z nakrywą z uchwytem-szyszką, o owoidalnym brzuścu osadzonym na trzech koźlich nóżkach na profilowanej podstawie o wykroju trójkąta o wklęsłych bokach, z trzema plastycznymi koźlimi głowami na brzuścu. Na brzuścu od frontu w złoconej ramce kwiatowej barwna miniatura cesarzowej Austrii Marii Teresy (1717-1780) en trois quarts, w półpostaci, siedzącej na tronie, z regaliami na stoliku z prawej (korona, berło).

Miniatura wg portretu Martina van Meytensa (1690-1770) z ok. 1759 roku. Na dwu ściankach brzuśca, pod krawędzią i na podstawie złocone kompozycje kwiatowe o czarnym konturze.

Reprezentacyjna forma wazonu, nawiązująca do XVIII-wiecznej porcelany fryderycjańskiej z Berlina, służyła do realizacji zamówień specjalnych (wykonywana w Selb, zapewne w Kunstabteilung).

Patera dwudzielna, neobarokowa, na 4-dzielnej rocaillowej podstawie z plastycznymi umieszczonymi dwustronnie muszlami i wolutowymi liściastymi wspornikami dwu miskowych czasz z arkadkowym ażurem, wolutowymi krawędziami i dekoracją kwiatową wewnątrz. Pośrodku, powyżej linii łączenia czasz - plastyczna grupa figuralna dwojga półnagich dzieci w kwiecistych draperiach: przyklękająca na poduszce Psyche ze skrzydełkami motyla i obejmujący ją, wspinający się na poduszkę uskrzydlony Amor.

Serwis dla 6 osób, składa się z dzbanek z nakrywką, cukiernicy z nakrywką, mlecznika i 6 filiżanek ze spodkami; razem 15 naczyń, z dekoracją kwiatową luźnymi kompozycjami , gałązkami kwiatowymi i rzutami listków, m.in. z clematisem, w tonacji różowo-szarej; krawędzie złocone.

Fabryka w Ćmielowie kupiła w paryskiej pracowni Bogdana Wendorfa około 1932-1933 roku trzy projekty serwisów: „Kula”, „Płaski” i „Kaprys”, wszystkie utrzymane w stylistyce art déco.

Modele Wendorfa odniosły sukces artystyczny i komercyjny; serwisy są produkowane z rozmaitymi dekoracjami barwnymi.

Cukiernica na planie prostokąta, ze ściętymi narożami, na 4 lwich łapach, zakończonych liśćmi zachodzącymi na korpus. Od frontu plakietka z motywem rogów obfitości z owocami, z otworem na kluczyk. Nakrywa na zawiasach, lekko uniesiona, obrzeżona moletowanym kimationem, z aplikacją przedstawiająca pędzący rydwan powożony przez Nike. W załączeniu kluczyk.

1. Czarka ozdobiona w lustrze przedstawieniem pęku owoców z uniesionym, ośmiodzielnym, puklowanym kołnierzem, u dołu dekorowanym perełkowaniem, wyżej motywem liści akantu;

srebro cechowane (znak miejski Augsburga, monogram złotnika - wiązane HB w obrysie owalnym niedobite, cecha kontrybucyjna z lat 1824 literą F -w rombie); wys. 3,5 cm, szer. 10,5 cm, głęb. 12 cm; waga 55 g.

2. Czarka dekorowana w lustrze kwiatem na łodyżce, ujętym pasem perełek, z czterodzielnym puklowanym kołnierzem, ozdobionym wolutami akantowymi;

srebro cechowane (znak miejski Augsburga, monogram złotnika - wiązane HB w obrysie owalnym niedobite, cecha kontrybucyjna z lat 1806-1807 z półksiężycem i literą I- Klagenfurt); wys. 2 cm, szer. 9,5 cm, głęb. 10,8 cm; waga 49 g.

