W centrum wprawiony mosiężny krzyż o trzech belkach, stanowiący tło dla mniejszego, nałożonego nań właściwego krucyfiksu. W dużym krzyżu, w górnej belce przedstawiony Bóg Ojciec z rozłożonymi rękoma, poniżej Duch Święty pod postacią Gołębicy, po bokach którego dwaj aniołowie z osłoniętymi dłońmi, trzymający szaty Chrystusa, w głębokim pokłonie adorują Chrystusa. Na głównym krzyżu Jezus Chrystus Ukrzyżowany z rozwartymi w linii prostej ramionami.

Po lewej stronie Ukrzyżowanego dwie Marie: Matka Boża i Maria Magdalena, powyżej trzech wybranych Świętych.

Po prawej stronie Święty Jan Teolog (apostoł) i setnik Longinus, powyżej dwóch wybranych Świętych.

Nad mosiężnym krzyżem, w obłokach Bóg Ojciec w białych szatach z rozłożonymi rękoma

Przedstawienie należy do obszaru ikonografii staroobrzędowców, reprezentujące typ ikonograficzny określany jako stauroteka, relikwiarza Krzyża Świętego (tj. ikona z wprawionym mosiężnym krzyżem).

Krzyż - mosiądz odlew cyzelowany, dekorowany granatową emalią - miejscami przetartą na białą, wypełniającą tło, wprawiony w środek deski.

Malatura po renowacji.