Cecha HB jest przypisywana znanemu augsburskiemu wytwórcy czarek do próbowania wina, który jest autorem kilkudziesięciu prac utrzymanych w podobnej stylistyce.

Trzonki profilowane, ujęte w wolutową taśmę, rozszerzające się ku końcowi, zakończone trójkątnie, zwieńczone palmetką; trzonki noży dociążone, ostrza noży ze stali nierdzewnej.

Sztućce w dwóch dobieranych etui.

Kandelabr gładki, na stopie półkulistej, z czterema ażurowymi obejmami, z trzonem, wspartym na cylindrycznym cokole, skomponowanym z czterech rurek, nakrytych uskokowo profilowanym daszkiem, na którym osadzona nastawa kandelabra z czterema ramionami uformowanymi z wygiętych par rurek zakończonych kielichowatymi tulejkami na świece oraz analogicznej tulejce umieszczonej centralnie wspartej na wysokich rurkowatych nóżkach.

Okrągła, ażurowa podstawa uformowana z promieniście rozchodzących się płaskich liści oraz esowatych wolut; trzon utworzony z wiązki pionowo wznoszących się liści o fakturowanej powierzchni oraz łukowato wygiętych kilku łodyg zakończonych plastycznymi pąkami kwiatów, przypominających zamknięte tulipany lub róże; podobne motywy pąków powtórzone u nasady lampy; klosz w kształcie kapelusza grzyba , ze szkła wielowarstwowego o ciepłym odcieniu żółci i pomarańczu; lampa elektryczna, z jedną żarówką.

Rodzina Mullerów pochodziła z rzemieślniczych terenów Alzacji. Trzej utalentowani bracia - Henri, Désiré i Eugene - zdobyli fach pracując jako grawerzy i dekoratorzy u samego Émile'a Gallé, ojca secesyjnego szkła artystycznego w Nancy. Uzyskali tam unikalną wiedzę techniczną dotyczącą wielowarstwowego szkła i trawienia kwasem. W 1897 roku Henri Muller odszedł od Gallé i założył własny, niezależny warsztat dekoracji szkła w pobliskim Lunéville. Szybko dołączyli do niego pozostali bracia, siostra oraz ojciec, tworząc firmę Muller Freres (Bracia Muller). Na początku Mullerowie posiadali jedynie warsztat zdobniczy, dlatego od około 1900 roku zaczęli dzierżawić przestrzeń w hucie szkła w sąsiedniej miejscowości Croismare (wtedy należącej do rodziny Hinzelin). Tam wytapiano i wydmuchiwano dla nich surowe formy, które dekorowali w Lunéville. Po wojnie, w 1919 roku, Henri i Désiré Muller wykupili większość udziałów w hucie w Croismare, skonsolidowali biznes i oficjalnie utworzyli spółkę akcyjną „Grandes Verreries de Croismare et Verrerie d'Art Muller Freres Réunies SA”.

Bracia Muller, jako wybitni uczniowie Émile'a Gallé, byli prawdziwymi alchemikami szkła. Efekt „zachodu słońca” i głębokiej, trójwymiarowej tekstury na kloszu prezentowanej lampy jest wynikiem zaawansowanych technik hutniczych. Wyroby sygnowane marką „G.V. de Croismare” wyróżniały się doskonałą jakością techniczną i artystyczną ujęcia barwionego szkła.

Lampy łączące szkło „pâte de verre” z surową strukturą kutego żelaza należą do cenionych klasyków francuskiego rzemiosła artystycznego okresu międzywojennego.

Zegar i dwa kandelabry o brzuścach kuan z pokrywami; porcelana z dekoracją imari, z motywami kwiatowymi, roślinnymi i z dalekowschodnią architekturą ogrodową, wpisanymi w rezerwy o różnych kształtach wokół brzuśców oraz szlakami ornamentu kwiatowego i esownic na złotych tłach. Podstawy i pokrywy w oprawie z brązu złoconego; na pokrywach dwu bocznych wazonów osadzone 5-świecowe kandelabry z lichtarzem centralnym umieszczonym wyżej. Wyższy wazon środkowy - zegar z ceramiczną kolistą tarczą (emaliowaną?) z otworem do nakręcania mechanizmu, ze szklanymi drzwiczkami w oprawie z brązu; z boków montowane antabowe uchwyty z lwimi maskami; pokrywę wieńczy figurka ptaka stojącego na jednej nodze.

Para pistoletów pojedynkowych, opatrzonych na wąsach luf cyframi arabskimi: „1” i „2”. Lufy stalowe, 8-granne, oksydowane, gwintowane, z baskilą; na grzbietach pisane szwabachą sygnatury: „Fauré Le Page á Paris”. Od spodu części dennej bite: „12,4” i monogram wiązany „EC” (?). Na końcu luf - muszki; szczerbinki odgradzają lufy od ich wąsów. Łoża orzechowe, krótkie, podrzeźbiane pod lufami w motyw akantu. Kolby w partii chwytu kanelowane, rozszerzające się ku głowicom okutym stalą, z grawerunkiem akantowo-palmetowym i laufrową sterczynką. We wnętrzu łoża pod lufami - znaki pisane ręcznie atramentem(?): kotwica będąca zarazem monogramem wiązanym właścicieli rusznikarni (?) i cyfra „3” (lub litera „E”). Zamki kapiszonowe, z kurkami zdobnymi grawerunkiem akantowym, podobnie jak płyty zamkowe. Osłony spustów stalowe, dekorowane grawerunkami floralnymi, z wąsami gładkimi sięgającymi głowicy i wyciętymi w kształt strzałki skierowanymi ku wylotowi lufy. Pistolety umieszczone w mahoniowym puzdrze zamykanym na kluczyk, z zamkiem stalowym, wpuszczanym. Na wieku opasanym wzdłuż krawędzi mosiężnymi żyłkami - pośrodku ślepy, mosiężny kartusz. Zawiasy - dwie listwy mosiężne. Wewnątrz pudło wyścielone ciemnofioletowym pluszem; od spodu wieka tłoczony, złocony napis: „FAURÉ - LEPAGE / 8 RUE DE RICHELIEU / A PARIS”. W odpowiednio uformowanych gniazdach umieszczone - oprócz pistoletów: 1/ młotek z palisandrowym trzonkiem; 2/ Kleszcze stalowe do odlewania kul; 3/ para pobojczyków; 4/klucz do kominków, z palisandrowym trzonkiem; 5/ mosiężna łyżeczka - miarka do prochu; 6/ dwa puzderka cylindryczne, toczone z palisandru - na pistony i kule. W lewym górnym narożu puzdra - trójkątny schowek na flejtuchy, z unoszoną pokrywką.

Zegar szafowy, prostopadłościenny, o trójczłonowej obudowie szafowej, typu long case z mechanizmem 8 - dniowym. Od frontu jednoskrzydłowe drzwiczki z płyciną zamkniętą łukiem; powyżej profilowany gzyms wysunięty przed lico mebla, nad nim przeszklone drzwiczki zamknięte profilowanym gzymsem łukowym, tarcza z cyframi rzymskimi, osobna wskazówka cichego bicia; w zwieńczeniu 3 sterczynki zdobione mosiężnymi kulami. W załączeniu 2 klucze - od szafki z chwostem i od mechanizmu; wew. zegara waga i wahadło.


Josh Rose działał jako samodzielny zegarmistrz w Londynie, prawdopodobnie w latach 1740- 1765, od roku 1765 do 1784 prowadził firmę wspólnie z synem pod nazwą: „Joseph Rose & Son”, pod adresem: Foster Lane, Cheapside, London.

Komplet złożony ze stolika i pary foteli o kształtach siedzeń, oparć i blatu przypominających muszle, a podporach inspirowanych światem podwodnych stworzeń, takich jak koniki morskie, delfiny, czy małże, rzeźbionych, malowanych i posrebrzanych.

Meble te prawdopodobnie wykonane zostały w końcu XIX wieku w słynnej weneckiej Fabryce Mebli „Fabrique Meubleus Pauly & Cie de Venise”, czynnej w latach 1880-1930 i obok mebli grotowych wykonującej też meble w stylu renesansowym.

Fabryka, a w zasadzie manufaktura znana była z wysokiej jakości mebli inspirowanych dawnymi stylami, bogato zdobionych snycerką oraz malowanych, ale też dekorowanych kamieniami półszlachetnymi, macicą perłową i kością.

Podobne do prezentowanych drewniane meble grotowe wykonywano od okresu rokoka, a jednym z ich ówczesnych projektantów był wybitny angielski designer i architekt Thomas Chippendale. Meble grotowe wykonywano także z piaskowców, fajansu, a później betonu. Meble w tym stylu ponownie modne stały się w latach 80. XIX wieku na fali powrotu do wzorów mebli historycznych i głównie dzięki wyrobom weneckiej fabryki. Miały rozmaite kształty od różnej formy małży, przez kraby i koniki morskie. Jedne modele malowano, inne pozostawiano w naturalnym kolorze drewna. Były wykorzystywane w sztucznych grotach na terenie ogrodów, w oranżeriach, ale też we wnętrzach domów, jako obiekty wyjątkowo dekoracyjne.

Oferowane do zakupu i prezentowane obecnie meble grotowe należą do grupy luksusowych wyrobów wytwórni weneckiej, z wczesnej fazy jej działalności, charakteryzują się snycerskimi i malarskimi dekoracjami na dobrym poziomie, dobrze ujętymi elementami morskich stworzeń.

Meble są w dość dobrym stanie zachowania, ze stabilnymi konstrukcjami, dobrze zachowanymi malaturami, do odświeżenia.

Na spodzie dekoracji wiązania nóg stolika znajduje się malowany białą farbą, stylizowany napis: A. 1746 V. Burrano.

Sposób opracowania powierzchni i konstrukcji tych mebli wskazuje na wykonanie ich w końcu XIX wieku. Możliwe, że napis wskazuje na wzór wykonywany przez fabrykę, a określany jako z roku 1746 [A. - Anno]

Złożony z sofy i dwóch foteli, z lekko odchylonymi do tyłu i zaokrąglonymi na bokach oparciami, schodzącymi ku nieco niższym pełnym bokom, z głębokim oparciem powtarzającym zarys oparć, tapicerowane, wsparte na czterech, graniastych i zbieżnych ku dołowi nóżkach.

Na okrągłej, obrotowej podstawie, patera złożona z pięciu części i środkowego okrągłego pojemnika z nakrywką.

Zestaw złożony z 6 szklanych naczyń, tworzących okrągłą paterę: pięć elementów obwodowych przypominających kliny, dekorowane od spodu matowionym motywem wijących się pędów i kiści winorośli oraz centralne, okrągłe naczynie (dipówka) z nakrywką zwieńczoną walcowatym uchwytem, zdobioną geometryczną kratką.

Podstawa kolista, z czarnego bakelitu, z obrotowym mechanizmem i trzema kulistymi uchwytami na krawędzi, ułatwiającymi obracanie zestawu na stole.

Oferowany zestaw do zakąsek należy do naczyń typu „Lazy Susan”. Określenie to odnosi się do obrotowej tacy lub blatu, ułatwiającego dzielenie się jedzeniem przy stole lub organizację przypraw czy wiktuałów w głębokich szafkach.

Choć sam mechanizm obrotowy powstał w XVIII w., dokładne pochodzenie tej konkretnej nazwy nie jest do końca znane. Jedna z teorii mówi, iż geneza tego określenia wywodzi się z końca XIX w., kiedy koszty zatrudniania służby domowej drastycznie wzrosły i technologia zaczęła zastępować ludzi. „Susan” (Zuzanna) była wtedy w krajach anglosaskich stereotypowym, niezwykle popularnym imieniem dla pokojówek i służących. Obrotowy mechanizm żartobliwie więc i nieco złośliwie nazwano „Leniwą Zuzanną”, ponieważ stała bezczynnie na środku stołu, wykonując pracę za żywą kelnerkę.

Zwrot ten po raz pierwszy pojawił się w druku na początku XX w. W 1903 roku wspomniano o nim w gazecie The Boston Journal, a oficjalnie nazwa zyskała ogromną popularność w 1917 roku dzięki reklamie w magazynie „Vanity Fair”. Firma Ovington’s reklamowała tam mahoniowy obrotowy talerz jako „najsprytniejszą kelnerkę na świecie, do Twoich usług”. Dźwięczne, wpadające w ucho określenie błyskawicznie podchwycili konsumenci i producenci.

Kolista, łagodnie rozchylająca się ku górze patera, z gładką linią obrzeża, wsparta na okrągłej stopie; dekoracja w formie spirali w kolorze kremowym mającej początek w centrum patery i regularnie rozwijającej się ku jej krawędzi, tworząc koncentryczny wzór.

Wazon o kielichowatej formie rozszerzającej się ku górze, osadzony na krótkim trzonie i ośmiobocznej stopie; w górnej partii ciąg pionowych, prostokątnych pól z kobaltowego szkła, oddzielonych złoceniami; krawędź wylewu, stopy oraz trzonu złocona; przestrzeń na stopie, trzonie i w dolnej części korpusu wypełniona dekoracją o motywie roślinno-arabeskowym.

Nazwa firmy pochodzi od nazwiska Friedricha Egermanna (1777-1864), założyciela warsztatu, genialnego technologa i artysty, który po odbyciu nauk m.in. w słynnej manufakturze porcelany w Miśni, osiedlił się w miejscowości Haida (dzisiejszy Nový Bor), gdzie na początku XIX w. założył własne studio i atelier malowania oraz zdobienia szkła.

W pierwszej połowie XIX w. Egermann dokonał swojego przełomowego wynalazku - opracowania technologii barwienia szkła na głęboki rubinowy kolor, dzięki czemu jego firma zaczęła gwałtownie się rozwijać. W 1832 roku została uruchomiona masowa, przemysłowa produkcja, a w warsztatach zostało zatrudnionych ponad 200 wyspecjalizowanych pracowników (malarzy, szlifierzy i grawerów).

Po śmierci założyciela, świetnie prosperującą firmę przejął jego syn, Anton, a wypracowane przez ojca unikalne metody zdobienia stały się podstawą czeskiego przemysłu eksportowego.

Choć w XX w. huta przechodziła burzliwe transformacje (w tym nacjonalizację w czasach komunistycznej Czechosłowacji), marka Egermann przetrwała do dziś jako bezpośrednia kontynuacja tradycji i technik rzemieślniczych zapoczątkowanych przez samego Friedricha, łącząc tradycyjne techniki malowania złotem i emalią ze skomplikowanymi szlifami geometrycznymi.

Korpus karafki o kształcie zbliżonym do podkowy, spłaszczony , z krótką szyjką i geometrycznym, płaskim korkiem; w centralnym polu od frontu, w otoku, reliefowe przedstawienie głowy młodzieńca w wieńcu laurowym (bóg sztuki i słońca, Apollo ?). Kieliszki z grubym dnem, o klasycznej, lekko rozszerzającej się ku górze formie, z fasetowanymi, ośmiokątnymi ściankami.

Kamenický Šenov (niem. Steinschönau) to jeden z najważniejszych i najbardziej historycznych ośrodków szklarskich w całych Czechach. Tradycje rafinacji i produkcji szkła w tym miejscu sięgają XVII w. To właśnie tutaj w 1856 roku powstała najstarsza w Europie zawodowa szkoła szklarska, która ukształtowała pokolenia genialnych hutników, grawerów i projektantów. Miejscowość zyskała ogólnoświatową sławę przede wszystkim jako "serce" produkcji luksusowych kryształowych żyrandoli oraz szkła artystycznego i dekoracyjnego.

Wazon stożkowy, rozszerzający się ku górze z obrzeżem lekko rozchylonym, sfalowanym. Stopa wydzielona. Zdobienia z motywami kwiatów.

Dzbanek o owoidalnym brzuścu, na profilowanej stopce, z dostawionym dziobkiem zakończonym ptasią główką. Podwójne uszko taśmowe, z górną pętelką łamaną prosto; wokół górnej części brzuśca szlak złoconych palmet i liściastych „suchych” owali. Uszko, ziobek, krawędzie i stopka złocone.

Patera na nóżce z talerzowym nodusem i kolistą stopą, skręcanej na śrubę z czaszą o 5-płatkowym brzegu. Wewnątrz czaszy drobne rzuty kwiatowe w układzie symetrycznym dookolnym, na zewnątrz czaszy, na nóżce i stopie - plastyczne gałązki kwiatowe i drobne kwiatuszki; krawędzie złocone. Model (C 161) realizowany także jako 5-płatkowa czasza-czarka na słodycze.

Wazka na wonności (np. pachnące suszone kwiaty), z ażurową pokrywą zwieńczoną plastyczną kompozycją kwiatową. Wydłużona czasza z ażurowym brzegiem osadzona na trzech nóżkach, wspartych na niskiej 3-bocznej podstawie; dwa uchwyty- plastyczne główki w chustach, Na czaszy dwie barwne miniatury rodzajowe á la Watteau w scenerii parkowej: 1) para siedząca pod drzewem: mężczyzna w czerwonym kostiumie grający na gitarze(?) i kobieta z maseczką teatralną w dłoniach, 2) stojąca przy architektonicznym cokole para trzymająca się za ręce (zaloty): kobieta w czarnym gorseciku i czerwonym fartuszku oraz mężczyzna w żółtym kubraku i różowej pelerynie. Miniatury ujęte od dołu w półkoliste plastyczne girlandy kwiatowe, pod uchwytami z podwieszoną gałązką owocową.

Owalna tacka z płytkim wgłębieniem na bilety wizytowe, z kompozycją figuralną przy dłuższym boku - na niewysokim, skalistym wyniesieniu idące obok siebie dwa łosie.

Lustro toaletowe damskie; rama porcelanowa z dwiema złoconymi kulistymi nóżkami dołu, profilowana, ze szlakami kimationu, perełkowania z rozetkami, zwieńczona dwiema figurkami uskrzydlonych, półnagich puttów, z plastyczną girlandą z kwiatami róży w dolnej części.

Drewniane plecy z ruchomą nóżką - stojakiem.

Wokół trzonu lampy plastyczny akt długowłosej kobiety (nimfy) i faun obejmujący ramieniem głowę. Pomiędzy postaciami seledynowa tkanina, udrapowana nad ich głowami; kompozycję wieńczy 4-boczny kapitel z reliefowymi wolutami, z zamontowaną metalową oprawą na kulisty szklany klosz, częściowo matowany; lampa zelektryfikowana.

Interesująca kompozycja rzeźbiarska trzonu wskazuje na dobrego rzeźbiarza - ceramika.

Turkusowo -błękitna żardiniera podłużna na 4 kulistych nóżkach, o puklowanej, niskiej wybrzuszonej czaszy o falistych krawędziach, z wolutowymi plastycznymi uchwytami z perełkowaniem przy krótszych bokach.

Dzban koniczny z wydzieloną obręczą denną, kanelowany płytko faliście wzdłuż brzuśca, z trójkątnym dziobkiem, z oprawioną na uchu pokrywą cynową z dźwigienką. Zgniłozielony; z wiśniową opaską wokół krawędzi i na dziobku; pod dziobkiem wiśniowe półkole z kokardką.

Talerz w autorskiej technice grafitowania, z przedstawieniem dwóch dzików leśnej scenerii. Dekoracja w płaskim reliefie grafitowo-czarnym, naprószana przy krawędziach i wyodrębniona z jasnego tła.

Sygnowany wyrób Stefana Kniata, niezależnego ceramika i metaloplastyka, absolwenta wydziału ceramiki Państwowej Szkoły Sztuk Zdobniczych w Poznaniu, kierowanego przez Rudolfa Krzywca, po 1948 roku działającego we własnej pracowni w Obornikach Wielkopolskich.

Dzbanek półkulisty, gładki, obwiedziony perełkowaniem, z oku wylew w formie dzióbka, na osi umieszczone ucho, zakończone wolutowo, oplecione plastikową taśmą imitującą rattan; nakrywka lekko wywyższona, zwieńczona czarną sterczyną; podgrzewacz umieszczony w ażurowym, cylindrycznym stelażu wspartym na kolistej, uskokowo wywyższonej stopie.

Naczynia gładkie, kuliste. Imbryk, z wylewem w formie dzióbka, z łamanym, płaskim uchem, ze zdejmowaną nakrywką, zwieńczoną uchwytem w formie miseczki; cukiernica ze zdejmowaną nakrywką, z wycięciem przy krawędzi na łyżeczkę; mlecznik z trójkątnym wylewem, na płaskiej stopie przechodzącej z boku w łamane ucho, filiżanki półkuliste z łamanym uchem; taca i spodeczki - podstawki okrągłe, płaskie, wsparte na 4 tulejkach, dekorowane stylizowanym liściem; łyżeczki z czerpakami trójkątnymi o wyoblonych krawędziach, z trzonkami tralkowymi, zakończonymi kulką. Naczynia gładkie, kuliste, taca okrągła; dekoracja w formie motywu liścia.

Cukiernica skrzynkowa, gładka, wsparta na 4 nóżkach - kulkach, w dolnej części zdobiona pionowymi puklami, uchwyt w formie nieruchomej antabki.

Taca podłużna, z dłuższymi bokami łukowato wygiętymi, z krótszymi ściętymi, dekorowanymi pasem ażuru, z gładkim lustrem i uniesionym kołnierzem ujętym w profilowaną taśmę.

Dzban ze szkła kryształowego, szlifowanego w powtarzające się motywy kratownicy palmet, na planie koła, dołem wybrzuszony, zwężając się ku górze przechodzi w wydłużoną szyję, okutą srebrem, ozdobionym dwoma pasami ornamentu roślinnego, z trójkątnym wylewem i nakrywką płaską, zwieńczoną karczochem; z boku srebrne , masywne, profilowane ucho.

Wsparty na czterech wygiętych nóżkach zdobionych ceownikami i puklami i podłużnej podstawie o nieregularnie wyciętej krawędzi ujętej w stylizowaną wić akantową, na niej osadzone dwa koszyczki ażurowe zdobione motywem splatających się taśm; trzon wysoki, ażurowy dekorowany podobnie, zakończony uchwytem.

Czarka na planie koła, rozchylona ku górze, z wnętrzem złoconym, pod krawędzią grawerowany, częściowo niellowany ornament roślinny w formie stylizowanego kwiatu, z boku c-kształtne ucho oplecione wicią roślinną; spodeczek kolisty, dekorowany analagicznie jak filiżanka.

Mlecznik gładki, kolisty, rozszerzający się ku górze, uskokowo przechodzący w szyję, z szerokim wylewem, z wysokim, taśmowym uchem z boku.

Obok monogramu wykonawcy wybite zostało nazwisko innego znanego złotnika augsburskiego Seethalera, który nie mógł być autorem dzbanuszka gdyż rozpoczą działalność dopiero w 1796 roku. Prawdopodobne jest że przejął warsztat po zmarłym w 1833 roku Grabe, lub wykupił część pozostałych po nim sreber.